Και τωρα,τι?

[Giorgos80]

Καλημερα σε ολους,

Δυστηχως ειμαι και εγω ενας απο αυτους που αρχιζει και βιωνει την ασχημη εμπειρια του χωρισμου.Συνειδητοποιω με σκληρο τροπο ποσο κοντα απεχει η αγαπη απο το μισος,και το πιο στεναχωρο απο ολα ειναι οτι υπαρχει ενα παιδακι 3 χρονων στην μεση.Αναγκαστηκα να εγκαταλειψω το σπιτι και να μετακινηθω στους γονεις μου,θεωρωντας το οχι το καλυτερο για το παιδι,αλλα το λιγοτερο επιζημιο,αφου ηταν μαρτυρας επι μονιμου βασεως σε καβγαδες εντονους.Εχουν περασει 2 μηνες απο τοτε που εγινε αυτο,και δυστηχως η πολωση ειναι μεγαλυτερη αντι να εκτονωνεται η κατασταση.Η συζυγος αφου εξαντλησε ολες τις επιλογες και τα οπλα της στην μεταξυ μας "μαχη",λυπαμαι που το λεω,αλλα με ποναει πλεον με το παιδι.Οσες φορες προσπαθησα να την ηρεμησω,να την συναιφερω δεν εγινε τιποτα.Δεν μπορει να καταλαβει πως το οτι αποτυχαμε σαν ζευγαρι δεν σημαινει οτι πρεπει να αποτυχουμε σαν γονεις.Εχω πολυ μεγαλο βαρος διοτι απο την μια δεν γινεται να υπαρξει συμφιλιωση με οσα εχουν γινει,απο την αλλη το παιδακι μου ειναι ολη μου η ζωη και ειμαι ανημπορος να το προστατεψω.Εχω που εχω ολες τις εννοιες για το πως θα μεγαλωσει ως παιδι χωρισμενων γονιων,απο την αλλη δεν το βλεπω συχνα,δεν μπορω να το εχω μαζι μου ουτε ενα βραδυ και παλαβωνω.Αισθανομαι αποξενωμενος και οικονομικα εξαθλιωμενος.Χωρις να εχει βγει καμια αποφαση,ανταποκρινομαι στο μετρο του δυνατου απεναντι στο παιδι μου,ζωντας ακομη και με δανεικα.Το ξερω οτι δεν θα βρω την λυση των προβληματων μου εδω μεσα,απλα μονο και μονο που βρισκομαι σε ενα χωρο με ανθρωπους που εχουν αναλογες εμπειριες,με ανακουφιζει λιγακι.Οποιαδηποτε συμβουλη θα μου ειναι πολυτιμη.Σας ευχαριστω.

[Stellinula]

Να σου πω λοιπόν ότι οι γόνεις μου χωρίζοντας δεν είχαν καθόλου επαφες, τσακώνοντας και γινόταν χαμός...Με είχαν μπαλάκι και με χρησιμοποιούσαν σε κάθε απειλή τους..."του στυλ δεν θα ξαναδείς το παιδί κλπ κλπ"....

Και εχθροι να είσαστε πλέον τα τυπικά πρέπει να τα λέτε γιατί ούτως η άλλως πρέπει να πάτε σε δικηγόρους και να κανονιστουν μεταξύ σας τα της επιμέλειας, της φροντίδας των χρημάτων κλπ κλπ...Θέλει δεν θέλει θα συναιτίστεί αυτή όπως και εσύ για τα βασικά του παιδιού...Οπλίσου με θάρρος και δύναμη και ανέβα τον δικό σου Γολγοθα...μπορεί να μην είναι εύκολο αλλά να ξέρεις ότι και να γίνεται γίνεται για το παιδί σου!!!

 

Σημαντικό επίσης είναι ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ούτε εσύ ούτε αυτή αν μην μιλατε στο παιδι με κακά λόγια για τον άλλον...Μόνο του το παιδι θα καταλάβει κάποια στιγμή ποιός είναι ποιός...

Τέλος, ένα ευτυχές γεγονός είναι ότι το παιδί είναι παρα πολυ μικρούλη και δεν "νιώθει" ακόμα ΟΟΟΟΛΑ τα προβλήματα που συμβαίνουν και αυτό είναι υπέρ σου/σας...Δεν θες να ξέρεις τι θα τράβαγες αν είχες και παιδάκι μεγαλύτερο που θα αντιλαμβανόταν 100% τι γίνεται και θα είσασταν αν μεταχειριστείτε την κατάσταση αλλιώς....

[Nantia]

γεια σου γιωργο και καλωσορισες στην παρεα μας,

 

Δυστυχως μπηκες στο φορουμ εχοντας μεγαλα προβληματα αλλα ελπιζω να βρεις εδω αυτο που ψαχνεις.

Καταρχην να χαιρεσαι το κοριτσακι σου.

Ενας χωρισμος ειναι πολυ δυσκολος και σε καταλαβαινω απολυτα.

Χρειαζεται ενας χρονος προσαρμογης για την νεα σας ζωη και απο σενα και απο την γυναικα σου που αυτος μπορει να ειναι και αρκετα μεγαλος. Πρεπει να καθησετε μονοι σας να σκεφτητε την ζωη σας και την ζωη του παιδιου σας. Να προσαρμοστητε στις νεες συνθηκες εφοσον βεβαια αυτο που αποφασισατε ειναι κατω απο ωριμη σκεψη και οχι γιατι πελαγωσατε στα προβληματα της καθημερινοτητας. Και με αυτο θελω να πω οτι ετσι ειναι η ζωη μας γεματη εμποδια που πρεπει να περναμε ειτε μονοι μας ειτε με τον συντροφο μας.

και μετα να αφοσιωθετε στο καλο του παιδιου σας.

 

Δυστυχως ή ευτυχως οι μανες εχουν παντα το πανω χερι σε οτι αφορα της σχεση του πατερα με το παιδι. Και παντα θα εισαι εξαρτημενος αναλογα με τις διαθεσεις της. Επειδη βεβαια ειναι πολυ προσφατος ο χωρισμος σας δεν εχουν κλεισει οι πληγες και επικρατει ακομα μια "πολεμικη" κατασταση πιστεψε με με τον καιρο ολα θα μαλακωσουν και η κατασταση αυτη ελπιζω καποια στιγμη να γινει φιλικη μεταξυ σας.

 

Ευχομαι να εχεις δυναμη και υπομονη για αυτα που θα ακολουθησουν και παντα να εισαι κοντα στο παιδι σου με τον ενα ή αλλο τροπο.

 

μια ομοιοπαθουσα............

[Giorgos80]

γεια σου γιωργο και καλωσορισες στην παρεα μας,

 

Δυστυχως μπηκες στο φορουμ εχοντας μεγαλα προβληματα αλλα ελπιζω να βρεις εδω αυτο που ψαχνεις.

Καταρχην να χαιρεσαι το κοριτσακι σου.

Ενας χωρισμος ειναι πολυ δυσκολος και σε καταλαβαινω απολυτα.

