δευτερο παιδι

[Mafalda2]

(Σορρυ για τα απανωτά post) Πάντως όλα είναι σχετικά... Εγώ είμαι το 3ο παιδί σε μια οικογένεια και οι διαφορές μας ήταν 1,5 έτος με τον καθένα. Με τον μεγάλο λοιπόν που η διαφορά μας ήταν 3 χρόνια (δεν τη λες και μεγάλη) όταν αυτός έφυγε φοιτητής στην Αθήνα εγώ ήμουν α' Λυκείου. Από τότε (εδώ και 20 περίπου χρόνια) έχω να τον δω για συνεχόμενο διάστημα άνω των 5 ημερών... Έχουμε πολύ καλή σχέση απλά θέλω να πω ότι και η μικρή διαφορά δεν εξασφαλίζει τίποτα!!!!

[christinak]

παντως ενα εχω να πω. Οσες θελετε να κανετε δευτερο παιδι ξεκινηστε συντομα προτου σας βγει μετα κατι αλλο. Ειμαι καινουργια στην παρεα. Ειμαι παντρεμενη και εχω ενα γιο 3 μιση χρονων. Προσπαθουμε εδω και καιρο για δευτερο παιδι αλλα δεν γινεται κατι. Ο γιος μου μια μερα μου ειπε: Μαμα ειμαι μονος μου, θελω και εγω ενα αδελφακι. Εγω βεβαια ξεσπασα σε κλαμματα. Αλλα δεν θα το βαλω κατω. Θα προσπαθησω να του δωσω ενα αδελφακι με την βοηθεια του Θεου παντα.

[giota.]

Κι εμείς ξεκινήσαμε τις προσπάθειες εδώ και δυό μήνες για να χαρίσουμε στον Τασούλη μας ένα αδερφάκι.....Προς το παρόν δε φαίνεται στον ορίζοντα αλλα με τη θέληση του Κυρίου θα τα καταφέρουμε!!!!!

[G.Geo]

Μία μέρα σαν την σημερινή, μου φωνάζει πως δεν πρέπει να κάνω δεύτερο παιδί τελικά..

Δυο χέρια όλα κι όλα πως γίνεται να τα καταφέρουν με δύο παιδιά??Γίνεται? Δεν γίνεται?

[Λέγκω]

Η έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένεια συνήθως αγχώνει τους γονείς: Πως θα αντιμετωπίσουμε τη ζήλεια που θα νιώσει το μέχρι πρότινος μοναχοπαίδι μας; Είναι δε τόσο δεδομένη η αντίληψη αυτή που δεν διστάζουν να την εξωτερικεύουν και στα ίδια τα παιδιά που πρόκειται να αποκτήσουν αδελφάκι: «Δεν θα ζηλεύεις, έτσι; Εσύ τώρα είσαι μεγάλο παιδί!». Από τη μία λοιπόν 1) προετοιμάζουμε ψυχολογικά το παιδί μας για την έλευση ενός αρνητικού γεγονότος που θα του γεννήσει τη ζήλεια και από την άλλη 2) του σηματοδοτούμε πως ήρθε το τέλος της παιδικότητας, αφού κάποιος άλλος θα χαίρεται τώρα τα σχετικά προνόμοια.

Η συγγραφέας Τζέννιφερ Μπίνγκχαμ Χαλ δεν δίστασε να διδαχθεί από το σωστότερο παράδειγμα της Ονδουρέζας νταντάς της μεγάλης της κόρης. Στο βιβλίο της «Περισσότερα από ένα» (εκδόσεις Μπουκουμάνη σελ. 61) αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά πως κατά την εγκυμοσύνη της εκείνη προετοίμαζε την κόρη της για να αντιμετωπίσει μία τραυματική εμπειρία, ενώ η νταντά της την προετοίμαζε για ένα χαρμόσυνο γεγονός.

