Εχασα τον μπαμπα μου...

[Άννα Δ.]

Καλησπέρα σε όλους! Πριν από 1 1/2 μήνα έχασα τον μπαμπά μου από καρκίνο... Του είχα μεγάλη αδυναμία και μου είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτώ την απώλειά του... Ο πριγκηπάκος μου είναι 6 1/2 μηνών και το ευχάριστο στην όλη ιστορία είναι ότι πρόλαβε τουλάχιστον να τον δει... Είμαι μοναχοκόρη και όπως καταλαβαίνετε, στο μοναδικό εγγόνι του ο μπαμπάς μου είχε λατρεία... Θα ήθελα τη γνώμη σας, πώς μπορώ να ανταπεξέλθω με τέτοια ψυχολογία στις καταστάσεις (μωρό, δουλειά, δουλειές στο σπίτι, σύζυγο, μαμά κ.λπ., κ.λπ.). Εχω νεύρα, είμαι απότομη, κλαίω συνέχεια... Το μωρό μου φαντάζομαι δεν θα θέλει να με βλέπει έτσι, αλλά τι να κάνω;;;... Έχει κάποιος ίσως ανάλογη εμπειρία;

[culte]

aaxx..συλληπητήρια Νούλι μου...ο καιρός μόνο θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις...

εγώ έχασα τη μαμά μου από καρκίνο και δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την εγγονή της...είμαι μοναχοπαίδι και εγώ και σε καταλαβαίνω απόλυτα!

[Άννα Δ.]

Σ'ευχαριστώ πολύ culte... Επίσης... Να είσαι καλά να την θυμάσαι και να χαίρεσαι την κορούλα σου!! Είναι πολύ δύσκολα... Με καταλαβαίνεις... Ο χρόνος... Πράγματι, μα ο χρόνος δεν περνάει.. Κάθε μέρα είναι και πιο δύσκολα.. Το προσωπάκι του γιου μου με ανακουφίζει και με ηρεμεί, αλλά μόλις παει για ύπνο...πάλι "πέφτω". Αχ, εμείς τα μοναχοπαίδια, τραβάμε μόνοι το κουπί !

[fistikaki]

εγώ έχασα τη μαμά μου από καρκίνο και δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την εγγονή της...είμαι μοναχοπαίδι και εγώ και σε καταλαβαίνω απόλυτα!

 

 

και γω...

 

λυπαμαι...

[demi]

αν οντως τον αγαπας τοσο πολυ (και δεν το αμφισβητω φυσικα)αυτην την στιγμη του κανεις κακο....πολυ κακο...

αν διαβασεις καποια βιβλια θα δεις οτι η καημενη η ψυχουλα του δεν μπορει να ανεβει τα 7 στρωματα ως που να βρει την απολυτη γαληνη..εκει που θα ειναι ευτυχισμενη και ηρεμη η ψυχη του..εσυ με το κλαμα και την συνεχη επικληση τον τραβας προς τ ακατω...δεν μπορει να ερθει και αγωνιζεται...

αστον κοπελα μου...αστον να ηρεμησει με τον καλυτερο τροπο....

να του αναβεις συνεχεια το καντηλι του....

να του κανεις ολα τα τελετουργικα και να αφηνεις το ονομα του στην εκκλησια να το διαβαζουν περι ΑΝΑΠΑΥΣΗς ΨΥΧΩΝ...αυτο θελει απο σενα....

αν εχεις καποιον γνωστο σε μοναστηρι παρακαλεσε τον να τον μνημονευουν μερα νυχτα...

 

αυτο πρεπει να κανεις...θελει να ξεκουραστει και δεν τον αφηνεις....

[demi]

υγ....δεν ξερεις ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΚΑΤΑΛΒΑΙΝΩ.......

[Άννα Δ.]

Fistikaki σ'ευχαριστώ...

