Η απολέπιση της ψυχής

[Πάνος Β]

Η γυναίκα μου και εγώ είχαμε την τύχη να φέρουμε στον κόσμο δύο παιδιά με ένα χρόνο διαφορά. Η πίεση στο σπιτικό ήταν πολλές φορές αφόρητη και φτάσαμε πολλές φορές τα όρια μας. Όμως ο άνθρωπος είναι προϊόν του περιβάλλοντος του. Η γυναίκα μου και εγώ μέσα σε δύο χρόνια κάναμε γενναία βήματα όσον αφορά την γονεϊκότητα με αποτέλεσμα σήμερα που ο γιος μας είναι 27 μηνών και η κόρη 14 μηνών να έχουμε την άνεση να πράτουμε αυτόματα, χωρίς άγχος και χωρίς περιττούς θυμούς, στις περισσότερες περιπτώσεις των καθημερινών συμβάντων στο σπιτικό.

 

Επιπλέον, είχαμε την άφθαστη τύχη να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας εμείς οι ίδιοι. Έχουμε μια οικογενειακή επιχείρηση στην οποία μπορούμε και εργαζόμαστε ο ένας πρωί και ο άλλος απόγεμα. Έτσι τα παιδιά μας είναι πάντοτε με τον έναν ή τον άλλο γονιό, εκτός των τελευταίων ωρών της ημέρας που είναι και με τους δύο. Το σχήμα αυτό είναι πολύ κακό για το ζευγάρι αλλά πολύ καλό για τα παιδιά. Βέβαια τελικά βρήκαμε τρόπο να φροντίσουμε κι αυτό το κατακαημένο ζευγάρι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 

Συγχωρήστε μου τον φλύαρο πρόλογο αλλά είμαι καινούργιος στο φόρουμ και ήθελα να γνωρίζετε κάποια γεγονότα προτού ακούσετε κάποιες γνώμες.

 

Μετά λοιπόν από δύο χρόνια εντατικής συμβίωσης με παιδιά, με έχει καταπλήξει η ομορφιά, η απλότητα, η γαλήνη και η ουσία της συμβίωσης αυτής. Κάθε φορά που η μέρα μου ξεκινάει με παιδιά (οπότε θα πάω στην δουλειά το μεσημέρι), έχω την πιο όμορφη μέρα. Αντίθετα, τις ημέρες που ξεκινάω με δουλειά και αναλαμβάνω την δεύτερη βάρδια στο σπίτι, τότε έχω νεύρα, έχω άγχος και καμία πρωτοβουλία δεν μου βγαίνει.

 

Η συμβίωση με παιδιά μοιάζει με την απολέπιση του προσώπου, μόνο που στην περίπτωση αυτή η απολέπιση συμβαίνει στην ψυχή μου, όχι στο σώμα μου. Η ψυχή μου καθαρίζεται, γλυκαίνει, ομορφαίνει όταν περνάω την ημέρα μου μαζί με τα παιδιά μου. Μην προστρέξετε να πείτε ότι είμαι χαζομπαμπάς, ότι λατρεύω τα παιδιά μου κ.λπ. κ.λπ. Την έννοια του χαζομπαμπά ποτέ δεν την κατάλαβα και φυσικά λατρεύω τα παιδιά μου όπως όλοι οι αφοσιωμένοι γονείς. Όμως υπάρχουν βασικοί, θεμελιώδεις λόγοι που εξηγούν τον καθαρισμό της ψυχής και αν κοιτάξετε και σεις μέσα σας, αν μπορέσετε να κλείσετε τη βοή του κόσμου έξω και να ακούσετε την καρδιά σας, θα δείτε ότι πράγματι οι ώρες με τα παιδιά μας είναι βάλσαμο, είναι το βασιλόχορτο που γιατρεύει τις πληγές από ένα κόσμο άγριο, βάναυσο και θορυβώδη που έχουμε φτιάξει εμείς οι μεγάλοι.

 

Πρώτα πρώτα υπάρχει μια απλότητα στην ζωή των παιδιών που σαγηνεύει. Η πολυπλοκότητα των ενήλικων βίων θαμπώνει το μυαλό μας και φράσσει την καρδιά μας. Πως έγιναν τα πράγματα τόσο πολύπλοκα; Γιατί έχουμε καταντήσει όλοι μας μικροί ντετέκτιβς και ψάχνουμε να βρούμε ποιος πάει να μας την φέρει, τι υπονοεί ο άλλος με τα λόγια του, πως θα πετάξουμε την σπόντα μας αντί απλά να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε. Το παιδί είναι σαν τα μαθηματικά, είτε κάτι ισχύει είτε δεν ισχύει. Εάν θέλει κάτι, το θέλει. Δεν το θέλει επειδή προσπαθεί να προβάλλει ένα κάποιο πρότυπο στον κύκλο του, δεν το θέλει επειδή πιστεύει πως άνθρωποι σαν κι αυτόν πρέπει να θέλουν τέτοια πράγματα, ούτε σκέφτεται πως το θέλει επειδή το ήθελε και πριν, προσπαθώντας να παρουσιάσει μια συνέπεια ως προς το χρόνο.

