ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ / ΣΧΟΛΕΙΟ

[ΣΟΦΙΑ]

Ο Δημήτρης αυτες τις μερες μετά από πολύ καιρό παρουσιαζει σημάδια αγχους και μου λεει το πρωι οτι δεν θελει να παει παιδικο και μου κλαίει..

 

Ειναι περιοδος που στον παιδικο προετοιμαζονταιγια μια παρασταση και ο Δημήτρης λαμβανει μέρος σε καποιο χορευτικό και κάνουν καθε μέρα πρόβες..

 

Η δασκαλα του μου λέει ότι ειναι αυτή η διαδικασία μάλλον που τον αγχωνει και ίσως τον κουράζει.. ότι είναι πολύ καλός στις προβες και δεν εχει χρειαστεί να του πει στασου παραπέρα ... αυτά μου λέει και ο Δημήτρης ότι τα πάει πολύ κάλά και του λένε μπράβο.. Ομως λόγω του οτι εχουν βγει απο το προγραμμα τους και επειδή υπάρχει μια ενταση αφου δεν συγκεντρωνονται ολα τα παιδιά το ίδιο .. αγχωνεται μονο και μονο στην ιδεα οτι μπορεί να κανει κατι λάθος και να τον επιπλήξει ίσως... ολες οι κοπέλες μου χουν αναφέρει οτι ειναι ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ και οτι ειναι πολύ προσεκτικός γιατί επ'ουδενι δεν του αρεσει να κάνει λάθος... και αυτό του προκαλεί μαλλον άγχος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

πάντως όταν γυρνάει απο το σχολείο ειναι μια χαρά!!!

 

Τι να κανω!!!?? Δεν ενέδωσα και με συζήτηση αγαπη και κολπάκια δεν έχασε καμμιά μερα.. Το μαρτύριο μου μάλλον θα συνεχιστεί έως την Τεταρτη οπου είναι η Παράσταση.

 

Εχετε καμμια ιδέα γιατι να του συμβαίνει αυτό και πως να τον βοηθήσω?? κανεις δεν του χει ζητήσει να είναι ΤΕΛΕΙΟΣ!!

 

Ευχαριστώ εκ των προτερων

[ΑΡΤΕΜΟΥΛΑ]

Προτεινω να μην τον πιέσεις να δεν θέλει να λάβει μέρος και απλά μπορείς να του υπενθυμίσεις για την παράσταση μπορεί να πάτε εκεί και ρώτα τον αν θέλει να λάβει μέρος....

 

Δεν υπάρχει λόγος πίεσης αν δεν θέλει.

[demi]

KAI εγω ημουν τετοιο παιδι..παντα ειχα και παντα εχω αγχος..γιατι φοβαμαι την αποτυχια,φοβαμαι κατι να μην το κανω τέλεια.

απο παιδι ποτε δεν με πιεσαν για τιποτα οι γονεις μου αλλα παντα ηθελα την πρωτεια και την τελειοτητα..αυτο με αγχωνε παρα πολυ και ενω ημουν πολυ καλη σε οτι αναλαμβανα μου ερχοτανε απο το αγχος να τα παρατησω ολα και να κρυφτω...

οσο και αν μου τονιζαν οι δικοι μου οτι με αγαπουν ειτε πρωτη ειτε δευτερη ειτε τριτη...

καθως μεγαλωνα και ανακαλυπτα οτι Δεν ειναι δυνατον να ειμαι πρωτη σε ολα απογοητευομουν..και στεναχωριομουν φρικτα..

αν θελεις την γνωμη μου...ο γιος σου περναει ενα μικρο δραμα και ειναι ανυμπορος να διαχειριστει το αγχος του...υποφερει κατα εναν τροπο...με μεγαλη χαρα θα ηθελε να μην το κανει αυτο αλλα απο την αλλη ειναι και ο εγωισμος που τον κρατα...

μιλαω μονο απο προσωπικη εμπειρια γιατι θυμηθηκα τα δικα μου ...η Μαρια θα μας ενημερωσει καλυτερα..

[demi]

ξεχασα να σου πω να μου τον φιλησεις .........

[ΣΟΦΙΑ]

Πέρασε σαν σκέψη απο το μυαλό μου.. αλλά δεν νομίζω ότι είναι το σωστό... δεν μου λέει ότι δεν θελει να παρει μερος στην παράσταση... μου λέει ότι δεν θελει να παει στον παιδικό...