Πραγματικά, για τις λιγότερο «ανεπτυγμένες» χώρες, στις οικογένειες είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο να έχει κανείς αδέλφια και μάλιστα πολλά αδέλφια. Οι ενήλικες είναι εξοικειωμένοι με την ύπαρξη παιδιών ακόμη και πριν αποκτήσουν δικά τους παιδιά. Κάποια ανήψια, ξαδερφάκια, αδερφάκια ή γειτονάκια εξοικειώνουν από νωρίς τους μέλλοντες γονείς με τις απαιτήσεις που θα αντιμετωπίσουν μελλοντικά. Αντίθετα, στις δικές μας κοινωνίες όπου απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα παιδιά από την καθημερινότητα, σημειώνεται το φαινόμενο πολλά ζευγάρια πριν αποκτήσουν το δικό τους πρώτο παιδί να μην έχουν την παραμικρή εμπειρία για το μεγάλωμά του. Επιπροσθέτως, το μεγάλωμα της οικογένειας συνδέεται με το άγχος των γονέων της διατήρησης των υλικών παροχών. Οι γονείς βουλιάζουν στην εργασία για να παρέχουν τα «προς το ζην» όπως φυσικά απαιτεί το λάιφστάιλ μας, ουσιαστικά στερώντας έτσι την πολύτιμη παρουσία τους από τα παιδιά τους προκειμένου να εργαστούν ολοένα και εντατικότερα.

Παρόλο λοιπόν που οι ειδικοί επισημαίνουν και αναγνωρίζουν τη δυσκολία προσαρμογής στην οικογένεια που αποκτά νέο μέλος, σπεύδουν παρόλα αυτά να ονομάσουν «ζήλεια» τη συμπεριφορά του μοναχοπαιδιού που μετατρέπεται σε πρωτότοκο. Και ενώ σαφώς απαγορεύεται στους γονείς, αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον να κακοχαρακτηρίζουν τα παιδιά, εντούτοις η λέξη "ζήλεια" πρωτοστατεί σε σχετικές συζητήσεις. Βασικό πλεονέκτημα της θεώρησης αυτής αποτελεί η αποενοχοποίηση της αποτυχίας των γονέων να σταθούν ως ουσιαστικοί αρωγοί στο προωτότοκο παιδί τους κατά τη διάρκεια της δύσκολης μετάβασης της οικογένειας από τριμελή σε τετραμελή.

Πολλές φορές οι γονείς, με την έλευση του δεύτερου παιδιού, παύουν να αφιερώνουν γόνιμο χρόνο στο πρωτότοκο, το εκδιώχνουν από το κρεββάτι του για να κοιμάται το νέο μωρό, από το δωμάτιό του, το στέλνουν συχνότερα στους παππούδες ή το εγγράφουν για πρώτη φορά κατά τη χρονική αυτή στιγμή σε παιδικό σταθμό. Οι συμπεριφορές αυτές βιώνονται συχνά από τα παιδιά ως εγκατάλειψη, αφού δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουν την έλλειψη χρόνου που αντιμετωπίζουν οι γονείς και τις απαιτητικές φροντίδες που συνοδεύουν το κάθε νεογέννητο αδερφάκι. Είναι λοιπόν αρκετά συνηθισμένα φαινόμενα, όπως η επιστροφή του πρωτότοκου στη χρήση πάνας, ενώ έχει σημειωθεί και πραγματική ανάσχεση στην σωματική ανάπτυξη τρίχρονου παιδιού που εστάλη στο χωριό στους παππούδες με την έλευση του μικρού του αδερφιού στο σπίτι (ασθενής του Μαρσέλ Ρουφό, παιδοψυχιάτρου στο Νοσοκομείο της Μασσαλίας, Αδελφός και αδελφή μία δύσκολη αγάπη, εκδόσεις Κριτική σελ. 28).

Το δεύτερο παιδί σηματοδοτεί τη λήξη του μήνα του μέλιτος των γονιών με το μοναχοπαίδι και την εισαγωγή για πρώτη φορά της έννοιας της δικαιοσύνης στην οικογένεια. Ο ενίοτε παραπονούμενος ως παραμελημένος από τη μητέρα σύζυγος καλείται τώρα να διαδραματίσει ως πατέρας το «ρόλο της ζωής του», καθώς αυτός θα χαρίσει στη μητέρα το απαραίτητο χρονικό περιθώριο να αφοσιωθεί στο νεοαφιχθέν μέλος, χωρίς να νιώσει παραμελημένο το πρωτότοκο και ταυτόχρονα συσφίγγοντας τους δεσμούς του μαζί του. Το δεύτερο παιδί με τον τρόπο αυτό εμποδίζει την ολέθρια υπερβολική σύντηξη γονέων – παιδιού.

