ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

[ΑΝΝΑ4]

οταν διαβασα την ιστορια δακρυσα....οταν σκεφτηκα εμενα , αφησα οτι νιωθω να ξεχυθει,να ξεσπασω,να ηρεμησω......

 

εχασα κι εγω τον αγγελο μου στις 26 απριλιου 2011........οπως ακριβως τα ενιωσες εσυ σοφια1980 ,ετσι κι εγω εκεινη την ημερα( ηταν Τριτη του Πασχα) που δεν ενιωθα τον μπεμπη μου.....μεχρι το προηγουμενο βραδυ τον ενιωθα....την επομενη ειχα το καθιερωμενο εβδομαδιαιο ραντεβου με τον γιατρο μου....ημουν στα μεσα του ενατου μηνα οποτε και ημουν σιγουρη οτι το μωρακι μου συντομα θα ηταν στην σγκαλια μου και θα ζουζουνιζαμε παρεα σημερα.......ομως ο θεος ειχε αλλα σχεδια.

οταν το επομενο πρωι σηκωθηκα ειδα πως επικρατουσε μια "παραξενη" σιωπη μεσα μου, ενα προαισθημα ανθισε ,το προαισθημα της μανας πειτε το,παντως ηξερα οτι κατι δεν πηγαινε καλα και πηγαμε στο γιατρο........οταν του ειπα "γιατρε δεν τον αισθανθηκα το πρωι", με κοιταξε περιεργα και κατευθειαν εβαλε τον υπερηχο στην κοιλια μου...............................ενα βλεμμα του ηταν αρκετο. και κατευθειαν ειδα την καρδουλα του μπεμπη μου...δεν κουνιοταν ρυθμικα,οπως συνηθιζα να την βλεπω καθε φορα στον υπερηχο........επικρατουσε η απολυτη σιωπη.......κοιταξα τον αντρουλη μου στα ματια και ξεσπασα σε λιγμους...δεν μπορουσαμε να το συνειδητοποιησουμε......ο μπεμπης μας εγινε αγγελος.......στις 38 εβδ+ 2 ημ...........ετσι απλα.

μεσα σε μια ωρα ημουν στην κλινικη,με το βαλιτσακι μου....δεν προλαβα να βγαλω τα ρουχαλακια του ,οπως το ειχα ετοιμασει ετσι και το πηρα.....περασα ολη την διαδικασια που χρειαστηκε και επειτα αφου εδωσα μια αγκαλια αποχαιρετησμου με τον αντρα μου και τον αγγελο που ειχα στην κοιλια μου,ακολουθησα τον γιατρο ως το χειρουργειο.............ωπου εκει γεννηθηκε ενα ξανθο αγγελακι βαρους 3300 κιλων με καισαρικη.........

 

δεν τον ειδα, δεν με αφησαν, ημουν πολυ ασχημα.....ηθελα να τον δω τον πριγκιπα μου...αλλα τον ειδανε οι παππουδες για εμας.ο αντρας μου ουτε εκεινος τον ειδε.......δεν αντεχε.

 

ητανε πανεμορφος...σαν να κοιμοτανε.....σκετος κουκλος...με ψηλα ποδαρακια,τσουπωτος.........ειχε την μυτη μου και τα χειλη μου και το μετωπο και το σχημα των ματιων του μπαμπα του...........θα ειναι μια ομορφη εικονα στο μυαλο μου το μωρο μου.....σαν αγγελος με φτερα.....

 

τωρα ειμαι λεχωνα..χωρις μωρο.......χωρις αυτο το ψυχακι που μεγαλωνε σχεδον 9 μηνες μεσα μου.........και μεσα απο ολες τις εξετασεις μας τα παντα ητανε τελεια......ολα! και ντοπλερ καναμε και ηταν τελειο....τιποτα δεν μας προμηνυε το κακο...μηπως το προλαβαιναμε...αλλα στην δικη μας περιπτωση....δεν εφταιγε καποιος θρωμβος στον λωρο.......αλλα καποιος κομπος!! και ενα πολυ γερο δεσιμο στο ποδαρακι του.........ο μπεμπης μου το κουνουσε και ο κομπος εσφιγγε......και εσφιγγε.....και εσφιξε γερα και τα ξημερωματα 26 απριλιου σταματησε η καρδουλα του.......με επιασε στον υπνο το μωρο μου.........

