Απο που παμε για την ανεξαρτητοποίηση;

[MissKitty]

Η κορούλα μου ειναι 19 μηνων και παρολο που εχει δωσει δειγματα ανεξαρτητου χαρακτήρα (πρωτοπερπατησε μονη της και της αρεσει να τρώει μόνη της), δεν παιζει μόνη της στο δωμάτιό της πάνω από 10 λεπτά. Πριν 2-3 μήνες δεν έπαιζε ούτε στον ίδιο χώρο αλλά αυτό το κατάφερε, με πολλά κλάματα δυστυχώς. Κι εκει που ήμασταν σε καλό δρόμο πήγαμε διακοπές και καλόμαθε με το να ασχολούμαστε όλοι μαζί της. Τώρα λοιπόν που επιστρέψαμε πήγα στο ΙΚΕΑ και διαμόρφοσα το δωμάτιό της αλλά τζίφος. Αν δεν έχει παρέα και εννοείτε κυρίως εμένα, δεν ασχολείται ιδιαίτερα.

Ξέχασα να πω οτι δεν εργάζομαι και επομένως ήμαστε όλη τη μέρα μαζί.

Οι φίλες μου λένε ότι φταίω εγώ γιατί ασχολούμαι πολύ μαζί της όμως αυτό γίνεται άθελά μου. Από τότε που ήμουν έγκυος ονειρευόμουν να προσπαθήσω να πλάσω ένα παιδί ανεξάρτητο, με πίστη στον εαυτό του κι εγώ απλά να είμαι ο αφανής φύλακας άγγελός της. Ομως μάλλον το σοκ του οτι έχασα το πρώτο μου παιδί, δεν με έχει αφήσει (άθελά μου) να το πράξω.

Νομίζω οτι δεν είναι αργά αν με βοηθήσετε να βρω τον δρόμο. Ευχαριστώ πολύ.

[Ellemphriem]

Κι εκει που ήμασταν σε καλό δρόμο πήγαμε διακοπές και καλόμαθε με το να ασχολούμαστε όλοι μαζί της.

 

Οι φίλες μου λένε ότι φταίω εγώ γιατί ασχολούμαι πολύ μαζί της

 

Πολλες απαιτησεις δεν εχετε απο ενα μωρο? Συγνωμη κιολας αλλα ολο το δημοσιευμα για μενα ειναι λαθος. Θα ασχολουμε το παιδι μου οσο εκεινο θελει, και θα την αφησω να φυγει οταν αισθανθει η ιδια καλα. ......δεν σε καταλαβαινω πραγματικα. Ειναι 19 μηνων νηπιο τι ακριβως ζητας απο αυτο?

 

Με καθε καλη διαθεση......αν θες απαντας

[katerinak]

ειναι οι μηνες της προσκολησης,μηνανησυχεις,σιγα σιγα θα φυγει απο σενα. κ εμενα,ενω την θεωρω ανεξερτητη αρχισε να με τραβαει απο το χερι για να παμε καπου που θελει κ μου σπρωχνει κ το πληκτρολογιο μεσα οταν γραφω για να σταματησω!

[MissKitty]

Ellemphriem θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω πως σκεφτομαι.

Κι εγώ είμαι διχασμένη: από τη μια σκέφτομαι οτι ένα νήπιο περιμένει από τους γονείς του να του μαθουν τον κοσμο και ποια είναι εξάλλου καλύτερη και πιο ασφαλης παρέα;

Από την άλλη σκέφτομαι πως ένα παιδι που έχει μάθει από μωρό στις αγκαλιές και την αμεριστη προσοχή όλων ακόμη και σε βάρος του προσωπικού τους χρόνου, το πιο πιθανό είναι α) να μη μπορεί να υπάρξει αν δεν είναι το επίκεντρο της προσοχής = ανασφάλεια, β) να μη σέβεται τον γονειό ως ξεχωριστο άτομο παρα μόνο σαν "δούλο-διασκεδαστή" = όχι σωστό πρότυπο.

Όντας κι εγω μέχρι τα 10 μου χρόνια μοναχοπαίδι και "καλομαθημένο" έφαγα μεγάλη ήττα όταν πήγα σχολείο. Μιας και εκει δεν ήμουν το κέντρο του κόσμου και η πριγκίπισσα έγινα πολύ ανασφαλης και προσκολήθηκα ακόμη περισσότερο στους γονείς μου (αφού εκεί έβρισκα ασφάλεια και όχι μόνη μου) κάτι που ισχύει έως σήμερα.