Χρειαζεται ενας χρονος προσαρμογης για την νεα σας ζωη και απο σενα και απο την γυναικα σου που αυτος μπορει να ειναι και αρκετα μεγαλος. Πρεπει να καθησετε μονοι σας να σκεφτητε την ζωη σας και την ζωη του παιδιου σας. Να προσαρμοστητε στις νεες συνθηκες εφοσον βεβαια αυτο που αποφασισατε ειναι κατω απο ωριμη σκεψη και οχι γιατι πελαγωσατε στα προβληματα της καθημερινοτητας. Και με αυτο θελω να πω οτι ετσι ειναι η ζωη μας γεματη εμποδια που πρεπει να περναμε ειτε μονοι μας ειτε με τον συντροφο μας.

και μετα να αφοσιωθετε στο καλο του παιδιου σας.

 

Δυστυχως ή ευτυχως οι μανες εχουν παντα το πανω χερι σε οτι αφορα της σχεση του πατερα με το παιδι. Και παντα θα εισαι εξαρτημενος αναλογα με τις διαθεσεις της. Επειδη βεβαια ειναι πολυ προσφατος ο χωρισμος σας δεν εχουν κλεισει οι πληγες και επικρατει ακομα μια "πολεμικη" κατασταση πιστεψε με με τον καιρο ολα θα μαλακωσουν και η κατασταση αυτη ελπιζω καποια στιγμη να γινει φιλικη μεταξυ σας.

 

Ευχομαι να εχεις δυναμη και υπομονη για αυτα που θα ακολουθησουν και παντα να εισαι κοντα στο παιδι σου με τον ενα ή αλλο τροπο.

 

μια ομοιοπαθουσα............

To καταλαβαινω αυτο,απλα ειναι λυπηρο,απο την μια για παραδειγμα να μην με αφηνει να παρω το παιδι να το παω στον γιατρο,και απο την αλλη να με κατηγορει οτι δεν νοιαζομαι για το παιδι και οτι δεν της δινω χρηματα για να το κανει εκεινη,τηλεφωνοντας αργα το βραδυ.Αισθανομαι πως προσπαθει να υποβαθμισει τον ρολο μου.Ενταξει,το παιδι ειναι και αγορακι,θαρρω πως ειναι προτυπο ο πατερας του και φοβαμαι στην ιδεα πως μπορει να "δηλητηριαστει".

[Nantia]

To καταλαβαινω αυτο,απλα ειναι λυπηρο,απο την μια για παραδειγμα να μην με αφηνει να παρω το παιδι να το παω στον γιατρο,και απο την αλλη να με κατηγορει οτι δεν νοιαζομαι για το παιδι και οτι δεν της δινω χρηματα για να το κανει εκεινη,τηλεφωνοντας αργα το βραδυ.Αισθανομαι πως προσπαθει να υποβαθμισει τον ρολο μου.Ενταξει,το παιδι ειναι και αγορακι,θαρρω πως ειναι προτυπο ο πατερας του και φοβαμαι στην ιδεα πως μπορει να "δηλητηριαστει".

 

kαταρχην αυτο που πρεπει να λυθει αμεσα ειναι η διατροφη και ο χρονος που θα το παιρνεις εσυ το παιδι. Συνηθως οι μπαμπαδες παιρνουν τα παιδια 2 απογευματα την βδομαδα και ενα σκ καθε 15 μερες 1 βδομαδα τα χριστουγεννα 1 βδομαδα το πασχα και μεχρι και ενα μηνα το καλοκαιρι.

 

Αλλα για να καταλαβω καποια πραγματα εσυ εφυγες απο το σπιτι ειπες. Εφυγες με κοινη αποφαση? ή ξυπνησες μια μερα και εφυγες?

αυτο εχει σημασια μην θεωρει εγκαταληψη οικογενειακης στεγης.

 

Η γυναικα σου ειναι πολυ θυμωμενη με ολη την κατασταση δυστυχως και δεν ξερει πως αλλιως να σε ταρακουνησει παρα μονο με το παιδι.

[Giorgos80]

kαταρχην αυτο που πρεπει να λυθει αμεσα ειναι η διατροφη και ο χρονος που θα το παιρνεις εσυ το παιδι. Συνηθως οι μπαμπαδες παιρνουν τα παιδια 2 απογευματα την βδομαδα και ενα σκ καθε 15 μερες 1 βδομαδα τα χριστουγεννα 1 βδομαδα το πασχα και μεχρι και ενα μηνα το καλοκαιρι.

 

Αλλα για να καταλαβω καποια πραγματα εσυ εφυγες απο το σπιτι ειπες. Εφυγες με κοινη αποφαση? ή ξυπνησες μια μερα και εφυγες?

αυτο εχει σημασια μην θεωρει εγκαταληψη οικογενειακης στεγης.

 

Η γυναικα σου ειναι πολυ θυμωμενη με ολη την κατασταση δυστυχως και δεν ξερει πως αλλιως να σε ταρακουνησει παρα μονο με το παιδι.

Εφυγα μετα απο πολλους καυγαδες,και αφου την ειχα ενημερωσει οτι αν συνεχιστει αυτη η κατασταση θα το κανω.Δεν αντεχα να βλεπω το παιδι μου να παρισταται σε καυγαδες.Δεν αντεχα να το βλεπω να στεναχωριεται και να κλαιει.Θα μου πεις και εσυ(λογικα),"Και γιατι δεν κανατε κατι για να προστατεψετε το παιδι,και μαλωνατε μπροστα του?"Πραγματικα ηταν αδυνατο,και το προσπαθησα απο την πλευρα μου με ολες μου τις δυναμεις.Εκρινα πως αυτο ειναι το "καλυτερο" για το παιδι μου.Βαζω σε εισαγωγικα το καλυτερο,ξερω πως το καλυτερο απο ολα ειναι να ζει και με τους 2 του γονεις αγαπημενους.Αναζητησα ομως τι ειναι αυτο που μπορει να το βλαψει λιγοτερο.Το λεω με μεγαλη πικρα γιατι μου λειπει παρα πολυ ο "αλητης" μου.

 

Σχετικα με το ποτε θα βλεπω το παιδι,εδω και 2 μηνες αντιμετωπιζω προφασεις του τυπου "ειναι αρρωστος,δεν μπορεις να τον πας βολτα",δυο φορες μαλιστα που ηταν "αρρωστος",εμαθα πως τον ειχε βγαλει εξω κανονικα σε παιδοτοπο.Το ξερω πως ο μονος τροπος να κατοχυρωθω εως να βγει το διαζυγιο(και απο την στιγμη που επιμενει να με δυσκολευει τοσο),ειναι να κανω ασφαλιστικα μετρα,προσπαθω με νυχια και με δοντια να το αποφυγω,για να μην την φερω σε δυσκολη θεση στο περιβαλλον της.Ποσο ακομη ομως να αντεξω?Οταν γεννηθηκε ο μικρος παραιτηθηκα απο την δουλεια μου,για να ειμαι κοντα και στους 2 τους αυτους τους πρωτους ομορφους(και ζορικους)μηνες.Τον λατρευω(δεν διεκδικω κανενα παρασημο,απλα το λεω για να τονισω πως πραγματικα κανω υπομονη)Καταλαβαινω πως απο εδω και περα δεν μπορουν να ειναι ιδια τα πραγματα,δεν θα μπορω να ειμαι κοντα του οσο θελω και να τον φροντιζω οσο θελω,αλλα αισθανομαι ωρες ωρες πως εχω παθητικο ρολο,οταν ανεχομαι να μου κολλαει την ταμπελα του ακαταλληλου πατερα,επειδη εχει θυμο μεσα της.

