Σκέψεις

[VICKY81]

Καλησπέρα σε όλες και όλους, χρόνια καλά με υγεία.

 

Αυτές τις μέρες παιδεύω πολύ το μυαλό μου με μια σκέψη και θα ήθελα να ακούσω και τις δικές σας γνώμες, εμπειρίες, ή οτι άλλο θέλετε.

 

Σκέφτομαι πολύ έντονα το θέμα του παιδιού από την εξής άποψη :

 

Eίμαι 28 ετών και ο άνδρας μου 32. Είμαστε παντρεμένοι 2 χρόνια και συνολικά είμαστε μαζί για 10 χρόνια ( με 2 μικρά και 1 μεγαλύτερο διάλλειμα).

 

'Εχω αποφασίσει οτι αυτός είναι ο σύντροφος μου και μαζί του θέλω να περάσω την ζωή μου.

 

Πάντα μου άρεσαν τα μωρά ( έχω και πολλά ανήψια ) και πάντα ένοιωθα τρυφερότητα και γλύκα στην σκέψη ενός παιδιού. Τον τελευταίο καιρό όμως, και ειδικότερα όταν ο άνδρας μου εξέφρασε την επιθυμία του για μωρό, η σκέψη αυτή με μπλοκάρει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι θέλω και τρομάζω.

 

Ξέρω οτι δεν υπάρχουν "ιδανικές στιγμές", ξέρω οτι δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς και κατ΄επέκταση τέλειοι άνθρωποι. Ξέρω οτι οσο κι αν προσπαθήσουμε θα υπάρξουν στιγμές που θα είμαστε ανεπαρκείς. Αυτά τα ξέρω και τα έχω αποδεχθεί.

 

Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ από όλα είναι αν εγώ θα μπορέσω να αφήσω τα δικά μου τραύματα, την δική μου παιδική συμπεριφορά πίσω και να "μπω" σε αυτή την τριμελή πλέον οικογένεια επί ίσοις όροις για μένα και τα άλλα μέλη της.

 

Θα μπορέσω να υποστηρίξω τον καινούργιο μου ρόλο?

 

Θα μπορώ να φροντίζω εξίσου το παιδί μας, τον σύντροφο μου, τον εαυτό μου?

 

Για μένα το να γίνει κάποιος γονιός είναι δέσμευση ζωής. Θα πει κάποιος "μα έχεις πάρει μια τέτοια δέσμευση, άκουσες την επιθυμία σου και προχώρησες".

 

Δεν νοιώθω το ίδιο όμως. Μπορεί να πάψω να είμαι σύζυγος αυτού του άνδρα, μπορεί να πάψω να είμαι εργαζόμενη αυτής της επιχ/σης, όμως ένας γονιός δεν μπορεί μια μέρα να ξυπνήσει και να πει : "αποφάσισα να σταματήσω να είμαι γονιός", θα πρέπει να είναι εκει για πάντα.

 

Μάλλον το μήνυμα είναι ήδη αρκετά μεγάλο και μπερδεμένο οπότε σταματάω εδώ.

 

υ.γ. Σας περιμένω να απαντήσετε, οκ?

[G.Geo]

Όντως το να είσαι γονιός, θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη δέσμευση που λαμβάνεις ως άνθρωπος, αλλά και η πιο ουσιαστική..Γίνεται τόσο αυτόματα όμως αυτό που δεν σε προληματίζει. ¨Οταν κάνεις ένα μωρό και αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες που η κατάσταση θα επιφέρει, μπορεί να προβληματιστείς για τα πάντα γύρω σου, (ακόμη και για το αν ο ήλιος ανατείλει σωστά από την ανατολή...το λέω ως εντελώς ακραίο παράδειγμα...) αλλά όχι γιατί έκανες αυτό το παιδί! Αυτό είναι το μόνο που δεν αμφισβήτησα ποτέ μου! Όλα τα άλλα μπορεί να είναι λάθος/ στραβα κτλ, αλλά το παιδί μου είναι ο σκοπός της ζωής μου και αυτό που με κάνει να χαμογελάω..Το παράδειγμα του ήλιου στο φέρνω ως παράδειγμα για να καταλάβεις ότι μπορεί να φαίνονται όλα λάθος, ακόμη κ τα αυτονόητα! ΑΛΛΑ ΟΧΙ το παιδί...

