ΑΤΟΛΜΙΑ,ΝΤΡΟΠΗ,ΦΟΒΙΕΣ.....Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

[IRINI]

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!!!!

Εχω προβληματιστει το τελευταιο διαστημα με συμπεριφορες του μικρου που αναρωτιεμαι κατ'αρχην απο που μπορει να προερχονται ή αν κατι εχω κανει λαθος και δεν το εχω χειριστει σωστα.

Πρωτον !!!αντιμετωπισαμε προβλημα με το θεατρο που οπως ολοι οι παιδικοι σταθμοι πανε ετσι και εμεις.Οσες φορες πηγανε να δουνε καποια παρασταση οπως μου περιεγραψαν ο μικρος στην αρχη εκλαιγε.Μετα η δασκαλα του μου ειπε τον πηρε διπλα της και ηρεμησε και συμμετειχε.Ωστοσο το θεατρο ηταν κοκκινο πανι με αποτελεσμα την τελευταια φορα με το που το ειπαμε το πρωι την ωρα που εμπαινε στο σχολικο εχασε το κεφι του,προφανως οταν εφυγε αρχισε να κλαιει και τελικα δεν τον πηραν μαζι τους.Τον αφησαν πισω στην μεγαλυτερη ταξη.Δεν τον ενοχλησε καθολου και καθε φορα που πιανουμε κουβεντα για το θεατρο μου λεει πως δεν του αρεσει δεν θελω και τετοια.

Σημερα μας ειχαν ειδοποιησει οτι θα τους φωτογραφιζαν για το ετησιο ενθυμιο της ταξης.(το κανουν καθε χρονο και πραγματικα ειναι πολυ ωραιο).Ο μικρος οπως με ενημερωσαν εκλαιγε και δεν ηθελε.Μου προκαλει εντυπωση γιατι γενικως με τις φωτογραφιες και το βιντεο δεν αντιμετωπισαμε ποτε προβλημα.Μαλιστα και λογω δουλειας ειμαστε φουλ εξτρα απο τετοια.Και οταν ηταν και μικροτερος σαν ψωνιο στηνοταν για να φωτογραφηθει.

Ωστοσο μου δινει την εντυπωση (καθαρα δικη μου εκτιμηση) πως δεν του αρεσει η εκθεση και εχω και παραδειγμα απο την 25η Μαρτιου που δεν ηθελε να πει το ποιημα του πανω στην καρεκλα οπως τα εβαζε η δασκαλα και τον επεισα να το πει χωρις να ανεβει σε αυτην(πρεπει επισης να σας πω πως προβλημα στην εκθεση εχω και εγω αλλα σε οποιον το λεω δεν με πιστευει γιατι προφανως δεν φαινεται ή το κρυβω καλα.Μαλιστα η δουλεια μου ειναι η εκθεση σε ολο της το μεγαλειο).Θα μπορουσα να πω και αλλες συμπεριφορες του μικρου ,αλλα να μην τρωω το χρονο σας.

Προβληματιζομαι λοιπον μηπως με καποιες συμπεριφορες μου κανω τη Δημητρη ενα φοβιτσιαρικο παιδι,εχω εγω ευθυνη , μηπως γινεται κατι στραβο στον παιδικο,μηπως ειναι γονιδιακο ,μηπως ειναι δειγμα οτι μεγαλωνει και εχει αποψη και δεν θελει να του επιβαλουν τι θα κανει????? .

Ατολμια,φοβια ντροπη ή κατι αλλο

[rosi]

Ειρήνη, εγώ με το φτωχό μου το μυαλό τα βρίσκω εντελώς φυσιολογικά όλα αυτά! Για το θέατρο, μπορεί να του έχει κάτσει άσχημα από κάποια φορά που πήγε και φοβήθηκε ας πούμε Η Βίκυ μου φοβάται και την τηλεόραση ακόμα (όταν φωνάζουν ή απλώς μιλάνε δυνατά μου λέει να αλλάξω κανάλι, φοβάται την Ντάλια του παρά πέντε (ένας από τους λόγους που δεν το βλέπω) την χοντρή του Μέγκα κ.α.