Demi, έχεις απόλυτο δίκιο... Το ξέρω... Θα προσπαθήσω..για την ψυχούλα του... Ναι, θα ήθελε τώρα να με βλέπει να φροντίζω το αγοράκι μου, να χαμογελάω, να συνεχίσω τη ζωή μου... Έτσι είναι... η ζωή συνεχίζεται.. Ο μικρούλης μου, που θα βαφτιστεί τον Απρίλιο του 2010, θα πάρει το όνομά του (το ήξερε ευτυχώς!!!) και καταλαβαίνετε πως όποτε τον φωνάζω...λυγίζω... Το κεφάλι ψηλά..! Ήδη αισθάνομαι καλύτερα, κορίτσια.. Σας ευχαριστώ...

[mariantinos]

Κι εγώ είμαι μόναχοπαιδι.κι εγώ έχασα τον μπαμπά μου.κ ο καημός μου είναι ότι δεν είδε πότε εγγόνακι.ελπίζω να το βλέπει από ψηλά κ να χαμόγελα

[elenik]

Λυπαμαι.....

Να σκεφτεσαι οτι κοιταει το μικρο απο ψηλα και χαμογελαει. Ισως εσας σας λειπει αλλα εσεις ειστε διπλα του, μπροστα του και χαιρεται να σας βλεπει ευτυχισμενους

[roulaki71]

Συλυπητηρια Νουλι. Ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος ειναι νωπο ακομα το γεγονος.

[DEL]

Εχασα τον μπαμπά μου πριν 6,5 χρόνια από καρκίνο και εγώ.Δεν πρόλαβε να δεί κανένα εγγονάκι και ήταν πολύ νέος.Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή και να σταθείς στα πόδια σου γιατί έτσι θέλει να σε βλέπει.Επίσης να μιλάς στο παιδί σου συνέχεια γι'αυτόν και να του δείχνεις φωτογραφίες του.Εγώ το κάνω και στα 2 παρόλο που ο μικρός είναι μωρό,αλλά θέλω να τον έχουν μέσα στην ζωή τους σαν να είναι κάτι που υπάρχει.Γιατί σίγουρα η ψυχούλα του είναι εδώ.

[evangelia]

aaxx..συλληπητήρια Νούλι μου...ο καιρός μόνο θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις...

εγώ έχασα τη μαμά μου από καρκίνο και δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την εγγονή της...είμαι μοναχοπαίδι και εγώ και σε καταλαβαίνω απόλυτα!

και εγώ μια από τα ίδια..

μόνο ο χρόνος θα σε βοηθησει..και το παιδάκι σου..

να θυμάσαι πως όπως εμείς θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα και να προχωρήσουν στην ζωή τους,το ίδιο ήθελαν και οι γονείς μας..

εγώ τότε δεν το καταλαβαινα..τωρα που εγινα μανουλα ποναει η καρδια μου όταν σκεφτομαι πως εκεινη ενιωσε οταν με "αφησε"..για το χατηρι της ομως είμαι καλά..

να σου πω και κάτι??

μέσα από τα μάτια της κόρης μου(αμυφδαλωτά,μαυρα και μεγάλα) και την έκφρασή της,η μανούλα μου είναι εδώ:wink:βλέπω εκφρλασεις που κάνει η μικρή και θυμάμαι την μαμά μου..εκφράσεις από εκείνη που τις ε΄χω ξεχάσει:roll:

[evangelia]

αν οντως τον αγαπας τοσο πολυ (και δεν το αμφισβητω φυσικα)αυτην την στιγμη του κανεις κακο....πολυ κακο...

αν διαβασεις καποια βιβλια θα δεις οτι η καημενη η ψυχουλα του δεν μπορει να ανεβει τα 7 στρωματα ως που να βρει την απολυτη γαληνη..εκει που θα ειναι ευτυχισμενη και ηρεμη η ψυχη του..εσυ με το κλαμα και την συνεχη επικληση τον τραβας προς τ ακατω...δεν μπορει να ερθει και αγωνιζεται...

αστον κοπελα μου...αστον να ηρεμησει με τον καλυτερο τροπο....

