Δεν ξέρω τι θέλω...

[eleftheriak]

Και το γράφω αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά μόνο και μόνο γιατί την μια μέρα θέλω να προσπαθήσω για δεύτερο μωρό και την άλλη λέω άσε καλύτερα πάλι μια από τα ίδια,πάλι ξανά φάρμακα και κορτιζόνες...Τελικά δεν ξέρω τι θέλω.....

[oikat]

γλυκειά μου και γω μετά από 2 αποβολές και στην τρίτη εγκυμοσύνη που ανακάλυψα το πρόβλημα έκανα καθημερινά ενέσεις ηπαρίνης και 40 μέρες μετά τον τοκετό. Εκείνες τις στιγμές έλεγα ωχ πάλι ένεση που σημειωτέον όλες μου τις έκανε ο άντρας μου! Εγώ δε μπορούσα, μέχρι που έκλεινα και τα μάτια μου! Όμως αυτό δε θα με σταματήσει να ξανακάνω μωράκι κι ας χρειαστούν και 2 ενέσεις καθημερινά. Περιμένω να περάσει ο χρόνος που μου είπε ο γιατρός για να ξεκινήσουμε προσπάθειες. Τώρα που γυρνάει γιατί περνάει κι ο χρόνος!

 

Πιστεύω ότι όταν το θελήσεις πραγματικά θα το προσπαθήσεις... η απάντηση θα δοθεί μόνη της.

[νεφελη]

Κ εγω το σκεφτομαι αυτο... Η εγκυμοσυνη ηταν για μενα η χειροτερη περιοδος της ζωης μου ψυχολογικα. Περασα πολυ δυσκολα κ κατα τη διαρκεια κ μετα. Μετα απο εναμιση χρονο αρχισα να συνερχομαι κ να αισθανομαι καλυτερα. Προβληματα υγειας δεν ειχα, αλλα ειχα πεσει σε βαρια μελαγχολια κ δεν ηθελα να βλεπω κανεναν. Νευρα απιστευτα κ οπως εχω ξαναπει ευχαριστω τον αντρα μου που δε με παρατησε...

Βαρυτατο πληγμα επισης η αλλαγη στο σωμα μου. Παντα προσεχα σχετικα κ ειχα πολυ καλο σωμα κ προσεχα κ γενικοτερα την εμφανιση κ το ντυσιμο μου. Οποτε τα 23 κιλα που πηρα κ το απιστευτο πριξιμο λογω της κατακρατησης που ακομα δεν εχω ξεπερασει ηταν το κερασακι στην τουρτα. Ταλαιπωρηθηκα πολυ κ τωρα εχω αρχισει να επανερχομαι στον παλιο μου εαυτο κ τρεμω μη γυρισω παλι πισω...

Ο αντρας μου εχει αρχισει ηδη να μιλαει για δευτερο παιδι, αν κ λεει οτι αν δε θελω εγω δε θα με πιεσει για τιποτα.. Σκεφτομαι διαφορα.. Αν μου το εδινες ετοιμο δυο χρονων ισσως το σκεφτομουν... Δε ξερω... Φοβαμαι μηπως καταρευσω ψυχολογικα... Δε ξερω αν θα τα καταφερω με δυο παιδια... Δε ξερω αν θελω να μπω παλι στη διαδικασια αυτη... Ξερω οτι ειναι πολυ εγωιστικο αυτο που λεω... Απο την αλλη σκεφτομαι οτι η μικρουλα μας θα ηθελε αδερφακι. Κ επισης σκεφτομαι οτι μπορει να ειναι καλυτερα να εχεις κ δυο παιδια, γιατι μονο που σκεφτομαι οτι η μικρουλα μας μπορει να παθει κατι τρελαινομαι...

Βλεπω φιλες μου ποσο σιγουρες ειναι για το οτι θελουν τουλαχιστον δυο παιδια κ αισθανομαι ασχημα που εγω εχω επιφυλαξεις... Αλλα τι να κανω??