 

Κάθε παιδί, όταν λέει κάτι είναι αληθές ως προς τον εαυτό του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λέει ψέματα. Τα παιδιά λένε ψέματα και πολλά μάλιστα. Όμως κάθε ψέμα ή αλήθεια τους είναι αληθής ως προς τον εαυτό τους, συνάδει με το χαρακτήρα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Ο ενήλικας λέει ψεύτικα ψέματα. Κάποια είναι προμελετημένα, άλλα προέρχονται από ενοχές ή υποχρεώσεις, άλλα πάλι προκύπτουν από την νάρκη της καθημερινότητας και της συνήθειας – η πολυπλοκότητα στο απόγειο της. Το παιδί αδυνατεί να προμελετήσει γιατί δεν έχει την κατανόηση του παρελθόντος και του μέλλοντος, δεν υπάγεται σε νοσηρές εθιμοτυπίες και, επειδή δεν έχει προλάβει να χτίσει συνήθειες, δεν είναι δέσμιος τους.

 

Αυτό που με μάγεψε πραγματικά από την αρχή ήταν η αφοσοίωση των παιδιών στην στιγμή, η τρομερή συγκέντρωση τους ακόμα και στα πιο ανούσια πράγματα. Δώσε στο παιδί ένα καλαμάκι και θα το στρίψει, θα το βάλει κάτω, θα το τοποθετήσει σε διάφορες θέσεις μέσα στο σπίτι, θα ρουφήξει, θα φυσήξει, θα το λυγίσει, θα το στύψει, θα το πατήσει, μετά θα το ξαναϊσιώσει, και για να μην μακρηγορώ, θα εξαντλήσει τις δυνάμεις του καλαμακίου και τις δικές του. Αν έδιναν σε εσάς ένα καλαμάκι τι θα κάνατε; Και το κυριότερο, πόση απόλαυση θα παίρνατε από αυτό; Φυσικά θα μου πείτε ότι το παιδί κάνει έτσι με το καλαμάκι γιατί δεν το έχει ξαναδεί στην ζωή του. Δώστου καλαμάκια για τα επόμενα 30+ χρόνια και θα σου πω εγώ τι θα κάνει τότε.

 

Μέχρις ενός σημείου συμφωνώ, μέρος της έκστασης του παιδιού με το καλαμάκι είναι επειδή είναι μια καινούργια αίσθηση και μέσω αυτής μαθαίνει τον κόσμο. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το παιδί έχει την δυνατότητα να συγκεντρώνεται στην στιγμή, όταν κάθε ενήλικο μυαλό, σαν μελισσούλα πεταρίζει από λουλούδι σε λουλούδι, από τις δουλειές του σπιτιού μέχρι τα εργασιακά συμβάντα και από την γνώμη της φουρνάρισσας μέχρι το κουτσομπολιό της πεθεράς. Ο ενήλικος δεν ζει στο τώρα γιατί ζει ταυτόχρονα σε τρεις χρόνους, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Το μυαλό μας βουίζει από σχέδια και οργανώσεις. Που θα πάμε μετά, τι θα φάμε αύριο, πότε θα πάμε διακοπές, πότε θα αλλάξουμε σπίτι, πότε θα αγοράσουμε μεγαλύτερο αυτοκίνητο, πότε, πότε, πότε. Επίσης το μυαλό αναλύει διεξοδικά ένα πολυεπίπεδο παρελθόν. Τι έγινε στην δουλειά, τι είπε ο συνάδελφος μας, τι έγινε με τον γείτονα μας, τι συνέβη μεταξύ της πεθεράς και της μάνας μας, τι, τι, τι. Σε μια τέτοια πολύβουη πλατεία, που να ακουστεί η φωνούλα ενός μικρού παιδιού που λέγεται παρόν;

 

Αν όμως οι ενήλικες έχουν ένα και μοναδικό μάθημα να πάρουν από τα παιδιά τους, τότε αυτό αφορά στην καθαρότητα των συναισθημάτων. Τι όμορφος τρόπος είναι αυτός να σχετίζεσαι με τους άλλους! Τα παιδιά την μια στιγμή γελάνε και την άλλη κλαίνε. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το γέλιο ήταν ψεύτικο για να μπορούν τόσο γρήγορα να κλαίνε. Ούτε, αντίστροφα, το κλάμα είναι ψεύτικο αφού πριν από λίγο γελάγανε. Όχι, κανένας δεν πρέπει να πέσει σε αυτή την παγίδα. Τα συναισθήματα των παιδιών κρατάνε ακριβώς όση ώρα χρειάζεται, η ένταση τους και η διάρκεια τους είναι αυστηρώς συνάρτηση του μεγέθους τους.