 

Αλλωστε πέρα απο τις φωτογραφίες και τη δική μας ευχαρίστιση να τον καμαρώσουμε το πιο βασικό είναι ότι θα νιώσει ΕΚΕΙΝΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ και περήφανος ΘΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ και θα τονωθεί η αυτοπεποίθηση του .... είναι πολύ ωραίο να κοπιαζεις για κατι και να το κατακτάς

 

Δεν ξέρω αν το βλέπω λάθος....

[ΣΟΦΙΑ]

ξεχασα να σου πω να μου τον φιλησεις .........

 

α βρε DEMI σ' ευχαριστω!!! μακαρι να μη σου μοιάσει θα υποφέρει... και είναι και ζυγός (απο ότι ειδα σημερα είσαι και συ??)!!!

[ΑΡΤΕΜΟΥΛΑ]

Σοφια, δεν ξέρω είναι η απόψη μου, αν δεν θέλει βέβαια να πάει στον σταθμό μήπως θα ταν καλύτερα να τον κρατήσεις κανα δυό μερες και να δείς αντιδράσεις μετά αλήθεια τι ηλικία έχει.

 

Η αν κλαίει συνέχεια όπως λες τώρα τελευταία μήπως πρέπει να παρακολούθησεις στον σταθμό αν συμβαίνει κάτι...καμιά φορά πρέπει να κάνουμε κάποια ντου. 'Η ρώτησέ τον ευθέως γιατί δεν θέλει να πάει.

 

Με τα παιδιά μου εχω καταφέρει να τα συζητάω όλα αν και είναι μικρά. 2,5 είναι η μικρή μου και ξέρουν τι είναι κακό και τι είναι καλό.

 

Να φανταστείς μια φορά που είχε έρθει το σχολικό να παρει τον γιο μου στο δρόμο χάλασε και τον πήγανε με ταξι στο σχολείο χωρίς να με ενημερώσουν η να μου πουν ξέρεις θα πάρουμε ταχι. Και το ίδιο απόγευμα που πηγα να τον πάρω επειδή του φάνηκε περίεργο μου το είπε ο ίδιος ο γιος μου χωρίς να μου έχουν αναφέρει αυτοί τίποτα ... Μετά βέβαια έγινε ο χαμός... με εκείνους. Ο Χρήστος μου τώρα είναι 4,5

[Μαρια Στυλιανακη]

μάλλον απο ότι περιγράφεις είναι ο τυπος που πιέζει απο μόνος του τον εαυτό του δηλ. να είναι τέλεια όπως τα λες, όμως είναι σε ηλικία που δεν μπορεί να βάλει όρια σε αυτό με συνειδητό τρόπο

και προφανώς του βγαίνει το άγχος αυτής της εσωτερικής του πίεσης, με άρνηση..

 

(όπως έγραψε δηλαδή και η Demi)

 

κάτι που συμβαίνει και σε μεγαλύτερα παιδιά όταν αρχίζει η πίεση του δημοτικού..

 

πρέπει βασικά να τον ξεαγχώσετε, να του δείξετε ότι μερικές φορές μπορεί να θέλουμε κάτι πάρα πολύ αλλά την ίδια ώρα αυτό να μας αγχώνει...

και ότι όταν γίνεται αυτό, ότι τότε είναι καλό να πούμε ότι καλύτερα να μην το κάνουμε εφ όσον μας αγχώνει τόσο πολύ.

Η προσπαθούμε να βρούμε ένα τρόπο να μην αγχωθούμε.

δηλαδή,

μήπως έχει μπεί σε ρόλο που να είναι δύσκολος και θα ήταν καλύτερα να διαλέξει έναν πιο εύκολο ρόλο?

(εκεί είναι σημαντικό να του πείτε

-αφού απο μόνος του ήδη ψάχνει το δύσκολο και δεν έχει πρόβλημα αυτοπεποίθησης - ότι δεν χρειαζεται να κάνει κάτι δύσκολο για να σε εντυπωσιάσει , ότι ότι και να κάνει ακόμα και αν στέκεται στην γωνία, εσείς θα τρελλαθείτε απο την χαρά σας να τον δείτε.