να του αναβεις συνεχεια το καντηλι του....

να του κανεις ολα τα τελετουργικα και να αφηνεις το ονομα του στην εκκλησια να το διαβαζουν περι ΑΝΑΠΑΥΣΗς ΨΥΧΩΝ...αυτο θελει απο σενα....

αν εχεις καποιον γνωστο σε μοναστηρι παρακαλεσε τον να τον μνημονευουν μερα νυχτα...

 

αυτο πρεπει να κανεις...θελει να ξεκουραστει και δεν τον αφηνεις....

ξέριες κανένα καλό βιβλίο??

θα με ενδιεφερε..

στείλε μου πμ..σε ευχαριστώ.

[YIOUPI]

κ εγώ μια από τα ίδια..

πριν από έναν χρόνο ενω ήμουν εγκυος.

Θα ήταν το πρωτο του εγγονι κ το περίμενε με πολύ χαρά. Όλα έγιναν μεσα σε 15 μέρες, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρήθηκε πολύ καιρό...

Δεν μπορώ να σου πω συμβουλή, δεν το έχω ξεπεράσει, πάντα τον βλέπω στον υπνο μου άρρωστο κ στεναχωρεμένο..

δεν μιλάω ποτέ για αυτόν κ σε κανέναν, όλοι θα νομίζουν πως δεν με πειραξε η απώλειά του...

Δυστυχώς δεν πιστευω πως υπάρχει κάπου αλλού, δεν δείχνω φωτογραφίες του στο μωρό παρόλο που στο σπίτι της μαμάς μου της κοιταζει έντονα κ δεν του λέω για τον παππού του..

ό,τι κ να του έλεγα θα είναι λίγο αφού δεν τον γνωρισε....

Δυστυχώς εγώ δεν πιστευω πως είναι κάπου κ μας βλέπει κ μας χαμογελάει... πάει χάθηκε, σαν να μην υπήρξε ποτέ...δεν θα τον ξαναδώ ποτέ....

Αντι να σε παρηγορήσω τα έκανα χειρότερα αλλά τι να πω.. τωρα που σου μιλάω κλαίω....

Υπομονή..........

[Skybeam]

Έχασα τη μαμά μου από εγχείρηση καρδιάς που εξελίχθηκε σε σφαγή πριν έξι μήνες. Παράτησα δουλειά, σπίτι, τον εαυτό μου και τον άντρα μου. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να καίει το καντήλι στον τάφο, το κεράκι στο σπίτι δίπλα στη φωτο της και να ξέρω πού είναι και τι κάνει ο μπαμπάς μου. Έκλαιγα κάθε λεπτό (και ακόμη κάθε μέρα δακρύζω).

 

Είμαι 36 ετών και ενώ μέχρι πρότινος φαινόμουν τριαντάρα πλην, πλέον αυτός ο τεράστιος πόνος μου χάραξε τόσο βαθιές ρυτίδες και τόσο μεγάλη πίκρα, που με λες άνετα σαραντάρα. Στην δική μου περίπτωση δεν ήταν τόσο ο θάνατος αυτός καθεαυτός, όσο ο τρόπος με τον οποίον έφυγε, η ηλικία (ήταν 69 και θεωρώ ότι πέντε χρόνια ακόμη να φτάσει στον μέσο όρο θα μπορούσε να τα ζήσει) η πίκρα και τα παράπονα που εξέφρασε (ή αισθάνθηκα) και 23 ατελείωτες ημέρες στην εντατική, σε διάφορες διακυμάνσεις κωματώδους και ημικωματώδους κατάστασης με χιλιάδες άλλα επακόλουθα προβλήματα υγείας.

 

Ευτυχώς ο άντρας μου με στήριξε και οικονομικά και ψυχολογικά πάρα πολύ (παιδάκι δεν έχω). Στο τρίμηνο επάνω άρχισα πάλι να βάζω σε μια σειρά το σπίτι μου, να βγαίνω, να χαμογελάω λίγο.