Το δεύτερο παιδί όμως δε θα πρέπει να σημάνει και το τέλος της παιδικότητας που απολαμβάνει το πρωτότοκο. Συχνά οι γονείς αυξάνουν τις απαιτήσεις τους και γίνονται αυστηρότεροι με τα μεγαλύτερά τους παιδιά. Βλέπουμε να τους αναθέτουν καθήκοντα δυσβάσταχτα για την τρυφερή τους ηλικία, ακόμα και την επίβλεψη του μικρότερου αδερφιού, τη συνοδεία του, το διάβασμα των μαθημάτων, καθιστώντας τα υπο-γονείς.

Οι συγκρίσεις των γονέων είναι ένα σφάλμα που μπορεί να αποβεί μοιραίο για την αυτοεκτίμηση των παιδιών. Στους δύο ο ένας είναι πάντα πιο παχουλός, πιο ακατάστατος, πιο αποτυχημένος. Οι συγκρίσεις λοιπόν δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, παρά να υποσκάπτουν την αδελφική σχέση και όχι μόνο.

Η συμπεριφορά των γονέων επηρεάζεται συχνά και από το φύλο των παιδιών τους. Συχνότερα τα αγόρια δέχονται αυστηρότερη μεταχείριση και τιμωρίες από ό τι τα κορίτσια. Ακόμα και από τη βρεφική ηλικία, παρά τις συμβουλές των ειδικών για απεριόριστη τρυφερότητα, συχνά οι γονείς αγκαλιάζουν, φιλούν και χαϊδεύουν λιγότερο τα αγόρια.

Η μοιρασιά είναι μία δύσκολη παράμετρος στην αδελφική σχέση. Η έννοια της δικαιοσύνης θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την ηλικία και την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να προκύπτει κατόπιν συζήτησης και διαπραγματεύσεων. Γενικά όμως όταν ξεσπά «μπόρα» μεταξύ των αδελφών, καλό είναι να αποφεύγεται ο ρόλος του διαιτητή από τους γονείς, γιατί μπορούν να δημιουργηθούν νέες εντάσεις και παρεξηγήσεις.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν τους γονείς να εφαρμόζουν την «απομάκρυνση» όπου μπορούν. Ξεχωριστά δωμάτια, ξεχωριστά παιχνίδια, ξεχωριστές δραστηριότητες. Ειδικά στα δίδυμα αδέλφια, όπου είναι απαραίτητος και ο ετεροκαθορισμός τους, προτείνεται μέχρι και η εγγραφή τους σε διαφορετικούς παιδικούς σταθμούς.

Οι καυγάδες στην αδελφική σχέση, κυρίως κατά τη διάρκεια της εφηβείας, θεωρούνται φυσιολογικοί και υποδηλώνουν υγιή σχέση. Ακόμα και αν εξακολουθούν στην ενήλικη ζωή, θεωρούνται πλέον ως κώδικας επικοινωνίας. Γενικά έχει παρατηρηθεί ότι οι σχέσεις των αδελφών αραιώνουν με το θάνατο των γονέων, ενώ συσφίγγονται με τη γέννηση τέκνων.

Τέλος, όσοι έχουν αδέλφια, ας ευγνωμονούν τους γονείς τους, διότι η ψυχανάλυση επιβεβαιώνει πως η αδελφική σχέση παίζει πρωταρχικό ρόλο στη συναισθηματική μας ανάπτυξη.

http://globalparenting.blogspot.com/2007/05/blog-post.html

[BABE]

σκεφτεστε να κάνετε 2 παιδί?