 

Εγκαταλειψη συζυγικης στεγης δεν υφισταται πλεον.Οχι πως "πατησα" πανω σε αυτο και εφυγα,απλα συμβουλευτηκα την δικηγορο μου και μου το ειπε,διοτι με απειλουσε(η συζυγος),πως θα με κατηγορησει γι αυτο.

[Stellinula]

Ενταξει,το παιδι ειναι και αγορακι,θαρρω πως ειναι προτυπο ο πατερας του και φοβαμαι στην ιδεα πως μπορει να "δηλητηριαστει".

 

 

μιας και η δική μου απάντηση σου πέρασε αψύφιστα να επαναλάβω, ότι όσο και να έχει αυτή την επιμέλεια και να "δηλητιριάζει" το παιδί (κάτι που μπορεί να μην αποφύγεις με τίποτα) εσύ θα είσαι κοντά του σωστός πατέρας σε όλα και θα καταλάβει το παιδί μόνο του ποιός είναι ποιός...

Το ότι έιναι αγοράκι δεν είναι δεδομένο ότι θα έχει πρότυπο τον πατέρα γιατί ξεχνάς και που έχει αδυναμία σαν παιδάκι....Τα πρότυπα αλάζουν ανάλογα με το τι προσφέρει ποιός στο παιδί!

 

Εφυγα μετα απο πολλους καυγαδες,και αφου την ειχα ενημερωσει οτι αν συνεχιστει αυτη η κατασταση θα το κανω.Δεν αντεχα να βλεπω το παιδι μου να παρισταται σε καυγαδες.Δεν αντεχα να το βλεπω να στεναχωριεται και να κλαιει.Θα μου πεις και εσυ(λογικα),"Και γιατι δεν κανατε κατι για να προστατεψετε το παιδι,και μαλωνατε μπροστα του?"Πραγματικα ηταν αδυνατο,και το προσπαθησα απο την πλευρα μου με ολες μου τις δυναμεις.Εκρινα πως αυτο ειναι το "καλυτερο" για το παιδι μου.Βαζω σε εισαγωγικα το καλυτερο,ξερω πως το καλυτερο απο ολα ειναι να ζει και με τους 2 του γονεις αγαπημενους.Αναζητησα ομως τι ειναι αυτο που μπορει να το βλαψει λιγοτερο.Το λεω με μεγαλη πικρα γιατι μου λειπει παρα πολυ ο "αλητης" μου.

 

Σχετικα με το ποτε θα βλεπω το παιδι,εδω και 2 μηνες αντιμετωπιζω προφασεις του τυπου "ειναι αρρωστος,δεν μπορεις να τον πας βολτα",δυο φορες μαλιστα που ηταν "αρρωστος",εμαθα πως τον ειχε βγαλει εξω κανονικα σε παιδοτοπο.Το ξερω πως ο μονος τροπος να κατοχυρωθω εως να βγει το διαζυγιο(και απο την στιγμη που επιμενει να με δυσκολευει τοσο),ειναι να κανω ασφαλιστικα μετρα,προσπαθω με νυχια και με δοντια να το αποφυγω,για να μην την φερω σε δυσκολη θεση στο περιβαλλον της.Ποσο ακομη ομως να αντεξω?Οταν γεννηθηκε ο μικρος παραιτηθηκα απο την δουλεια μου,για να ειμαι κοντα και στους 2 τους αυτους τους πρωτους ομορφους(και ζορικους)μηνες.Τον λατρευω(δεν διεκδικω κανενα παρασημο,απλα το λεω για να τονισω πως πραγματικα κανω υπομονη)Καταλαβαινω πως απο εδω και περα δεν μπορουν να ειναι ιδια τα πραγματα,δεν θα μπορω να ειμαι κοντα του οσο θελω και να τον φροντιζω οσο θελω,αλλα αισθανομαι ωρες ωρες πως εχω παθητικο ρολο,οταν ανεχομαι να μου κολλαει την ταμπελα του ακαταλληλου πατερα,επειδη εχει θυμο μεσα της.

Εγκαταλειψη συζυγικης στεγης δεν υφισταται πλεον.Οχι πως "πατησα" πανω σε αυτο και εφυγα,απλα συμβουλευτηκα την δικηγορο μου και μου το ειπε,διοτι με απειλουσε(η συζυγος),πως θα με κατηγορησει γι αυτο.

 

 

οκ, ασφαλιστικά μέτρα δεν μπορείς να κάνεις αν έχει την επιμέλεια η μητέρα...Πρέπει να έχεις λόγους για να γίνει και φυσικά να διεκδικήσεις και να κερδίσεις την επιμέλεια και μετα να προχωρήσεις σε αυτά..

 

Συγγνώμη που σε ρώταω, αλλά γιατί παραιτήθηκες? Πως ζούσατε? Δούλευε η γυναίκα σου? Δεν θεωρώ λογικό να παραιτήτε ο άνδρας από την δουλειά του ιδιαίτερα όταν δεν συντρέχει πρόβλημα συνεργασίας και φυσικά όταν γίνεται πατέρας με την απλή δικαιολογία ότι θέλει να είναι δίπλα στο παιδί του, εκτός και αν η σύζηγός βγάζει 2 μισθούς σε έναν...

 

Μήπως λοιπόν με το ΔΙΚΙΟ της σε κατηγόριζε ότι δεν είσαι κατάλληλος, βασιζόμενο στην αμέλεια σου να βρείς δουλειά?

[Niki81]

Το σηκωνομαι απλα και φευγω...και παραταω μια μανα με το παιδι μονη της...δε νομιζω οτι ηταν η πιο λογικη λυση που θα μπορουσες να δωσεις.

Ισως ηταν αφελης σαν κινηση.Θα επρεπε να κατσετε σαν ενηλικες να λυσετε τα προβληματα σας...να κανετε ενα βημα πισω..να πατε σε ενα συμβουλο γαμου...ακομα και να καταληγατε στην αποφαση να χωρισετε αλλα να ηταν μια κοινη αποφαση...οχι απλα παιρνω το κουβαδακι μου και φευγω.Και το οτι νομικα δεν υφισταται η εγκαταληψη στεγης οποτε εισαι καλυμενος νομικα...ενταξει λιγο παιδιαστικο το ακουω.Υφισταται δεν υφισταται την παρατησες στο σπιτι να μεγαλωσει μονη της ενα παιδι.

Και αυτο με τα ασφαλιστικα μετρα δεν το καταλαβα.Να βγαλεις εσυ ασφαλιστικα μετρα εναντιον της?Τι εννοεις?

 

Εννοειται θα εχει θυμο μεσα της...και θα βγαζει κακιες.Εσυ τι θα εκανες στη θεση της αν ειχε φυγει αυτη?

