"ΑΣΧΗΜΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ..."

[DALIA]

Το παρακάτω κείμενο με "άγγιξε πολύ"

Ήταν βράδυ παραμονής Χριστουγέννων. Εκείνο το βράδυ είχα εφημερία σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο των Αθηνών και εξέταζα τον λίγο κόσμο που είχε μαζευτεί στα εξωτερικά ιατρεία. Εκεί ήταν και ένας ηλικιωμένος κύριος με ένα μπαστούνι, ο οποίος περίμενε υπομονετικά τη σειρά του. Όταν ήρθε και η δική του σειρά, πλησίασε στο γραφείο μου και βιαστικά τον ρώτησα τι είχε. Εκείνος απήντησε πως είχε κάποια μικροπροβλήματα με την υγεία του αλλά τίποτα που να τον ταλαιπωρεί...

άσχημα. Τον κοίταξα με απορία και τον ρώτησα τι ζητούσε τότε τέτοια νύχτα στο νοσοκομείο. Εκείνος τότε, μου απήντησε το εξής: «Άκουσε παιδί μου. Πρίν οκτώ μήνες έχασα τη γυναίκα μου. Πριν τρεις μήνες, έφυγε και ο τελευταίος μου φίλος. Τα παιδιά μου είναι παντρεμένα και βρίσκονται μακριά. Έτσι λοιπόν, μόνος μου καθώς ήμουν βγήκα από το σπίτι μου και περπατούσα στους δρόμους χαζεύοντας τα στολίδια και βλέποντας παρέες να πηγαίνουν σε σπίτια ή σε κέντρα ή σε διάφορα άλλα μέρη που εγώ δεν μπορούσα να πάω διότι είμαι μόνος κι άγνωστος. Όταν κουράστηκα να περπατάω πήρα το δρόμο για το σπίτι μου, όμως, ούτε κι εκεί μου έκανε καρδιά να πάω τέτοια νύχτα, αφού είμαι μόνος κι έρημος. Έτσι λοιπόν, ήρθα εδώ να σε ρωτήσω μήπως υπάρχει κάποιος άρρωστος που είναι κι εκείνος μόνος του τέτοια νύχτα και θέλει κι εκείνος έναν άνθρωπο για να πει μια κουβέντα, να μιλήσει λίγο με έναν άγνωστο φίλο. Τι λες υπάρχει κανείς τέτοιος στο νοσοκομείο σας;»

 

Όταν τον άκουσα έμεινα αποσβολωμένος και τον κοιτούσα. Δεν περίμενα να ακούσω αυτά τα λόγια. Σηκώθηκα συγκινημένος τον αγκάλιασα και αφού τον συνεχάρηκα για τη σκέψη του, τον πήρα και τον οδήγησα σε έναν θάλαμο όπου εκεί βρισκόταν ένας ασθενής ο οποίος δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Τους σύστησα κι έφυγα χαρούμενος διότι ο ασθενής μου εκείνο το βράδυ είχε έναν άνθρωπο να μιλήσει και να πει δυο κουβέντες. Μπορούσε επιτέλους, να αισθανθεί μέλος μίας παρέας! Και ο ασθενής αλλά και ο ηλικιωμένος, όμως, άντρας, ο οποίος άφησε τους υγιείς και έψαχνε να βρει συντροφιά στο νοσοκομείο!!!"

http://troktiko.blogspot.com/2009/12/blog-post_6933.html

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

πραγματικα πολυ λυπηρο ειναι να βλεπεις ανθρωπους μονους.

ευχομαι ολοι μας να εχουμε καποιον να μας πει χρονια πολλα μια τετοια μερα και να μας χαριζει ενα γλυκο φιλι και μια αγκαλια.

μην ξεχναμε να προσφερουμε εστω και ενα τηλεφωνημα στις γιαγιαδες μας και στους παππουδες μας ειναι σημαντικο πιστεψτε με...

[DaF]

:cry::cry::cry::cry::cry: δεν ξερω αν ειναι αληθινο περιστατικο αλλα θα μπορουσε καλλιστα.....