Σε λατρεύω ψυχή μου

[VICKY81]

G.Geo ευχαριστώ για την απάντηση σου, χρόνια καλά στην οικογένεια σου και εύχομαι να δεις το παιδί σου όπως επιθυμεί εκείνο να είναι.

 

Η δέσμευση αυτή μου προκαλεί εν μέρει φόβο αλλά περισσότερο για το αν θα μπορέσω να την υποστηρίξω και όχι για το αν θα αλλάξω γνώμη.

 

Αυτό που σκέφτομαι πιο πολύ και θέτω σε αμφισβήτηση είναι η δική μου ωριμότητα και η ικανότητα να δημιουργώ ουσιαστικές, ειλικρινείς και ανιδιοτελείς σχέσεις.

 

Έχω καταφέρει ή θα καταφέρω να διαφοροποιηθώ από την πατρική μου οικογένεια?

 

Θα μπορέσω να "κάνω" τα δικά μου λάθη και να μην επαναλάβω τα λάθη των γονιών μου?

 

Ακόμη και τώρα αρκετές φορές πιάνω τον εαυτό μου να ακολουθεί συμπεριφορές άλλων (γονιών κυρίως) και λέω: " όπα, αυτό τώρα είναι δικό σου ή το κάνεις απλά επειδή έτσι έμαθες"?

[κατια81]

Εγω θα σου θεσω ενα αλλο θεμα!!

Κι εγω ειμαι 28 χρονων και ο αντρας μου 30 και ειμαστε 10 χρονια μαζι!!

Ολα αυτα που σκεφτεσαι τωρα,τα σκεφτομουν κι εγω πριν λιγα χρονια!!Πιστευα πως δεν ημουν ετοιμη να γινω γονιος και με επιανε τρομος στην ιδεα!!!Δεν θα ξεχασω ποτε μου,οταν καποια στιγμη ειχα πολυ μεγαλη καθυστερηση και εντρομη ειχα κανει τεστ και οταν βγηκε αρνητικο κλαιγαμε απο χαρα με τον αντρα μου!!!Η ειρωνια της ζωης,ξερεις ποια ειναι???????Οτι πριν 2μιση χρονια αποφασισα οτι θελω τωρα να κανω παιδι.......θεωρουσα οτι ημουν ετοιμη,αλλα και με λιγη δοση αμφιβολιας!!

Αποτελεσμα.....ολο αυτο το διαστημα προσπαθουμε και δεν ερχεται!!!

Και το μυαλο μου συνεχεια γυριζει στην στιγμη που εκλαιγα απο χαρα με το αρνητικο τεστ και τωρα κλαιω απο λυπη!!!!

Για το πως αισθανεται καποιος οταν γινετε γονιος θα στο απαντησουν οι ηδη μανουλες!!!!Αυτο που εγω πιστευω ειναι πως μεχρι να ερθει αυτη η στιγμη,ποτε δεν εισαι ουσιαστικα ετοιμος!!!Παντα υπαρχουν αμφιβολιες και τρομος,αλλα οταν ερχεται πιστευω οτι ωριμαζουμε αυτοματως και συνηδητοποιουμε το μεγαλειο του να εισαι γονιος και δεν νομιζω οτι το μετανοιωνει κανεις!!!!!!!

Την ιστορια την δικη μου,στην αναφερα θελωντας να σου πω,οτι δεν μπορουμε να προγραμματισουμε αυτο το θεμα!!Για μενα ξεκινα τις προσπαθειες....μπορει να πιασεις με την πρωτη,την δευτερη......αλλα εαν δεν ερθει συντομα,θα αισθανθεις οπως εγω και πολλες αλλες γυναικες και πιστεψε με ειναι ασχημα!!!

Και για να μην σε κουραζω αλλο,γενικως,η δικη μου η αποψη πλεον ειναι οτι μονο οταν θα γινουμε γονεις το συνηδητοποιουμε!!!!Ειναι λογικο να φοβασαι και σε καταλαβαινω απολυτα,αλλα ειλικρινα πιστευω πως οταν παρεις με το καλο το μωρο σου αγκαλια,ολα αυτα που αναφερεις παραπανω θα τα ξεχασεις με την μια!!!Οπως προειπα καλυτερα θα στα πει μια μανουλα........εγω απλως λεω αυτο που πιστευω με οτι εχω βιωσει μεχρι στιγμης!!!