[IVI37]

ειμαι καινουριο μέλος και πράγματι χάρηκα πολύ που σας βρήκα. Λοιπόν έχω ένα παιδάκι 11 μηνών και θέλω πολύ να αποκτήσω κι ένα δεύτερο πολύ σύντομα. Είναι και η ηλικία που με αγχώνει. Είμαι 37 χρονών και τα περιθώρια στενεύουν. Το προσπαθούμε εδώ και 4 μήνες με τον άντρα μου αλλά τίποτα δυστυχώς ακόμα. Πραγματικά απορώ που ακούω και βλέπω πολλές μαμάδες με τόσο μικρά παιδιά σαν το δικό μου να είναι έγκυες. Πως τα καταφέρνουν; Εγώ φοβάμαι πως από την πολλή κούραση δεν μπορώ να μείνω έγκυος. τα κιλά του μωρού αυξάνονται και θέλει συνέχεια αγκαλιά. Θα ήθελα πολύ τη γνώμη από άλλες μαμάδες.

[ΝΟΥΝΟΥ]

καλησπερα.οπως βλεπεις το δευτερο τικερακι μου προδιδει τον ερχομο του νεου μελους...παρε τον αντρα σου και φυγετε.εμεινα εγκυος οταν ο γιος μου ηταν 8 μηνων τον πρωτο μηνα που προσπαθησαμε.δεν παιζει ρολο η κουραση ουτε το βαρος του παιδιου.τον σηκωνω ακομη και τωρα.μαλλον το παρασκεφτεστε...χαλαρα και θα ρθει.παντως το πρωτο καναμε 4 χρονια σχεδον να το πιασουμε....

[IVI37]

Σ' ευχαριστώ πολύ Νουνού για την άμεση απάντησή σου. Μου δίνεις ελπίδες. Πραγματικά έχω αγχωθεί πολύ για το δεύτερο παιδί, ενώ στο πρώτο ήμουν πιο χαλαρή. Ένα ταξιδάκι θα το ήθελα κι εγώ αλλά με τις δουλειές του άντρα μου είναι δύσκολο να το προγραμματίσουμε. Άσε που πρέπει και οι γόνιμες μέρες να συμπέσουν εκείνο το Σαββατοκύριακο που θα μπορεί και ο άντρας μου να φύγει. Τέλος πάντων, ας βάλει ο Θεούλης το χέρι του!

[beloved]

μην πολυυπολογιζετε τις γονιμες μερες!!!αν ειναι να γινει θα γινει!!!χαλαρωστε και απολαυστε το!!!!κι εμεις περιμενουμε το 2ο και η πριγκηπισσα μας ειναι 2 χρονων και 17 κιλα!!!!τον τροπο να τα βγαλεις περα θα τον βρεις απο μονη σου!!!!

[xuito]

Ο γιος μου είναι στον 9ο μήνα κι εγώ μόλις έκλεισα τα 38. Θα θέλαμε δεύτερο παιδάκι , αλλά μάλλον θα ξεκινήσουμε προσπάθεις μετά το Πάσχα.

Δεν με αγχώνει η ηλικία μου , δεν παιδεύτηκα για να πιάσω τον πρώτο , αλλά και να μην κάτσει τελικά , πάλι δεν θα απογοητευτώ. Θα ήθελα μια μέρα που εμείς θα έχουμε "φύγει", να μην είναι μόνος του στη ζωή ο γιος μου. Αλλά αυτά δεν τα κανονίζουμε εμείς...εύχομαι σε όλες σας να σας δώσει η ζωή ότι επιθυμείτε περισσότερο!

[BABE]

Εγω σκέφτομαι να ξεκινησω προσπάθειες το Καλοκαίρι που θα ερεθι γιατι ακομα δεν με αφηνει και η ενδοκρινολόγος μου πρεπει να φτιάξουν οι τιμες του θυροειδή και η TSH MOY και γενικότερα θέλει προσοχή. θα δούμε ! θελω πολυ παντως ενα παιδάκι!!απλα δυστηχώς πρεπει να περιμένω..και φυσικά δεν θα ήθελα να ειμαι ξανα εγγυος μεσα στο καλοκαίρι τότε θυμάμαι τον Ιουλιου του 07 ειχε και καύσωνες και ειχα σκάσει απο την ζέστη δεν ειναι οτι καλύτερο..εαν π΄ρωτα ο θεός μείνω γυρω στο σεπτέμβριο θα γεννήσω Μάιο θεωρώ οτι είναι μια πολυ καλή περίοδο!!τι λέτε εσεις ? στην πρώτη εγκυμοσύνη ειχα μείνει 24 Δεκεμβρίου κανονικά θα γένναγα 6 σεπ΄τεμβρη αλλα γέννησα 14/07/09 επτα μηνών!