 

Αντίθετα, ο ενήλικας υπερβάλλει τόσο πολύ στα συναισθήματα του. Πρώτα πρώτα, τι πράγμα είναι αυτό με τα μούτρα. Ποτέ μου δεν είχα καταλάβει πόσο αστεία είναι τα μούτρα του γονέα, μέχρι να δω πως αντιδρούν τα παιδιά μου. Όταν η αιτία του θυμού έχει εξαλειφθεί, όταν το παιδί έχει ζητήσει ειλικρινά συγνώμη, όταν έχουμε αντιληφθεί ότι δεν φταίει κανένας για το συμβάν, γιατί επιτέλους κρατάμε ακόμα μούτρα; Γιατί τραβάμε το άτυχο συμβάν πέραν του χρόνου του; Γιατί διαιωνίζουμε την δυστυχία ολονών με το να γκρινιάζουμε, να θυμώνουμε ή να κρατάμε μούτρα;

 

Ο τρόπος που ένα παιδί σχετίζεται μαζί μας είναι ένας τρόπος ελεύθερος, ένας τρόπος που επιτρέπει στους υπόλοιπους να φερθούν έξω από τους εαυτούς τους, να δουν πέραν της μικρής πραγματικότητας τους, να δουν και τα άλλα δέντρα γύρω από το δέντρο τους. Αντίθετα, οι θυμοί, τα άγχη, η γκρίνια των ενηλίκων σε κρατάει δέσμιο, σε εκδικείται, σου θέτει τις βάσεις για μελλοντικές ενοχές, σε τελευταία ανάλυση σε ψυχαναγκάζει σε αντίστοιχες συμπεριφορές, σε ωθεί να φερθείς και συ το ίδιο. Γιατί αυτή η υπερβολή του συναισθήματος; Ότι έγινε έγινε. Πως η γκρίνια ή ο θυμός μας θα βοηθήσει στο παρόν; Πως θα βοηθήσει στο μέλλον;

 

Ειλικρινά, καμιά φορά απορώ πως χαλάει έτσι ο άνθρωπος μέσα στο χρόνο. Τώρα που ξέρω πόσο όμορφες ψυχές είναι τα παιδιά, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι έχουμε φτιάξει λάθος και η μια ψυχή μετά την άλλη, σε ένα χορό του Ζαλόγγου, ρίπτεται από το βάραθρο και καταλήγει σαν εμάς, δέσμια του παρελθόντος και του μέλλοντος, πολύπλοκη, βρώμικη.

 

Λυπάμαι που τελειώνω τις σκέψεις μου με ένα αρνητικό, πεσιμιστικό τόνο. Το κείμενο μου γράφτηκε για να εξυμνήσει την διαύγεια των παιδιών μας, όχι να γκρινιάξει για την βρωμιά την δική μας. Ίσως όμως πάλι, το τέλος αυτό αρμόζει στις παραπάνω σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά, αναλύω το τι, σχεδιάζω το πως, ψάχνω το ποιος και χάνω το μοναδικό πράγμα που έχει, τελικά, αξία, το παρόν.

[stiliani]

Πάνο!Καταρχήν καλώς ήρθες στο φόρουμ. Όλα τα παραπάνω τα σκέφτομαι κι εγώ συνέχεια. Είμαι από τις τυχερές που έχω άπλετο χρόνο για το παιδί μου, αφού επέλεξα να μην δουλέψω, έτσι είμαι συνέχεια μαζί της. Τώρα πια μπορώ να πω ότι έχει γαληνέψει η ψυχή μου, κάθε μέρα και καλύτερα. Η μπέμπα είναι το απόλυτο αγχολυτικό μου. Πράγματα που με απασχολούσαν πριν, τώρα μου είναι αδιάφορα. Όπως γνωστοί και φίλοι παρατηρούν ήμουν ένα αγρίμι πριν, δεν μπορούσες να μου μιλήσεις και αρπαζόμουνα. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πόσο ήρεμη είμαι. Οι γονείς μου και οι φίλες μου αναρωτιούνται, πώς έχω αλλάξει έτσι και έκοψα τις φωνές. Γι αυτό που λες, για την καθαρότητα της ψυχής των παιδιών, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως είναι ότι αρχίζω κι εγώ σιγά σιγά να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο σαν την μπέμπα. Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητο μόνο αν φέρω ένα παράδειγμα:σήμερα τσαντίστηκα με μία κυρία στην παραλία, διότι πήρε τις πετσέτες μας όταν ήμασταν στην θάλασσα και τις πέταξε για να βάλει τις δικές της. Μόλις το είδα φούντωσα, η μπέμπα όμως που απλά κοίταζε και δεν αντιλαμβανόταν άρχισε να γελάει, όταν είδα το παιδί να κοιτάει την κυρία και να είναι χαρούμενο, αμέσως είπα από μέσα μου:εντάξει μωρέ δεν έγινε τίποτα θα τις στρώσω πιο κει, και αυτό έκανα.