 

ητανε να γινει? ητανε αμελεια? δεν ξερω.........ξερω πως σιγουρα ητανε θελημα θεου να γινει............και πρεπει να παλεψω κι εγω και ο αντρας μου να ειμαστε δυνατοι......να σταθουμε στα ποδια μας....να το αντιμετωπησουμε........ποναει......οσες το ζησατε ξερετε ποσο πολυ ποναει......τι κουραγιο χρειαζεται...αλλα πρεπει να φανουμε δυνατοι.ο γιατρος μας εδωσε 6 μηνες να αρχισουμε την προσπαθεια......ευχομαι οσο ευκολα εμεινα εγκυος στον μπεμπουλη μου ,να ξαναμεινω και παλι και να κρατησω στα χερια μου ενα μωρο..!εγινα μανα με αυτον τον τροπο..αλλα καταλαβαινω ποση δυναμη μπορει να εχει μια μανα μεσα της...και τι αξια εχει να γινεσαι μανα.....σαν σημερα γιορτη της μητερας ητανε και η πιθανη ημ/νια τοκετου............

 

εχασα το μπεμπη μου 26-4-2011...ανημερα Αγ.Ραφαηλ.....ειθε το επομενο παιδι μου να εχει το ονομα του......

 

σας ευχαριστω που διαβασατε την θλιμμενη ιστορια μου....μην μαραζωσετε...απλα σκεφτειτε οσες εχετε τα μωρα σας αγκαλια τι πολυτιμα δωρα σας εδωσε ο θεος και τι χαρισμα ειναι να γινεσαι μανα!οσες τα ζησατε σαν εμενα...απλα κουραγιο..ξερετε ..

 

 

περασα την απωλεια του μωρου μου περσι περιπου ιδιες μερες...εμενα γεννηθηκε προωρα κ δεν αντεξε...ομως αυτο το να εισαι λεχωνα χωρις μωρο....ειναι τοσο αδικο,τοσο...δεν εχω λογια...τωρα ειμαι ενα χρονο μετα,εδω κ 2μηνες ξεκινησαμε προσπαθειες και ειμαι αισιοδοξη για το καλο μελλον!!!!!!πλεον η εικονα της δεν με ποναει,ξερω πως ειναι ενα αγγελακι,ενας μικρος φυλακας αγγελος που μας προσεχει κ θα μας στειλει τα καλυτερα...μανουλες καντε υπομονη,η ζωη για καποιες απο εμας ηταν σκληρη ομως δεν μπορει θα μας δειξει κ ενα ομορφοτερο προσωπο...

[pinakiiii]

καλημερα κοριτσια!!!!ειστε καλα????να μη ξεχνατε δεν ειστε μονες....και σιγουρα υπαρχουν καποιες εκει εξω που σας καταλαβαινουν!

γραψτε μας τα νεα σας....πως ειναι η καθημερινοτητα...

[FDP]

κορίτσια μου τι κάνετε???εμείς είμασταν λιγάκι στο τρέξιμο...αλλά κατα τ'άλλα μια χαρά...τουλάχιστον σταμάτησε το αίμα και περιμένω στις 27/5 να πάω στο γιατρό...η βιοψία του πλακούντα και νεκροψία της μπέμπας θα βγούν αρχές Ιουνίου...

[xenia:-)]

κορίτσια μου τι κάνετε???εμείς είμασταν λιγάκι στο τρέξιμο...αλλά κατα τ'άλλα μια χαρά...τουλάχιστον σταμάτησε το αίμα και περιμένω στις 27/5 να πάω στο γιατρό...η βιοψία του πλακούντα και νεκροψία της μπέμπας θα βγούν αρχές Ιουνίου...

 

 

λυπαμαι παρα πολυ....

[ValiaK]

κορίτσια μου τι κάνετε???εμείς είμασταν λιγάκι στο τρέξιμο...αλλά κατα τ'άλλα μια χαρά...τουλάχιστον σταμάτησε το αίμα και περιμένω στις 27/5 να πάω στο γιατρό...η βιοψία του πλακούντα και νεκροψία της μπέμπας θα βγούν αρχές Ιουνίου...