 

Δεν προσπαθω να της δωσω δικιο κι εσενα αδικο.Το γιατι τσακωνοσασταν και το ποιος εφταιξε δεν το ξερω...απλα θεωρω λαθος επιλογη το να σηκωθεις να φυγεις.Το καταλαβαινω οτι σου λειπει το παιδι σου...αλλα επιλογη σου ηταν να το αφησεις.Κι αυτη που καθεται τωρα να μεγαλωσει μονη της το παιδι σε χειροτερη θεση ειναι δε νομιζεις?

[Giorgos80]

μιας και η δική μου απάντηση σου πέρασε αψύφιστα να επαναλάβω, ότι όσο και να έχει αυτή την επιμέλεια και να "δηλητιριάζει" το παιδί (κάτι που μπορεί να μην αποφύγεις με τίποτα) εσύ θα είσαι κοντά του σωστός πατέρας σε όλα και θα καταλάβει το παιδί μόνο του ποιός είναι ποιός...

Το ότι έιναι αγοράκι δεν είναι δεδομένο ότι θα έχει πρότυπο τον πατέρα γιατί ξεχνάς και που έχει αδυναμία σαν παιδάκι....Τα πρότυπα αλάζουν ανάλογα με το τι προσφέρει ποιός στο παιδί!

 

 

 

 

οκ, ασφαλιστικά μέτρα δεν μπορείς να κάνεις αν έχει την επιμέλεια η μητέρα...Πρέπει να έχεις λόγους για να γίνει και φυσικά να διεκδικήσεις και να κερδίσεις την επιμέλεια και μετα να προχωρήσεις σε αυτά..

 

Συγγνώμη που σε ρώταω, αλλά γιατί παραιτήθηκες? Πως ζούσατε? Δούλευε η γυναίκα σου? Δεν θεωρώ λογικό να παραιτήτε ο άνδρας από την δουλειά του ιδιαίτερα όταν δεν συντρέχει πρόβλημα συνεργασίας και φυσικά όταν γίνεται πατέρας με την απλή δικαιολογία ότι θέλει να είναι δίπλα στο παιδί του, εκτός και αν η σύζηγός βγάζει 2 μισθούς σε έναν...

 

Μήπως λοιπόν με το ΔΙΚΙΟ της σε κατηγόριζε ότι δεν είσαι κατάλληλος, βασιζόμενο στην αμέλεια σου να βρείς δουλειά?

Aσφαλιστικα μετρα για να μπορω να βλεπω το παιδι σε συγκεκριμενες ωρες και με ησυχια.Μην μπερδευεσαι.Για τιποτε αλλο,δεν διεκδικω επιμελεια,ουτε ειναι ασφαλιστικα μετρα για να μην με πλησιαζει η συζυγος που λεει ο λογος.Ασφαλιστικα μετρα για να βλεπω το παιδι μου.Δικαιουμαι να το βλεπω,ετσι δεν ειναι?Οσο για την δουλεια πραγματικα βιαστηκες,οχι στην ερωτηση σου συνολικα αλλα στο συγκεκριμενο περι "αμελειας".Μου χρωστουσαν απο την δουλεια μου 8 εβδομαδες απο αδεια,πολλες ωρες,και οταν παραιτηθηκα,εφυγα με 2000 ευρω στην τσεπη,αρκετα για να μεινω 3 μηνες στο σπιτι.Αυτους τους 3 πρωτους μηνες της ζωης του,που ημουν κοντα στο παιδι μου,αλλα και στην γυναικα μου,διοτι ηταν ανακουφιση και για εκεινη,δεν τους αλλαζω με τιποτα και νιωθω πολυ τυχερος ως πατερας που το εζησα.Το σκεφτηκα πολυ πριν το κανω,δεν θα μπορουσα να παρω 2-3 μερες αδεια απλα στις αρχες.Απο την στιγμη που ειχα τη δυνατοτητα δεν διστασα.Επιπλεον,δουλεια βρηκα οπως λεω παραπανω 3 μηνες μετα.

 

Να επανελθω στο πρωτο κομματι περι ασφαλιστικων.Δεν το θελω με τιποτα,αλλα λογοι υπαρχουν για να το κανω.Ακομη και σε διασταση που βρισκομαι τωρα εχω δικαιωμα να το βλεπω σε καποιες ωρες προκαθορισμενες που θα μου οριστουν(δεν εχω προβλημα με αυτο).Να το βλεπω διχως να αντιμετωπιζω προφασεις,εντασεις και δυσκολιες.Αυτη ειναι η εννοια των συγκεκριμενων ασφαλιστικων.

 

Σε καμια περιπτωση δεν πηρα αψηφιστα την απαντηση σου.Η αληθεια ειναι πως γραφω απο την δουλεια και μου ξεφυγε το μυνημα σου.Συγνωμη αν φανηκε ετσι.

[Giorgos80]

Το σηκωνομαι απλα και φευγω...και παραταω μια μανα με το παιδι μονη της...δε νομιζω οτι ηταν η πιο λογικη λυση που θα μπορουσες να δωσεις.

Ισως ηταν αφελης σαν κινηση.Θα επρεπε να κατσετε σαν ενηλικες να λυσετε τα προβληματα σας...να κανετε ενα βημα πισω..να πατε σε ενα συμβουλο γαμου...ακομα και να καταληγατε στην αποφαση να χωρισετε αλλα να ηταν μια κοινη αποφαση...οχι απλα παιρνω το κουβαδακι μου και φευγω.Και το οτι νομικα δεν υφισταται η εγκαταληψη στεγης οποτε εισαι καλυμενος νομικα...ενταξει λιγο παιδιαστικο το ακουω.Υφισταται δεν υφισταται την παρατησες στο σπιτι να μεγαλωσει μονη της ενα παιδι.

Και αυτο με τα ασφαλιστικα μετρα δεν το καταλαβα.Να βγαλεις εσυ ασφαλιστικα μετρα εναντιον της?Τι εννοεις?

 

Εννοειται θα εχει θυμο μεσα της...και θα βγαζει κακιες.Εσυ τι θα εκανες στη θεση της αν ειχε φυγει αυτη?

 

Δεν προσπαθω να της δωσω δικιο κι εσενα αδικο.Το γιατι τσακωνοσασταν και το ποιος εφταιξε δεν το ξερω...απλα θεωρω λαθος επιλογη το να σηκωθεις να φυγεις.Το καταλαβαινω οτι σου λειπει το παιδι σου...αλλα επιλογη σου ηταν να το αφησεις.Κι αυτη που καθεται τωρα να μεγαλωσει μονη της το παιδι σε χειροτερη θεση ειναι δε νομιζεις?