Οτι και να αποφασισεις σου ευχομαι να γινει οτι επιθυμεις!!!

[DALIA]

Για το πως αισθανεται καποιος οταν γινετε γονιος θα στο απαντησουν οι ηδη μανουλες!!!!Αυτο που εγω πιστευω ειναι πως μεχρι να ερθει αυτη η στιγμη,ποτε δεν εισαι ουσιαστικα ετοιμος!!!Παντα υπαρχουν αμφιβολιες

 

...έτσι ακριβώς είναι...

θα είμαι ειλικρινής μαζί σου και θα σου πω όταν το τεστ βγήκε θετικό δεν θα έλεγα ότι χάρηκα,πανικοβλήθηκα και σκέφτηκα και τώρα τι ? θα αλλάξει η ζωή μου ? πως θα αλλάξει? πως θα είναι η ζωή μας ? και όλα αυτά....

τώρα ύστερα από 4 χρόνια η τότε σκέψη με κάνει και γελάω...

κάθε μέρα τον αγαπάω όλο και περισσότερο...

έγινα καλύτερος άνθρωπος...

έμαθα και κάτι άλλο εκτός από το εγώ

έγινα καλύτερη σύντροφος

καλύτερη κόρη

καλύτερη νύφη

έμαθα την ύστατη αγάπη

και επίσης νομίζω ότι έγινα απόλυτα ευτυχισμένη...

[VICKY81]

κατια81 λυπάμαι που ταλαιπωρήστε τόσο μεγάλο διάστημα και εύχομαι σύντομα τα πράγματα να γίνουν καλά για εσάς και να έρθει το μωρό σας.

 

Αυτά που λες τα έχω σκεφτεί και εγώ και είναι στα "επιχειρήματα" του άνδρα μου δεδομένου οτι ήδη βρισκόμαστε με ελεύθερες επαφές εδώ και ένα τρίμηνο χωρίς να έχει προκύψει εγκυμοσύνη, όπως επίσης αναφέρει και το χρονικό περιθώριο αφού η δική μου δουλειά θα μου επιτρέψει να απουσιάσω σε συγκεκριμένα διαστήματα του έτους.

 

Από την άλλη δεν ξέρω εαν αυτό είναι για μένα αρκετό (εννοώ αν μου έλεγε κάποιος ή τώρα ή σε 3 χρόνια μετά πάλι, δεν ξέρω τι θα διάλεγα).

 

Βέβαια θα μου πεις οκ τότε γιατί κάνατε εξετασεις και προχωράτε ελεύθερα? Μετά θα σκεφτείς τι θέλεις? Μάλλον το συνειδητό και το υποσυνείδητο μου δίνουν μάχη ποιο θα επικρατήσει.

 

Μήπως, λέω μήπως τα έχω μπερδέψει λίγο με τις σκέψεις?

[VICKY81]

...έτσι ακριβώς είναι...

θα είμαι ειλικρινής μαζί σου και θα σου πω όταν το τεστ βγήκε θετικό δεν θα έλεγα ότι χάρηκα,πανικοβλήθηκα και σκέφτηκα και τώρα τι ? θα αλλάξει η ζωή μου ? πως θα αλλάξει? πως θα είναι η ζωή μας ? και όλα αυτά....

τώρα ύστερα από 4 χρόνια η τότε σκέψη με κάνει και γελάω...

κάθε μέρα τον αγαπάω όλο και περισσότερο...

έγινα καλύτερος άνθρωπος...

έμαθα και κάτι άλλο εκτός από το εγώ

έγινα καλύτερη σύντροφος

καλύτερη κόρη

καλύτερη νύφη

έμαθα την ύστατη αγάπη

και επίσης νομίζω ότι έγινα απόλυτα ευτυχισμένη...

 

DALIA χαίρομαι πολύ με αυτό που γράφεις γιατί επιβεβαιώνεις τα δικά μου αντιφατικά και αντικρουόμενα συναισθήματα.