Αυτό δεν το θέλω για την κόρη μου. Την ονειρεύομαι ανεξάρτητη, να με κοιτά αγέρωχα από μακριά και να με χαιρετά!

Ελπίζω να σε βοήθησα να καταλάβεις τους φόβους μου.

Κατερίνα εκεί ποντάρω οτι είναι φάση και θα περάσει.

[Ellemphriem]

χμμμ ναι καταλαβαινω τι λες ετσι οπως το εξηγεις βγαζει νοημα. Θα σου πω που χωλενει. Ακομα οτι το παιδι σου ειναι μικρο. Δεν προκειτε να καταλαβει αυτο που μου εξηγεις εμενα ουτε και φυσικα την αναγκη της ανεξαρτητοποιησης τοσο νωρις. Ακομα αυτο που εχει αναγκη ειναι εσενα διπλα να το βοηθας στα βηματα του. Μην ξεχνας οτι τωρα ανακαλυπτει καινουργιες ικανοτητες. Πως γινεται ενα πλασμα που καλα καλα μολις εμαθε να περπαταει, δεν μιλαει και βλεπει τα παντα τεραστια γυρω του να ανεξαρτητοποιηθει τοσο γρηγορα. Αν θα γινει κακομαθημενο ως παιδι πλεον ειναι στο χερι σου/μου οπως μεγαλωνει απο μια ηλικια κατανοησης και συννενοησης ομιλητικης και μετα να του εξηγησεις/δειξεις καποια πραγματα. Ας πουμε ενα βημα ειναι αυτο που κανω ηδη εγω. Πεταει πραγματα και μου τα δειχνει ατο ατο λεει (δηλαδη αυτο, φερτο μου). Καθομαι δεν σηκωνομαι και της λεω 'εγω θα στο φερω? Δεν μπορω ειμαι γρια. Πηγαινε καρδια μου να το παρεις. Εσυ το πεταξες'. Παντα το ιδιο της λεω. Παει και το περνει και μου το φερνει. Οταν την πλενω 'σαπουνισου και εσυ, σωμα σου ειναι δουλεψε το λιγο' το κανει, οταν ειμαστε εξω πηγαινω μαζι της οπου με ζηταει αλλα ποτε δεν θα παω εγω να της φερω κατι αν μπορει να το κανει εκεινη. Σε αυτες τις ηλικιες για μενα μεχρι εκει μπορεις να το πας για να μην το δει το παιδι ως απορηψη. Αργοτερα που θα μιλαει θα σου ειναι πιο ευκολο να το πλασεις και να του δωσεις να καταλαβει που εισαι εσυ, που αυτο, και που τα ορια (με ολα τα παρατραγουδα που θα περασουμε ολες μας φυσικα). Επισης να ξερεις οτι οντως περνανε φασεις ετσι γιουβετσι. Η μικρη 18 μηνων εβλεπε ξενο και ουρλιαζε.....και ετρεχε σε μενα. Η μικρη τωρα παει σε οποια αγκαλια βρει (ΠΑΛΙ....ενω το ειχε κοψει).....αλλα ντ'αλλον. Οτι να'ναι. Καποια στιγμη περιμενω να ξαναφρικαρει και να μην θελει να δει ξενο. Μεχρι να ισσοροπησει μονη της. Μεχρι εκει ομως εμεις διπλα....ενταξει?

 

Ελπιζω να σου εβγαλα νοημα........

[gavramid]

Κλησπερα κοριτσακι!Εγω θα σου πω και το αλλο...Εμεις ωσ ενηλικες βαριομαστε να κατσουμε μονοι μας θελουμε παρεα ετσι δεν ειναι??Εγω οταν ειμουν μονη στο σπιτι πριν γεννησω εφευγα και πηγαινα βολτες ή καλουσα φιλους.Γιατι το μπεμπεκι να μην βαριεται να παιξει μονο του???Παρτο και πηγαινε το σε εναν παιδοτοπο ή μια παιδικη χαρα για να συναναστραφει με αλλα παιδακια.Στην αρχη μαζι της κι εσυ και απομακρυνσου σιγα σιγα οσο γιμεται..θα δεις τι ωραια που θα σε γραψει σιγα σιγα και δεν θα σου δινει σημασια

