ΜΑΜΑ........ΒΑΡΙΕΜΑΙ !

[ΖΑΝΙ]

καλησπέρα ,,,

 

στην αρχη της σχολικης χρονιας ειχα αναφερθει στο αφηρημενο μου πρωτακι ,,,,

 

εχω και κατι αλλο που με προβληματιζει ( υπερβολή ή οχι θα δειξει ).

 

βαριεται υπερβολικα οτι εχει να κανει με μελετη , ειναι απελπιστικα αφηρημενη (κανει ορθογραφικα λαθη χωρις λογο σε οτι αντιγραφει ) και δε συγκεντωνεται με αποτελεσμα να κανει πολυ ωρα για απλα πραγματα . η διαφορά φαινεται οταν ειναι συγκεντρωμενη και εχει ορεξη που ολα γινονται αμεσως ,. επιπλεον θα διακοψει το διαβασμα ή θα σηκωθει απο την καρεκλα 45 φορές ,. γενικά απο τα γραμματα που κανει (και δε με νοιαζει για το αν ειναι ωραια , σαν δειγμα το αναφερω) ειναι φανερο ότι ολη η διαδικασια ειναι μια αγγαρεία για εκεινη. φυσικα δε συζητω για επαναληψεις και επιπλεον ασκησεις που πολλες μαμαδες λενε οτι κανουν, τα βασικα και αντε γεια !!!

 

τι αλλο??? εχει μια μονιμη θλιψη ! υποφερει ,,, απο τοτε που πηγε σχολειο εχει χασει το χαμόγελο της , σαν να μεγαλωσε αποτομα και δεν της αρεσει .

 

στεναχωριέμαι πρωτα γιατι τη βλεπω ετσι ,, δεν την πιεζω. και μετα για την ιδια . που θα την οδηγησει αυτό ? εκτος απο το παιχνιδι φυσικα οτι εχει να κανει με "υποχρεωση" ..... β α ρ ι ε τ α ι .

 

υπαρχει καμια ιδέα ? καποια εμπειρία ? αλλο παιδακι τεμπελάκι ??

 

ευχαριστώ

[kel]

Ο όρος τεμπέλης δεν υπάρχει στην παιδαγωγική. Αν δεν υπάρχουν μαθησιακές δυσκολίες τότε κατά τη γνώμη μου αυτό που λειπει από το παιδακι σου είναι τα ΚΙΝΗΤΡΑ

 

Κίνητρα - Κινητοποίηση των μαθητών

Η μετρημένη χρήση επιβράβευσης μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά στη σωστή κατεύθυνση

 

Ο τρόπος αντιμετώπισης θετικών και αρνητικών συμπεριφορών των παιδιών έχει απασχολήσει τους παιδαγωγούς εδώ και πολλές δεκαετίες. Η προφορική επιβράβευση είναι κάτι με το οποίο όλοι συμφωνούν. Όταν όμως η επιβράβευση παίρνει υλική μορφή (αυτοκόλλητα, παιχνίδια, κουπόνια κλπ) υπάρχουν διιστάμενες απόψεις.

 

Κάποιοι ερευνητές εκφράζουν την αντίθεσή τους στο να επιβραβεύονται υλικά τα παιδιά όταν κάνουν δημιουργικές εργασίες, που συνήθως τα παιδιά κάνουν με κέφι. Πιστεύουν ότι η επιβράβευση και ο έπαινος γι' αυτές τις προσπάθειες τους, τα οδηγούν στο να χάνουν το πραγματικό τους ενδιαφέρον και τη διάθεση τους για δημιουργία. Ισχυρίζονται πως τα παιδιά αποπροσανατολίζονται και το ενδιαφέρον τους για να φέρουν σε πέρας πρόσθετες δραστηριότητες που μπορεί να τους αναθέσει η δασκάλα τους κρατάει όσο κρατάει και η επιβράβευση.