 

θα του πεις, οτι αν θέλει μπορείς να πας μαζί του και να πεις εσύ στην δασκάλα αυτό, "κα. τάδε... ο Δημήτρης θα ήθελε να κάνι κάτι πιο εύκολο, είναι λίγο κουρασμένος αυτές τις μέρες, αλλά θέλει να πάρει μέρος στην παράσταση... τι μπορούμε να κάνουμε?"

 

Τον ρώτησες εσύ αν θέλει να μην πάρει μέρος στην παράσταση?

 

πάντως αν υπάρχει ένταση (αυτό κατάλαβα) ένα παιδί που αισθάνεται πιεση απο μόνο του να τα καταφέρει όλα ίσως χάνεται μέσα σε όλα αυτά, μιας και δεν έχει την καθοδήγηση που θα επιθυμούσε,

 

και ταυτόχρονα μπορεί να βλέπει τις δασκάλες αντί να ασχολούνται μαζί του, (για να τον βοηθήσουν να κάνει σωστά όλα) να ασχολούνται με τα παιδιά που κάνουν τις αταξίες, πιθανώς να τα μαλώνουν οπότε όλα συμβάλλουν στο να υπάρχει μια ατμόσφαιρα δυσάρεστη, απογοητευτική και κουραστική...

(ούτε εκείνος παίρνει την υποστήριξη που θέλει αλλά και οι δασκάλες μαλώνουν πχ συνεχεια τα άλλα παιδάκια....)...

 

 

το πιο βασικό είναι ότι θα νιώσει ΕΚΕΙΝΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ και περήφανος ΘΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ και θα τονωθεί η αυτοπεποίθηση του .... είναι πολύ ωραίο να κοπιαζεις για κατι και να το κατακτάς

 

εγω δε συμφωνω με αυτο,

 

οι παραστάσεις αυτές γίνονται κυρίως για τους γονείς, όχι για τα παιδιά -

παιδαγωγικά δεν θεωρείται καλό να μετριέται η ικανοποίηση του παιδιού σε μια δραστηριότητα η οποία έχει να κάνει με την επίδειξη των ικανοτήτων του σε άλλους.

 

με λίγα λόγια,

ικανοποίηση αυτοπεποίθηση και προσπάθεια είναι πολύ σημαντικό να επιβραβεύονται όταν κάνει ένα παιδί κάτι για τον εαυτό του ή για τη ταξη του,... επειδή το θέλει εκείνο, ατομικά αλλά και ομαδικά. για την ομάδα όμως - όχι για αυτούς που θα παρακολουθήσουν την ομάδα. αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό απο ότι μια ομαδική εργασία το αποτελεσμα της οποίας οι γονείς πχ θα δουν στο τέλος του χρόνου.

 

όταν ένα παιδί που το ξέρει αυτό ήδη, και ότι κάνει το κάνει για τον εαυτό του ή τους συμμαθητες, πιεστεί απο παιδαγωγούς να το κάνει για άλλους (πχ τους γονείς) μπορεί αυτό να το δυσαρεστήσει σημαντικά και δικαίως να μην θέλει να κάνει κάτι τέτοιο και να μην βλέπει το νόημα μιας τέτοιας προσπάθειας.

 

εγώ αυτό το βλέπω σαν κάτι πάρα πολύ θετικό και δείχνει ότι ένα παιδί δεν έχει ανάγκη την επιβράβευση απο εξωγενείς παράγοντες για να νιώσει ικανοποίηση και αυτοπεποίθηση.

 

η αυτοπεποίθηση και η ικανοποίηση όταν ειναι αυθεντικές πηγάζουν απο τα εσωτερικά συναισθήματα του παιδιού, απέναντι σε αυτό που κάνει για τον εαυτό του χωρίς κάθε άλλο εξωγενές κίνητρο.

 

δηλαδή ένα παιδί που έχει αυτά τα δύο χαρακτηριστικα΄σε αυτά που κάνει, δεν έχει ανάγκη το να τα επιβεβαιώσει και δεν βλέπει τον λόγο γιατί πρέπει να τα επιδείξει. άρα σε μια παράσταση αρκετά λογικό είναι να αντισταθεί ή να του ειναι εντελώς αδιάφορο τι θα κάνει.

