ΝΕΥΡΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ τριχρονου

[BIKY74]

ΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ

ειμαι μαμα τριων αγοριων και αντιμετωπιζω προβλημα με το τριχρονο και τελευταιο παιδακι μου.ειναι ολη την ωρα μες τη γκρινια και οταν δε περναει το δικο του οι φωνες και τα ουρλιαχτα ειναι το οπλο του.τα μεγαλα εχουν αρχισει και κουραζονται πολυ και η κατασταση στο σπιτι ειναι φοβερη.τον εχω παρει με το καλο αλλα εχω γινει και πιο αυστηρη.σε γενικες γραμμες ολοι μου λενε να τον αφηνω να κλαιει η' να γκρινιαζει και οτι καποια θα κουραστει.και αυτο το εχω κανει.αν εχετε καποια αλλη ιδεα καλοδεχουμενη.γενικα θεωρουμαι απο τους υπομονετικους ανθρωπους γι'αυτο και ανεχομαι την συμπεριφορα του.οι αλλοι ομως;;;;;

[Dimitra83]

αφησε το να κλαψει οταν κλαιεει επειδη δε περναει το δικο του.οταν λες οχι σε κατι σημαινει οχι για παντα,πχ δε θα πεις 5 φορες οχι για το ιδιο θεμα κ την 6η θα πεις ναι.γιατι μπερδευονται.οσο κ να κλαψει μην υποχωρεις ωστε να γινει το δικο του γιατι ετσι θα καταλαβει πως με την γκρινια παιρνει αυτο που θελει.δε θα φωναζεισ.θα το κοιτας στα ματια κ με εντονο υφος θα λες ΄΄αυτο που κανεις με ενοχλει.εχω θυμωσει κτλμη χρησημοποιεις τις λεξεις ΔΕΝ ,ΜΗ,το προδιαθετεις αρνητικα.κ υπομονη.αν χτυπιεται κ κλαιει βαλτο στην ''καρεκλα η γωνια της σκεψης για 3 λεπτα απομονομενο απο τους αλλους (χρονος κ λεπτο παει)ετσι θα καταλαβει πως με τη συμπεριφορα του στερειται την παρεα σας.αυτο μονο σε περιπτωσεις ακρεες κ οχι με το παραμικρο γτ μετα δε πιανει.κ κυριοτερον μην υποχωρεις σε καπριτσια.τα εχω περασει κ ξερω...

[tarshou]

Συμφωνώ με τη Δήμητρα. Είναι όλα αυτά "τακτικές" να επικοινωνήσεις με το παιδί με θετικό τρόπο. Τα δικά μου δεν είναι αυτής της ηλικίας, αλλά προ ημερών παρακολουθούσα μία φίλη μου που η μικρή της (3 χρονών) έκανε τα ίδιαμε το γιο σου. Αυτό που έκανεη φίλη μου, "κατέβηκε" στο ύψος του παιδιού και χωρίς να χάσει την ψυχραιμία της (ακόμη απορώ πώς το κατάφερε) της είπε σταθερά και σοβαρά: "Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένη και θέλεις να γκρινιάξεις, αλλά αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ανεκτή,ειδικά όταν έχουμε κόσμο στο σπίτι". Την πήρε από το χέρι και την πήγε στο δωμάτιό της λέγοντας χαμογελαστά: "μπορείς να κάτσεις εδώ και να κλάψεις αφού αυτό θέλεις να κάνεις, και όταν νιώσεις καλύτερα και θέλεις παρέα, μπορείς να βγεις έξω και να έρθεις στο σαλόνι μαζί μας". Προς μεγάλη μου έκπληξη, η μικρή σε 5 λεπτά ήταν στο σαλονι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα και μου έδειχνε ένα βιβλίο με πριγκήπισσες

[nasia84]

Παιδιά, καλά όλα αυτά. Αλλά οταν δεν πιάνουν τι γίνεται; Ο γιος μου είναι πολύ πεισματάρης. Όταν θέλει κάτι, και του λέμε "όχι", κλαίει και χτυπιέται. Κατεβαίνω στο ύψος του να του εξηγήσω γιατί κάνω τα θελήματά του και με αρχιζει στις γρήγορες. Το βάζω στη γωνία για να ησυχάσει, τίποτα όμως..Στο τέλος καταλήγω ή να κλαίω εγώ ή να κάνω υπομονή μέχρι να κοιμηθεί το βράδυ.