 

Από την άλλη πλευρά οι ψυχολόγοι Robert Einsenberger (University of Delaware) and Judy Cameron διαφωνούν. Είναι η κακή χρήση της επιβράβευσης - όχι η καθεαυτού επιβράβευση - που δημιουργεί το πρόβλημα. Εάν η επιβράβευση γίνεται με σωστό τρόπο τότε αυξάνει το κίνητρο των παιδιών και την δημιουργικότητα τους. Οι δύο αυτοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι η επιβράβευση δουλεύει καλύτερα όταν είναι συνδεδεμένη με την καλή προσπάθεια και όχι με μία οποιαδήποτε προσπάθεια.

 

«Όταν μια ομάδα παιδιών ή ένα παιδί επιβραβεύεται για την εξαιρετική του προσπάθεια, τότε του στέλνουμε μήνυμα ότι κάνει καλή δουλειά. Η επιβράβευση παροτρύνει το παιδί να συνεχίσει να προσπαθεί και να παίρνει χαρά από την ίδια την δουλειά του.»

 

Εάν ένα παιδί έχει ενδιαφέρον για μια δραστηριότητα, καμία εξωγενής παρότρυνση δεν είναι απαραίτητη. Εάν όμως τα παιδιά χρειάζονται παρότρυνση, ο Einsenberger συμφωνεί ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν ακούν τον προφορικό έπαινο ταυτόχρονα με τις χειροπιαστές επιβραβεύσεις. Εάν ένα παιδί διακριθεί σε μια τάξη, το να πάρει ένα καλό βαθμό είναι σημαντικό, αλλά βοηθάει και ο προφορικός έπαινος. «Έκανες καλή δουλειά. Κέρδισες το Α σου!» Αυτό θα κάνει το παιδί να αισθανθεί καλά για το κατόρθωμά του.

 

Κάτι που θα μπορούσαμε να προσέξουμε είναι να μην μπερδεύουμε την επιβράβευση με την δωροδοκία. Δωροδοκία είναι να τάζουμε στα παιδιά από την αρχή για να εξασφαλίσουμε την συγκεκριμένη συμπεριφορά που θέλουμε ή την ανάληψη παραπάνω δραστηριότητας από το παιδί. Μπορούμε ύστερα από μία σειρά θετικών συμπεριφορών των παιδιών να έχουμε κάποια επιβράβευση που δεν θα τη γνωρίζουν εκ των προτέρων που να είναι σχετική με το θέμα της εργασίας που είχαν να κάνουν τα παιδιά. Ακόμη καλύτερα αποτελέσματα έχουμε όταν η επιβράβευση είναι ομαδική και δίνεται σε όλη τη τάξη επειδή το κάθε μέλος της ομάδας είχε θετική συμπεριφορά. Τέτοια επιβράβευση μπορεί να είναι να πάει η τάξη κάπου μια εκδρομή, να κάνει περισσότερο διάλειμμα, να κάνει μια μη προγραμματισμένη ομαδική δραστηριότητα.

 