 

Τώρα, στο εξάμηνο, βρήκα καινούργια δουλίτσα και αρχίζω και πάλι να κάνω όνειρα (για μωρό κ.α.).

 

Ακόμα κλαίω σχεδόν καθημερινά. Εικόνες που διαδραματίστηκαν εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου παρά τη θέλησή μου. Ανησυχώ για τον μπαμπά μου πολύ, του έχω δώσει κι ένα κινητό και τον παίρνω 5 φορές τη μέρα και περνάω και από το σπίτι του συχνά (ευτυχώς μένουμε κοντά). Τρέμω τις γιορτές που έρχονται. Τρέμω τα γενέθλια της μητέρας μου που έρχονται.

 

Παρότι έχω φίλους γιατρούς που μου έγραψαν αντικαταθλιπτικά με το τσουβάλι, δεν πήρα ούτε ένα. Προσπαθώ ακόμα μόνη μου.

 

Κούκλα μου όμορφη, είναι δύσκολο. Ο πόνος δεν περνάει ποτέ. Η ζωή όμως συνεχίζεται και σε παίρνει στους ρυθμούς της, θέλεις δεν θέλεις. Έχεις κι έναν μπουμπούκο, έχεις τον αντρούλη σου, πιθανώς τη μαμά σου που πρέπει να στηρίξεις, δουλίτσα ίσως... έχεις κίνητρα.

 

Είναι ένα δυο κορίτσια εδώ από το site, που γνωρίζω ότι έχουν πράγματα να σου πουν. Πάντως να ξέρεις πως όσο και να πιεστείς να το ξεπεράσεις, αυτή η διαδικασία θέλει τον χρόνο της. Δεν "βιάζεται". Αυτούς που με κλάματα αποχαιρετούμε και βλέπουμε να φεύγουν σε αυτήν εδώ τη ζωή στη γη, κάποιοι άλλοι, σε μια άλλη διάσταση, τους υποδέχονται με καλωσορίσματα, χαμόγελα και χαρά. Δες το κι έτσι. Σου εύχομαι υγεία, ψυχική δύναμη, κουράγιο και σου στέλνω μια σφιχτή ζεστή αγκαλίτσα. Καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι.

[Άννα Δ.]

Εχασα τον μπαμπά μου πριν 6,5 χρόνια από καρκίνο και εγώ.Δεν πρόλαβε να δεί κανένα εγγονάκι και ήταν πολύ νέος.Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι υπομονή και να σταθείς στα πόδια σου γιατί έτσι θέλει να σε βλέπει.Επίσης να μιλάς στο παιδί σου συνέχεια γι'αυτόν και να του δείχνεις φωτογραφίες του.Εγώ το κάνω και στα 2 παρόλο που ο μικρός είναι μωρό,αλλά θέλω να τον έχουν μέσα στην ζωή τους σαν να είναι κάτι που υπάρχει.Γιατί σίγουρα η ψυχούλα του είναι εδώ.

Del, κι εγώ το κάνω αυτό... Έχω βάλει φωτογραφία του μπαμπά μου με το μωρό στο δωμάτιο του μωρού, έτσι ώστε όταν μεγαλώσει λιγάκι και καταλαβαίνει καλύτερα να του τον δείχνω και να του μιλήσω για εκείνον... Συμφωνώ, κι εγώ πιστεύω ότι η ψυχούλα του είναι εδώ...κοντά μας...

[Άννα Δ.]

Έχασα τη μαμά μου από εγχείρηση καρδιάς που εξελίχθηκε σε σφαγή πριν έξι μήνες. Παράτησα δουλειά, σπίτι, τον εαυτό μου και τον άντρα μου. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να καίει το καντήλι στον τάφο, το κεράκι στο σπίτι δίπλα στη φωτο της και να ξέρω πού είναι και τι κάνει ο μπαμπάς μου. Έκλαιγα κάθε λεπτό (και ακόμη κάθε μέρα δακρύζω).