και παλι να σου πω ποσο λυπαμαι για την καταληξη της εγκυμοσυνης αλλά και όλα όσα εχεις περασει... ευχομαι η βιοψια να σου δωσει τις απαντησεις που ψαχνεις και η επομενη εγκυμοσυνη να σου φερει ενα γερό ροζ ζουληχτερό μωράκι!

[FDP]

κορίτσια μου σας ευχαριστώ παααααααααρα πολύ...και σε σας να φέρει ένα στρουμπουλο,γερό και τελειόμηνο μωράκι...ο επιμένων ΝΙΚΑ έτσι δεν πάει???

ValiaK μου το μωράκι ξέρω οτι ήταν καλά...ο πλακούντας 99% προβληματικός απο την αρχη...

διαβάζω πάντα τα νέα σου...να ξέρεις πως αυτό που κάνεις - τα να αγαπάς ΤΟΣΟ πολύ το χταποδάκι( αν δεν κάνω λάθος) σε κάνει ΜΑΝΑ αληθινή...κι όταν έρθει και το μωράκι που τοοοοοοσο περιμένεις εκεί να δείς γλέντια...στο εύχομαι ολόψυχα... (να πω και κάτι χωρίς καμία μα καμία παρεξήγηση...με στεναχωρεί πολύ-πολύ το 2ο τικεράκι σου...βάλε ένα χαρωπό,συγνώμη...δεν το λέω για κακό...ποτε μα ποτέ δεν ξεχνάς/ξεπερνάς μια απώλεια...απλά προχωράς...κάντο και στην ψυχή σου πραγματικα!!!...και πάλι συγνώμη,απλά με στεναχωρεί..μμμ όπως νιώθεις εσύ καλήτερα πουλάκι μου)

[kounelitsa]

Καλησπέρα κορίτσια! Κατ' αρχήν να πω πόσο λυπάμαι για όλες που αναγκαστήκατε να περάσετε μια τόσο άσχημη εμπειρία.

 

Ίσως να μη γράφω στο σωστό θέμα αλλά με αγχώνει κάτι και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας και να μου πείτε τη γνώμη σας.

 

Κοπέλα μου μην μπαίνεις σε τέτοια θέματα και αγχώνεσαι...μια χαρά είναι το μωράκι σου και μην ανησυχείς! Ο,τι σου λέει ο γιατρός σου κάνε και όοοολα θα πάνε καλά, απλά είναι υπναράς ο δικός σου!!!!!

[ValiaK]

κορίτσια μου σας ευχαριστώ παααααααααρα πολύ...και σε σας να φέρει ένα στρουμπουλο,γερό και τελειόμηνο μωράκι...ο επιμένων ΝΙΚΑ έτσι δεν πάει???

ValiaK μου το μωράκι ξέρω οτι ήταν καλά...ο πλακούντας 99% προβληματικός απο την αρχη...

διαβάζω πάντα τα νέα σου...να ξέρεις πως αυτό που κάνεις - τα να αγαπάς ΤΟΣΟ πολύ το χταποδάκι( αν δεν κάνω λάθος) σε κάνει ΜΑΝΑ αληθινή...κι όταν έρθει και το μωράκι που τοοοοοοσο περιμένεις εκεί να δείς γλέντια...στο εύχομαι ολόψυχα... (να πω και κάτι χωρίς καμία μα καμία παρεξήγηση...με στεναχωρεί πολύ-πολύ το 2ο τικεράκι σου...βάλε ένα χαρωπό,συγνώμη...δεν το λέω για κακό...ποτε μα ποτέ δεν ξεχνάς/ξεπερνάς μια απώλεια...απλά προχωράς...κάντο και στην ψυχή σου πραγματικα!!!...και πάλι συγνώμη,απλά με στεναχωρεί..μμμ όπως νιώθεις εσύ καλήτερα πουλάκι μου)

 

Γλυκιά μου, να ηξερες ποσο με συγκινησαν τα λογια σου... Να σου πω όμως, κι εγώ εσενα ΜΑΝΑ σε θεωρώ, γιατί γυναίκα που εχει ακουσει καρδιά μωρού να χτυπαει μεσα της, μανα είναι! Κι εσυ εχεις περασει πολλά, παρα πολλά... Ευχομαι μεσα απο την καρδιά μου όλα να πανε καλά την επομενη φορά!