Σε ένα σύστημα όπου υπάρχει ατομική επιβράβευση είναι βέβαιο πως κάποιο παιδί που ξεχωρίζει θα έχει περισσότερες ευκαιρίες να βραβευτεί από ένα άλλο παιδί. Έτσι, έχει παρατηρηθεί σε μια τάξη ένα παιδί να έχει αποκτήσει πολλά βραβεία (αυτοκόλλητα, κάρτες, παιχνίδια) ενώ ένα άλλο πολύ λιγότερα. Το σημείο αυτό είναι το πιο κρίσιμο όσον αφορά τη μεθοδολογία και το τρόπο που γίνεται η επιβράβευση, έτσι ώστε η επιβράβευση κάποιων παιδιών να μη φαίνεται ως τιμωρία των υπολοίπων. Η επιβράβευση πρέπει να γίνεται επειδή κάποιο παιδί προσπαθεί να γίνει καλύτερο από τον εαυτό του και όχι από τον άλλον. Σαν αποτέλεσμα κάθε προσπάθεια βελτίωσης μπορεί και πρέπει να επιβραβεύεται και έτσι όλοι οι μαθητές της τάξης, εφόσον προσπαθούν, θα έχουν τη χαρά να έχουν επιβραβευτεί. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό η δασκάλα που επιβραβεύει να κρατά τις ισορροπίες και να βεβαιώνει πως όλα τα παιδιά της τάξης έχουν με κάποιο τρόπο επιβραβευτεί κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου, όπως πχ μιας εβδομάδας. Έτσι η επιβράβευση βοηθά το κάθε παιδί να συνεχίσει να προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να έχει θετική συμπεριφορά, ενώ ταυτόχρονα δεν δημιουργεί ένα πιθανόν ανταγωνιστικό κλίμα που με τη σειρά του μπορεί να επιφέρει αρνητικές συμπεριφορές. Ένα τέτοιο σύστημα βοηθά το παιδί να επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στο να συγκρίνει κάθε φορά τη βελτίωση του εαυτού του και όχι να συγκρίνεται διαρκώς με τους τριγύρω του. Ο Alfie Kohn συγγραφέας του «Τιμωρημένος από τις Επιβραβεύσεις» (Houghton Mifflin,1995) λέει ότι «....οι επιβραβεύσεις, έχουν αποδειχθεί πιο αποτελεσματικές από τις τιμωρίες στο να βοηθάνε τα παιδιά να δείχνουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και να γίνονται άτομα που από μόνα τους μπορούν να μαθαίνουν για όλη τους τη ζωή με ενδιαφέρον και υπευθυνότητα.»

 

Ο απώτερος σκοπός σχετικά με την επιβράβευση των παιδιών είναι να γίνει δεύτερη φύση τους η θετική τους συμπεριφορά έτσι ώστε να μην έχουν ανάγκη την επιβράβευση. Σταδιακά η αυτό-παρότρυνσή τους θα είναι αρκετή για να τα οδηγήσει σε επιθυμητή συμπεριφορά και η εξωτερική επιβράβευση δεν θα χρειάζεται πια. Τα παιδιά αυτά είναι εκείνα που θα έχουν την θετική αυτοεκτίμηση που θα τα κάνει να δίνουν το μπράβο μόνα τους στον εαυτό τους. Δυστυχώς τα παιδιά που από μικρή ηλικία το καταφέρνουν αυτό είναι πολύ λίγα. Ο μέσος όρος των παιδιών χρειάζεται κάποιου είδους επιβράβευση με σωστή και μετρημένη χρήση. Αυτή η επιβράβευση είναι που μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά στην σωστή κατεύθυνση. Φυσικά για να φτάσουμε σε αυτά τα θετικά αποτελέσματα δεν αρκεί η δουλειά που γίνεται στο σχολείο. Απαιτείται η πολύ καλή συνεργασία σχολείου, γονιού και ψυχολόγου και όμοια αντιμετώπιση των παιδιών στο σπίτι με εκείνη που γίνεται και στο σχολείο.

 

 

 

 

 

 

 

Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να ξεπεράσουν προβλήματα κινητήριας ώθησης.

 

Ένας διευθυντής κάνει μια συζήτηση με τους υπαλλήλους του γύρω από την δουλειά μια φορά το χρόνο, συνήθως τον Δεκέμβριο. Ο υπάλληλος τότε ακούει πόσο ικανοποιημένο είναι το αφεντικό, και αυτό καταγράφεται σε μια αναφορά. Αυτές οι κουβέντες θα είχαν μια θετική επιρροή στην συμπεριφορά του υπαλλήλου. Αλλά σαν γονιός πως μπορείς να καθοδηγήσεις την συμπεριφορά και τον τρόπο λειτουργίας του παιδιού σου;

 