 

Είμαι 36 ετών και ενώ μέχρι πρότινος φαινόμουν τριαντάρα πλην, πλέον αυτός ο τεράστιος πόνος μου χάραξε τόσο βαθιές ρυτίδες και τόσο μεγάλη πίκρα, που με λες άνετα σαραντάρα. Στην δική μου περίπτωση δεν ήταν τόσο ο θάνατος αυτός καθεαυτός, όσο ο τρόπος με τον οποίον έφυγε, η ηλικία (ήταν 69 και θεωρώ ότι πέντε χρόνια ακόμη να φτάσει στον μέσο όρο θα μπορούσε να τα ζήσει) η πίκρα και τα παράπονα που εξέφρασε (ή αισθάνθηκα) και 23 ατελείωτες ημέρες στην εντατική, σε διάφορες διακυμάνσεις κωματώδους και ημικωματώδους κατάστασης με χιλιάδες άλλα επακόλουθα προβλήματα υγείας.

 

Ευτυχώς ο άντρας μου με στήριξε και οικονομικά και ψυχολογικά πάρα πολύ (παιδάκι δεν έχω). Στο τρίμηνο επάνω άρχισα πάλι να βάζω σε μια σειρά το σπίτι μου, να βγαίνω, να χαμογελάω λίγο.

 

Τώρα, στο εξάμηνο, βρήκα καινούργια δουλίτσα και αρχίζω και πάλι να κάνω όνειρα (για μωρό κ.α.).

 

Ακόμα κλαίω σχεδόν καθημερινά. Εικόνες που διαδραματίστηκαν εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου παρά τη θέλησή μου. Ανησυχώ για τον μπαμπά μου πολύ, του έχω δώσει κι ένα κινητό και τον παίρνω 5 φορές τη μέρα και περνάω και από το σπίτι του συχνά (ευτυχώς μένουμε κοντά). Τρέμω τις γιορτές που έρχονται. Τρέμω τα γενέθλια της μητέρας μου που έρχονται.

 

Παρότι έχω φίλους γιατρούς που μου έγραψαν αντικαταθλιπτικά με το τσουβάλι, δεν πήρα ούτε ένα. Προσπαθώ ακόμα μόνη μου.

 

Κούκλα μου όμορφη, είναι δύσκολο. Ο πόνος δεν περνάει ποτέ. Η ζωή όμως συνεχίζεται και σε παίρνει στους ρυθμούς της, θέλεις δεν θέλεις. Έχεις κι έναν μπουμπούκο, έχεις τον αντρούλη σου, πιθανώς τη μαμά σου που πρέπει να στηρίξεις, δουλίτσα ίσως... έχεις κίνητρα.

 

Είναι ένα δυο κορίτσια εδώ από το site, που γνωρίζω ότι έχουν πράγματα να σου πουν. Πάντως να ξέρεις πως όσο και να πιεστείς να το ξεπεράσεις, αυτή η διαδικασία θέλει τον χρόνο της. Δεν "βιάζεται". Αυτούς που με κλάματα αποχαιρετούμε και βλέπουμε να φεύγουν σε αυτήν εδώ τη ζωή στη γη, κάποιοι άλλοι, σε μια άλλη διάσταση, τους υποδέχονται με καλωσορίσματα, χαμόγελα και χαρά. Δες το κι έτσι. Σου εύχομαι υγεία, ψυχική δύναμη, κουράγιο και σου στέλνω μια σφιχτή ζεστή αγκαλίτσα. Καταλαβαίνω όσο δεν φαντάζεσαι.

Skybeam συλληπητήρια για τη μαμά σου... Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ για τα γλυκά, παρηγορητικά λόγια σου και για τις ευχές σου! Σου εύχομαι κι εγώ να έχεις υγεία και γρήγορα μανούλα! Όσον αφορά τα χάπια, συμφωνώ! Μόνοι μας πρέπει να το παλεύουμε! Ούτως ή άλλως ο Θεός μας δίνει πρωτόγνωρη δύναμη! Σου στέλνω κι εγώ μια ζεστή αγκαλιά και πολλές ευχές για ό,τι καλύτερο στη ζωή σου!