Να σου πω κι ενα μυστικό: εισαι η μονη που με εβαλες σε πειρασμό με τα λογια σου να βγαλω το τικερ μου, άλλο που δεν το εβγαλα... Ίσως όταν περάσει ο ενας χρόνος να βρω το κουράγιο να το κάνω, αλλα ακομα δεν μπορώ... Κι ειναι πραγματι αυτή η πιο δύσκολη επετειος... Αλλα εχω τον άντρα μου, το χταποδακι μου, εχω κι εσας και που θα παει, θα περασει κι αυτό!

και ναι, πραγματι, ο επιμενων ΝΙΚΑ!!!!

[mera28]

ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΘΗΚΑ ΠΟΛΥ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ.ΠΡΕΠΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΕ.ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.ΕΧΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΕΟΥΛΗ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ.

[FDP]

Γλυκιά μου, να ηξερες ποσο με συγκινησαν τα λογια σου... Να σου πω όμως, κι εγώ εσενα ΜΑΝΑ σε θεωρώ, γιατί γυναίκα που εχει ακουσει καρδιά μωρού να χτυπαει μεσα της, μανα είναι! Κι εσυ εχεις περασει πολλά, παρα πολλά... Ευχομαι μεσα απο την καρδιά μου όλα να πανε καλά την επομενη φορά!

Να σου πω κι ενα μυστικό: εισαι η μονη που με εβαλες σε πειρασμό με τα λογια σου να βγαλω το τικερ μου, άλλο που δεν το εβγαλα... Ίσως όταν περάσει ο ενας χρόνος να βρω το κουράγιο να το κάνω, αλλα ακομα δεν μπορώ... Κι ειναι πραγματι αυτή η πιο δύσκολη επετειος... Αλλα εχω τον άντρα μου, το χταποδακι μου, εχω κι εσας και που θα παει, θα περασει κι αυτό!

και ναι, πραγματι, ο επιμενων ΝΙΚΑ!!!!

 

:razz: χαίρομαι...κάτι είναι και ο πειρασμός για αρχή...:-P:-P

[sofie-sofaki]

Καλησπερα..ζητω χιλια συγνωμη που δεν εχω τα κουραγια να εξηγησω καθε τι που νιωθω αυτη τη στιγμη.ειμαι σε ελεηνη κατασταση..αυριο πρωι θα γεννησω το νεκρο πλεον μωρο μου..για οσες μανουλες βιωσατε το ιδιο πραγμα,λυσετε μου μια απορια που κοντευει να με τρελλανει?θα το γεννησω νεκρο και θα του κανω κηδεια?θελω να πω θα μου το δωσουν για να το κηδεψω?πεθανε λογο καποιου σπασμενου αγγειου του πλακουντα απο οτι μου παν..σας παρακαλω.μ εχει πιασει πανικος.ας μου εξηγησει μια την διαδικασια.ευχαριστω

[Maria 31]

Σοφια μου λυπάμαι πολυ για αυτο που σου συνέβη.Το έπαθα και εγω πριν 7 μήνες περίπου.Εγω πήγα για καρδιοτοκογραφημα και είδαν ότι δεν είχαμε καρδιακους παλιούς.το γεννησα νεκρό και το ανέλαβε η κλινική να το κηδεψει αφού πρώτα έγινε νεκροψία για να μάθουμε τον λόγο.εγω πήγα στα νεκροταφεία μετα απο 3,5 μήνες.δεν μπορούσα να πάω πιο νωρίς.καποιες άλλες κοπέλες διάβασα εδώ μέσα ότι τα κηδεψαν οι ίδιες.για μένα καλύτερα αν μην το δεις-ζήσεις όλο αυτο,είναι πολυ σκληρό και μπορεί να σου μείνει ψυχολογικό.δεν πρόκειται που δεν πρόκειται να το ξεχάσεις ποτε στην ζωή σου,καλύτερα να μην έχεις και εικόνες.Αποψη μου βέβαια.