Το καλυτερο ακομα αν ειναι εφικτο και αν εχουν οι φιλοι σου παιδακια ειναι να καλεσετε παιδακια στο σπιτι,,Να δεις τι ωραια που θα αξιοποιηθει το παιδικο δωματιο που εφτιαξες.Δεν λεω στην αρχη θα πλακωθουν αλλα θα τα βρουνε

Η δικη μου ειναι το παιδι που περιγραφεις απο πολυ μικρη αλλα ετσι τα εφερε η μοιρα.Η οικογενεια αδερφια ξαδερφια ειναι γεματη παιδακια και την πηγαμε και παιδικο απο 18 μηνων και ετσι εμαθε να ζειμε συνομιλικους της.Τωρα πια 2,5 χρωνων παιζει λιγο πιο περα οταν παμε βολτα-μας τσεκαρει που και που που ειμαστε και ξαναφευγει

Να σου πω να γελασεις κι ολας ..στη θαλασσα που πηγαμε φετος ειχε παρεα ενα ντροπαλο κοριτσακι που δεμ εφευγε και χαρηκαμε κι εμεις που θα μενει κοντα μας και δεν θα τη χανουμε.Το αποτελεσμα ξεσαλωσε το αλλο το μικρο που δεν ξεκολαγε απο τη γιαγια του και εκει που καναν μπανιο με τα μπρατσακια διπλα μας απομακρυνθηκαν τοσο που μας τα γυρισε ενας κυριος-οι γαιδουρες εμεις ειχαμε πιασει ψιλη κουβεντουλα-Το θεμα ειναι οτι το μικρακι το αλλο που δεν ειχε επαφες με αλλα παιδακια και ντρεποταν και να μας κοιταξει σε 3 μερες εγινε σαν και τη δικια μου

 

Υγ:μην ευχεσαι βεβαια να γινει τοσο ανεξαρτητη γιατι θα τρεχεις και δεν θα φτανεις να την κυνηγας

[babystar]

Καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο νωρίς να αγχώνεσαι. Είναι λίγο μικρή ακόμα. Και είναι και στο παιδάκι. Εμένα παίζει μόνη της από 8-9 μηνών-την άφηνα και έφευγα αναγκαστικά να κάνω δουλειές, δεν είχα κανέναν άλο στο σπίτι και ο μπαμπάς της γυρνάει αργά. Εννοείται ότι όποτε με ήθελε δίπλα της, με είχε. Πλέον όλα θέλει να τα κάνει μόνη της και μου το λέει. Επειδή από μικρή της έλεγα "μόνη σου" και ακόμα δεν καταλαβαίνει την έννοια των προσώπων στα ρήματα, όταν θέλει να κάνει κάτι μόνη της λέει "μό σου!!!" με έμφαση και στόμφο!Και τα κάνει και τα απολαμβάνει. Τα πάντα. Επίσης κάνω αυτά που λέει η Ellemphriem. Όταν θέλει κάτι, την παροτρύνω να το πάρει μόνη της, γενικά την έχω λίγο αλάνι και μέχρι στιγμής δουλεύει καλά, είναι ανεξάρτητη. Δε λέω πως δεν έχει τις στιγμές που με θέλει κοντά της και λέει "μαζί!", αλλά είναι λίγες και ΠΑΝΤΑ είμαι μαζί της όταν το θελήσει...Δεν την πιέζω σε τίποτα. Τελευταία εφαρμόζω το εξής:αν και ο γιατρός δε μου απαγόρεψε να τη σηκώνω, προσπαθώ να το κάνω όσες πιο λίγες φορές γίνεται και έτσι όταν θέλει αγκαλιά ("λιά!!!") της λέω "αγάπη μου, η μανούλα δεν μπορεί, πονάει η μέση της" και έχει μάθει και απλά τότε μου δείχνει με άλλο τρόπο τι θέλει (να κάτσω κάτω και να κάνουμε κάτι μαζί, να πάμε κάπου χέρι χέρι). Πάντως είναι η ηλικία τέτοια που δεν μπορούμε να πιέσουμε. Σιγά σιγά θα γίνει το ανεξάρτητο πνεύμα που θέλεις, με δική σου καθοδήγηση και θα την καμαρώνεις!Σιγά σιγά...