Μα το ξεκαθαρισα,οτι δεν πατησα πανω στο οτι δεν υφισταται πλεον η εγκαταλειψη συζυγικης στεγης,το εμαθα εκ των υστερων και επειτα απο απειλη της.Φαινεται σαν να εχω ριξει μαυρη πετρα πισω μου αλλα δεν ειναι ετσι.Προσπαθειες επανασυνδεσης υπηρξαν,και συζητησεις ατελειωτες.Κοινος παρονομαστης ηταν πως το να μην ειμαι στο σπιτι θα ηταν το καλυτερο ΚΑΙ για εκεινη,και δικη της παραδοχη ειναι.Επιπλεον την ενισχυω οικονομικα οπως εγραψα και στο πρωτο μου ποστ.Οπως παρολο που υπαρχει ενταση,ζηταω να ειμαι κοντα στο παιδι,οχι μονο στο παιχνιδι του και στην βολτα του,αλλα και στον γιατρο του για παραδειγμα,ακομη και να το παρω λιγες μερες για να ηρεμησει και εκεινη και να αδειασει το μυαλο της.

[Stellinula]

Aσφαλιστικα μετρα για να μπορω να βλεπω το παιδι σε συγκεκριμενες ωρες και με ησυχια.Μην μπερδευεσαι.Για τιποτε αλλο,δεν διεκδικω επιμελεια,ουτε ειναι ασφαλιστικα μετρα για να μην με πλησιαζει η συζυγος που λεει ο λογος.Ασφαλιστικα μετρα για να βλεπω το παιδι μου.Δικαιουμαι να το βλεπω,ετσι δεν ειναι?Οσο για την δουλεια πραγματικα βιαστηκες,οχι στην ερωτηση σου συνολικα αλλα στο συγκεκριμενο περι "αμελειας".Μου χρωστουσαν απο την δουλεια μου 8 εβδομαδες απο αδεια,πολλες ωρες,και οταν παραιτηθηκα,εφυγα με 2000 ευρω στην τσεπη,αρκετα για να μεινω 3 μηνες στο σπιτι.Αυτους τους 3 πρωτους μηνες της ζωης του,που ημουν κοντα στο παιδι μου,αλλα και στην γυναικα μου,διοτι ηταν ανακουφιση και για εκεινη,δεν τους αλλαζω με τιποτα και νιωθω πολυ τυχερος ως πατερας που το εζησα.Το σκεφτηκα πολυ πριν το κανω,δεν θα μπορουσα να παρω 2-3 μερες αδεια απλα στις αρχες.Απο την στιγμη που ειχα τη δυνατοτητα δεν διστασα.Επιπλεον,δουλεια βρηκα οπως λεω παραπανω 3 μηνες μετα.

 

Να επανελθω στο πρωτο κομματι περι ασφαλιστικων.Δεν το θελω με τιποτα,αλλα λογοι υπαρχουν για να το κανω.Ακομη και σε διασταση που βρισκομαι τωρα εχω δικαιωμα να το βλεπω σε καποιες ωρες προκαθορισμενες που θα μου οριστουν(δεν εχω προβλημα με αυτο).Να το βλεπω διχως να αντιμετωπιζω προφασεις,εντασεις και δυσκολιες.Αυτη ειναι η εννοια των συγκεκριμενων ασφαλιστικων.

 

Σε καμια περιπτωση δεν πηρα αψηφιστα την απαντηση σου.Η αληθεια ειναι πως γραφω απο την δουλεια και μου ξεφυγε το μυνημα σου.Συγνωμη αν φανηκε ετσι.

 

 

βρε Γιώργο μου κάνεις μια τέτοια κίνηση όταν η γυναίκα σου είναι λεχώνα???

 

Έπειτα, ναι έχεις δικαίωμα να βλέπεις το παιδί σου (και δεν μπορεί να στο ανερέσει κανένας) αλλά πρέπει να σέβεσαι και τον θυμό του αλλούνου όταν εσύ σηκώνεσε για τους Χ λόγους (όσο σοβαροί και να είναι) και να τους αφήνεις πίσω (μάνα και παιδί) και μετά να ζητάς δείς το παιδί σου σαν να μην τρέχει τίποτα!!! (εσύ αν αυτή είχε σηκωθεί και είχε φύγει έτσι και σας άφηνε σπίτι τους 2 σας και μετά διεκδικούσε το παιδί θα το άφηνες??? ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑΙ απερίσκεπτα, σκέψου το πρώτα....ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΕΛΕΣ, γιατί θα έλεγες "Μάνα είναι αυτή ρε γαμώτο και τώρα ζητάει και τα ρέστα?"

Εσύ έφυγες με την άνεση ότι έχεις τους γονείς σου, αυτή η γυναίκα έμεινε πίσω με το παιδί και προσπαθεί μόνη της και την κατηγορείς??

 

Είσαι οργισμένος και το σέβομαι....όμως δεν θα πω ότι έχει ΔΙΚΙΟ η γυναίκα σου όμως δεν έχει ούτε άδικο να αντιδράει έτσι.....

 

Επίσης δεν βρίσκω σωστό να της κάνεις ασφαλιστικά μέτρα διότι, πρέπει να το συζητήσεις μαζί της και αν δεις τα ζόρια της το λές ότι θα κινηθείς νομικα...Μπορεί να συνετιστεί και μην χρειαστεί να κάνεις τέτοιες κινήσεις...

 

Τώρα και οι 2 έχετε τα δίκια σας αλλά και τα άδικα σας μονάχα προσέξτε μην κάνετε το παιδί μπαλάκι...δεν φταίει σε τίποτα....

 

Επίσης ότι συμπεράσματα έχουμε βγάλει και στα έχουμε αποτυπώσει εδώ και είναι εσφαλμένα κατεσέ μην ξεχνάς ότι τα βγάλαμε από τα γεγραμένα σου και μόνο, οκ?

[Niki81]

Ποσος καιρος παει απ'όταν εφυγες?Ισως αν ηρεμησει κι εκεινη σιγα σιγα να κανει ενα βημα πισω.

 

Αυτο με τα ασφαλιστικα μετρα..πρωτη φορα το ακουω...υποθετω για να το λες το εχεις ψαξει.Νομιζα οτι μονο το δικαστηριο κατα την εκδοση διαζυγιου οριζει ποτε και για ποσο θα βλεπει ο πατερας το παιδι.

 

Υπηρξε καποιος συγκεκριμενος λογος που φτασατε ως εδω?Η απλα γκρινια για ανουσια θεματα?(εννοειται αν θες απαντας-συγγνωμη αν γινομαι αδιακριτη).

[Nantia]

Μα το ξεκαθαρισα,οτι δεν πατησα πανω στο οτι δεν υφισταται πλεον η εγκαταλειψη συζυγικης στεγης,το εμαθα εκ των υστερων και επειτα απο απειλη της.Φαινεται σαν να εχω ριξει μαυρη πετρα πισω μου αλλα δεν ειναι ετσι.Προσπαθειες επανασυνδεσης υπηρξαν,και συζητησεις ατελειωτες.Κοινος παρονομαστης ηταν πως το να μην ειμαι στο σπιτι θα ηταν το καλυτερο ΚΑΙ για εκεινη,και δικη της παραδοχη ειναι.Επιπλεον την ενισχυω οικονομικα οπως εγραψα και στο πρωτο μου ποστ.Οπως παρολο που υπαρχει ενταση,ζηταω να ειμαι κοντα στο παιδι,οχι μονο στο παιχνιδι του και στην βολτα του,αλλα και στον γιατρο του για παραδειγμα,ακομη και να το παρω λιγες μερες για να ηρεμησει και εκεινη και να αδειασει το μυαλο της.

