Υστερία

[Rea_1971]

Το πρωί πήγα για ψώνια και καφέ στην Κηφισιά. Και έγινα μάρτυρας σε ένα περιστατικό που μου σήκωσε την τρίχα.

Πριν αρχίσω τη σύντομη διήγηση, θα ήθελα να πω ότι ουσιαστικά κανείς δεν κινδύνευσε, ότι, ότι έγινε ήταν ένα απλό καθημερινό σφάλμα - κάτι που σε όλους τυχαίνει, με αυτοκίνητο μεν, αλλά χωρίς συνέπειες δε.

 

Μια μητέρα με το κοριτσάκι της έτοιμες να διασχίσουν τον δρόμο. Ένας οδηγός, σχετικά νέος, που από λάθος μπήκε αναποδα στον δρόμο. Το αυτοκίνητο κοκαλώνει μόλις ο οδηγός αντιλαμβανεται ότι μητέρα και παιδί ετοιμάζονται να διασχίσουν το δρόμο.

 

Δεν δικαιολογώ τον οδηγό. Άπαξ και παίρνουμε το τιμόνι τα μάτια μας πρέπει να είναι 14. Και όχι να κοιμόμαστε όρθιοι. Απλά πιστεύω ότι μια αυστηρή και σοβαρή επίπληξη αρκούσε.

 

Αλλά...

 

Η μητερα πραγματικά χτύπησε κόκκινο. Άρχισε να ουρλιάζει "ηλίθιε" (αυτό το είπε καμιά 10αριά φορές) "στραβώθηκες; δεν βλέπεις το απαγορευτικό; ηλίθιε!"

Φώναζε τόσο δυνατά που πετάχτηκαν από τα γύρω μαγαζιά.

 

Το νεαρό ελάχιστα τον πρόσεξα - δεν τολμούσε άλλωστε να πει τίποτα. Εκεί που καρφώθηκα ήταν το κοριτσάκι. Ήταν τρομοκρατημένο. Όχι από το αυτοκίνητο. Από τη μητέρα του. Ειλικρινά, και αν θέλετε το πιστεύετε, εκείνη την ώρα είχε ένα δυστυχισμένο ύφος σαν να σκεφτόταν "και μετά είναι η σειρά μου".

 

Προσωπικά πήγα κοντά και της είπα "σας παρακαλώ κυρία μου συγκρατηθείτε" και μου λέει "καλά δεν τον είδες τον ηλίθιο που μπήκε ανάποδα;" "και βέβαια" της είπα "τον είδα αλλά από τη στιγμή που συνοδεύετε ενα παιδί οφείλετε να συγκρατηθείτε". Δεν έδωσε συνέχεια και συνέχισα τον δρόμο μου γιατί έβρεχε.

 

Απλά το πρώτο και μόνο που μου ήρθε στο νου ήταν ότι αυτό που είδα τυχαία στο δρόμο, το κοριτσάκι πιθανά το βιώνει στο σπίτι του. Και σφίχτηκε η καρδιά μου.

 

(αυτό που ήθελα να τονίσω ήταν η συμπεριφορά μιας μητέρας μπροστά στο παιδί της. Όχι το πως οδηγούσε καποιος)

[annaplani]

Συμφωνώ μαζί σου! Είναι πολύ σημαντικό να προσέχουμε τον τρόπο που εκφραζόμαστε μπροστά στα παιδιά μας! Και γιατί μας μιμούνται, αλλά και γιατί μ'αυτόν τον τρόπο φορτώνουμε τα παιδιά μας φοβίες και υστερίες...

[Ellemphriem]

Παιζει Ρεα μου......δεν ειναι παντα ετσι. Να σου πω ενα παραδειγμα. Εγω με την μικρη στο καροτσι......λιγες μερες προ περιοδου με τις ορμονες στα high τους (ετσι να θρεψω και λιγο τον rasputin) παω για αναληψη απο ΑΤΜ. Οκ? Οοοοοκ.........και βαζω την καρτα και τσουκ τσουκ......εντερ......και ......παρακρατηση καρτας. Με ενα λαθος πιν ετσι? Και μου γυρναει το ματι ηδη πριν μπω μεσα στο στεκι. Και μπαινω με τα ΧΙΛΙΑ ΖΟΡΙΑ γιατι εχουν τις πορτες ασφαλειας που μπαινεις πατας κουμπακι περιμενεις ξαναπατας και βγαινεις αλλα ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΡΗΜΑΔΟΚΑΡΟΤΣΙ ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΤΗΝ ΦΑΚΛΑΝΑ ΑΠΟ ΠΙΣΩ.......και τα κοκκινα εχουν ηδη φτασει στον εγκεφαλο με το που βγηκα απο το σκατοκουβουκλιο.......

