ΔΙΑΒΑΣΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΑ... ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ... ΤΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΣΑΣ !

[love4four]

Αναπαράγω αληθινή ιστορία δημοσιευμένη σε μηνιαίο περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας -δεν αναφέρω ονόματα λόγω προσωπικών δεδομένων- :

 

"Είμαι 40 ετών, μένω .... Διάβασα το άρθρο σας στο οποίο γράφετε στο τέλος "Υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από τη μάνα που έχασε το παιδί της". Αυτά σας τα λόγια μου θύμισαν κάτι που μου είπε η κόρη μου, 7 ετών σήμερα, πριν από λίγο καιρό. Θα μου επιτρέψετε να σας κουράσω λίγο, πριν σας τα μεταφέρω.

Πριν από περίπου 3 χρόνια, αποκτήσαμε με τον σύζυγό μου ένα γλυκύτατο, υγιές, αλλά πρόωρο αγοράκι. Ακολούθησαν πολλά και, δυστυχώς, σχεδόν όλα, δυσάρεστα. Δεν ευτυχήσαμε να πάρουμε τον υιό μας στο σπίτι μας, ούτε για μια μέρα. Είχαμε όμως την τύχη να τον φροντίσουμε, να τον αγκαλιάσουμε και να τον λατρέψουμε για 20 μήνες μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Όλους αυτούς τους μήνες, η κόρη μας γνώρισε και αγάπησε τον αδελφό της, στήριξε και έδωσε δύναμη σε εμάς, τους γονείς της. Στις 23 Μαρτίου, πέρυσι, το μικρό μας αγγελούδι έφυγε από πολυοργανική ανεπάρκεια και βαριά εγκεφαλική βλάβη. Λίγες βδομάδες μετά, μιλώντας με την κόρη μου, της λέω: "Δεν υπάρχει χειρότερο στον κόσμο, από μια μάνα που χάνει το παιδί της" κι εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη, παρά τα 6 της χρόνια, μου απαντά: "Υπάρχει! Ένα παιδί να χάσει την μάνα του!"

Αγαπητέ κ...., θα συμφωνήσω με την κόρη μου, παρά τον εγωισμό των ενηλίκων......

 

Δεν ξέρω τις απόψεις σας, αλλά εγώ προσωπικά κάθε φορά που σκέφτομαι τα λόγια αυτού του 6χρονου κοριτσιού, ανατριχιάζω και εξακολουθώ να προβληματίζομαι, ως μάνα, εάν τελικά η μικρή είχε δίκιο! Πόσο βαθυστόχαστα και ταυτόχρονα απλοϊκά, ήταν τα λόγια της !

 

Πάει καιρός που έχω διαβάσει την ιστορία, αλλά, την έχω κρατήσει και κάθε μέρα, παρακαλώ τον Θεό να είμαστε γεροί και δυνατοί για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας που μας έχουν απόλυτη ανάγκη...

 

Καλή δύναμη σε όλους και σε όλες !

[DALIA]

Το έχω σκεφτεί πάάααρα πολές φορές αυτό...

Αναμφισβήτητα δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνο στη ζωή από το να χάσει μια μάνα το παιδί.ΤΕΛΟΣ αυτό δεν χωράει καμία αμφιβολία...

Αν μπούμε όμως στο μυαλουδάκι τους τότε σίγουρα γι'αυτά ο μεγαλύτερος πόνος είναι να χάσουν τη μανούλα τους..

[Ευάκι]

Αυτή είναι η μεγαλύτερη φοβία μου.

[mommymini]

Το χειρότερο πιστεύω συναίσθημα, να φύγει το παιδί πριν τους γονείς, ανεξαρτήτου ηλικίας.

[xrysa3w]

σαφως δεν υπαρχει μεγαλυτερος πονος απο τον πονο της μανας οταν χανει το παιδι της,αλλα απο την αλλη καμια φορα κ εγω αναρωτιεμαι μηπως ειναι εγωιστικο να το σκεφτομαστε μονο απο αυτη την οπτικη γωνια?ο πονος ενως παιδιου οταν χανει τον γονιο του ειναι μικροτερος?σε οποιαδιποτε ηλικια ποσο μαλλον σε τρυφερη ηλικια.

[DALIA]

η σύγκριση ( εάν θα μπορούσε φυσικά να γίνει ) αφορά μόνο την τρυφερή ηλικία...

[fistikaki]

εχω σκεφτει πολλες φορες πως θα ηταν η ζωη του παιδιου μου, χωρις εμενα...