 

Θα σου κάνω μια προσωπική ερώτηση ( αδιάκριτη) και είναι δικαίωμα σου αν θες να απαντήσεις : πώς προέκυψε η εγκυμοσύνη σου? εννοώ ότι από την περιγραφή σου καταλαβαίνω πως δεν έλεγες θέλω οπωσδήποτε να κάνω ένα μωρό και μετράω μέρες και ώρες και αγωνιώ για ένα θετικό αποτέλεσμα. Ξεκίνησες χαλαρά? ήθελες? δεν ήσουν σίγουρη?

 

Θα εκτιμούσα πολύ εαν μπορούσες να μου απαντήσεις και συγνώμη εκ των προτέρων αν είμαι αδιάκριτη.

[κατια81]

κατια81 λυπάμαι που ταλαιπωρήστε τόσο μεγάλο διάστημα και εύχομαι σύντομα τα πράγματα να γίνουν καλά για εσάς και να έρθει το μωρό σας.

 

Αυτά που λες τα έχω σκεφτεί και εγώ και είναι στα "επιχειρήματα" του άνδρα μου δεδομένου οτι ήδη βρισκόμαστε με ελεύθερες επαφές εδώ και ένα τρίμηνο χωρίς να έχει προκύψει εγκυμοσύνη, όπως επίσης αναφέρει και το χρονικό περιθώριο αφού η δική μου δουλειά θα μου επιτρέψει να απουσιάσω σε συγκεκριμένα διαστήματα του έτους.

 

Από την άλλη δεν ξέρω εαν αυτό είναι για μένα αρκετό (εννοώ αν μου έλεγε κάποιος ή τώρα ή σε 3 χρόνια μετά πάλι, δεν ξέρω τι θα διάλεγα).

 

Βέβαια θα μου πεις οκ τότε γιατί κάνατε εξετασεις και προχωράτε ελεύθερα? Μετά θα σκεφτείς τι θέλεις? Μάλλον το συνειδητό και το υποσυνείδητο μου δίνουν μάχη ποιο θα επικρατήσει.

 

Μήπως, λέω μήπως τα έχω μπερδέψει λίγο με τις σκέψεις?

 

Οτι τα εχεις μπερδεψει λιγακι......θα πω μαλλον ναι!!!

Αλλα και παλι σου λεω το θεωρω λογικο!!

Αφου ηδη κανετε ελευθερα εδω και τρεις μηνες,θα σου ελεγα συνεχιστε ετσι και οπου σε βγαλει!!!Μην ταλαιπωρεις πολυ το μυαλουδακι σου....ασε τα πραγματα να ερθουν απο μονα τους και οταν γινει αυτο ειμαι σιγουρη οτι θα ξερεις τοτε πολυ καλα τι να κανεις και πως θα αισθανεσαι!!!

Νομιζω οτι πολυ καλη ειναι η απαντηση που σου εδωσε η DALIA .......ειναι πλυ συγκινητικα τα λογια και τα συναισθηματα της!!!!!

[latiatoula]

Το ότι αναρωτιέσαι για το αν θα καταφέρεις να ξεπεράσεις κάποια παιδικά τραύματα που έχεις και φοβάσαι ότι μπορεί να κάνεις λάθη ως μητέρα, κατά τη γνώμη μου δείχνει ότι είσαι ένα πολύ υπεύθυνο άτομο κι ότι έχεις πάρει το θέμα μητρότητα σοβαρά κι όχι αψήφιστα. Αυτό, από μόνο του, είναι κάτι πολύ θετικό. Οπότε, για μένα, συνεχίστε να προσπαθείτε θα έρθει με το καλό το μωράκι. Κι εγώ στη θέση σου, ήμουν, το σκεφτόμουν στην αρχή για το παιδί και ανέβαλλα τις προσπάθειες....μάλλον κακώς, γιατί είμαι αρκετά μεγαλύτερη σου (36). Πριν από 10 μήνες περίπου το πήρα απόφαση κι αρχίσαμε τις εντατικές προσπάθειες, χωρίς αποτέλεσμα ακόμη. Κι από ότι φαίνεται, θα χρειαστεί να καταφύγουμε στη βοήθεια της επιστήμης. Εσείς που είστε νέοι, θα έλεγα, να μην το αναβάλλετε για πολύ. Οπότε, επειδή το είπες κι εσύ ότι έχεις μπερδευτεί με τις σκέψεις, μήπως να αφήσεις τις πολλές σκέψεις και....να πιάσεις τις "πράξεις";

[DALIA]

Θα σου κάνω μια προσωπική ερώτηση ( αδιάκριτη) και είναι δικαίωμα σου αν θες να απαντήσεις : πώς προέκυψε η εγκυμοσύνη σου? εννοώ ότι από την περιγραφή σου καταλαβαίνω πως δεν έλεγες θέλω οπωσδήποτε να κάνω ένα μωρό και μετράω μέρες και ώρες και αγωνιώ για ένα θετικό αποτέλεσμα. Ξεκίνησες χαλαρά? ήθελες? δεν ήσουν σίγουρη?