[ioanna81]

η αδερφη μου εχασε 2 μωρα και τα δυο στον 5ο. Το πρωτο μολις γενηθηκε το πηραν οι γονεις μου και το εθαψαν στον οικογενειακο ταφο του γαμπρου μου, ηταν πολυ πολυ πολυ σκληρη διαδικασια που ψυχολογικα δυσκολο να ξεπεραστει, στο δευτερο δεν ειχε κανεις το κουραγιο να το κανει και ανελαβε το γραφειο τελετων. Σε κουβεντα ομως που εκανα αρκετα αργοτερα με την αδερφη μου λεει οτι θα προτιμουσε να ξερει που ειναι και να το ειχε θαψει εκεινη. Τωρα τι να σου πω? αναλογα τις αντοχες το καθενος. Ειναι παντως πολυ σκληρο. Ευχομαι απο δω και περα ολα να πανε καλα και να παρεις το χρονο σου για να ηρεμησεις

[sofie-sofaki]

Σοφια μου λυπάμαι πολυ για αυτο που σου συνέβη.Το έπαθα και εγω πριν 7 μήνες περίπου.Εγω πήγα για καρδιοτοκογραφημα και είδαν ότι δεν είχαμε καρδιακους παλιούς.το γεννησα νεκρό και το ανέλαβε η κλινική να το κηδεψει αφού πρώτα έγινε νεκροψία για να μάθουμε τον λόγο.εγω πήγα στα νεκροταφεία μετα απο 3,5 μήνες.δεν μπορούσα να πάω πιο νωρίς.καποιες άλλες κοπέλες διάβασα εδώ μέσα ότι τα κηδεψαν οι ίδιες.για μένα καλύτερα αν μην το δεις-ζήσεις όλο αυτο,είναι πολυ σκληρό και μπορεί να σου μείνει ψυχολογικό.δεν πρόκειται που δεν πρόκειται να το ξεχάσεις ποτε στην ζωή σου,καλύτερα να μην έχεις και εικόνες.Αποψη μου βέβαια.

 

Σευχαριστω παρα πολυ γλυκεια μου για την συμβουλη σου ειληκρηνα.απλα αυτη ειναι η φοβια μου...δεν θελω να το κηδεψω!δεν μπορωωω να το ζησω αυτο!τι εννοεις το κηδευει η κλινικη?δηλαδη τι μου λες?θα χω στα μνηματα το μωρο μου?

[Maria 31]

Αφού δεν θελεις να μην το κανείς.δεν σε υποχρεώνει κανένας.και απο εδώ και πέρα να κανείς ότι σου γουστάρει.θελεις να κλαψεις,να καλές.θελεις να βγεις βόλτα να ξεχάσεις,να ντυθεις να βαφτεις και να βγεις.να μην πιεζεις καθόλου τον εαυτό σου και να αντιδρας όπως νομίζεις εσύ καλύτερα.μαζι με τον αντρουλη σου θα τα καταφέρετε.μια τεράστια αγκαλια απο εμένα και αν χρειαστείς οτιδήποτε είμαστε όλοι εδώ να σε στηρίξουμε.

[sofie-sofaki]

Αφού δεν θελεις να μην το κανείς.δεν σε υποχρεώνει κανένας.και απο εδώ και πέρα να κανείς ότι σου γουστάρει.θελεις να κλαψεις,να καλές.θελεις να βγεις βόλτα να ξεχάσεις,να ντυθεις να βαφτεις και να βγεις.να μην πιεζεις καθόλου τον εαυτό σου και να αντιδρας όπως νομίζεις εσύ καλύτερα.μαζι με τον αντρουλη σου θα τα καταφέρετε.μια τεράστια αγκαλια απο εμένα και αν χρειαστείς οτιδήποτε είμαστε όλοι εδώ να σε στηρίξουμε.