 

θα επιβιωνε....

 

εγω παλι...

χωρις το παιδι μου δεν θα επιβιωνα...

 

μη μ αξιωσει ο θεος, αυτο παρακαλαω καθε μερα...

[love4four]

Στην τρυφερή ηλικία, σίγουρα εάν κάποιο παιδί χάσει την μανούλα του είναι πλήγμα.... για έναν γονιό όμως ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΗΛΙΚΙΑ ... να μην το δίνει ο Θεός καλύτερα (τρέμω και μόνο στην ιδέα)!

 

Αυτό που με εντυπωσιάζει, ειλικρινά, είναι πως τα λόγια αυτά είναι γραμμένα από μητρικό χέρι που έχει ζήσει τον χαμό ενός μωρού 20 μηνών.... Δεν τολμώ να πω τπτ, ίσως από κάπου να αντλείς κουράγιο...

[loukomamy]

Ο πόνος του παιδιού που έχει χάσει τη μάνα του, είναι μεγάλος.

 

Οταν μάλιστα πρόκειται για μικρό παιδάκι, μεγαλύτερος. Πιστεύω πραγματικά οτι η μάνα είναι αναντικατάστατη. Παρόλα αυτά, η έλληψη της δε μπορεί να αποκλείσει μια ευτυχισμένη ζωή για το παιδί.

 

Ο χαμός του παιδιού πιστεύω οτι είναι ο μόνος πόνος που ποτέ δεν μαλακώνει...

[ΒΕΡΑ]

Κατά τη γνώμη μου η φυσική πορεία είναι να φεύγει πρώτο ο γονιός και μετά το παιδί. Και φυσικά όταν γίνεται το αντίθετο ο πόνος (φαντάζομαι) είναι αβάσταχτος!

 

Αλλά αν το καλοσκεφτούμε ο πόνος που νιώθεις όταν χάνεις κάποιον δικό σου (και το παιδί σου φυσικά ένας λόγος παραπάνω) είναι καθαρά εγωιστικός. Πονάς και κλαις για εσένα που έχασες αυτόν τον άνθρωπο που αγαπούσες. Το παιδί όμως που σε μικρή ηλικία θα χάσει τη μητέρα του μένει μόνο του, ξεκρέμαστο. Χάνει το άτομο που θα του έδινε τα εφόδια να γίνει σωστός άνθρωπος, χάνει το στήριγμά του, το άτομο που θα είναι δίπλα του στη ζωή να δίνει αγάπη χωρίς να ζητάει τίποτα σε αντάλλαγμα. Κι αυτό το παιδί δε μπορεί να το διαχειριστεί αυτό σε μικρή ηλικία. Γι' αυτό συμφωνώ με τη μικρή της ιστορίας ... ο πόνος είναι πιο μεγάλος.

 

Εγώ το μόνο που θέλω είναι να είμαι καλά να φροντίσω τη μικρή μου και να με έχει δίπλα της όποτε με χρειάζεται μέχρι τουλάχιστον να μεγαλώσει αρκετά. Και επίσης αν είναι (μακριά από εδώ) να πάθει κάτι ποτέ το παιδί μου προτιμώ να το χάσω παρά να αρρωστήσει και να υποφέρει ή να μου το κλέψουν πχ και να μην ξέρω τι περνάει (ουφ ... πα πα πα ... μα τι συζήτηση είναι αυτή πρωινιάτικα!!!!!)

[Mina G]

Πιστευω πως ο χαμος του παιδιου για έναν γονιο δεν περιγραφεται με λογια και είναι αγιατρευτος για ολες τις ηλικιες. Εχω παραδειγμα τον χαμο του πατερα μου και ποσο προσπαθησαν να το κρυψουν από την γιαγια μου. Αν και τα ειχε χαμενα το ενιωσε (δεν ξερω – Το ενστικτο της μανας) και δεν αντεξε. Εχω ακουσει πολλες μανες που εχασαν τα παιδια τους να λενε πως προτιμουσαν να εφευγαν εκεινες. Σαν μανα φερνεις στον κοσμο ένα παιδι. Ζεις ένα θαυμα σαν ανθρωπος, το μεγαλωνεις, το βλεπεις να πηγαινει σχολειο, να κανει την δικη του οικογενεια και γενικα το βλεπεις να μεγαλωνει να εξελισεται σαν ανθρωπος. Είναι κομματι του εαυτο σου. Ο,τι πιο πολυτιμο. Δεν αντεχεις να το χασεις.