[mamakoula]

Μπράβο Πάνο!!!Εξέφρασες αυτό που ακριβώς νιώθω και δεν ήξερα πως ακριβώς να το εκφράσω με λόγια. Μπράβο και γιατί είσαι άνδρας και σε μεγάλο ποσόστό οι άνδρες με τα λόγια δεν τα πάτε και τόσο καλά. Είσαι μέσα στο μυαλό μου. Έχω ένα κοριτσάκι 13 μηνών σχεδόν και συμφωνώ ότι πολλές φορές με διδάσκει πράγματα που τόσα χρόνια σχολεία και Παν/μια δεν τα κατάφεραν. Να χαίρεσαι την οικογένειά σου!!!!

[Πάνος Β]

Γειά σας παιδιά!

 

Στυλιανή,

 

είχα ρωτήσει κάποια στιγμή μια γνωστή μου, παιδοψυχολόγο, και μου είχε πει πως το μικρό παιδί είναι η ευκαιρία του γονέα να λύσει τα προσωπικά του θέματα. Στην αρχή δεν το είχα καταλάβει, με τον καιρό όμως βρήκα ότι είχε πάρα πολύ δίκιο. Ένα μέρος του δίκαιου της είναι και η καθαρότητα της σχέσης με ένα παιδί. Δεν υπάρχουν διττά νοήματα, δεν υπάρχουν "υπόγεια ρεύματα", δεν υπάρχουν κρυμμένα κίνητρα. Ότι πολύπλοκο στην σχέση μας με το παιδί το θέτουμε εμείς.

 

Μαμακούλα,

 

έχεις δίκιο. Ζω έναν κόσμο που δύσκολα τον προσεγγίζει ένας άντρας. Η κοινωνία βλέπεις έχει τις επιταγές της και όλοι μας ακολουθούμε - ή σχεδόν όλοι μας. Όμως η ίδια η κοινωνία σήμερα ζητάει από τον άντρα να συμμετέχει ενεργά και δυναμικά, γιατί η γυναίκα πλέον εργάζεται, οι συγγενείς τείνουν να μην βοηθούν τόσο στην ανατροφή και ο πυρήνας μιας οικογένειας συρρικνώνεται. Εγώ απλά είμαι η υπερβολή αυτής της τάσης.

 

Σας ευχαριστώ για τις γνώμες σας. Δυστυχώς δεν έχω καθημερινά την πολυτέλεια να γράφω, οπότε θα μου επιτρέψετε να αργώ μερικές φορές. Σας εύχομαι και σας ότι καλύτερο.

[UFO]

καλως ήρθες ...!

τωρα για αυτα που εγραψες....

τι να πω ρε παιδι μου ???? ειναι μερικοι ανθρωποι που γεννηθηκαν να ειναι γονεις .....!

Υ.Σ.

αυτο που εγραψες να το τυπωσεις και να το δωσεις μια μερα στα παιδια σου ...θα νιωσουν πολυ υπερηφανα για τον μπαμπ τους !

[ANABELA]

πανο καλημερα κ καλως μας ηρθες.η παρεα σου σημαντικη (τουλαχιστον για μενα)γιατι με εβαλες σε πολυ ωραιες σκεψεις.

πραγματικα σου βγαζω το καπελο για την θετικοτητα σου κ για την αισιοδοξια σου.να χαιρεσαι την οικογενεια σου κ πραγματικα θα βαλω τον συζ μου να διαβασει ολα αυτα που εγραψες,ελπιζοντας να αλλαξει τροπο σκεψης.

να σαι καλα.

[Πάνος Β]

Καλημέρα και σε σας Άρια και Χριστίνα,

 

ευχαριστώ για τα θερμά σας λόγια. Καλύτερη υποδοχή δεν θα μπορούσα να έχω. Πάντως να έχετε κατά νου ότι ακούγομαι πολύ καλύτερα από ότι είμαι. Πρώτα πρώτα, έχω μια ευχέρεια στο γράψιμο. Έπειτα, στην θεωρία είμαι καλός, στην πράξη όμως όχι και τόσο. Ο λόγος γι' αυτό, όπως άλλωστε και σε κάθε άνθρωπο, είναι ότι η πράξη μου καταιγίζεται από συναισθήματα με αποτέλεσμα το λογικό μου να πηγαίνει περίπατο.