 

θα έλεγα δεν ήμουν σίγουρη, όχι ποτέ δε μέτρησα....αφού όταν βγήκε θετικό δεν χάρηκα κιόλας...

μια φορά κάναμε ελεύθερα και έμεινα έγκυος...

και εγώ αγχονόμουν τι θα γίνει με τη δουλειά, διότι είχα και συνεχίζω να την έχω μια πολύ καλή δουλειά και όλα αυτά που έγραψες και εσύ ( γι'αυτό και απάντησα στο ποστ σου, σπάνια θα δεις ότι γράφω σε τέτοια θέματα )

καθώς επίσης είναι η πρώτη φορά που εκφράζω τα συναισθήματα μου

 

τώρα αυτές τι σκέψεις τις κάνω για το ενδεχόμενο 2ου παιδιού........

ΟΟΟΟΟΟΟΟΛΑ αυτά

[VICKY81]

Σας ευχαριστώ πολύ όλες για τον χρόνο και την διάθεση σας να απαντήσετε.

 

κατια81 μάλλον έχεις δίκιο. Συνήθως το μπέρδεμα μου προκύπτει όταν πάω να τα αναλύσω με την λογική και το μυαλό μου, όταν "ακούω" την Βίκυ είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα.

 

latiatoula σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και εύχομαι η προσπάθεια σας να έχει τα αποτελέσματα που επιθυμείτε σύντομα.

 

DALIA σε ευχαριστώ που απαντάς και μοιράζεσαι συναισθήματα μαζί μας.

 

 

Θα σας γράψω ακόμη κάτι και συγνώμη αν επαναλαμβάνομαι αλλά προσπαθώ να βγάλω άκρη.

 

Δεν ανησυχώ μόνο για μένα και την ζωη μας με τον σύντροφο μου, κυρίως ανησυχώ για ένα πλάσμα που θα έρθει στον κόσμο με δική μας απόφαση και επιθυμία.

 

Θα καταφέρουμε να το φροντίζουμε για να επιβιώσει αλλά και να το αφήσουμε ελεύθερο την κατάλληλη στιγμή να ανοίξει τα φτερά του στον κόσμο?

 

Θα μπορούμε να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε για αυτό πριν από αυτό αλλά και να του δώσουμε χώρο να αυτονομηθεί και να κάνει τα δικά του λάθη?

 

Θα μπορούμε να το αγαπάμε πιο πολύ από την ζωή μας αλλά να μην το πνίγουμε με την αγάπη αυτή?

 

Κάπου είχα διαβάσει οτι στις συντροφικές σχέσεις θα πρέπει να μπορεί ο ένας να μπει κάτω από τον άλλο χωρίς να συνθλιβεί από το βάρος του.

 

Εαν είναι τόσο δύσκολο με δύο ενήλικες που μπαίνουν ισότιμα και με γνώση σε μια σχέση, φαντάζομαι πόσο πιο δύσκολο θα είναι με ένα παιδί.

[DALIA]

η απάντηση σε όλες τις απαντήσεις είναι ΝΑΙ

απλά να μην ξεχνάτε ποτέ να ακολουθήτε το ένστικτο σας

"εκείνο" πάντα ξέρει....

[VICKY81]

Ένα τεράστιο χαμόγελο ήρθε στα χείλη μου μόλις διάβασα την απάντηση σου.

 

Μακάρι να μπορούσα να στο στείλω να το δεις.

 

Ξέρω οτι τις απαντήσεις τις ξέρουν πρώτα και πάντα αυτοί που θέτουν τις ερωτήσεις απλά μερικές φορές δεν ξέρω ακριβώς που να κοιτάξω και χάνω λίγο τον δρόμο.