[eleftheriak]

Ευχαριστώ κορίτσια

[eleftheriak]

Το θέμα δεν είναι οτι δεν θέλω να κάνω δευτερο μωράκι και 2ο θέλω και 3ο,το θέμα είναι οτι δεν θέλω πάλι ολη την ταλαιπωρία με τα φάρμακα τις ενέσεις και την αμνιο που πάλι θα κάνω ,να αυτά σκέφτομαι και λέω δεν ξέρω οτι θα έχω το ψυχικό σθένος....

[Κοριτσομανα]

Σου εμεινε το μωρο, καλη μου! Σου στοιχισε, σε εβαλε σε δυσκολα μονοπατια, αλλα οτι δε σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο! Αυτο το παιδι θα το χαιρεσαι και οσο πιο κοντα στην ηλικια τοσο πιο καλα.Οσο το δυνατον πιο νεοι χαιρονται οι γονεις τα παιδια τους, ασε που η ηλικια φερνει επιπροσθετες δυσκολιες σε ολους τους τομεις. Ποσες υποψηφιες μητερες απο εδω δε θα ηθελαν να ειναι στη θεση σου και ας στοιχιζε οσο οσο η ταλαιπωρια τους...

 

Μηπως υπαρχει κατι αλλο απο πισω και το σκεφτεσαι;Αλλιως, ο Θεος ξερει, αν εισαι ετοιμη,θα σου το δωσει το παιδι...Αν οχι..Λεω τωρα...

Σκεψου θετικα!

[κατελινα]

το ιδιο σκεφτομουνα πριν μεινω εγκυος στο δευτερο.παλι αμνιοκεντηση;παλι μονη μου κατα την εγκυμοσυνη;[ο αντρας μου δουλευει εκτος αθηνων..]ομως καλυτερα μπαμ μπαμ..κ παμε γιατι οσο ταφηνεις σαφηνει..

[μιμιητα]

εγω μετα απο 17 χρονια που εκανα την πρωτη μου κορη μπηκα στην διαδικασια του τοκετου 2 φορες .αλλες δυο εγκυμοσυνες δυο αμνιοπαρακεντησεις και μου φαινονταν βουνο και ειναι .αλλα ολα περνανε και ηκουραση και τα παντα εαν βλεπεις τα παιδια σου γερα και ευτηχισμενα .εαν καποιος το θελει να κανει και αλλο παιδι γιατι οχι.οι εξετασειςκαι τα υπολοιπα δεν ειναι τιποτα.οταν ολα πανε καλα.

[chryssa77]

Κ εγω το σκεφτομαι αυτο... Η εγκυμοσυνη ηταν για μενα η χειροτερη περιοδος της ζωης μου ψυχολογικα. Περασα πολυ δυσκολα κ κατα τη διαρκεια κ μετα. Προβληματα υγειας δεν ειχα, αλλα ειχα πεσει σε βαρια μελαγχολια κ δεν ηθελα να βλεπω κανεναν. Νευρα απιστευτα κ οπως εχω ξαναπει ευχαριστω τον αντρα μου που δε με παρατησε...

Βαρυτατο πληγμα επισης η αλλαγη στο σωμα μου. Παντα προσεχα σχετικα κ ειχα πολυ καλο σωμα κ προσεχα κ γενικοτερα την εμφανιση κ το ντυσιμο μου. Οποτε τα 23 κιλα που πηρα κ το απιστευτο πριξιμο λογω της κατακρατησης ηταν το κερασακι στην τουρτα. Ταλαιπωρηθηκα πολυ κ τωρα εχω αρχισει να επανερχομαι στον παλιο μου εαυτο κ τρεμω μη γυρισω παλι πισω...

Σκεφτομαι διαφορα.. Αν μου το εδινες ετοιμο δυο χρονων ισσως το σκεφτομουν... Δε ξερω... Φοβαμαι μηπως καταρευσω ψυχολογικα... Δε ξερω αν θα τα καταφερω με δυο παιδια... Δε ξερω αν θελω να μπω παλι στη διαδικασια αυτη... Ξερω οτι ειναι πολυ εγωιστικο αυτο που λεω... Απο την αλλη σκεφτομαι οτι η μικρουλα μας θα ηθελε αδερφακι. Κ επισης σκεφτομαι οτι μπορει να ειναι καλυτερα να εχεις κ δυο παιδια, γιατι μονο που σκεφτομαι οτι η μικρουλα μας μπορει να παθει κατι τρελαινομαι...