 

Νομίζω όλοι οι άνθρωποι θα ήταν, τεχνικά, πολύ καλοί γονείς εάν θα μπορούσαν να είναι επαγγελματίες και να μην ταλανίζονται από δυνατά, κυκλοθυμικά, αντικρουόμενα συναισθήματα. Από την άλλη μεριά, το συναίσθημα που μας μπερδεύει και μας δυσκολεύει την ζωή σε τελευταία ανάλυση είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε σε κάποιον, ιδιαίτερα εάν αυτός ο κάποιος είναι τα παιδιά μας.

 

Να μ' αγαπάς, όσο μπορείς να μ' αγαπάς, λέει ο Σιδηρόπουλος. Θα μπορούσε κάλλιστα να το λέει το παιδί μας αυτό γιατί πράγματι, η αγάπη είναι το ύστατο στοίχημα του γονέα, ο τελικός σκοπός μας. Οπότε και εγώ αγαπάω τα παιδιά μου όσο μπορώ, επιλέγω να ψήνομαι στο συναίσθημα, να κάνω το ένα λάθος μετά το άλλο, και να γίνομαι όλο και καλύτερος σαν γονέας, σαν άνθρωπος, σαν ψυχή.

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[ifi79]

καλως ήρθες ...!

τωρα για αυτα που εγραψες....

τι να πω ρε παιδι μου ???? ειναι μερικοι ανθρωποι που γεννηθηκαν να ειναι γονεις .....!

Υ.Σ.

αυτο που εγραψες να το τυπωσεις και να το δωσεις μια μερα στα παιδια σου ...θα νιωσουν πολυ υπερηφανα για τον μπαμπ τους !

 

Αυτό ακριβώς!

Συγχαρητήρια Πάνο!

Καλωσόρισες και να χαίρεσαι την οικογένειά σου! Να είστε πάντα έτσι γεροί και δεμένοι!

[UFO]

Καλημέρα και σε σας Άρια και Χριστίνα,

 

ευχαριστώ για τα θερμά σας λόγια. Καλύτερη υποδοχή δεν θα μπορούσα να έχω. Πάντως να έχετε κατά νου ότι ακούγομαι πολύ καλύτερα από ότι είμαι. Πρώτα πρώτα, έχω μια ευχέρεια στο γράψιμο. Έπειτα, στην θεωρία είμαι καλός, στην πράξη όμως όχι και τόσο. Ο λόγος γι' αυτό, όπως άλλωστε και σε κάθε άνθρωπο, είναι ότι η πράξη μου καταιγίζεται από συναισθήματα με αποτέλεσμα το λογικό μου να πηγαίνει περίπατο.

 

το συναισθημα γεννα τη σκεψη

κι αυτη με την σειρα της γινεται και πραξη ...

και η πραξη την σταση

και η σταση τον χαρακτηρα και την προσωπικοτητα....

 

ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΟ ΠΑΣ

μακαρι οι μισοι να σκευτονταν και να εγραφαν οπως εσυ , κι ας ητνα στην "πραξη οχι και τοσο καλοι ...."

 

υ.σ.

Δεν γοητευω συνηθως με επενους τους αλους για τα γραφομενα τους γιατι ειμαι της πραξης κι εγω ...αλλα σε τετοια κειμενα πως μπορω να μην πω ΜΠΡΑΒΟ!????

 

[DALIA]

Πάνο πραγματικά πάρα πολύ όμοφα λόγια...λογική θα το έλεγα εγώ και όχι λόγια χαζομπαμπά...

 

Εγώ είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους...όταν είμαι μαζί του δεν με αγγίζουν τα πότε και γενικά όλα αυτά που μας δημιουργούν άγχος...όταν είμαι μαζί του το μόνο πράγμα που περνάει από το μυαλό μου ξες ποιο είναι " όλα θα γίνουν..δεν μπορεί "...

 

 

άσχετο ίσως για μερικούς αλλά θα το πω...ο εγκέφαλος είναι τα πρέπει και η ψυχή τα θέλω....

[Πάνος Β]

Ευχαριστώ και καλώς σας βρήκα.

 

Διαβάζοντας τα καλά σας λόγια, νομίζω ξέρω ποια θα είναι η επόμενη ανάρτηση μου. Θα προσπαθήσω μόνο να γράψω λιγότερα, ώστε να αφήσω και λίγο χώρο για σας

[Μίκα]

....πολλές φορές αναρωτιέμαι....ποιος μεγαλώνει ποιον....