Ωστοσο μου δινει την εντυπωση (καθαρα δικη μου εκτιμηση) πως δεν του αρεσει η εκθεση και εχω και παραδειγμα απο την 25η Μαρτιου που δεν ηθελε να πει το ποιημα του πανω στην καρεκλα οπως τα εβαζε η δασκαλα και τον επεισα να το πει χωρις να ανεβει σε αυτην.

 

Νομίζω ότι πολύ λίγοι άνθρωποι νιώθουν άνετα να εκτίθενται τελικά, οπότε γιατί ανησυχείς για το παιδί σου; Έχω ακούσει ακόμα και ηθοποιούς να λένε ότι επειδή στη ζωή τους είναι πολύ ντροπαλοί, επέλεξαν αυτό το επάγγελμα που τους επιτρέπει να εκτίθενται μέσα από κάποιο ρόλο και να απελευθερώνονται κατά κάποιο τρόπο μέσω αυτής της έκθεσης.

 

(πρεπει επισης να σας πω πως προβλημα στην εκθεση εχω και εγω αλλα σε οποιον το λεω δεν με πιστευει γιατι προφανως δεν φαινεται ή το κρυβω καλα.Μαλιστα η δουλεια μου ειναι η εκθεση σε ολο της το μεγαλειο)

 

Ε, όταν μεγαλώσει και ο γιόκας σου να είσαι σίγουρη ότι θα το κρύβει εξίσου καλά ... μην ανησυχείς.

Μαρία, τι λες εσύ;;;;;;

[Μαρια Στυλιανακη]

Η ντροπή & ο φόβος είναι μέχρι κάποιο σημείο κάτι πολύ φυσιολογικό στα παιδιά -

δηλαδή,

εάν βρεθούν σε κάτι που δεν έχουν συνηθίσει, δέν έχουν ξαναδεί,

εάν πιεστούν να κάνουν κάτι πρίν την ώρα που είναι έτοιμα,

εάν κάποιος άνθρωπος περάσει έστω και λίγο αυτά τα όρια

ένα παιδί θα φοβηθεί / θα ντραπεί.

 

αυτό δεν είναι κακό να το αισθανθούν γιατί έτσι θα ξέρουν και τα ίδια μέχρι που θέλουν να προχωρήσουν σε κάτι.

 

Μπορεί κάποιες φορές να χρειάζονται απλώς άλλα 10 λεπτά (αλλα εκείνη τη στιγμή να μήν ήταν διαθέσιμα)

ή να μην θέλουν να τους πεί κανείς τίποτα (ούτε μπράβο κτλ) για να κάνουν κάτι - πχ ένα ποίημα μία φράση σε ένα σχολικό θεατράκι.

και μία λέξη εκείνη τη στιγμή να τους πείς παραπάνω μπορεί να λειτουργήσει πιεστικά.

 

σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει πάντα να συζητείται αυτό το πράγμα με το παιδί έτσι ώστε να καταλάβει ότι το συναίσθημα της ντροπής ή του φόβου του γίνεται σεβαστό.

 

πολλές φορές αυτό και μόνο αρκεί για να χαλαρώσει και να θέλει να προσπαθήσει ξανά, κάτι, και τη δεύτερη φορά να μή φοβάται/ντρέπεται.

 

εάν όμως, δεν γίνει σεβαστό το συναίσθημά του αυτό και του πεί κάποιος "μα γιατί φοβάσαι/ντρέπεσαι" "δεν έχεις λόγο να ντρέπεσαι"

"δεν έχεις λόγο να φοβάσαι" "δεν είναι τίποτα" ή "θα το τελειώσεις γρήγορα και θα περάσει"...

αυτές οι φράσεις λειτουργούν σαν παραπλάνηση - σαν να προσπαθούμε να ξεγελάσουμε το παιδί -

εκείνο όμως ξέρει πολύ καλά ότι αυτό που αισθάνθηκε, είχε κάποιο λόγο.

 

Το καλύτερο λοιπόν που έχετε να κάνετε είναι να λέτε μόλις το παίρνετε χαμπάρι:

 

- αναγνώριση του συναισθήματος: "φοβάσαι/ντρέπεσαι/δεν θέλεις ?"