[DALIA]

Η απάντηση σ'αυτό το θέμα είναι όταν θα νιώσω ότι θέλω ένα μωρό...προς το καλοκαίρι μου είχε ψιλοέρθει αλλά μου έφυγε πάλι η διάθεση για bebe...

Eγώ είμαι 30 και ο Θεόφιλος 4...

Σε καμία περίπτωση πάντως δεν ήθελα να έχω 2 μωρά στο σπίτι...είμαι πολύ κατά σ'αυτό..

[xuito]

Εγω σκέφτομαι να ξεκινησω προσπάθειες το Καλοκαίρι που θα ερεθι γιατι ακομα δεν με αφηνει και η ενδοκρινολόγος μου πρεπει να φτιάξουν οι τιμες του θυροειδή και η TSH MOY και γενικότερα θέλει προσοχή. θα δούμε ! θελω πολυ παντως ενα παιδάκι!!απλα δυστηχώς πρεπει να περιμένω..και φυσικά δεν θα ήθελα να ειμαι ξανα εγγυος μεσα στο καλοκαίρι τότε θυμάμαι τον Ιουλιου του 07 ειχε και καύσωνες και ειχα σκάσει απο την ζέστη δεν ειναι οτι καλύτερο..εαν π΄ρωτα ο θεός μείνω γυρω στο σεπτέμβριο θα γεννήσω Μάιο θεωρώ οτι είναι μια πολυ καλή περίοδο!!τι λέτε εσεις ? στην πρώτη εγκυμοσύνη ειχα μείνει 24 Δεκεμβρίου κανονικά θα γένναγα 6 σεπ΄τεμβρη αλλα γέννησα 14/07/09 επτα μηνών!

 

Αν και δεν με επηρρεάζει και πολύ η ζέστη , έτυχε να μείνω έγκυος Ιούνιο και γέννησα 25 Φεβρουαρίου , νομίζω πολύ καλή εποχή μου έτυχε! Δεν ζορίστηκα καθόλου με τις ζέστες γιατί ήταν φρέσκο ακόμη το θέμα , όταν άρχισα να είμαι δυσκίνητη ο καιρός ήταν χάλια και δεν με ένοιζε να μην πολυβγαίνω και όταν γεννήθηκε το μωρό , μέχρι να ξεπεταχτεί ήρθε το καλοκαίρι

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

αν ο τόνος ειναι στο Ο εγω καποιες φορες θελω να τον βάλω στο Ε

 

τα συναισθηματα μου ειναι αναμικτα ενω θελω 2 μωρο καποιες φορες δεν θελω καθολου.(για πολλους λογους...)

 

το μονο σιγουρο ειναι οτι θελω το Γιωργο να τον χορτασω να κανω πολλα μαζι του...:p:p

δεν θελω να τον αναγκασω να μεγαλωσει ενω ειναι ακομα μωρο...

 

η πορεια θα δειξει , καποιες φορες σκεφτομαι μηπως τελικα αν ηθελα και αλλο θα το ενοιωθα απο την αρχη...

 

η αληθεια αισθανομαι τοσο πληρης με την οικογενεια μου και ειμαι μεχρι τωρα οκ

[DALIA]

τα συναισθηματα μου ειναι αναμικτα ενω θελω 2 μωρο καποιες φορες δεν θελω καθολου.(για πολλους λογους...)

 

το μονο σιγουρο ειναι οτι θελω το Γιωργο να τον χορτασω να κανω πολλα μαζι του...:p:p

δεν θελω να τον αναγκασω να μεγαλωσει ενω ειναι ακομα μωρο...

 

όσο τυχαίνει να διαβάζω ποστ σου καταλαβαίνω ότι έχουμε πολλά κοινά

 

μα ακριβώς το ίδιο σκέφτομαι...