[fotinipap]

Πανο καλώς ήρθες στο φόρουμ.

Στα 50 μου χρόνια ακόμα αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άνδρες με την εβεστισια, λογική κ τρυφερότητα σαν την δική σου, κ να που πηρα την απάντηση μου. Να χαίρεσαι πάντα την υπέροχη οικογένεια σου κ Ο Θεός να σου δίνει υγεία κ χαρα

Την επομένη φορά να γράψεις ακριβώς αυτά που θέλεις κ αισθανεσαι κ όχι λιγότερα

[Πάνος Β]

Καλώς σας βρήκα.

 

Νομίζω το ξαναείπα, καλύτερη υποδοχή δεν θα μπορούσα να έχω, ευχαριστώ πολύ.

 

Φωτεινή,

 

αυτό που μου έγραψες είναι πολύ ωραίο. Δεν είμαι σίγουρος αν το αξίζω. Θα σου πω όμως το εξής. Είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος. Επειδή η ζωή μου δεν είναι ακαδημαϊκή ούτε βρίσκομαι σε κάποιο πεδίο επιστημονικής έρευνας, όλη μου η σκέψη αναλώνεται στην πραγματικότητα μου. Η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσει η πράξη και η σκέψη μου δεν είναι αυτοσκοπός αλλά ένα μέσον για να γίνομαι καλύτερος.

 

Η γονεϊκότητα με έχει συγκλονίσει. Τα συναισθήματα που υπάρχουν σε αυτήν, τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά, ανήκουν σε μια άλλη σφαίρα, πολύ διαφορετική από αυτή της εργασίας, των κοινωνικών συνευρέσεων ή των διακοπών. Φυσικά, μ' αρέσει η δουλειά μου και μ' αρέσουν και οι άνθρωποι. Μ' αρέσει επίσης να βγαίνω έξω και να τρώω με φίλους. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Επειδή μ' αρέσει η γονεϊκότητα δεν σημαίνει ότι δεν μ' αρέσει πια κάτι άλλο. Όμως η γονεϊκότητα με συμπλήρωσε ως άνθρωπο και επίσης με έχει φέρει πολλές φορές στα όρια μου. Ίσως επειδή αποφάσισα να το κάνω με το μέσα μυαλό, ίσως επειδή όπως εξήγησα στον πρόλογο η γυναίκα μου και εγώ έχουμε δύο μωρά χωρίς ιδιαίτερη βοήθεια από γύρω μας, με αποτέλεσμα να έχουμε εκτενή "ακτινοβολία" σε παιδιά, η γονεϊκότητα έχει ξυπνήσει μέσα μου καινούργιους ορίζοντες.

 

Δεν μπορώ να μην θαυμάσω τα παιδιά που ζουν μια τόσο όμορφη ζωή, τόσο διδακτική για εμάς τους ενήλικες. Το ποστ μου είναι ένα κείμενο εργασίας. Υπάρχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν για τα καθαρά συναισθήματα των παιδιών μας, την απλή και όμορφη ζωή τους, την προσήλωση τους στην στιγμή. Κατανοώντας τέτοιες μεγάλες αλήθειες, τις γυροφέρνω και εγώ στο μυαλό μου. Σαν το καινούργιο έπιπλο στο σαλόνι μας, τις τοποθετώ εδώ, τις τοποθετώ εκεί και βλέπω πως ταιριάζουν στο σύνολο της επίπλωσης μου, στο σύνολο της προσωπικότητας μου.

 

Για παράδειγμα, έγραψα ορισμένα πράγματα για τα μούτρα, όμως σήμερα το πρωί είχα κάτι μούτρα! Γιατί; Για μια βλακεία. Γιατί ξύπνησα το πρωί, δεν είχα πιεί καφέ και ο γιος μου έπαιζε στην αλλαξιέρα με αποτέλεσμα να κάτσει με την πλάτη πάνω στα κακά του. Σϊγουρα δεν είναι το καλύτερο ξύπνημα, αλλά όπως έγραψα κι εγώ ο ίδιος πολύ σωστά, ποιος ο λόγος να μυρηκάζουμε το γεγονός για μία, δύο, τρεις ώρες; Ότι έγινε έγινε. Δεν το έκανε επίτηδες. Αλλά και επίτηδες να το έκανε, πως τα μούτρα μου βοηθάνε; Το μόνο που κάνουν είναι να μεταφέρουν ενοχές στο παιδί και να του στερούν το γέλιο από κατοπινές στιγμές που γεννιούνται στον ίσκιο μιας άσχημης στιγμής.