αχ χτες μια γιαγια (απο τις πολυ ηλικιωμενες που παιρνουν τους δρομους μονες:sad::sad:) ειδε τη μικρη μου στο καροτσι και της ειπε"στα παιδια και τα πουλια βλεπω το θεο"....ε, ειναι να μη σε παρουν τα ζουμια μετα.......

[gavramid]

Ποσο ποναω οταν τα ακουω αυτα.Ο πατερας μου πριν πεθανει ταλαιπωρηθηκε χτονια σε νοσοκομεια και κλινικες.Παντα εμεις μαζι του ,ποτε μονος του...Εβλεπα ομως ανθρωπους μονους,μερες γιορτινες και οχι μονο..ανθρωπους που δεν ειχαν καποιον να αγκαλιασουν και να τους σφιξουν το χερι,ανθρωπους που δεν ειχαν καποιον να τους βοηθησει ετον πονο τους,να πουν μια κουβεντα εκεινες τισ πονεμενες στιγμες...ειδα ανθρωπους που κλαιγαν μονοι τους τη νυχτα αλλα παρολα αυτα μιλουσαν με περιφανια για τα παιδια τους ...που δεν ηταν εκει για τον αΑ η Β λογο...Τους βοηθησα οσο μπορουσα τους μιλησα και τους εσφθξα το χερι αλλα σιγουρα την αγαπη που θελαν και το κενο που ειχαν δεν ξερω ποσο μπορει καποιος να τους το καλυψει

Καθε φορα που φευγαμε απο καποιο νοσοκομειο με τον πατερα μου εφευγα χαρουμενη που παμε σπιτι μας και τελειωνει η ταλαιπωρια και το ξενυχτι αλλα ποναγα που εμεναν πισω αυτοι οι ανθρωποι καιπαλι μονοι...

[valeri]

ΔΥΣΤΗΧΩΣ υπαρχουν και ανθρωποι που επειδη ειναι μονοι ερχονται στο νοσοκομειο συνεχεια επινοωντας ασθενειες .Κριμα πολυ κριμα,δεν ξερω εαν εχετε ακουσει για το <κοκκινο κουμπι> που μπορει να προμηθευτουν οι ανθρωποι που ειναι μονοι ,αυτο το κουμπι ενεργοποιειται καθε φορα που ο ανθρωπος εχει αναγκη ωστε να ενημερωθουν οι υπαλληλοι της συγκεκριμενης μη κυβερνητικης οργανωσεις που λειτουργει με χορηγειες.Πολλες φορες παιρνουν τηλ στην συγκεκριμενη οργανωση ανθρωποι μοναχικοι και πιανουν κουβεντα.

[elenik]

Σηκώθηκα συγκινημένος τον αγκάλιασα και αφού τον συνεχάρηκα για τη σκέψη του, τον πήρα και τον οδήγησα σε έναν θάλαμο όπου εκεί βρισκόταν ένας ασθενής ο οποίος δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Τους σύστησα κι έφυγα χαρούμενος διότι ο ασθενής μου εκείνο το βράδυ είχε έναν άνθρωπο να μιλήσει και να πει δυο κουβέντες. Μπορούσε επιτέλους, να αισθανθεί μέλος μίας παρέας! Και ο ασθενής αλλά και ο ηλικιωμένος, όμως, άντρας, ο οποίος άφησε τους υγιείς και έψαχνε να βρει συντροφιά στο νοσοκομείο!!!"

http://troktiko.blogspot.com/2009/12/blog-post_6933.html

 

Απο την μια με πηραν τα ζουμια αλλα απο την αλλη το τελος......

ποσοι ανθρωποι ειναι μονοι τους γιορτινες μερες με τοσους φιλους και γνωστους στην καθημερινη τους επικοινωνια. Που ενω μπορουν να ειναι μαζι δεν κουναει κανεις απο την εδρα του επειδη ο ενας δεν καλεσε τον αλλο .

Ηθελε εναν ανθρωπο διπλα του, το διεκδικησε και κερδισε ενα φιλο.

2 μονοι ανθρωποι ειχαν επιτελους παρεα ο ενας τον αλλο.