[MissKitty]

Κορίτσια σας ευχαριστώ ολύ όλες για τις ωραίες συνβουλές και τον καθησυχασμό.

Ελπίζω να μπορέσω να κάνω το καλύτερο για την δροσοσταλίσα μου αλλά εν καιρό απ'ότι κατάλαβα τα μεγάλα μαθήματα.

[Dimitra83]

εδω τα δικα μου που ειναι 5 κ 2.5 δε παιζουν στο δωματιο τους πανω απο 15 λεπτα.το παρα πολυ ομως ...συνηθως ειναι γυρω στ 5λεπτο

παντα κουβαλανε παιχνιδια στο σαλονι!!!πως να κατσει ενα μωρο 19 μηνων μονο του πανω απο 2-3 λεπτα?η ανεξαρτητοποιηση δε γινεται αν το μωρο μεινει σε ενα δωματιο ησυχο ησυχο.ας παιζει στον χωρο που εισαι.ανεξαρτητοποιηση ειναι η ελευθερια επιλογης.στα ρουχα στα παιχνιδια στο να φαει μονο του οσο μπορει στο να επιλεγει πραγματα τα οποια αφορουν αυτο κ ακομη κ αν εμεσα ειναι δικη μας επιλογη να φανει στα ματια του οτι ειναι δικη του.απο κει ξεκιναει η ανεξαρτησια κ οχι απο ενα μωρο σε ενα δωματιο που παιζει μονο του.

[amaretto]

Όσο πιο πολύ ασχολείσαι, τόσο περισσότερες εμπειρίες αποκτά το παιδί και θα μπορεί, όταν είναι έτοιμο, να αξιοποιήσει αυτά που έμαθε από σένα. Επίσης, όσο πιο πολύ καλομαθαίνεις ένα παιδί, τόσο μαθαίνει να εκτιμά τον εαυτό του και να αξιώνει το ίδιο το καλύτερο για τον εαυτό του. Όλα αυτά στο πλαίσιο των αρχών που περνάς έτσι κι αλλιώς στο παιδί.

Πιστεύω ότι ένα παιδί που προσκολλάται στους γονείς "για πάντα" έχει άλλα θέματα να λύσει και δεν φταίει που καλόμαθε. Τα παιδιά είναι εκ φύσεως περίεργα και φιλομαθή και αναζητούν νέα πράγματα, θες δε θες. Πρώτο παράδειγμα, τα συνηθίζεις να τα κουβαλάς αγκαλιά αλλά έρχεται κάποια στιγμή που δεν θέλουν πια ούτε το χέρι να σου κρατάνε.

Στο χέρι σου είναι η ενασχόληση να γίνεται με τέτοιο τρόπο που να ενθαρρύνεις το παιδί να ανακαλύπτει μόνο του τι μπορεί να κάνει αλλά έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία του παιδιού. Αυτό δεν γίνεται με το ζόρι.

Πχ η κόρη μου μπορούσε να παίζει μόνη αλλά ακόμη είναι αρκετά αρνητική στο να δοκιμάζει κάποια καινούργια πράγματα. Μέχρι πέρυσι δεν ήθελε ξένο κόσμο, ούτε καλά καλά τους παππούδες και φέτος χαιρετά όλον τον κόσμο στο δρόμο. Κάθε παιδί έχει το ρυθμό του.

Ένα πιστεύω με σιγουριά, ότι ένα χορτάτο παιδί πατάει καλύτερα στα πόδια του.

Τέλος, σε ό,τι αφορά εμάς τους ίδιους τους γονείς, στο "τέλος της ζωής" μας, πιστεύω ότι θα μετανιώσουμε για αυτά που δεν τους δώσαμε αλλά όχι για αυτά που τους δώσαμε.

[melita]

Η δικιά μου είναι ώρες ώρες που παίζει μόνη της στον ίδιο χώρο με μένα και άλλες που γυρνάει πίσω από τα πόδια μου και μου λέει "αγκαλίτσα". Θέλει να της διαβάζω, να της ζωγραφίζω, ακόμη και μερικές φορές που βλέπει dvd με θέλει δίπλα της ή την γιαγιά της ή τον μπαμπά της. Δεν περιμένω βέβαια από τώρα να κάθεται πολλή ώρα μόνη της πάνω από 10-15 εννοώ.

