ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΜΑ ΤΙ ΑΛΛΟ;;;;

[apricot]

Εχω ενα υπεροχο συζυγο και δυο παιδακια 3,5 χρονων και 16 μηνων.Αισθανομαι ευτυχισμενη μαζι τους ομως δεν βρισκω ποτε προσωπικο χρονο για μενα και τον αντρα μου.Ειμαι συνεχεια κουρασμενη, νυσταγμενη,νευριασμενη,αγχωμενη και παντα υπαρχει κατι που πρεπει να κανω!!Παρολο που λατρευω την οικογενεια μου πολλες φορες ειμαι σαν εγκλωβισμενη σε κελι.Oταν ελαχιστες φορες δεν ειμαστε με τα παιδια αισθανομαι αλλος ανθρωπος . Εσεις πως τα καταφερνετε;:confused:

[mamaveria]

Μια απο τα ίδια και εγώ,δύο παιδάκια 4 χρονών και10 μηνών.Επίσης αυτό με το ...κελί το νιώθω και εγώ κάποιες στιγμές μεγάλης κούρασης και νέυρων αλλά ΕΥΤΥΧΩΣ περνάει γρήγορα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Δεν υπάρχει κάτι που εγώ προσωπικά καταφέρνω απλά προσπαθώ τέτοιες σκέψεις να φέυγουν απο το μυαλό μου και ελπίζω σε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ!!!!!!!!!!!!!!Εγώ πάντως αυτό άρχισα να το νιώθω απο τότε που έκανα και το δέυτερο παιδί και η κούρασή διπλασιάστηκε!!!!!!!!!!Υπομονη,δεν ξέρω κάτι καλύτερο εκτός κι αν έχεις βοήθεια και μπορείς και ξεφέυγεις με τον αντρούλη σου κανένα μικρό ταξιδάκι γιατί εμείς δεννννννννννννννννν!!!!!!!!!!!!!!

[apricot]

Kαι εγώ κυρίως μετά το 2ο παιδί άρχισα να αισθανομαι έτσι αλλά αυτό το ελπιζω σε καλύτερες μέρες το περίμενα στην αρχή στους 6 μήνες μετά στους 12 τώρα λέω οταν γίνει ο μικρός 2 ετών και τελικά δεν έρχεται ποτέ!!!!

[mamaveria]

Μην συεναχωριέσαι και προπάντων προσπάθησε να μην δείξεις στον μικρούλη σου ότι είναι αυτός η αιτία που είσαι έτσι γιατί είναι σε ηλικία που καταλαβαίνει τώρα.Θα έρθουν οι καλύτερες μέρες και εσύ είσαι πολύ κοντά σε αυτό,φαντάσου ότι εγώ έχω ακομη πολύυυυυυυυυυυυυυ δρόμο ακόμα!Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν οι μανούλες που έχουν πιο πολλά παιδάκια,πραγματικά καθημερινά τις θαυμάζω αυτές τις γυναίκες,ΑΞΙΕΣ,ΑΞΙΕΣ!!Νομίζω ότι απο εδώ και πέρα αυτή θα είναι η ζωή μας και εγώ το έχω ήδη πάρει απόφαση!Μπορεί σε λίγα χρόνια να μην είναι τόσο η σωματική κούραση που θα μας ρίχνει κάτω αλλά η ψυχολογική κούραση οπότεεεεεεεεεεεεεεε μια απο τα ίδια!!!!!!!

[fraoulopoulitsa]

κορίτσια υπομονή, έρχονται καλύτερες μέρες.... (σε καμιά εικοσαριά χρόνια).Γιατί αν περιμένουμε κάτι καλύτερο μέχρι να τελειώσουν το σχολείο, νομίζω ότι απατώμαστε οικτρά. Όμως όταν τα χρόνια θα περάσουν τότε που θα είναι όλα ήρεμα και ήσυχα και θα καθόμαστε στην κουνιστή πολυθρόνα για να πλέξουμε τι θα μείνει για να θυμόμαστε? μάλλον το ζόρι που τραβήξαμε όλα αυτά τα χρόνια με τα ζουζούνια μας....

Ας το απολαύσουμε λοιπόν τώρα που μπορούμε γιατί τα μικρούλια μας μεγαλώνουν πάρα πολύ γρήγορα... και ας υπάρχουν και μέρες που τα βλέπουμε όλα γκρίζα .... και αυτά μέσα στη ζωή είναι.