 

πως θα συμβει αυτο που λες??τι θα τους πω?πεταξτετο?τι θα το κανουν?πως θα το ζησω ολο αυτο αυριο?16 ιουνιου θα γεννουσα κανονικα!δεν ξερω τι μου γινετε..νιωθω πως τρελαθηκα

[Maria 31]

Ακριβώς τι συζητησανε με τον άντρα μου δεν ξέρω γιατι αυτός τα κανόνισε ολα.Μου είπε ότι ανέλαβε η κλινική να το κηδεψει.το ότι δεν μπορείς να πας εσυ δεν νομίζω ότι θα σε κατηγορήσει κανένας ούτε θα σε παρεξηγησει.βαλε τον άντρα σου να τα κανονίσει ολα αυτά η κάποιον άλλον κοντινό σου άνθρωπο.δεν χρειάζεται να τα κανείς ολα μονη σου.

[sofie-sofaki]

Ποσο αναγκη την εχω δεν ξερεις.ευχαριστωω

[Maria 31]

Ξέρω πολυ καλα.μονο εμείς που το έχουμε πάθει μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος του πόνου.πραγματικα ότι άλλες απορίες έχεις ή αν θελεις να μιλήσεις σε κάποιον που θα σε καταλάβει μπορείς να μου στείλεις και μήνυμα.

[sofie-sofaki]

Ξέρω πολυ καλα.μονο εμείς που το έχουμε πάθει μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος του πόνου.πραγματικα ότι άλλες απορίες έχεις ή αν θελεις να μιλήσεις σε κάποιον που θα σε καταλάβει μπορείς να μου στείλεις και μήνυμα.

Ειμαι σαν αποβλακωμενη.χτες τακουγα,την αλλη βδομαδα γεννουσα σημερα δεν ζει και αυριο θα το παρουν.ΓΙΑΤΙΙΙ ΟΜΩΣ?που φταιω?τι εκανα?εχω στησει το δωματιο της εδω και ενα μηνα!πως θα το γεννησω αυριο?που θα το παν?τι θδ το κανουν?γιατιιιι ποναω ποναω πολυ

[Ειρήνη_Α]

μ' εχει παρει το παραπονο..γιατι να υπαρχει τοσος πονος;

βλεπω τελικα πως οι "σπανιες" ατυχιες δεν ειναι και τοσο σπανιες κι αυτο με γεμιζει φοβο κι ανασφαλεια για το μελλον..

 

αναγκαστηκα πριν λιγες εβδομαδες να αποχωριστω το δικο μου μωρο στις 18 εβδομαδες. μολις ειχα μπει στον 5ο. το δικο μου μωρο δεν ειχε πεθανει, ηταν ζωντανο μεχρι που τελειωσε ο φυσιολογικος τοκετος. φυσικα δεν ηταν βιωσιμο. επασχε απο ενα σπανιοτατο ανατομικης φυσεως συνδρομο και γι αυτο επρεπε να γινει η διακοπη..

 

φανταζομαι τον δικο σας πονο που ειχατε τελειομηνα μωρα..δεν υπαρχουν λογια, απλα δεν υπαρχουν!

 

δεν ειμαι σε θεση να συμβουλευσω, απλα να καταθεσω τη δικη μου προσωπικη εμπειρια.

οταν ζητησα να το δω, αρχικα ο γιατρος μου το αρνηθηκε, ομως στο τελος ενεδωσε. τη στιγμη που το ειδα ενιωσα ευτυχισμενη. μια τοσο δα στιγμουλα..

οταν μου το πηραν ενιωσα πως ο κυκλος αυτος τελειωσε.

εμενα η δικη μου στενοχωρια (εκτος φυσικα απο την απωλεια), ηταν το γεγονος οτι δεν μου το εδωσαν να το θαψω..το αντιθετο δλδ που συζητατε. μεχρι και σημερα με πληγωνει το γεγονος οτι το δικο μου μωρο δεν ξερω που βρισκεται..δεν υπαρχει ενας χωρος να ερχομαι πιο "κοντα" μαζι του..με πληγωνει αφανταστα!

αν δεν το ειχα δει κιολας, αν δεν το ειχα αποχαιρετησει θα ενιωθα ακομη πιο ασχημα..θα ενιωθα πως ακυρωσα την μεχρι τοτε υπαρξη του, σα να μην εγινε ποτε τιποτα!