Αυτό που με ανησυχεί βέβαια όσον αφορά την ανεξαρτοποίησή της είναι ότι δεν τρώει μόνη της και περιμένει να την ταίζω και να της δίνω να πίνει νερό κτλ. Είναι τώρα 21 μηνών και πιστεύω ότι θα πρεπει έστω με τα χέρια να τρώει. Αλλά ακόμη και πολύ να πεινάει δεν αγγίζει το φαγητό αλλά λέει σε μένα να της δώσω. Ίσως επειδή σιχαίνεται να λερώνει τα χέρια της δεν ξέρω. Βέβαια το κουτάλι και το πιρούνι το παίρνει και το παίζει αλλά μόνο σαν παιχνίδι.

Πως να ξεκινήσει να τρώει μόνη της?

[Aeriko]

Σ' αυτό το ερώτημα ψάχνω κι εγώ απάντηση! Από ποια ηλικία και μετά πρέπει να προσπαθήσω να τη μάθω να τρώει μόνη της; Πότε δηλαδή θα είναι "ικανή" να το κάνει; Δεν με νοιάζει να λερώσει στην προσπάθειά της αρκεί να ξέρω ότι θα την παροτρύνω και θα έχει αποτέλεσμα :S

[DaF]

aeriko η μικρη μας ηταν ετοιμη να φαει μονη της με κουταλι/πηρουνι πριν ενα μηνα περιπου (18 μηνων ...παρα κατι) απλα δεν ηθελε αλλο να την ταιζουμε ή να τη βοηθαμε, αυτη τη φορα ομως σε ολη τη διαρκεια του γευματος. πριν -κ για αρκετο καιρο -βοηθουσαμε, ταιζαμε , πασαλειβοταν ...ολα μαζι...!

ειχε πολλους μηνες που ετρωγε πολυ καλα με τα χερια μικρα κομματια φρουτων ή μεσημεριανο που μπορουσε να το φαει σε κομματια πχ πενες με τυρι ή βραστα λαχανικα...παντα ομως υπηρχε εκει γυρω το κουταλακι ή τελευταια το πηρουνακι της...(βρηκα ενα ωραιο σετ με πιο ευκολη λαβη για μωρα στο λητω) ετσι οποτε ηθελε, δοκιμαζε.

Γενικα την αφηνουμε να τα κανει χαλια αλλα οχι παντα (κ για πρακτικους λογους, πχ πρεπει να φυγουμε ή ειμαστε εξω κτλ) και οχι εντελως χαλια .... ολα με 'μετρο'... (πχ οκ να λερωσει προσωπο , χερια , σαλιαρα, τραπεζακι αντε κ λιγο πατωμα, αλλα οχι οκ να πεταει ανεξελεγκτα το φαγητο τριγυρω ή να το ζουλαει συνεχως αντι να το τρωει...επισης οκ να παιξει για λιγο με το φαγητο..)

 

προσπαθουμε να τρωμε ολοι μαζι ή τουλαχιστον αν εχουμε φαει εμεις κ εκεινη ξυπναει κ τρωει εκεινη την ωρα, να καθομαστε στο τραπεζι μαζι της. το αλλο που πιστευω πως βοηθησε ηταν οτι σταματησαμε τα αλεσμενα στους 9 μηνες (εκτος απο το κρεας που το κρατησαμε μεχρι πριν ενα τριμηνο περιπου) κ της δωσαμε την ευκαιρια να τρωει μονη της με τα χερια ο,τι μπορουσε.

 

οποτε η παροτρυνση που λες εχει αποτελεσμα παντα, πηγαινοντας με το ρυθμο του παιδιου κ της ηλικιας φυσικα. μην ξεχνας οτι τα παιδια λατρευουν να μιμουνται οποτε αυτο συντελει στην εκμαθηση.

και εννοειται παντα το φαγητο να ειναι μια ευχαριστη κ ενδιαφερουσα διαδικασια, πχ ταιζουμε τα κουκλακια, ασχολειται με τα κατσαρολικα , σε βλεπει να μαγειρευεις κ εξηγεις τι κανεις, κοκ....... ελπιζω να βοηθησα λιγουλακι!