 

και οι πατεραδες εχουν δικαιωματα στο παιδι και ειμαι υπερ να το βλεπουν οχι μονο τις ωρες που οριζει το δικαστηριο αλλα πολλες περισσοτερες..................

[JENIA]

Μα το ξεκαθαρισα,οτι δεν πατησα πανω στο οτι δεν υφισταται πλεον η εγκαταλειψη συζυγικης στεγης,το εμαθα εκ των υστερων και επειτα απο απειλη της.Φαινεται σαν να εχω ριξει μαυρη πετρα πισω μου αλλα δεν ειναι ετσι.Προσπαθειες επανασυνδεσης υπηρξαν,και συζητησεις ατελειωτες.Κοινος παρονομαστης ηταν πως το να μην ειμαι στο σπιτι θα ηταν το καλυτερο ΚΑΙ για εκεινη,και δικη της παραδοχη ειναι.Επιπλεον την ενισχυω οικονομικα οπως εγραψα και στο πρωτο μου ποστ.Οπως παρολο που υπαρχει ενταση,ζηταω να ειμαι κοντα στο παιδι,οχι μονο στο παιχνιδι του και στην βολτα του,αλλα και στον γιατρο του για παραδειγμα,ακομη και να το παρω λιγες μερες για να ηρεμησει και εκεινη και να αδειασει το μυαλο της.

 

 

γιωργο γεια σου διαβασα αυτα που εχεις γραψει η ολοι κατασταση ειναι οντως πολυ φορτισμενη και για εσενα αλλα και για την μανα και το παιδι . ξερω οτι αγαπας το παιδι σου οπως καθε γονιος θελεις την φροντιδα του και οσοι αγαπη εχεις να του δωσεις .ομως στην φαση που βρισκεται η ολοι κατασταση δεν ειναι τοσο ευκολα τα πραγματα για την συμετοχη τοσων πραγματων που θελεις γιατι το λεω . η λογικη μερικες φορες στις γυναικες ειναι η εξης στα γραφω συνοπτικα για να καταλαβεις

δεν με θελει αλλο στην ζωη του

δεν μπορει να ειναι σε καθημερινη βαση για να προσεχει το παιδι μας

δεν με θελει για συντροφο του στα δυσκολα και στα ευκολα

δεν μπορει να ειναι στις καθημερινες αγωνιες παιδιου μας

αλλα

το θελει να το εχει οποτε θελει εκεινος (και ας μην ισχυοι )

το θελει ετοιμο πλημενο καθαρισμενω για να περνα καλα μαζι του και οχι με εμενα

θα αγαπα τον μπαμπα ποιο πολυ γιατι δεν θα του χαλα το χατιρι οταν ειναι μαζι (εγω θα ειμαι η κακια γιατι εγω σαν μαμα πρεπει να τον επαναφερω στην ταξη )

κλπ.

σου γραφω καποια πραγματα που μπορει καθε απογοητευμενη μανα-συζιγος να σκεφτη στην φαση αυτη . και ιδια αν καθε συζητηση που εχει γινει ειναι και σε εντονους τονους οι σκεψεις γινονται ακομα χειροτερα. δεν δικαιολογο την γυναικα σου απλα πιστευω οτι θελει χρονο για να καταλαγιασει τον πονο της αλλα και εσυ τις σκεψεις σου . ελπιζω να σε βοηθησα λιγο για να δεις και την δικιτης πλευρα αλλα και την δικια σου .

[Giorgos80]

βρε Γιώργο μου κάνεις μια τέτοια κίνηση όταν η γυναίκα σου είναι λεχώνα???

 

Έπειτα, ναι έχεις δικαίωμα να βλέπεις το παιδί σου (και δεν μπορεί να στο ανερέσει κανένας) αλλά πρέπει να σέβεσαι και τον θυμό του αλλούνου όταν εσύ σηκώνεσε για τους Χ λόγους (όσο σοβαροί και να είναι) και να τους αφήνεις πίσω (μάνα και παιδί) και μετά να ζητάς δείς το παιδί σου σαν να μην τρέχει τίποτα!!! (εσύ αν αυτή είχε σηκωθεί και είχε φύγει έτσι και σας άφηνε σπίτι τους 2 σας και μετά διεκδικούσε το παιδί θα το άφηνες??? ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑΙ απερίσκεπτα, σκέψου το πρώτα....ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΕΛΕΣ, γιατί θα έλεγες "Μάνα είναι αυτή ρε γαμώτο και τώρα ζητάει και τα ρέστα?"

Εσύ έφυγες με την άνεση ότι έχεις τους γονείς σου, αυτή η γυναίκα έμεινε πίσω με το παιδί και προσπαθεί μόνη της και την κατηγορείς??

 

Είσαι οργισμένος και το σέβομαι....όμως δεν θα πω ότι έχει ΔΙΚΙΟ η γυναίκα σου όμως δεν έχει ούτε άδικο να αντιδράει έτσι.....

 

Επίσης δεν βρίσκω σωστό να της κάνεις ασφαλιστικά μέτρα διότι, πρέπει να το συζητήσεις μαζί της και αν δεις τα ζόρια της το λές ότι θα κινηθείς νομικα...Μπορεί να συνετιστεί και μην χρειαστεί να κάνεις τέτοιες κινήσεις...

 

Τώρα και οι 2 έχετε τα δίκια σας αλλά και τα άδικα σας μονάχα προσέξτε μην κάνετε το παιδί μπαλάκι...δεν φταίει σε τίποτα....

 

Επίσης ότι συμπεράσματα έχουμε βγάλει και στα έχουμε αποτυπώσει εδώ και είναι εσφαλμένα κατεσέ μην ξεχνάς ότι τα βγάλαμε από τα γεγραμένα σου και μόνο, οκ?

Δεν ζηταω να βλεπω το παιδι μου σαν να μην συμβαινει τιποτα.Συμβαινουν και συμβαινουν πολλα,απλα και για εμενα ειναι δυσκολο οταν για παραδειγμα μου λεει πως το Σαββατο θα το δω,και το πρωι μου λεει τελικα οχι.Και δεν εχει γινει μια και δυο αυτο.Φυσικα και της εχω πει για την προθεση μου σχετικα με τα ασφαλιστικα,σκεπτομενος αυτο που λες και εσυ,μηπως ηρεμησει λιγο.Τι,ετσι στα ξαφνικα?Οσο για την ανεση βιοτικα ειναι σε πολυ καλυτερη κατασταση απο εμενα.Το σπιτι ειναι δικο της,τα δανεια μας ειναι ολα στο ονομα μου και ειμαι υποχρεος για τις πληρωμες τους,επιπλεον οι γονεις της μενουν ακριβως απο πανω.Ψυχολογικα ΣΙΓΟΥΡΑ περναει πιο δυσκολα,αισθανομενη πως ειναι μονη με ενα παιδι.Προσπαθω παρα πολυ να της δωσω να καταλαβει οτι ακομη και να χωρισμενοι,θα την βοηθησω.Σημειο επαφης ψαχνω,αλλα δεν το βρισκω.