 

Εγώ τα ξέρω όλα αυτά. Γιατί λοιπόν δεν τα έκανα πράξη σήμερα το πρωί; Απλούστατα διότι ο χαρακτήρας μου είναι μέχρι ενός σημείου παγιωμένος και είμαι δέσμιος των συνηθειών μου. Πολύς κόσμος, όταν κατανοήσει μια αλήθεια πιστεύει ότι τελείωσε, λύθηκε το πρόβλημα. Όχι, η κατανόηση μιας αλήθειας είναι η αρχή της αλλαγής, όχι το τέλος. Διότι πρέπει τώρα αυτή η αλήθεια να μπεί στην ζωή μας, να κουμπώσει στο χαρακτήρα μας, μια διαδικασία που θέλει καιρό και προσπάθεια. Γι' αυτό το κείμενο μου είναι κείμενο εργασίας. Διότι έχει πολύ δουλειά ακόμα, πρέπει να μπει σε πράξη, να δοκιμαστεί στις διάφορες ενασχολήσεις ενός σπιτικού με παιδιά για να δούμε, στην πράξη, πως γίνεται η ζωή να ζείται όμορφα και απλά.

[Melduck]

Πάνο καλημέρα,

μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που γράφεις και πιστεύω πως η οικογένειά σου είναι πολύ τυχερή που σε έχει δίπλα της, όπως και εσύ είσαι πολύ τυχερός που η οικογένειά σου σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Μου αρέσει που δεν διστάζεις να δηλώσεις τις αδυναμίες σου και που ψάχνεις τον τρόπο να τις ξεπεράσεις. Επίσης μου αρέσει πάρα πολύ ο τίτλος του θέματος, είναι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που νιώθω -δεν μπορούσα όμως να το εκφράσω με λόγια, δεν είμαι καλή στα λόγια- όταν έχω τον γιο μου στην αγκαλιά μου, όταν τον χαζεύω την ώρα που κοιμάται, όταν μου χαμογελάει, όταν παρατηρώ τις εκφράσεις που παίρνει το προσωπάκι του και όταν βυθίζομαι στην αγκαλιά του άντρα μου...

Σίγουρα υπάρχουν και δύσκολες στιγμές (και αρκετές φορές τις αντιμετωπίζω με μούτρα και ας ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα), γι'αυτό με ενδιαφέρει πολύ να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο θα μπορώ να τις ξεπερνάω...

[fotinipap]

Πανο καλώς ήρθες στο φόρουμ.

Στα 50 μου χρόνια ακόμα αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άνδρες με την εβεστισια, λογική κ τρυφερότητα σαν την δική σου, κ να που πηρα την απάντηση μου. Να χαίρεσαι πάντα την υπέροχη οικογένεια σου κ Ο Θεός να σου δίνει υγεία κ χαρα

Την επομένη φορά να γράψεις ακριβώς αυτά που θέλεις κ αισθανεσαι κ όχι λιγότερα

 

Συγγνώμη για την ορθογραφία μου, να κυνήγαω την εγγονούλα κ να γραφώ στο φόρουμ δεν είναι εύκολο ,,,,,,,,,ευαισθησία,,,,,,

[G.Geo]

Καταρχην συγχαρητήρια!

Είναι πολύ σημαντικό ακόμη και να προβληματίζεσαι για αυτά τα πράγματα,

γιατί σημαίνει πως προσπαθείς να γίνεις καλύτερος γονιός η/και άνθρωπος..

Πολλές φορές χρειάζεται τόση δύναμη για να μην αντιδράσεις με νεύρα ή μούτρα,

αλλά αξίζει τόσο...

Γιατί δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αυτό ,

ενώ ξέρουμε και διαισθανόμαστε ότι αυτό είναι και σωστό και αποτελεσματικό..

Θέλει δύναμη, προσπάθεια και υπευθυνότητα..

Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι μεγάλο σχολείο και σε αλλάζει κι εσένα πραγματικά..

Βλέπω από τον εαυτό μου ότι πραγματικά αντιμετωπίζω τα πράγματα πολύ πιο χαλαρά..

πράγματα που άλλωτε θα με καταράκωναν, τώρα τα αντιμετωπίζω με μεγαλύτερη ψυχραιμία και ηρεμία..

Τι άλλο να πω..εσύ τα είπες καλύτερα..και τα παιδιά μας δίνουν το μάθημα τους κάθε μέρα..

Υπάρχουν φορές που πραγματικά κάθομαι και χαζεύω τον γιό μου, για πολύ ώρα..στην πραγματικότητα τον καμαρώνω..

[Πάνος Β]

Γειά σας παιδιά!

