ΚΡΙΣΕΙΣ

[ΝΙΚ-16]

Καλησπέρα,

Θα ήθελα τη βοήθεια σας γιατί τώρα τελευταία έχω ένα θεματάκι με το γιόκα μου ο οποίος αν του πεις οχι σε συγκεκριμένη στιγμή γίνεται το έλα να δεις.

Προχτές στο σχολείο μόλις ξύπνησε απο το μεσημεριανό του ύπνο ζήτησε απο τη δασκάλα του τα πράγματα. Ποια πράγματα τον ρωτάει και αρχίζει το παιδί μου να ουρλιάζει , να φωνάζει, να κλαίει, να της λέει φύγε μόλις έκανε να φύγει, της φώναζε έλα εδω, μια αλλόφρονα κατάσταση που δεν ηρεμούσε με τίποτα, της έλεγε θέλω τη μαμά μου και τέτοια.

Το ίδιο σκηνικό μετά απο μια ώρα όταν τον πήρε η μαμά μου σπίτι της, με τις ίδιες ακριβώς αντιδράσεις.

Μετά απο μια ώρα που γύρισα και τον πήρα σπίτι εκέι που ήταν όλα καλά μου λέει θέλω τη κολόνια και του λέω αυτό είναι της μαμάς και δεν το παίρνουν τα παιδάκια. Τι ήθελα και το πα ξαναχτυπάει μια κρίση που μας άκουσε όλη η Φιλαδέλφεια, βρε καλέ μου βρε χρυσέ μου τίποτα αυτός εκεί, να φωνάζει να κλαίει να με διώχνει να με ξαναφωνάζει να βρίσκεται σε μια κατάσταση υστερίας και γω να μην μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε αγκαλιά δεν με άφηνε να τον πάρω.

Το σαββατοκύριακο που ήμασταν όλη τη μέρα μαζί δεν ξανάκανε τίποτα. Αλλά σήμερα που μίλησα με τη δασκάλα του πάλι μου είπε οτι έκανε τα ίδια.

Μίλησα και με την παιδίατρο και μου είπε οτι μπορεί να του λείπουμε και αυτή να είναι η αντίδραση του.

Τι μπορώ να κάνω για να τον ηρεμίσω?

Έχω σταθερό πρόγραμμα για τη ζωή του δηλαδή, θα τον πάω σχολείο το πρωί και απο τις πέντε και μετά θα΄είμαστε μαζί μέχρι να κοιμηθεί και τα σαββατοκύριακα είμαστε συνέχεια μαζί.

Στο σχολείο περνάει ωραία δεν τίθεται τέτοιο θέμα γιατί αλλιώς θα αντιδρούσε κάθε πρωί.

Περιμένω απόψεις και συμβουλές.

[ASMARIA]

Ρίξε μια ματιά εδώ http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=42195, ίσως σε βοηθήσει.

Και εγώ αντιμετώπισα πολύ έντονο αντίστοιχο πρόβλημα με το μεγάλο μου γιο (τώρα 2,5ετών) στο παρελθόν, & ευτυχώς τώρα πάμε πολύ καλύτερα.

Η τακτική που εφάρμοσα είναι ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ - ΥΠΟΜΟΝΗ - ΚΟΥΒΕΝΤΑ - ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ. Πολύ δύσκολο μεν, αλλά αποδοτικό δε!

Αυτή την τακτική προσπαθώ να την περάσω & στους υπόλοιπους που ασχολούνται με το παιδί (μπαμπάς-γιαγιά-νταντά), ώστε να υπάρχει από όλους κοινή αντιμετώπιση, πολύ σημαντικό διότι αλλιώς το παιδί μπερδεύεται!

Εντωμεταξύ εμείς έχουμε & το μωρό, οπότε υπαρχει και η σχετική ζήλεια & η σχετική διεκδίκηση της αμέριστης προσοχής της μαμάς.

Σαφώς υπάρχουν & στιγμές που χάνω την ψυχραιμία μου, αλλά τότε πίστεψέ με τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για όλους!!!