[Stellinula]

Δεν ζηταω να βλεπω το παιδι μου σαν να μην συμβαινει τιποτα.Συμβαινουν και συμβαινουν πολλα,απλα και για εμενα ειναι δυσκολο οταν για παραδειγμα μου λεει πως το Σαββατο θα το δω,και το πρωι μου λεει τελικα οχι.Και δεν εχει γινει μια και δυο αυτο.Φυσικα και της εχω πει για την προθεση μου σχετικα με τα ασφαλιστικα,σκεπτομενος αυτο που λες και εσυ,μηπως ηρεμησει λιγο.Τι,ετσι στα ξαφνικα?Οσο για την ανεση βιοτικα ειναι σε πολυ καλυτερη κατασταση απο εμενα.Το σπιτι ειναι δικο της,τα δανεια μας ειναι ολα στο ονομα μου και ειμαι υποχρεος για τις πληρωμες τους,επιπλεον οι γονεις της μενουν ακριβως απο πανω.Ψυχολογικα ΣΙΓΟΥΡΑ περναει πιο δυσκολα,αισθανομενη πως ειναι μονη με ενα παιδι.Προσπαθω παρα πολυ να της δωσω να καταλαβει οτι ακομη και να χωρισμενοι,θα την βοηθησω.Σημειο επαφης ψαχνω,αλλα δεν το βρισκω.

 

 

Τότε το μόνο που λείπει είναι ο χρόνος, δώστης χρόνο να ηρεμήσει και να καταλάβει ότι είσαι εκεί για όλα ακόμα και αν δεν είσαστε μαζί...ΧΡΟΝΟ....

[Giorgos80]

Ποσος καιρος παει απ'όταν εφυγες?Ισως αν ηρεμησει κι εκεινη σιγα σιγα να κανει ενα βημα πισω.

 

Αυτο με τα ασφαλιστικα μετρα..πρωτη φορα το ακουω...υποθετω για να το λες το εχεις ψαξει.Νομιζα οτι μονο το δικαστηριο κατα την εκδοση διαζυγιου οριζει ποτε και για ποσο θα βλεπει ο πατερας το παιδι.

 

Υπηρξε καποιος συγκεκριμενος λογος που φτασατε ως εδω?Η απλα γκρινια για ανουσια θεματα?(εννοειται αν θες απαντας-συγγνωμη αν γινομαι αδιακριτη).

Εχουν γινει λαθη εκατερωθεν,μεγαλα και μικρα,και δημιουργηθηκε ενα κενο μεταξυ μας,το οποιο οταν το συνειδητοποιησαμε ηταν πλεον τεραστιο.Δεν εισαι αδιακριτη,αλλα δεν θα ηθελα προς το παρον να γραψω λεπτομερειες.

[Ευάκι]

βρε Γιώργο μου κάνεις μια τέτοια κίνηση όταν η γυναίκα σου είναι λεχώνα???

 

Το παιδί είναι τώρα 3 χρονών, δεν είναι λεχώνα.

Έπειτα, ναι έχεις δικαίωμα να βλέπεις το παιδί σου (και δεν μπορεί να στο ανερέσει κανένας) αλλά πρέπει να σέβεσαι και τον θυμό του αλλούνου όταν εσύ σηκώνεσε για τους Χ λόγους (όσο σοβαροί και να είναι) και να τους αφήνεις πίσω (μάνα και παιδί) και μετά να ζητάς δείς το παιδί σου σαν να μην τρέχει τίποτα!!! (εσύ αν αυτή είχε σηκωθεί και είχε φύγει έτσι και σας άφηνε σπίτι τους 2 σας και μετά διεκδικούσε το παιδί θα το άφηνες??? ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΝΑΙ απερίσκεπτα, σκέψου το πρώτα....ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΕΛΕΣ, γιατί θα έλεγες "Μάνα είναι αυτή ρε γαμώτο και τώρα ζητάει και τα ρέστα?"

Εσύ έφυγες με την άνεση ότι έχεις τους γονείς σου, αυτή η γυναίκα έμεινε πίσω με το παιδί και προσπαθεί μόνη της και την κατηγορείς??

 

Επίσης ήταν σχεδόν κοινή απόφαση να φύγει από το σπίτι.

Είσαι οργισμένος και το σέβομαι....όμως δεν θα πω ότι έχει ΔΙΚΙΟ η γυναίκα σου όμως δεν έχει ούτε άδικο να αντιδράει έτσι.....

 

Επίσης δεν βρίσκω σωστό να της κάνεις ασφαλιστικά μέτρα διότι, πρέπει να το συζητήσεις μαζί της και αν δεις τα ζόρια της το λές ότι θα κινηθείς νομικα...Μπορεί να συνετιστεί και μην χρειαστεί να κάνεις τέτοιες κινήσεις...

 

Τώρα και οι 2 έχετε τα δίκια σας αλλά και τα άδικα σας μονάχα προσέξτε μην κάνετε το παιδί μπαλάκι...δεν φταίει σε τίποτα....

 

Συμφωνώ

Επίσης ότι συμπεράσματα έχουμε βγάλει και στα έχουμε αποτυπώσει εδώ και είναι εσφαλμένα κατεσέ μην ξεχνάς ότι τα βγάλαμε από τα γεγραμένα σου και μόνο, οκ?

 

Λυπάμαι πολύ που βιώνετε όλοι αυτή την κατάσταση και σίγουρα δεν εύκολο και ευχάριστο για κανέναν. Απλά λυπάμαι πραγματικά που το παιδί χρησιμοποιείται για εκδίκηση και δεν βλέπει αρκετά συχνά και τους 2 γονείς του, γιατί έχει ανάγκη και τους 2. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι μάνες που σίγουρα αγαπούν πάρα πολύ το παιδί τους του στερούν τον πατέρα τους (φυσικά όταν ο πατέρας φέρεται καλά στο παιδί). Ασχέτως της κατάστασης που υπάρχει ανάμεσα στο ζευγάρι, η σχέση των γονιών με το παιδί δεν πρέπει να επ[ηρεαστεί, ώστε να νιώσει ασφαλής.

Γιώργο νομίζω πως υπάρχει κάποιος σύλλογος χωρισμένων αντρών που ζητούν το δικαίωμά τους να βλέπουν τα παιδιά τους. Θα προσπαθήσω να βρω πληροφορίες.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως με τον καιρό θα ησυχάσουν τα πράγματα και γενικά προσπάθησε να αποφύγεις καυγάδες.

[Nantia]

Αν εβρισκες σημειο επαφης τωρα πιστεψε με θα ειχες βρει πολυ νωριτερα και δεν θα αναγκαζοσουν να χωρισεις.

 

Επειδη ειμαι χωρισμενη και εχω πολλους χωρισμενους φιλους σου λεω οτι εχεις πολυ δρομο ακομα μπροστα σου για να καταφερεις αυτα που ζητας.