[Άννα Δ.]

και εγώ μια από τα ίδια..

μόνο ο χρόνος θα σε βοηθησει..και το παιδάκι σου..

να θυμάσαι πως όπως εμείς θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα και να προχωρήσουν στην ζωή τους,το ίδιο ήθελαν και οι γονείς μας..

εγώ τότε δεν το καταλαβαινα..τωρα που εγινα μανουλα ποναει η καρδια μου όταν σκεφτομαι πως εκεινη ενιωσε οταν με "αφησε"..για το χατηρι της ομως είμαι καλά..

να σου πω και κάτι??

μέσα από τα μάτια της κόρης μου(αμυφδαλωτά,μαυρα και μεγάλα) και την έκφρασή της,η μανούλα μου είναι εδώ:wink:βλέπω εκφρλασεις που κάνει η μικρή και θυμάμαι την μαμά μου..εκφράσεις από εκείνη που τις ε΄χω ξεχάσει:roll:

Evangelia σ'ευχαριστώ... Κι εμένα, γλυκιά μου, ο γιοκας μου έχει πάρει τα μάτια του πατέρα μου... Όταν τον κοιτάζω, βλέπω εκείνον... Και στο σχήμα και στην έκφραση...απίστευτο!!! Να είσαι πάντα καλά, να χαίρεσαι την οικογένειά σου!

[Άννα Δ.]

κ εγώ μια από τα ίδια..

πριν από έναν χρόνο ενω ήμουν εγκυος.

Θα ήταν το πρωτο του εγγονι κ το περίμενε με πολύ χαρά. Όλα έγιναν μεσα σε 15 μέρες, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρήθηκε πολύ καιρό...

Δεν μπορώ να σου πω συμβουλή, δεν το έχω ξεπεράσει, πάντα τον βλέπω στον υπνο μου άρρωστο κ στεναχωρεμένο..

δεν μιλάω ποτέ για αυτόν κ σε κανέναν, όλοι θα νομίζουν πως δεν με πειραξε η απώλειά του...

Δυστυχώς δεν πιστευω πως υπάρχει κάπου αλλού, δεν δείχνω φωτογραφίες του στο μωρό παρόλο που στο σπίτι της μαμάς μου της κοιταζει έντονα κ δεν του λέω για τον παππού του..

ό,τι κ να του έλεγα θα είναι λίγο αφού δεν τον γνωρισε....

Δυστυχώς εγώ δεν πιστευω πως είναι κάπου κ μας βλέπει κ μας χαμογελάει... πάει χάθηκε, σαν να μην υπήρξε ποτέ...δεν θα τον ξαναδώ ποτέ....

Αντι να σε παρηγορήσω τα έκανα χειρότερα αλλά τι να πω.. τωρα που σου μιλάω κλαίω....

Υπομονή..........

Yioupi, μην νομίζεις...δεν τα έκανες χειρότερα...όλοι με παρηγορήσατε ο καθένας με τον τρόπο του... Κρίμα που δεν τον γνώρισε...Όμως, είναι κοντά σας...Πίστεψέ με... Το σώμα του έφυγε, όχι η ψυχούλα του... Στο ξαναλέω, πίστεψέ με... Μπορεί να σου φανεί κουτό ή τρελό, αλλά υπάρχουν σημάδια που μου δείχνουν ότι ο μπαμπάς μου είναι κοντά μας... Η ψυχή του... Το πνεύμα του... Δεν ξέρω... Πάντως το βλέπω, το νιώθω... Σου εύχομαι κουράγιο και δύναμη κορίτσι μου! Υπομονή...

[Άννα Δ.]

Κι εγώ είμαι μόναχοπαιδι.κι εγώ έχασα τον μπαμπά μου.κ ο καημός μου είναι ότι δεν είδε πότε εγγόνακι.ελπίζω να το βλέπει από ψηλά κ να χαμόγελα

Το βλέπει..σίγουρα...και το καμαρώνει... Σ'ευχαριστώ για την ανταπόκριση...