[agentP]

Η δέσμευση αυτή μου προκαλεί εν μέρει φόβο αλλά περισσότερο για το αν θα μπορέσω να την υποστηρίξω και όχι για το αν θα αλλάξω γνώμη.

Είναι μάλλον ο φόβος για το άγνωστο, με τη μητρότητα η ζωή σου αλλάζει και ναι, δεν υπάρχει περιθώριο για να υπαναχωρήσεις. Μετά θα είσαι μαμά για πάντα. Το γεγονός και μόνο ότι το σκέφτεσαι, δείχνει ότι είσαι πολύ ώριμη και συνειδητοποιημένη. Στις ερωτήσεις σου όμως δεν υπάρχουν απαντήσεις, τις απαντήσεις θα τις βρεις μόνη σου όταν αρχίσεις να ζεις η ίδια όλα αυτά για τα οποία αναρωτιέσαι.

Αυτο που εγω πιστευω ειναι πως μεχρι να ερθει αυτη η στιγμη,ποτε δεν εισαι ουσιαστικα ετοιμος!!!

Αυτό πιστεύω κι εγώ, είναι σαν να πηδάς με αλεξίπτωτο, όσα θεωρητικά κι αν έχεις κάνει ένα χτυποκάρδι θα το έχεις.

[DALIA]

Ξέρω οτι τις απαντήσεις τις ξέρουν πρώτα και πάντα αυτοί που θέτουν τις ερωτήσεις απλά μερικές φορές δεν ξέρω ακριβώς που να κοιτάξω και χάνω λίγο τον δρόμο.

 

είσαι απλά ένας φυσιολογικός άνθρωπος

[VICKY81]

Αυτό πιστεύω κι εγώ, είναι σαν να πηδάς με αλεξίπτωτο, όσα θεωρητικά κι αν έχεις κάνει ένα χτυποκάρδι θα το έχεις.

 

Ωραίο παράδειγμα αυτό. Προφανώς αν περιμένεις να έχεις την επιθυμία για να πηδήξεις, να μην φοβάσαι να το κάνεις, να έχει τον κατάλληλο άνεμο, να είναι μέρα που μπορείς, να ....,

 

δεν θα το κάνεις ποτέ.

[VICKY81]

Καλησπέρα σε όλες και όλους,

 

Μάλλον ήταν "προφητικό" το topic και η στιγμή που έγινε αφού στις 05/01/2010 διαπίστωσα την εγκυμοσύνη μου.

 

Παίρνουμε φόρα λοιπόν και βουτάμε!!!!!!!!!!!!!!!

 

DALIA ακούς????????????

[agentP]

Καλησπέρα σε όλες και όλους,

 

Μάλλον ήταν "προφητικό" το topic και η στιγμή που έγινε αφού στις 05/01/2010 διαπίστωσα την εγκυμοσύνη μου.

 

Παίρνουμε φόρα λοιπόν και βουτάμε!!!!!!!!!!!!!!!

 

DALIA ακούς????????????

Καλή βουτιά και καλή προσγείωσηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!!!

[DALIA]

Καλησπέρα σε όλες και όλους,

 

Μάλλον ήταν "προφητικό" το topic και η στιγμή που έγινε αφού στις 05/01/2010 διαπίστωσα την εγκυμοσύνη μου.

 

Παίρνουμε φόρα λοιπόν και βουτάμε!!!!!!!!!!!!!!!

 

DALIA ακούς????????????

 

 

;)

άντε με το καλό κοριτσάκι...

μην αγχώνεσαι δεν θα σου πω γιατί ξέρω ότι θα αγχώνεσαι:smile:

αλλά το αποτέλεσμα θα στα πει όλα...

[VICKY81]

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια!!!!!!!

 

Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Το έχω συνέχεια στο μυαλό μου αλλά περισσότερο σαν "σενάριο" παρά σαν πραγματικότητα.

 

Η κυκλοθυμία πάντως μας επισκέφθηκε ήδη.

 

υ.γ. Ελπίζω να στρώνει μετά!!!! (γιατί θα μείνω χωρίς άνδρα).

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Να έχεις μια υπέροχη τελειόμηνη εγκυμοσύνη. Αχ τι ευτυχία .......... πως αισθάνεσαι?