Αυτο που εχεις να κανεις , δωσε χρονο και σε εσενα και στην γυναικα σου. Μην τσακωνεστε τωρα για το ποσο θα παρεις το παιδι και γιατι δεν το πηρες. Αφηστε να περασει ο θυμος και ξαναμιληστε μετα κατω απο αλλες βασεις.

 

Το ιδανικο για μενα ειναι να καταφερετε καποια στιγμη να περνατε χρονο και οι 3 σας μαζι. Το παιδι πιστεψε με τοτε θα ειναι πραγματικα ευτυχισμενο.

Να αφησετε ολα τα προβληματα και αυτα που σας χωρισαν και να κοιταξετε αυτο που σας ενωνει το μικρο αγγελουδι σας γιατι κακως ή καλως με αυτην την γυναικα δεν προκειται να "χωρισεις" ποτε θα ειναι παντα στην ζωη σου με τον ενα ή αλλο τροπο.

 

Μακαρι να μπορουσε καποιος να σας συμβουλευε και τους δυο. Να σας απαλυνει τον πονο και να σας τραβηξει ενα βημα μπροστα.

Αλλα ειναι μια διαδικασια που αυτοι που χωριζουν πρεπει να την περνανε. Για να βελτιωνονται, να βλεπουν τα λαθη τους και να σχεδιαζουν τα επομενα σωστα βηματα τους.

 

οτι θελησεις στειλε μου πμ.

[Ευάκι]

http://www.sos-sygapa.eu/ Τον βρήκα. Ίσως μπορούν να σε βοηθήσουν.

http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=7071&page=3 Δες και εδώ

[Stellinula]

Ευακι η κίνηση που ανέφερα ήταν ότι παραιτήθηκε από την δουλειά εν καιρό λοχείας....

όχι όταν έφυγε απο το σπίτι του ο Γιώργος!!!! Το ξέρω ότι το παιδί είναι 3 ετών

 

και δεν ηταν κοινη απόφαση τους να φύγει απο το σπίτι!!!!

[DALIA]

παιδιά ο άνθρωπος διευκρίνησε ότι έφυγε ύστερα από κοινή απόφαση...

δεν πήρε τα κουβαδάκια του έτσι ξαφνικά ένα πρωί και τους παράτησε...

[love4four]

Γιώργο,

 

Καλό κουράγιο... Ανοίξατε τους ασκούς του Αιόλου δυστυχώς....

 

Δεν θα πάρω την θέση κανενός επειδή ακούγεται μόνο η μια πλευρά, οπότε δεν ξέρεις.

Προσπάθησε όσο μπορείς να κρατήσεις χαμηλά τους τόνους μέχρι να καταλαγιάσει η κατάσταση.. Το παιδί καταλαβαίνει και συναισθάνεται τα πάντα. Μην το κάνετε μπαλάκι, δεν του αξίζει...

Βρες κάποιον από το δικό σου περιβάλλον που θα μπορούσε να προσεγγίσει την πρώην σύζυγο και να της μιλήσει μήπως αλλάξει λίγο στάση. Σίγουρα, ό,τι και να έχει συμβεί, έχεις αναλλοίωτο και αναφαίρετο δικαίωμα να βλέπεις το παιδί και να συμμετέχεις στην φροντίδα/ανατροφή του εφόσον το επιθυμείς, αλλά, αυτά, είναι "ψιλά" γράμματα τώρα που βράζει η άλλη πλευρά....

Οι δικοί της τί στάση διατηρούν? Οι γονείς σου?

[Giorgos80]

Γιώργο,

 

Καλό κουράγιο... Ανοίξατε τους ασκούς του Αιόλου δυστυχώς....

 

Δεν θα πάρω την θέση κανενός επειδή ακούγεται μόνο η μια πλευρά, οπότε δεν ξέρεις.

Προσπάθησε όσο μπορείς να κρατήσεις χαμηλά τους τόνους μέχρι να καταλαγιάσει η κατάσταση.. Το παιδί καταλαβαίνει και συναισθάνεται τα πάντα. Μην το κάνετε μπαλάκι, δεν του αξίζει...

Βρες κάποιον από το δικό σου περιβάλλον που θα μπορούσε να προσεγγίσει την πρώην σύζυγο και να της μιλήσει μήπως αλλάξει λίγο στάση. Σίγουρα, ό,τι και να έχει συμβεί, έχεις αναλλοίωτο και αναφαίρετο δικαίωμα να βλέπεις το παιδί και να συμμετέχεις στην φροντίδα/ανατροφή του εφόσον το επιθυμείς, αλλά, αυτά, είναι "ψιλά" γράμματα τώρα που βράζει η άλλη πλευρά....

Οι δικοί της τί στάση διατηρούν? Οι γονείς σου?

Ξερω πως ο χρονος δρα επικοδομητικα,απλα εχω και εγω αδυναμιες,ως ανθρωπος και ως γονιος,οπως ολοι μας.Ειναι στιγμες που μου λειπει ακομη περισσοτερο το παιδι και θολωνει η κριση μου.Εκει το παραδεχομαι πως θα αντιδρασω σπασμωδικα.Θελω να ξεκαθαρισω λιγο σχετικα με την αποφαση μου να φυγω.Ειναι σχετικο το "ποιου ηταν η αποφαση".Ναι,την μερα που το αποφασισα δεν με εδιωξε και τυπικα(καποιες φορες που το ειπε πανω στα νευρα της δεν το υπολογιζω σοβαρα).Με αυτο το σκεπτικο,ναι,η ευθυνη αυτης της πραξης βαραινει εμενα εξ'ολοκληρου.Ως συζυγος σεβεσαι την συζυγικη στεγη και οτι αγκαλιαζει μεσα της και εξαντλεις καθε περιθωριο,συμφωνω.Τι κανεις ομως,οταν εξαντλειται ο διαλογος,οταν δεν υπαρχει πλεον πεδιο συζητησης,και ξεκινανε στειροι και εντονοτατοι καυγαδες?Τι κανεις οταν την ωρα που θα ανταλλαξεις τις κουβεντες,γυρνας και βλεπεις το παιδι σου να παρακολουθει?Οταν κλαιει?Τι κανεις οταν στις λιγες νηφαλιες στιγμες του ο αλλος σου λεει πως θα ειναι καλυτερο να μην μενεις στον ιδιο χωρο μαζι του?Δεν φευγεις?Θεωρησα πως οφειλα να το κανω.Δηλαδη τι να γινοταν,να περιμενω να με διωξει με τις κλωτσιες και εντωμεταξυ να φθειρεται ακομη περισσοτερο το παιδι?Μονο και μονο για να καλυψω τον πισινο μου και να πω "Να,εκεινη με εδιωξε"?Να αποδειξω οτι δεν ειμαι φυγευθυνος δεν γινεται,αλλα το θεωρησα μονοδρομο.

[Giorgos80]

Σας ευχαριστω ολους που συμμετεχετε.Μετραει πολυ για εμενα.Πρωτη φορα μιλαω για αυτα,αποφευγω ακομη και τους γονεις μου,για να μην παλαβωνουν,εχουν προβληματα υγειας και δεν θελω να τους ταλαιπωρω οσο γινεται.