Από την άλλη – για τον χαμο της μανας - σκεφτομαι ότι αυτή η πορεια του παιδιου μεσα στη ζωη (να γινει ενας ενηλικας) ισως και να απαληνει τον πονο του και να μπορεσει να συνεχισει τη ζωη του. Μπορει να πεφτω εξω.

Παντως επειδη τρεμω μαυτες τις σκεψεις προσπαθω να μην τις βαζω στο μυαλο μου.

[DALIA]

εχω σκεφτει πολλες φορες πως θα ηταν η ζωη του παιδιου μου, χωρις εμενα...

θα επιβιωνε....

εγω παλι...

χωρις το παιδι μου δεν θα επιβιωνα...

μη μ αξιωσει ο θεος, αυτο παρακαλαω καθε μερα...

 

δυστυχώς έχεις πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσεις απ'οτι πιστεύεις

 

Αυτό που με εντυπωσιάζει, ειλικρινά, είναι πως τα λόγια αυτά είναι γραμμένα από μητρικό χέρι που έχει ζήσει τον χαμό ενός μωρού 20 μηνών.... Δεν τολμώ να πω τπτ, ίσως από κάπου να αντλείς κουράγιο...

 

metaxaki τη δύναμη και το κουράγιο την αντλέι από το άλλο παιδί..είναι υποχρεωμένη να το κάνει..

[ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ]

fistikaki μου γλυκο αυτα τα λογια σου ειναι στο μυαλο μου !!! μια μερα ο γιος μου μου ειπε Σαγαπω και εγω του ειπα οχι οσο σ αγαπω εγω !!! γιατι αν παθω κατι εγω εσυ θα ζησεις την ζωη σου, θα πας παρακατω ,εννω αν παθεις κατι εσυ δεν εχω ζωη !!! αυτη ειναι η διαφορα της αγαπης μας μωρο μου.... Συγουρα το να χανει ενα παιδι την μαμα του και σε μικρη ηλικια ποναει πολυ !! και συγουρα χανει την γη απο τα ποδια του θα το κουβαλαει μια ζωη, θα ποναει μια ζωη αλλα αν παθει κατι ενα παιδι η μαμα του θα χασει την ζωη της ητε μεταφορικα η κυριολεκτικα !!!!

[fistikaki]

μια φιλη της μανας μου, εχασε το γιο της 27 χρονων παλληκαρι, προπαραμονη του γαμου του, σε ατυχημα στο βυθο..

 

 

εχουν περασει χρονια... ειδε εγγονια και δισεγγονα απο τη κορη της, ειδε πραματα και θαματα...

 

τιποτα δεν ειδε....

ενα κομματι κρεας που περιφερεται ειναι.... χρονια τωρα.... ακομα 'ζει'

[DALIA]

μια φιλη της μανας μου, εχασε το γιο της 27 χρονων παλληκαρι, προπαραμονη του γαμου του, σε ατυχημα στο βυθο..

εχουν περασει χρονια... ειδε εγγονια και δισεγγονα απο τη κορη της, ειδε πραματα και θαματα...

τιποτα δεν ειδε....

ενα κομματι κρεας που περιφερεται ειναι.... χρονια τωρα.... ακομα 'ζει'

 

 

γι'αυτό κοριτσάκι μου είπα δυστυχώς θα ζήσεις επειδή η ζώη σου πλέον θα είναι όπως το έγραψες σε εισαγωγικά...

27 χρονών, το 1997 έχασα τον πρώτο μου ξάδερφο...η αδερφή της μάνας μου έχει 3 εγγονια, αλλά η θεία μου δεν βγάζει ποτέ από το λαιμό της τη φωτογραφία του και εκ τότε το καντηλάκι του δεν έσβησε ποτέ...

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

και εγω πιστευω οτι το χειροτερο ειναι να φευγει ενα παιδι πριν τη μανα του.

η φυσικη συνεχεια της ζωης ειναι να φευγουν οι μεγαλυτεροι πρωτα ετσι λεει η γιαγια μου.

φετος την ημερα των γενεθλιων μου εχασα τον αδελφικο μου φιλο σε τροχαιο...

δε θα ξεχασω ποτε τη φιγουρα της μανας του...

μεσα στα αναφηλιτα της ειπε:δε θα ξανακανω γαλα στο γιο μου...

[fistikaki]

χωρις εισαγωγικα... ισως δε ζησω...

 

καιιιιιιιιιιιιιιιιι φευγω απο αυτο το θεμα!!!!! δε μ αρεσει!!!