 

-ναι

-αποδοχή του συναισθήματος του παιδιού "έλα να σε πάρω αγκαλιά, να σου δώσω φιλάκι"

 

-συζήτηση "τι δεν σου άρεσε/φοβήθηκες κτλ?" "δεν ήθελες το χχχχχ?"

 

-ναι, αυτο...

 

- ξέρεις τι, δεν πειράζει αν δε σου αρέσει. αν δεν θέλεις δεν χρειάζεται να το κάνεις.

"Όχ βλέπω ότι οι φίλοι σου σε φωνάζουν - θέλεις να πάς απλώς μαζί τους χωρίς να πείς κάτι?"

αν φοβάται το σκοτάδι -

"πάμε για λίγο έξω, . λες απο εκεί να ακουγονται τα γέλια των παιδιών? ?"

 

Όταν ένα παιδί αισθάνεται ότι είτε οι γονείς του είτε οι παιδαγωγοί σέβονται τους φόβους/ντροπές του, τότε θα μπορεί και να τους ξεπερνάει τόσο εύκολα όσο εύκολα εμφανίστηκαν.

 

Το θέμα είναι το να σεβαστούν όλοι αυτοί, τα όρια που βάζει το παιδί.

Όταν τα σεβαστούν, το παιδί θα αισθάνεται ασφάλεια να τα επαναπροσδιορίσει.

 

 

- για το θέατρο -

σε μία εκδρομή τέτοια, οι παιδαγωγοί είναι και συνήθως αρκετά σε ανησυχία για την ασφάλεια των παιδιών.

Μήν κάποιο αρχίσει να τρέχει, κρυφτεί κτλ.

Μέσα στην όλη διαδικασία λοιπόν εάν ένα παιδί σηκωθεί πχ να τρέχει επειδή φοβήθηκε ή κλαίει, δεν είναι η ίδια ήρεμη κατάσταση όπως και στον παιδικό όπου μπορείς να το πάρεις αγκαλιά κτλ.

 

δηλαδή εάν στον παιδικό είναι μεγάλη η ομάδα των παιδιών, και εκτός απο τις κανονικές παιδαγωγούς που υπαρχουν στις ομάδες δεν είναι και ένα έξτρα άτομο μαζί, θα είναι δύσκολο να γίνουν όλα τα σωστά πράγματα για να αισθανθεί εκεί το παιδάκι ασφάλεια.

Όσο και νάναι φανταστείτε αντί για 2 παιδιά που έχετε, να είστε υπεύθυνη για την ασφάλεια πχ 8 παιδιών, τα οποία είναι εξιταρισμένα που πήγαν εκδρομή, - η ψυχολογία δεν είναι ακριβώς η ίδια όπως σε κατάσταση ηρεμίας στον παιδικό.

 

Εκεί όπου εργάζομαι όταν ένα παιδί έχει φοβηθεί πάρα πολύ και κρίνεται ότι θα του είναι δύσκολο να παρεβρεθεί σε τέτοια εκδρομή, - δηλ. θα πρέπει πχ να το έχει κάποιος συνέχεια αγκαλιά για να αισθάνεται ασφάλεια, είναι κάτι που δηλώνεται στους γονείς, και έτσι να αποφεύγεται μία στιγμή τέτοια -

όπου δεν θα μπορεί να διασφαλιστεί ότι το παιδί θα έχει την απαραίτητη προσοχή που χρειάζεται έτσι ώστε να το ξεπεράσει και να μήν ξαναδημιουργηθεί.

αντίθετα εάν πχ οι γονείς επέμεναν να πάει, παρόλο που δέν είναι έτοιμο αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να μήν γίνει σεβαστό το όριο που έχει βάλει το παιδί απο μόνο του - με αποτέλεσμα την διαιώνιση του φόβου.

 

για αυτό, μήν πιέζετε ποτέ τα παιδιά σας σε κάτι τέτοιο. δοκιμάστε το, αλλά μόλις υπάρχει κλάμα και ενδείξεις φόβου, μιλήστε τους, ρωτήστε τα εάν θέλουν να φύγετε.

[Μαρια Στυλιανακη]

Ξέχασα να αναφέρω κιόλας ότι υπάρχει και το άλλο άκρο -

 

το ότι όταν ένα παιδί φοβάται μία φορά κάτι, να παίρνουμε σαν δεδομένο ότι θα το φοβάται πάντα.