[BABE]

Ενταξει ο καθένας ειναι όπως νιώθει και εγω τωρα θα ηθελα αλλες φορες ανι αλλες φορες όχι! πιστευω οτι του χρονου θα είναι εντάξει γινομαι και μουμπάρα παντρεύω την καλύτερη μου φιλη 28 Αυγουστου ε δεν μπορω να πάω και με την κοιλια τούρλα α αμα καταφέρω και μείνω αμέσως θα γεννηθεί το 2011 η κορη μου θα ειναι σχεδον 4 πιστεύω ειναι μια καλή διαφορα και εγω κοντα στα 32 α και ξεχασα να σας πω θέλω και 3 καποια στιγμη πολυ αργότερα !!

[IVI37]

Babe, κι εγώ θα ήθελα και τρίτο παιδάκι, αλλά λέω κάτσε να έρθει πρώτα το δεύτερο. Πάντως πριν μέινω έγκυος στην κόρη μου, πίστευα ότι δε θα αγχωθώ καθόλου για το πότε θα έρθει το δεύτερο. Έλα όμως που αγχώθηκα και ξέρω ότι αυτό δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Τέλος πάντων αυτά τα πράγματα δεν είναι μόνο στο χέρι μας.

[BABE]

ολα αυτα εννουουνται για αυτο δεν το γραφω πρωτα ο θεος φυσικα και να μπορουμε τι θα ηθελα λεω!! ελπιζω να πανε ολα καλα και να πραγματοποιηθουν τα ονειρα μου!

[G.Geo]

"Θέλω όμως να χορτάσω τη μικρή μου, δεν θέλω να μοιράσω ακόμα το χρόνο μου σε ένα δεύτερο παιδάκι."

Αυτο το νιώθω κι εγώ..θέλω χρόνο μαζί του, πως μπορώ να μοιράσω τον χρόνο μου!? Με εχει τόσο ανάγκη ακόμη..δεν ξέρω, ίσως είναι ακόμη νωρίς. Θέλω κι εγώ θεωρητικά να κάνω δεύτερο αλλά πρακτικά δεν ξέρω πως θα βγει..μάλλον δύσκολα. Κι εγώ θέλω να του κάνω αδερφάκι, αλλά θέλω να είμαι ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ, αυτό για μένα είναι απαραίτητο...ή θα πρέπει να είμαι σιγουρη ότι θα τα καταφέρω ή δεν κάνω δεύτερο...

(

[anasp]

Κι εγώ σκέφτομαι για δεύτερο σε δύο χρόνια περίπου για να έχει μια διαφορά το ένα παιδάκι με το άλλο. Μου φαίνεται καλύτερα έτσι.

Με προβληματίζει το θέμα της κούρασης βέβαια, και το οικονομικό, αλλά επειδή είμαι μοναχοπαίδι, δεν θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει μόνο του όπως εγώ.

Και σκέφτομαι ότι τελικά θα είμαι καλύτερη μαμά για την κόρη μου αν της χαρίσω ένα αδελφάκι, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται ότι θα της στερήσω κάποιο από το χρόνο μου τώρα ή ότι μπορεί να έχω λίγα παραπάνω νεύρα κάποιες στιγμές. Το να έχει έναν αδελφό ή μια αδελφή δίπλα της σε όλη της τη ζωή μου φαίνεται πολύ πιο σημαντικό από το να "χασει" τη μαμά της για λίγους μήνες.

[ψαράκι]

Λέγκω[/b];1342495]Η έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένεια συνήθως αγχώνει τους γονείς: Πως θα αντιμετωπίσουμε τη ζήλεια που θα νιώσει το μέχρι πρότινος μοναχοπαίδι μας; Είναι δε τόσο δεδομένη η....http://globalparenting.blogspot.com/2007/05/blog-post.html

 

Πολύ ωραίο το άρθρο που μοιράστηκες μαζί μας! Ενδιαφέρομαι για κάποιο σχετικό βιβλίο, αν έχεις υπ'όψιν σου που να αφορά στην έλευση του δεύτερου παιδιού και την ψυχολογία γονέων και πρώτου παιδιού, τους τρόπους χειρισμού της κατάστασης γενικά!!!

Τα μικρά μας θα έχουν (με το καλό) 21 μήνες διαφορά!