 

 

παω να δω καμια συνταγη ... (εχετε δει το κολασμενο τοπικ με το γλυκο με τη μερεντα, ετσι? :shock: )

[loukomamy]

χωρις εισαγωγικα... ισως δε ζησω...

 

καιιιιιιιιιιιιιιιιι φευγω απο αυτο το θεμα!!!!! δε μ αρεσει!!!

 

 

παω να δω καμια συνταγη ... (εχετε δει το κολασμενο τοπικ με το γλυκο με τη μερεντα, ετσι? :shock: )

 

Θα έρθω και εγω μαζί σου.

 

Μαύρισα μεσημεριάτικα...

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

χωρις εισαγωγικα... ισως δε ζησω...

 

καιιιιιιιιιιιιιιιιι φευγω απο αυτο το θεμα!!!!! δε μ αρεσει!!!

 

 

παω να δω καμια συνταγη ... (εχετε δει το κολασμενο τοπικ με το γλυκο με τη μερεντα, ετσι? :shock: )

 

εχεις δικιο...

 

εγω τυπωσα και τη συνταγη

[smartaki09]

O καθημερινος μου φοβος μην παθουνε κατι τα παιδια.Παρακαλαω τον θεο να μην μου δωσει αυτα που μπορω να αντεξω.

[love4four]

Συγνώμη εάν σας έχω ρίξει ψυχολογικά με το συγκεκριμένο post, κι εγώ μία από τα ίδια είμαι, αλλά ας σκύψουμε να δούμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος... πάντα υπάρχει και κάποια άλλη οπτική γωνία που εμείς, μπορεί να μην την βλέπουμε...

Πάμε για την μερέντα τώρα ????

[*Vasiliki*]

Η αλήθεια είναι ότι κ εγώ έχω σκεφτεί την πιθανότητα να συνέβαινε κάτι κακό στο μωρό μου κ τρέμω,αυθυποβάλομαι να αλλάξω σκέψη,ξέρω ότι άν δεν θα έχω άλλο παιδί θα πεθάνω μαζί του όπως κ άν ακούγεται αυτό... αλλά ξέρω και ότι άν φύγω εγώ,δεν θα μείνει μόνο του,θα έχει κοντά του ανθρώπους που το λατρεύουνε...αυτό με ηρεμεί.Αλλά ρε κορίτσια γιατί το κάνουμε αυτό?γιατί κάνουμε τέτοιες σκέψεις???

[Ellemphriem]

Αναπαράγω αληθινή ιστορία δημοσιευμένη σε μηνιαίο περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας -δεν αναφέρω ονόματα λόγω προσωπικών δεδομένων- :

 

"Είμαι 40 ετών, μένω .... Διάβασα το άρθρο σας στο οποίο γράφετε στο τέλος "Υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από τη μάνα που έχασε το παιδί της". Αυτά σας τα λόγια μου θύμισαν κάτι που μου είπε η κόρη μου, 7 ετών σήμερα, πριν από λίγο καιρό. Θα μου επιτρέψετε να σας κουράσω λίγο, πριν σας τα μεταφέρω.

Πριν από περίπου 3 χρόνια, αποκτήσαμε με τον σύζυγό μου ένα γλυκύτατο, υγιές, αλλά πρόωρο αγοράκι. Ακολούθησαν πολλά και, δυστυχώς, σχεδόν όλα, δυσάρεστα. Δεν ευτυχήσαμε να πάρουμε τον υιό μας στο σπίτι μας, ούτε για μια μέρα. Είχαμε όμως την τύχη να τον φροντίσουμε, να τον αγκαλιάσουμε και να τον λατρέψουμε για 20 μήνες μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Όλους αυτούς τους μήνες, η κόρη μας γνώρισε και αγάπησε τον αδελφό της, στήριξε και έδωσε δύναμη σε εμάς, τους γονείς της. Στις 23 Μαρτίου, πέρυσι, το μικρό μας αγγελούδι έφυγε από πολυοργανική ανεπάρκεια και βαριά εγκεφαλική βλάβη. Λίγες βδομάδες μετά, μιλώντας με την κόρη μου, της λέω: "Δεν υπάρχει χειρότερο στον κόσμο, από μια μάνα που χάνει το παιδί της" κι εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη, παρά τα 6 της χρόνια, μου απαντά: "Υπάρχει! Ένα παιδί να χάσει την μάνα του!"