 

Και παω μεσα με το ματι γυρισμενο στην υπευθυνη η οποια μου βγαζει την καρτα και μου λεει 'δεν μπορουμε να σας την δωσουμε για λογους ασφαλειας!!'......με ενα λαθος πιν. Και της λεω ομολογουμενως ειχα ανεβασει ΗΔΗ τονους 'Ειναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ Να γινεται κατακρατηση καρτας με μονο 1 προσπαθεια! εχω ταυτοτητα να στην δωσω' και τι κανει το τσουλι μαμω τον Θεο της το σκεφτομαι και θελω ΑΚΟΜΑ να την πνιξω.......

 

Παιρνει και μου κοβει την καρτα μου μπροστα μου. Ε, ποιος ειδε τον Βουδα και δεν τον φοβηθηκε. Το τι εγινε εκει μεσα δεν θες να ξερεις. Περιττο να σου πω οτι με ακουσε ολο το στεκι, συν ο δρομος απεξω συν οτι σταματησαν αμαξια και με κοιτουσαν.........και το τελειωτικο. Μεσα στην υστερια μου αρχισα να κλωτσαω την τζαμαρια της κωλοτραπεζας με την μποτα.

 

Και η μικρη στο καροτσι ετσι?..............

 

Πως βγηκα απο εκει και δεν σκοτωσα κανενα ή δεν με συλλαβανε δεν ξερω........

 

στο σπιτι δε η μικρη ποτε δεν εχει βιωσει κατι τετοιο. Δεν λεω οτι ειμαι τελεια. Νευρα εχει δει, αλλα υστερια τετοιου βαθμου ΠΟΤΕ.........

 

Γιαυτο σου λεω ποτε δεν ξερεις......μπορει να ειχε πολλα που της φορτωθηκαν και τα εβγαλε ετσι.......εσκασε........αυτο δεν σημαινει τπτ για το τι κανει σπιτι της.......

 

Φιλακια

[fistikaki]

να συμπληρωσω και γω..

 

πριν κανα μηνα περπαταω στο δρομο με τη μικρη... πεζοδρομημενος δρομος... θελει να περασει ενα αμαξι, του κανουμε χωρο, και ξαφνικα του @@@@@νει να κανει οπισθεν στο ξεκαρφωτο... αρχιζω να ουρλιαζω,και σταματαει ο τυπακος λιγα εκατοστα μακρυα απο το παιδι...

 

αμοκ επαθα....

και ναι, η μικρη με κοιταζε περιεργα...

 

 

αλλα ηθελα να του φαω τα λαρρυγγια.... ενστικτωδως, δε μπορουσα να το ελεγξω..

[SKEK]

Έχει τύχει καισε μένα συνήθως στο αυτοκίνητο με το μωρό όταν ασυνείδητοι κόβουν το δρόμο χωρίς να υπολογίζουν τίποτα. Την πρώτη φορά από την υστερία δεν μπορούσα να οδηγήσω γιατί πέρασε από μπροστά μου σαν σίριαλ το τι θα μπορούσαμε να πάθουμε εγώ και το μωρό. Στην πορεία προσπαθώ να δαγκώσω τη γλώσσα μου παρά να φωνάξω για να μην μ'ακούει το παιδί μου έτσι.

[agentP]

Κατ' αρχήν Ρέα έχεις δίκιο, αλλά (πάντα αυτό το αλλά) μπορείς να χάσεις τον έλεγχο και ειδικά σε τέτοια περίπτωση που νιώθεις ότι κινδυνεύει το παιδί.

Οδηγούσα με τα δύο παιδιά στο αυτοκίνητο κι ερχόταν από το αντίθετο ένας παίρνοντας ανοιχτά τη στροφή σε επαρχιακό δρόμο, πέρασε ξυστά από μένα, παραλίγο να με βγάλει απ' το δρόμο. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν φυσικά να πώ Μ#Λ#Κ#!! (ως επιφώνημα). Στην υπόλοιπη διαδρομή με έψελναν και οι δύο σαν συμπεθέρες "μαμά είπες κακιά λέξη, μαμά είπες κακιά λέξη, μαμά γιατί το είπες αυτό, μαμά είπες κακιά λέξη!!!"