 

Αυτό δεν ισχύει - τα παιδιά όπως ανέφερα πρίν αν νιώσουν ότι ο φόβος/ντροπή τους γίνεται σεβαστός, μπορεί να τον ξεχάσουν όταν ξαναέρθουν σε επαφή με την ίδια κατάσταση.

 

Έτσι εάν ο γονέας νομίζοντας ότι το παιδί θα ξαναφοβηθεί λειτουργήσει προκαταβολικά λέγοντας "πάμε να φύγουμε μην φοβηθείς"

μπορεί ο ίδιος να διαιωνίσει έναν φόβο, που αλλιώς δεν θα ξαναεμφανιζόταν.

[IRINI]

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ για τις πολυτιμες συμβουλες σας!!!!!

Ωστοσο εκεινο που με προβληματιζει ειναι οτι μου ειναι δυσκολο να ελεγξω τον παιδικο σταθμο.Οσες φορες εχω μιλησει με τη δασκαλα του με εχει διαβεβαιωσει οτι δεν τον πιεζει και αποδειξη ηταν οτι δεν τον πηραν μαζι τους στο θεατρο την τελευταια φορα.Η αληθεια ειναι οτι εχει αρκετα παιδια στην ταξη του.Αρχικα ειχε μια κοπελιτσα που βοηθουσε τη δασκαλα του αλλα τωρα δεν την πολυβλεπω.Και το κακο ειναι οτι δεν εχω τη δυνατοτητα να πηγαινω στον παιδικο και να βλεπω τι γινεται.

[Μαρια Στυλιανακη]

Είναι πολύ θετικό που δεν τον πιέζουν.

το καλύτερο είναι να πάτε μαζί (όχι δηλ με το σχολείο) μιά φορά σε μικρό κουκλοθεατράκι

δες αυτό - http://parents.org.gr/leisure/?sid=91 είναι ιδανικό.

πρίν την ώρα της παράστασης. να μπείτε μέσα να σας κάνουν μία ξενάγηση λίγο ή απλώς να δείτε τα πράγματα και το πως γίνονται όλα.

Συζητήστε για τα πάντα.,...

μην τον αφήσεις να φύγει απο κεί με αρνητικό συναίσθημα.κανόνισε απο πρίν να έχεις κάτι μαζί που του αρέσει πάρα πολύ πχ (κατ εξαίρεση) ένα γλυκάκι πχ... και να το φάτε εκεί. ή τέλος πάντων το γιαούρτι του.

 

Και ας μήν δείτε την παράσταση, και ας την δείτε απο έξω.

Το θέμα είναι να καταφέρεις να του αφήσει θετικό συναίσθημα, μην τον πιέσεις για τίποτε κτλ.

 

στον παιδικό αν δεν έχουν αρκετό προσωπικό για αυτή την περίσταση δεν μπορούν να κάνουν τίποτε οπότε κάνε το εσύ.

[*erin*]

Ο γιος μου είναι 21 μηνών και είναι πολύ ντροπαλός. Μόλις του μιλήσει κάποιος αμέσως κατεβάζει το κεφάλι και κρύβει το πρόσωπο του με τα χέρια του. Δεν ξέρω πως να τον ενθαρρύνω να μην ντρέπεται τόσο πολύ. Προσπαθώ να είμαι κοντά του και να του δείξω ότι δεν συμβαίνει κάτι κακό, αλλά χρειάζεται πολύ χρόνο για να εξοικιωθεί με κάποιο πρόσωπο, ειδικά σε εξωτερικούς χώρους. Να επισημάνω ότι στο σπίτι όταν είμαστε μόνοι είναι ιδιαίτερα ζωηρός.

[zoitheodos]

Εμένα η κόρη μου δεν απαντάει ποτέ όταν της μιλάνε και σήμερα περάσαμε απο έναν φούρνο και την ρωτάει η κυρία εκεί "τι να σε κεράσω κούκλα μου?" και ενώ δεν περίμενα να μιλήσει απαντάει "ένα παγωτίνι" !! Κουφάθηκα...και άλλες φορές που της μιλούν και δεν απαντάει την ρωτάω γιατί και μου λέει "δεν θέλω"....