 

ένα παιδί που ίσως δεν αισθάνεται τόση αυτοπεποίθηση, θα δεχτεί πολύ πιο εύκολα τις παρατηρήσεις μιας δασκάλας με το σχόλιο "να μάθουμε κάτι για να το δείξουμε στους γονείς" και με αυτό το τρόπο θα έχει το κίνητρο για να συμμετάσχει, και να αισθανθεί αυτοπεποίθηση που θα πηγάζει απο εξωγενή παράγοντα, (και άρα όχι μόνιμη πηγή).

 

Τώρα, εάν έχει άγχος, μήπως έχει αισθανθεί ότι πρέπει να κάνει κάτι για να αποδείξει ότι μπορεί?

το καλύτερο είναι να του πεις (κατά τη γνώμη μου) ότι αν δεν θέλει να συμμετάσχει δεν υπάρχει πρόβλημα και έτσι μπορείτε να το πείτε μαζί στην δασκάλα του...

ακόμα και αν της πείτε κάτι τέτοιο, την τελευταία στιγμή μπορεί να ζηλέψει αν δεί τα παιδιά να έχουν ρόλους και να έχετε κανονίσει να υπάρχει καποιο κοστούμι να φορέσει και εκείνος να κάνει κάτι απλό αν το θελήσει

(και θα εχει και την αισθηση ότι τον υποστήριξες στο πως αισθανόταν πρίν)

[ΣΟΦΙΑ]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας!!!

 

και βέβαια του έχω πεί αν δεν θελει να παμε να πουμε στη δασκάλα να μην παρει μέρος στην παρασταση ή να συμμετάσχει σε κατι αλλο ...

 

Η απαντηση του είναι ότι θέλει να πάρει μέρος στην παρασταση και του αρεσει το χορευτικό που κάνουν

 

Ξέχασα να πω ότι για τον Δημήτρη είναι ουσιαστικά η πρώτη φορα που μπαινει σε τετοια διαδικασια αφού στη γιορτή τη Χριστουγενιάτικη ήταν απών λόγω ίωσης...

 

Ο λόγος που ειπα οτι θα ικανοποιηθεί ο ιδιος με τα αποτελεσματα της προσπάθειας του είναι γιατί συμμετέχει σε ομαδικό χορευτικό.. δεν κανει ένα ρόλο μόνος του.

 

Επισης, έχω πολύ καλή επικοινωνία μαζί του και μου λέει αν κατι του φανεί περίεργο στο σταθμό.. όπως μου είπε και τη συζητηση του έκανε η δασκάλα του και με χαρά μου ανακοινωσε ότι του είπε οτι τον ΑΓΑΠΑΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ..

 

Το ένσικτο μου λεει ότι μαλλον αυτή η διαφορετικότητα που υπάρχει στο προγραμμα τον αναστατώνει και τον κουράζει (είναι αλλωστε από τα πιο μικρά στην ομάδα του αφού είναι τελος Σεπτεμβριου του 2004 γεννημένος)..

 

 

Η αντιμετώπιση που είχα απο ολο το προσωπικό με έκανε να αισθανθώ καλά.. ασχολήθηκαν πολύ, καθε μέρα μίλαγαν και δυο φορες στο τηλεφωνο μαζί μου και με ενημέρωναν λεπτομερώς, και μου γραφαν και ακριβως πως ήτανε ο Δημήτρης... και ακομα μια φορά που τη ρωτησε ποτε θα παω στη μαμά μου, μου το γραψε στο χαρτί... επίσης η διευθύντρια σε συζήτηση που είχα μαζί της οταν της ανεφερα τι μου ειπαν οι δασκάλες του ότι είναι πολύ καλός και δεν τον εχουν μαλώσει ποτέ.. μου είπε το εξής ''Ασε τι σου είπαν οι δασκάλες ... εκείνος τι σου λέει'' ρωτησε τον τι τον ενοχλεί, αν καποιος τον πίεσε.. τι δεν του άρεσε....

το σημαντικότερο ασχολήθηκαν και με το παιδι και η δασκαλα του , του μίλησε με αγαπη (απο αυτά που μου είπε ο Δημήτρης)

 

Τώρα εχω το Σ/Κ μπροστά μου να δω και να συζητησω μαζί του...

 

Ευχαριστώ!!!