Αγαπητέ κ...., θα συμφωνήσω με την κόρη μου, παρά τον εγωισμό των ενηλίκων......

 

Δεν ξέρω τις απόψεις σας, αλλά εγώ προσωπικά κάθε φορά που σκέφτομαι τα λόγια αυτού του 6χρονου κοριτσιού, ανατριχιάζω και εξακολουθώ να προβληματίζομαι, ως μάνα, εάν τελικά η μικρή είχε δίκιο! Πόσο βαθυστόχαστα και ταυτόχρονα απλοϊκά, ήταν τα λόγια της !

 

Πάει καιρός που έχω διαβάσει την ιστορία, αλλά, την έχω κρατήσει και κάθε μέρα, παρακαλώ τον Θεό να είμαστε γεροί και δυνατοί για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας που μας έχουν απόλυτη ανάγκη...

 

Καλή δύναμη σε όλους και σε όλες !

 

Για ενα μικρο παιδακι αυτο ΣΙΓΟΥΡΑ ειναι ο μεγαλυτερος πονος αλλα μεσα στην τριβη της πραγματικοτητας της ζωης και εχοντας ζησει τον θανατο και της μανας μου, του πατερα μου ΚΑΙ του παππου μου μεσα σε 6 μηνες, θα σας πω οτι ναι μεν ο πονος του χαμου της μανας ποναει ΠΟΛΥ (ακομα και αν δεν τα πηγαινετε καλα) αλλα σκεπτομενη οτι θα μπορουσα να χασω το παιδι μου ξερω οτι ειναι το μονο στο οποιο θα αυτοκτονουσα την ΙΔΙΑ ακριβως στιγμη. Για μενα θα ηταν το τελος της δικης μου ζωης. Στον θανατο της μανας μου δεν ηταν ετσι. Αλλα ξαναλεω αυτο οντως ισχυει μεσα στο παιδικο-αθωο και απαιδευτο μυαλο. Αργοτερα αλλαζουν οι οπτικες.......

[μανιταρι]

την κυριακη εχασα την μανουλα μου ο πονος μου αβασταχτος δεν το πιστευω οτι συνεβη.

νομιζω οτι δεν θα το ξεπερασω ποτε.η αρωστια της κρατησε 1 μηνα (ακομα περιμενουμε τις απαντησεις)ο χρονος που ειχα για να σκεφτω οτι ΜΠΟΡΕΙ να φυγει ηταν 3 ημερες οταν τις ειπα κανε υπομονη να ξεκινησει η θεραπεια και μου ειπε δεν μπορω ο πονος με χτυπαει στην καρδια δεν θα αντεξω. ετσι εγινε η καρδουλα της δεν αντεξε τοσο πονο.κι εγω εδω να περιφερωμαι και να μην το πιστευω.ομως ειναι αληθεια αν παθουν κατι τα παιδια μου θα φυγω απο το παραθυρο αλλωστε αυτα ειναι ο ηλιος μεσα στο σκοταδι που βρισκομαι.

[love4four]

την κυριακη εχασα την μανουλα μου ο πονος μου αβασταχτος δεν το πιστευω οτι συνεβη.

νομιζω οτι δεν θα το ξεπερασω ποτε.η αρωστια της κρατησε 1 μηνα (ακομα περιμενουμε τις απαντησεις)ο χρονος που ειχα για να σκεφτω οτι ΜΠΟΡΕΙ να φυγει ηταν 3 ημερες οταν τις ειπα κανε υπομονη να ξεκινησει η θεραπεια και μου ειπε δεν μπορω ο πονος με χτυπαει στην καρδια δεν θα αντεξω. ετσι εγινε η καρδουλα της δεν αντεξε τοσο πονο.κι εγω εδω να περιφερωμαι και να μην το πιστευω.ομως ειναι αληθεια αν παθουν κατι τα παιδια μου θα φυγω απο το παραθυρο αλλωστε αυτα ειναι ο ηλιος μεσα στο σκοταδι που βρισκομαι.

 

manitari,

 

Ζωή σε εσάς... εύχομαι να είσαι πάντα καλά να θυμάσαι την μανούλα σου και να ξέρεις ότι αυτό το σποράκι που μεγαλώνει μέσα σου θα σου δώσει δύναμη να συνεχίσεις... Κι εγώ, έγκυος στην μπέμπα, 8 εβδομάδων, έχασα τον μπαμπά μου... εάν θες κάπου να μιλήσεις, μην διστάσεις να μου στείλεις πμ. Καλή δύναμη από τα βάθη της καρδιάς μου !