[ravT]

Μεγάλο Σάββατο μεσημέρι, λίγες μέρες πριν τα 1α γενέθλια της μικρής μου. Είμαστε μες την πόλη, μποτιλιαρισμένοι λόγω φαναριού. Πηγαίνουμε δηλαδή με 20χλμ. Σταμάτα-ξεκίνα. Και μπαμ έρχεται μια και μας κοπανάει από πίσω. ΝΑΙ, βγήκα έξαλλη και ούρλιαζα γιατί ΝΑΙ ήταν παντελώς ηλίθια για να πέσει πάνω μας ενώ είμαστε σε τέτοια διαδικασία (φανάρι κ.λπ) και γιατί αν είχαμε λίγα χιλιόμετρα παραπάνω θα ήμασταν για νοσοκομείο. Σε τέτοιες καταστάσεις δε σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι μόνο το παιδί σου και τι μπορεί να έπαθε από το τράνταγμα.

Δε μετανιώνω στιγμή που της φώναζα. Έτρεμα απ το φόβο μου για το παιδι μου. Αν δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να οδηγήσουν, να μην πιάνουν τιμόνι. Όπως κάνω εγώ. Δεν μου φταίει ούτε το παιδί μου ούτε οι υπόλοιποι πολίτες...

[platykodon]

Πολλοί άνθρωποι είναι νευρικοί και περισσότερο οι άνδρες ίσως. Οι ήπιοι χαρακτήρες έχουν το ρόλο του θηριοδαμαστή. Τα νεύρα στους άλλους με αγχώνουν πολύ, αλλά για αυτούς είναι ξέσπασμα που μπορεί όμως να είναι επικίνδυνο.

[sevoula]

μάμησέ τα, τί κυκλοφορεί!!!!!!!!!

[sternchen]

Εγώ πάλι πιστεύω πως, επειδή είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας, πρέπει να προσέχουμε την συμπεριφορά μας.

Τα παιδιά μας αντιγράφουν και μας μιμούνται επίσης.

Η εικόνα ενός γονέα που παραφέρεται και που δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του με τρομάζει.

Νομίζω πως τόσα πολλά νεύρα δεν αξίζουν για κανέναν, μόνο κακό προκαλούν και ουσιατικά δεν αλλάζει και τίποτε.

Όσο για το ανθρώπινο λάθος του νεαρού, όλοι μπορεί να κάνουμε ένα λάθος και δεν πρέπει να καταδικάζουμε αμέσως έναν συνάνθρωπο μας.

Προτιμώ πιο ήπιους τόνους και πιο πολιτσμένη συμπεριφορά, παρά τσαμπουκάδες και πολλά νεύρα.

[melina_m]

και γω θεωρώ ότι πρέπει να προσέχουμε γενικότερα την συμπεριφορά μας .

για εμένα είναι θέμα επιπέδου.

τρόπος ζωής ...διεκδικείς το δίκαιο σου με τρόπο ευγενή .....

και θα μπορούσα να σας λέω πολλά ακόμα περί του θέματος.

 

ΟΜΩΣ

 

υπάρχουν κάποια περιστατικά της ζωής μου που όλοι έχουν εκπλαγεί !!!!!

μαζί μου !!!!

 

ε φταίνε και οι ορμόνες ..... για εμένα δεν είναι τόσο κακό να είναι μπροστά τα παιδιά μας ....

 

αρκεί φυσικά αυτές οι φορές να είναι μεμονωμένες περιπτώσεις και όχι να εντάσσονται στην καθημερινότητα μας.

 

Τα παιδιά μας θα μάθουν ότι και μεις είμαστε άνθρωποι και προσπαθούμε για το καλύτερο αλλά έχουμε το δικαίωμα του λάθους .... της παρεκτροπής ....της φωνής .....

και σαφώς εάν το παιδί μετά το έχει ανάγκη το συζητάμε μαζί του....

[Aeriko]

Κι εγώ έχω "ξεφύγει" με νεύρα σε βαθμό που η μικρή έβαλε τα κλάματα παρότι δεν ήταν καν δίπλα μου εκείνη την ώρα! Έκανα μισή ώρα να την ηρεμήσω και από τότε φροντίζω να συγκρατούμαι!

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Το πρωί πήγα για ψώνια και καφέ στην Κηφισιά. Και έγινα μάρτυρας σε ένα περιστατικό που μου σήκωσε την τρίχα.

Πριν αρχίσω τη σύντομη διήγηση, θα ήθελα να πω ότι ουσιαστικά κανείς δεν κινδύνευσε, ότι, ότι έγινε ήταν ένα απλό καθημερινό σφάλμα - κάτι που σε όλους τυχαίνει, με αυτοκίνητο μεν, αλλά χωρίς συνέπειες δε.