[mitaki]

Να έχεις μία εύκολη εγκυμοσύνη και μία ακόμη ευκολότερη γέννα. Η κυκλοθυμία είναι ανάλογα το άτομο (σε εμένα πάντως δεν έφυγε ούτε μετά τη γέννα για αρκετούς μήνες ...)

Τι να γίνει θα κάνει υπομονή ;) .

[VICKY81]

Ευχαριστώ πολύ όλους σας,

 

Χρόνια καλά, γεμάτα υγεία για εσάς και τις οικογένειες σας!!!!!!!!!!!!!!!!!

[spring]

Κι εγώ είμαι 29 ετών και σχεδόν 10 χρόνια με τον άντρα μου. Μου είχε δηλώσει ότι όταν παντρευτούμε με θρησκευτικό γάμο ίσως και λίγο πιο πριν (αφού είχαμε κάνει ήδη πολιτικό) θα βάλουμε μπρος για παιδί. Εγώ ούτε να το σκεφτώ δεν ήθελα και του το έλεγα (γιατί είχαμε και κάτι προβληματάκια εκείνη την περίοδο). Χαμπάρι εκείνος! Αφού όταν κάναμε έρωτα κι εκείνος... <ξέρετε>... ξενέρωνα. Ειδικά την τελευταία φορά που έγινε αυτό, έναν μήνα πριν το γάμο, τσακωθήκαμε. Και φυσικά του αγόρασα προφυλ.......

 

Έγινε ο γάμος, όλοι μας ευχόντουσαν "και με ένα παιδί" κι εγώ απαντούσα "αργεί αυτό". Πήγαμε και γαμήλιο. Και την ίδια μέρα που γυρίσαμε έκανα τεστ, γιατί είχα μια εβδομάδα καθυστέρηση. Και ναι, ήμουν έγκυος και μάλιστα η σύλληψη έγινε την τελευταία φορά που κάναμε (ή μάλλον έκανε) ελεύθερα!

 

Κλάάάάάμααααααααα! Δύο μήνες μου πήρε για να το ξεπεράσω. Έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Φοβόμουν για πάρα πολλά και ειδικά για το τι θα κάνω από την στιγμή που δεν ήμουν έτοιμη να γίνω μάνα. Του έριχνα ευθύνες για το ό,τι πήρε την απόφαση μόνος του και δεν με ρώτησε... ότι δεν έπρεπε να του έχω εμπιστοσύνη και θα έπρεπε να πάρω αντισυλληπτικά... ένοιωθα ότι με είχε προδώσει και δεν είχε λάβει υπόψη του και την δικιά μου επιθυμία....

 

Φυσικά όμως ούτε που μου πέρασε από το μυαλό για να το ρίξω. Το θεωρούσα μεγάλη αχαριστία που έστω κι έτσι έμεινα έγκυος χωρίς κόπο, ενώ άλλα ζευγάρια πολεμάνε χρόνια.

 

Από κει και πέρα όλα ήρθαν μόνα τους. Τώρα έχω ένα γλυκύτατο κοριτσάκι 8 μηνών, που είναι ο έρωτας της ζωής μου.

 

Δεν υπάρχουν κανόνες σ'αυτά. Το ένστικτο σε οδηγεί και φυσικά η αγάπη σου για το πλάσμα που μεγαλώνει μέσα σου και που, αφού γεννηθεί, το βλέπεις να κάνει διάφορα "βηματάκια" μέρα με τη μέρα.

 

Καμιά δεν γεννήθηκε μάνα. Ούτε υπάρχει σχολείο γι'αυτό. Όλες μας φοβόμαστε, γιατί θέλουμε το τέλειο για το παιδί μας.

 

Σου εύχομαι ο,τι καλύτερο.

[VICKY81]

spring ευχαριστώ που μοιράζεσαι την δική σου εμπειρία.

 

Η αλήθεια είναι οτι και εγώ με το κλάμα έχουμε γίνει φιλαράκια ένα πράγμα.

 

Ξαφνικά έχω γεμίσει τρομερές ανασφάλειες και φοβίες. Ελπίζω οτι καθώς θα περνά ο καιρός τα πράγματα θα παίρνουν την φυσική τους διάσταση, γιατί τώρα μου φαίνονται όλα τρομερά και φοβερά.

 

Αντε, πάλι θα αρχίσω να κλαίω....