Με το καλό να δεχτείτε κι εσείς το νέο μωράκι σας!!!

[babystar]

Πολύ επίκαιρο για μένα αυτό το θέμα, μιας και αυτές τις μέρες το σκέφτομαι πολύ έντονα και άρχισα πολύ να το θέλω το δεύτερο.. Η μικρή είναι 13 μηνών και πολύ βολικό παιδί..Δεν με κούρασε καθόλου, ούτε στον ύπνο, ούτε στο φαί, πουθενά.Με τον σύζυγο κάναμε μια συζήτηση και συμφωνούμε ότι δε θα θέλαμε να έχουνε μεγάλη διαφορά. Σκέφτομαι όλα τα υπέρ και τα κατά, αλλά αυτό μου με αγχώνει πιο πολύ είναι αν θα καταφέρω με δυο παιδιά να κάνω αυτά που κάνω με το ένα. Μια φίλη που έχει δυο, μου είπε ότι είναι θέμα χαρακτήρα και ότι θα μπορώ να τα κάνω (ταξίδια με το μωρό, βόλτες με το μωρό, ψώνια με το μωρό) όπως τα κάνω και με το ένα. Αυτή ποτέ δεν τα έκανε, ούτε με το ένα, ούτε με το δυο, γιατί απλά δεν είναι ο χαρακτήρας της...Ειλικρινά, δεν ένιωσα να κλείνομαι με το παιδί ποτέ, ίσως να φταίει που ποτέ δεν ήμασταν του "έξω" για νυχτερινή διασκέδαση και με το σύζυγο πάντα η διασκέδαση μας ήταν να καθόμαστε στο σπίτι, οπότε και τώρα, τα βράδια που κοιμάται η μικρή, εμείς κάνουμε αυτά που κάναμε και χωρίς παιδί...Όσο για καφέδες, ακόμα πάω με τη μικρή μου παντού, τα ταξίδια δε μου έλειψαν, ούτε εσωτερικό, ούτε εξωτερικό...Αλλά με δυο παιδιά, φοβάμαι μήπως δεν μπορώ να τα κάνω όλα αυτά...τι λέτε μανούλες με δυο παιδάκια?Γιατί οι πιο πολλές γνωστές μου με δυο παιδιά, τείνουν να με φοβίζουν κάπως...Μια απλή σκέψη μου είναι "πώς θα θηλάζω το μικρό, αν θα έχω και ακόμα ένα να διεκδικεί το χρόνο μου?Θα μπορώ να το κάνω αυτό?"

[agentP]

Ενδιαφέρομαι για κάποιο σχετικό βιβλίο, αν έχεις υπ'όψιν σου που να αφορά στην έλευση του δεύτερου παιδιού και την ψυχολογία γονέων και πρώτου παιδιού...

Ένα αστείο μικρό βιβλιαράκι είναι "Ο ΑΛΛΟΣ" από τις εκδόσεις Παπαδόπουλου, όπου ο σκύλος μιας κοπέλας χάνει την ησυχία του, όταν αυτή παντρεύεται και αποκτά μωρό.

[agentP]

Σκέφτομαι όλα τα υπέρ και τα κατά, αλλά αυτό μου με αγχώνει πιο πολύ είναι αν θα καταφέρω με δυο παιδιά να κάνω αυτά που κάνω με το ένα.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ κλείστηκα πολύ μέσα όταν έκανα το δεύτερο, αλλά θα συμφωνήσω ότι είναι θέμα χαρακτήρα, γιατί είχα κλειστεί και με το πρώτο. Παίζει μεγάλο ρόλο και η διαφορά ηλικίας των παιδιών μεταξύ τους. Τα δικά μου είχαν 18 μήνες και ήταν ουσιαστικά δύο μωρά για καρότσι.

Όταν έμεινα έγκυος στο 2ο ένιωσα ότι κάνω μια τρομερή πράξη προδοσίας απέναντι στο πρώτο, τώρα πια όμως βλέπω ότι ήταν καλή στιγμή, έχουν μεγαλώσει αρκετά και τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους από την αρχή.

Με δύο παιδιά σίγουρα για ένα διάστημα θα είναι κουραστικό, αλλά αξίζει τον κόπο.