 

Μια μητέρα με το κοριτσάκι της έτοιμες να διασχίσουν τον δρόμο. Ένας οδηγός, σχετικά νέος, που από λάθος μπήκε αναποδα στον δρόμο. Το αυτοκίνητο κοκαλώνει μόλις ο οδηγός αντιλαμβανεται ότι μητέρα και παιδί ετοιμάζονται να διασχίσουν το δρόμο.

 

Δεν δικαιολογώ τον οδηγό. Άπαξ και παίρνουμε το τιμόνι τα μάτια μας πρέπει να είναι 14. Και όχι να κοιμόμαστε όρθιοι. Απλά πιστεύω ότι μια αυστηρή και σοβαρή επίπληξη αρκούσε.

 

Αλλά...

 

Η μητερα πραγματικά χτύπησε κόκκινο. Άρχισε να ουρλιάζει "ηλίθιε" (αυτό το είπε καμιά 10αριά φορές) "στραβώθηκες; δεν βλέπεις το απαγορευτικό; ηλίθιε!"

Φώναζε τόσο δυνατά που πετάχτηκαν από τα γύρω μαγαζιά.

 

Το νεαρό ελάχιστα τον πρόσεξα - δεν τολμούσε άλλωστε να πει τίποτα. Εκεί που καρφώθηκα ήταν το κοριτσάκι. Ήταν τρομοκρατημένο. Όχι από το αυτοκίνητο. Από τη μητέρα του. Ειλικρινά, και αν θέλετε το πιστεύετε, εκείνη την ώρα είχε ένα δυστυχισμένο ύφος σαν να σκεφτόταν "και μετά είναι η σειρά μου".

 

Προσωπικά πήγα κοντά και της είπα "σας παρακαλώ κυρία μου συγκρατηθείτε" και μου λέει "καλά δεν τον είδες τον ηλίθιο που μπήκε ανάποδα;" "και βέβαια" της είπα "τον είδα αλλά από τη στιγμή που συνοδεύετε ενα παιδί οφείλετε να συγκρατηθείτε". Δεν έδωσε συνέχεια και συνέχισα τον δρόμο μου γιατί έβρεχε.

 

Απλά το πρώτο και μόνο που μου ήρθε στο νου ήταν ότι αυτό που είδα τυχαία στο δρόμο, το κοριτσάκι πιθανά το βιώνει στο σπίτι του. Και σφίχτηκε η καρδιά μου.

 

(αυτό που ήθελα να τονίσω ήταν η συμπεριφορά μιας μητέρας μπροστά στο παιδί της. Όχι το πως οδηγούσε καποιος)

 

Ρεα μπραβο γι αλλη μια φορα υποκλινομαι στην συμπεριφορα σου

[loukomamy]

Περιστατικό πριν απο 3 1/2 χρόνια.

 

Σάββατο, 12.00 το μεσημέρι, πλατεία Γλυφάδας, κόλαση απο κόσμο. Κάνω βόλτες στην πλατεία Εσπερίδων με το αυτοκίνητο και ψάχνω για πάρκινκ.

 

Είναι μια μάνα, η οποία κοιτάζει ανέμελη τις βιτρίνες, και το κοριτσάκι (γύρω στα 4) της σκάει με το ποδηλατάκι του στις ρόδες μου!!!!!!!!!! Καλά που πήγαινα με 5χλμ... θα το είχα σκοτώσει...!!!!!!!

 

Η μάνα ... ΧΑΜΠΑΡΙ!!!!

 

Αφήνω το αυτοκίνητο μες στη μέση του δρόμου, βλέπω οτι το μωρό δεν είχε παθει τίποτα, αλλά φυσικά άρχισε να κλαίει γιατί φοβήθηκε. Τα πόδια μου φυσικά είναι κομμένα απο τη ρίζα... Η μάνα 5 λεπτά μετά - επιτέλους - αντιλήφθηκε την απουσία του παιδιού της, μπορεί να άκουσε και το κλάμα της μικρής.

 

Δε θέλετε να ξέρετε τί άκουσε...

 

Εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπα ούτε το μωρό, ούτε τον κόσμο γύρω μου που είχε σταματήσει και κοιτούσε, ούτε άκουγα τα αυτοκίνητα που κορναραν γιατί είχα κλείσει το δρόμο.

 

Εβριζα για 15 λεπτά σαν νταλικέρης!

 

Θέλω απλά να πω, οτι όλοι γνωρίζουμε οτι πρέπει να ελέγχουμε το θυμό μας, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν φορές που τα γεγονότα δε μας αφήνουν να λειτουργήσουμε συνειδητά.