αισθανομαι ασχημα που εγω εχω επιφυλαξεις... Αλλα τι να κανω??

 

Με κάποιες αλλαγές που έχω κάνει στο κειμενάκι της Νεφέλης,κατά τα άλλα συμφωνώ απόλυτα.Α και ότι εγώ πήρα 20 κιλά και τώρα μου έχει μείνει το 1,600.Άρα καταλήγω μόνη μου στο συμπέρασμα ότι απ'την στιγμή που πάνω από μία σκεφτόμαστε το ίδιο δεν είναι εγωϊστικό

[fistikaki]

εγω παλι, δεν εχω προβλημα με την εγκυμοσυνη... ουτε με τη γεννα... τη κλεισουρα τη συνηθισα... την μελαγχολια την παλευω.... τα κιλα τα πηρα αποφαση...

 

εκει που ζοριζομαι.... ειναι στην αυπνια....

τωρα αρχιζει να κοιμαται ανθρωπινα η κορη μου... και να μη ξυπναει 7000 φορες τη νυχτα... κι αυτο, οχι παντα... χτες ας πουμε, ξυπνησε 3-4 φορες και δε κοιμοταν μετα... αλλα, ας πουμε οτι σαν να εχει φτιαξει προγραμμα υπνου.... μη πω ψεμματα κοιμομαστε και μια ωρα το μεσημερι...

 

 

αλλα περασαν 10 μηνες!!

10 μηνες, εκανα το φαντασμα!!!

 

ειναι ενας απο τους λογους που το σκεφτομαι για δευτερο παιδι....

 

 

απο την αλλη ομως.... ουσα μοναχοπαιδι.... δε θελω να ειναι ετσι και το παιδι μου... οποτε... το χω στα υποψη, οτι θα ξαναφαω πακετακι καποια στιγμη με τον υπνο και το καινουργιο μωρο... (ααααααααααααμα κατσει.........)

[MarcoPolo]

Εγω που θελω και δευτερο παιδακι καποια στιγμη και δεν μπορω που να πω τον πονο μου??

Δεν με νοιαζει που εμεινα 7 μηνες κλεισμενη μεχρι να γεννησω, δεν με νοιαζει που νοσηλευομουνα καθε 15 ημερες σε ολη τη διαρκεια της εγκυμοσυνης, δεν με νοιαζει που παρατησα τη δουλεια που αγαπουσα για να τα καταφερω, δεν με νοιαζει που παρολιγο να πεθανω και εγω και το μωρο και σαφεστατα δεν με νοιαζουν τα κιλα γιατι πηρα μονο 8 και τα εχασα ολα με το που γεννησα συν αλλα 6.

 

Το μονο που με νοιαζει ειναι οτι αν ξαναπροσπαθησω που μου το εχουν απαγορευσει οι γιατροι,

και κατι δεν παει καλα ο Μαριος μου τι θα γινει? Γιαυτο ηρεμησε παρε τον χρονο σου μην βιαζεσαι και αν μετα απο καιρο ακομα δυσκολευεσαι να το αποφασισεις, μην το κανεις εσυ να εισαι καλα και με ενα παιδακι μια χαρα θα εισαι.

[Aggeloudia]

...αχ και εγω δεν τον παλευω τον υπο...

Μαχαιριά στην καρδιά ειναι το κλάμα μεσα στη νυχτα...εχω και αντρα λογω σοβαρου θεματος...ταβλα στο κρεβατι...σηκωνομαι και για αυτον αλλες 2-3 μεσα στη νυχτα...

Κλαφτα Χαράλαμπε!!!!!

Θελω να κλαιω το πρωι που κατά τις 5.30 σηκωνομαι και λιγο μετά αρχιζει να χαράζει και δεν εχω αλλην ωρα για υπνο...