 

Μελίνα,

 

Σίγουρα υπάρχουν και δύσκολες στιγμές (και αρκετές φορές τις αντιμετωπίζω με μούτρα και ας ξέρω πως δεν έχει κανένα νόημα), γι'αυτό με ενδιαφέρει πολύ να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο θα μπορώ να τις ξεπερνάω...

 

Αν θέλεις, μπορούμε να το ψάξουμε μαζί. Εξάλλου, όποιος ψάχνει βρίσκει

 

G Geo,

 

συγχαρητήρια και σε εσένα. Όταν ακούμε την γνώμη ενός ανθρώπου σχετικά με μια τοποθέτηση μας, αυτό δεν λέει κάτι για την τοποθέτηση μας αλλά για τον άνθρωπο που εξέφρασε τη γνώμη. Η γνώμη του φανερώνει από ποια πλευρά θωρεί τον πολυδιάστατο κύβο της αλήθειας. Τα συγχαρητήρια λοιπόν πάνε σε εσένα, όπως και σε όλους όσους αναγνώρισαν κάτι σε αυτό το ποστ, που έχεις την δυνατότητα να βλέπεις την ζωή μέσα από το πρίσμα ενός θετικού και πολύ ανθρώπινου κειμένου όπως αυτό της απολέπισης.

 

Θα σταθώ λιγάκι μόνο στην αρχική πρόταση σου "Είναι πολύ σημαντικό ακόμη και να προβληματίζεσαι για αυτά τα πράγματα" και ιδιαίτερα στο ακόμη. Γιατί ακόμη; Δηλαδή η μάθηση του ανθρώπου έχει όριο; Υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να φτάσει ένα καλό επίπεδο σαν μαθητής, σαν άνθρωπος και έτσι να μην χρειάζεται να προβληματίζεται πια;

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[G.Geo]

Γειά σας παιδιά!

 

Μελίνα,

 

 

 

Αν θέλεις, μπορούμε να το ψάξουμε μαζί. Εξάλλου, όποιος ψάχνει βρίσκει

 

G Geo,

 

συγχαρητήρια και σε εσένα. Όταν ακούμε την γνώμη ενός ανθρώπου σχετικά με μια τοποθέτηση μας, αυτό δεν λέει κάτι για την τοποθέτηση μας αλλά για τον άνθρωπο που εξέφρασε τη γνώμη. Η γνώμη του φανερώνει από ποια πλευρά θωρεί τον πολυδιάστατο κύβο της αλήθειας. Τα συγχαρητήρια λοιπόν πάνε σε εσένα, όπως και σε όλους όσους αναγνώρισαν κάτι σε αυτό το ποστ, που έχεις την δυνατότητα να βλέπεις την ζωή μέσα από το πρίσμα ενός θετικού και πολύ ανθρώπινου κειμένου όπως αυτό της απολέπισης.

 

Θα σταθώ λιγάκι μόνο στην αρχική πρόταση σου "Είναι πολύ σημαντικό ακόμη και να προβληματίζεσαι για αυτά τα πράγματα" και ιδιαίτερα στο ακόμη. Γιατί ακόμη; Δηλαδή η μάθηση του ανθρώπου έχει όριο; Υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να φτάσει ένα καλό επίπεδο σαν μαθητής, σαν άνθρωπος και έτσι να μην χρειάζεται να προβληματίζεται πια;

 

Φιλικά,

 

Πάνος

 

Όχι βέβαια, δεν εχει όριο η μάθηση..αλλά δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπαίνουν στην διαδικασία να ψάξουν, να βρουν, να προβληματιστούν και άρα να μάθουν.

Εσύ δεν φαίνεται να είσαι από αυτούς, και γι' αυτο σου αξίζουν συγχαρητήρια!

Επίσης το ότι προβληματίζεσαι από μόνο του, μπορεί τελικά να μην οδηγήσει στο επιθυμητο αποτέλεσμα, (που μπορεί να είναι η μάθηση),

αλλά ακόμη κ τότε, αξίζει,.... γιατί ο προβληματισμός είναι από μόνος του σημαντικός!

κ γιατί τελικά το ταξίδι έχει σημασία και όχι ο προορισμός.

άρα η θέληση για μάθηση και όχι το αποτέλεσμα της!

Αυτό εννοούσα..ελπίζω τώρα να εγινα σαφής...

[Πάνος Β]

G Geo,

 

αλλά δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπαίνουν στην διαδικασία να ψάξουν, να βρουν, να προβληματιστούν και άρα να μάθουν

 

πράγματι υπάρχουν. Εγώ από την άλλη μεριά μ' αρέσει να ψάχνω. Είναι όπως το είπες ακριβώς, η απόλαυση του ταξιδιού, όχι μονάχα του προορισμού.