[βιβουλα]

καλημερα σε όλες , σήμερα γράφτηκα και ελπίζω να με καλοδεχτείτε !! μέσα σε 7 χρόνια έχουν φύγει από κοντά μου 4 πολυαγαπημένα μου συγγενικά πρόσωπα , οι δύο ήταν κάτω των 40 ετών. η μαμά μου μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία εδώ και δεκαπέντε χρόνια και πολλές φορές μας έλεγαν ότι ίσως δεν θα ξαναέβγαινε. από τότε όμως που έκανα το αγοράκι μου κατάλαβα ότι πρεπει να ειμαι γερή , δυνατή και αισιοδοξη για να μπορεσω να τον χαρω , ο χρονος ειναι παντα ο καλυτερος γιατρος του πονου

[evangelia]

αχ δυστυχώς ο καθένας έχει και μια πονεμενη ιστορία..

και ο πόνος στη ζωή είναι..

βιούλα καλώς ήρθες στην παρέα μας!!να χαίρεσαι το αγοράκι σου!!

όντως ο χρόνος όλα τα γιατρευει..

[demi]

η ψυχη συνεχιζει και υπαρχει..καπου ...ισως αναμεσα μας...

βεβαια κανενας δεν γυρισε για να μας πει κατι με σιγουρια...

το βιβλιο που αναφερουμε ειναι πανω απο 25 ετων και δεν υπαρχει περιπτωση να το βρεις..

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ λεγοτανε εκδοσεις ΑΙΓΑΙΟΥ...

Το εχω ψαξει πολυ απλα σταματησε να κυκλοφορει...

υπαρχουν παρα πολλα βιβλιοπωλεια κυριως της εκκλησιας και εχουν μεγαλη βιβλιογραφια επι του θεματος ...

παντως καλη μου YIOUPI ΑΝ ΜΙΑ στο εκατομμυριο η αποψη σου ειναι λαθος και η ψυχη του πατερα σου διψαει για διαβασμα για να γαληνεψει η ψυχη του Η βλεπει απο ψηλα να μην γινετε καμια αναφορα (επικληση )για το προσωπο του δεν θα αισθανοσουν χαλια?

Σεβομαι την αποψη σου και εγω ειχα απειρα τετοια διλλήματα ως που στο τελος αποφασισα οτι θελω να του κανω ολα τα τελετουργικα...ισως αν απευθυνθεις σε ενα ΣΩΣτο και σοβαρο πνευματικο να αλλαξεις γνωμη...μακαρι να βρεις τροπο να ηρεμησεις και εσυ απο το μαρτυριο αυτο...

γιατι να τον βλεπεις στο ονειρο σου συνεχεια αρρωστο και στεναχωρεμενο?δεν θα επρεπε να γινετε αυτο...

δοκιμασε να τον διαβασει ενας παπας υπερ αναπαυσης ψυχων....

δεν θελω να στο παιξω θεουσα και εξυπνη...ποναω οσο και εσυ αλλα ισως αν δοκιμαζες και κατι διαφορετικο απο το να απομονωσεις τις ψυχες σας ολα να ηταν καλυτερα...

[eva27]

Εχασα τον μπαμπά μου 25 Δεκεμβρίου τα Χριστούγεννα...από καρκίνο.Εννοείται πως τα Χριστούγεννα δεν θα ναι ίδια ποτε ξανά χωρίς εκείνον, το καλό είναι πως είμαστε μεγάλη οικογένεια και βοηθήσαμε η μία την άλλη (μόνο κορίτσια βλέπετε).

Και όχι δυστυχως δεν πρόλαβε να δει κανένα εγγονάκι...

[kisha]

Τα συλλυπητηρια μου. να εισαι γερη να τον θυμασαι,μησ ε βλεπει το μωρο στεναχωρεμενη συνεχεια...ο χρονος ειναι ο καλυτερος γιατρος,μετα την αναγκη του μωρου σου να σε βλεπει δυνατη!