εγω για μενα δεν το ηθελα αυτο, αλλα δεν ξερω αν αυτο ειναι το σωστο για ολες μας!

δεν μετανιωσα στιγμη, ουτε εγινα χειροτερα ψυχολογικα, ουτε ειναι μια εικονα που με στοιχειωνει.

 

ξερω πως πρεπει να κανουμε υπομονη μεχρι να ερθει το γερο μας μωρο..ξερω! αλλα ο πονος της απωλειας νομιζω δεν θα φυγει ουτε τοτε..

 

κουραγιο κοριτσια και υπομονη σε ολες μας..ευχομαι του χρονου τετοιον καιρο να περιγραφουμε εναν διαφορετικο τοκετο!

[molly]

κουραγιο κουραγιο κουραγιο.κ μια πολυ μεγαλη αγκαλια απο εμενα.το εζησα ολα αυτο τον δεκεμβρη του 10.εμενα ανελαβε η πεθερα μου να το κηδεψει.εχουμε κανει κανονικα ταφακι.εγω ακομα δεν μπορω να παω.δεν ξερω κ αν θα μπορεσω.εγω εκανα καισαρικη για να μην το δω.ο γιατρος μου το αποφασισε γτ οταν με ρωτησε εγω ημουν στα χαμενα κ δεν ηξερα τι ηταν καλυτερο.ευτυχως που εκανα καισαρικη γτ δεν θα αντεχα.ευχομαι να εχεις διπλα σου ανθρωπους να σου δωσουν τοση αγαπη κ φροντιδα για να μπορεις να σταθεις λιγο στα ποδια σου.για οτι θες ειμαι εδω.

[sofie-sofaki]

κουραγιο κουραγιο κουραγιο.κ μια πολυ μεγαλη αγκαλια απο εμενα.το εζησα ολα αυτο τον δεκεμβρη του 10.εμενα ανελαβε η πεθερα μου να το κηδεψει.εχουμε κανει κανονικα ταφακι.εγω ακομα δεν μπορω να παω.δεν ξερω κ αν θα μπορεσω.εγω εκανα καισαρικη για να μην το δω.ο γιατρος μου το αποφασισε γτ οταν με ρωτησε εγω ημουν στα χαμενα κ δεν ηξερα τι ηταν καλυτερο.ευτυχως που εκανα καισαρικη γτ δεν θα αντεχα.ευχομαι να εχεις διπλα σου ανθρωπους να σου δωσουν τοση αγαπη κ φροντιδα για να μπορεις να σταθεις λιγο στα ποδια σου.για οτι θες ειμαι εδω.

Σ ευχαριστω πολυ παρα πολυ!ολες σας!νιωθω πως χαζεψα..πως θα το ζησω ολο αυτο αυριο!πως θα γεννησω ενα νεκρο μωρο????ο αντρας μου θα καταρευσει!δεν αντεχω!!και σενα λιγες μερες πριν γεννηθει?μα γιατιι?ο 9 ειναι ο πιο ασφαλης μηνας!γιατιιι?

[molly]

Σ ευχαριστω πολυ παρα πολυ!ολες σας!νιωθω πως χαζεψα..πως θα το ζησω ολο αυτο αυριο!πως θα γεννησω ενα νεκρο μωρο????ο αντρας μου θα καταρευσει!δεν αντεχω!!και σενα λιγες μερες πριν γεννηθει?μα γιατιι?ο 9 ειναι ο πιο ασφαλης μηνας!γιατιιι?

εγω το εχασα στον 8ο. ξαφνικα δεν το ακουγα.ειναι πολυ επωδυνο δεν θα σου πω ψεμματα.μονο οποιος το εχει ζησει μπορει να σε νιωσει.αλλα πρεπει να εισαι δυνατη.κ εσυ κ ο αντρας σου.

[sofie-sofaki]

εγω το εχασα στον 8ο. ξαφνικα δεν το ακουγα.ειναι πολυ επωδυνο δεν θα σου πω ψεμματα.μονο οποιος το εχει ζησει μπορει να σε νιωσει.αλλα πρεπει να εισαι δυνατη.κ εσυ κ ο αντρας σου.

Γιατι πεθανε εσενα το γλυκο μου το παιδακι?