Φανταστείτε ότι έχετε τέτοιες συζητήσεις με το παιδί σας. Το Δεκέμβριο θα είχατε την ετήσια κουβέντα με τον γιο σας και τότε τον τιμωρείτε γιατί έσπασε ένα ακριβό βάζο τον Ιανουάριο, έντεκα μήνες πριν. Επιπλέον γράφετε την κριτική σας. Κανένας δεν πιστεύει ότι τέτοια αντιμετώπιση θα είναι αποτελεσματική. ʽΤιμωρίαʼ που αναβλήθηκε και ʽεπιβράβευσηʼ δεν πιάνουν τόπο. Όμως αυτό είναι που συμβαίνει στο σχολείο. Τρεις φορές το χρόνο οι μαθητές παίρνουν τον έλεγχο τους. Περιμένουμε ότι θα έχει θετικό αποτέλεσμα στην συμπεριφορά τους,. Στους περισσότερους μαθητές αυτό δεν πιάνει τόπο. Η μαθητική συμπεριφορά τους δεν επηρεάζεται σχεδόν καθόλου από αυτή την καθυστερημένη αξιολόγηση. Επιπλέον οι πιο ουσιαστικές συνέπειες της μάθησης βρίσκονται ακόμα πιο μακριά από τις καθημερινές δραστηριότητες. Όταν δουλεύεις καλά στο σχολείο, η πιθανότητα για μια καλό-πληρωμένη δουλειά αυξάνεται. Η πραγματική αμοιβή και ʽτιμωρίαʼ ακολουθούν λοιπόν χρόνια μετά.

 

Άμεση αντίδραση

Φυσικά υπάρχουν παιδιά που τους αρέσει το διάβασμα. Αλλά τα περισσότερα παιδιά παλεύουν για λίγο ή για πολύ καιρό με προβλήματα κινητήριας ώθησης. Αυτό οδηγεί πολλές φορές σε συγκρούσεις στο σπίτι, ειδικά στην εφηβεία. Οι γονείς προσπαθούν με διάφορους τρόπους να παρακινούν το παιδί τους να διαβάζει σοβαρά. Αυτό αντιστέκεται με θυμό (ʽναι, ναι, αυτό το ξέρουμεʼ ή ʽστην δική σου εποχή το κάνατε έτσι, αλλά τώρα άλλαξαν τα πράγματαʼ) ή εφαρμόζει συμπεριφορά αποφυγής: Δεν σημειώνει όλα τα μαθήματα που έχει να κάνει στο σπίτι, ώστε ο γονιός δεν τα βλέπει. Οι γονείς απελπίζονται. Πως προλαβαίνω τις επαναλαμβανόμένες συγκρούσεις; Πως καταφέρνω το παιδί μου να διαβάζει;

Η ψυχολογία μάθησης δίνει λύσεις. Όταν ένα παιδί δεν βρίσκει ικανοποίηση στην μάθηση προσωρινά, όταν δεν έχει εσωτερικό κίνητρο, τότε χρειάζεται εξωτερικά κινητήρια ώθηση για να συνεχίσει. Η σχολική κατάσταση και ο σχολικός έλεγχος δεν προσφέρουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό αυτά τα κίνητρα. Μια ευχάριστη τάξη ή κάποιοι ευγενικοί καθηγητές μπορούν να αυξάνουν την χαρά του να πάει στο σχολείο , αλλά δεν φτάνει να εκμηδενίσει την αντιπάθεια του διαβάσματος. Οι γονείς μπορούν να προσφέρουν το καλύτερο ερέθισμα στα παιδιά τους. Σε ό,τι αφορά επιρροή συμπεριφοράς η ψυχολογία γνωρίζει δύο απλούς νόμους. Πρώτα είναι αποδεδειγμένο ότι το αποτέλεσμα επιβράβευσης μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς είναι το μεγαλύτερο όταν ακολουθεί αμέσως αυτή τη συμπεριφορά. Επιπλέον είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να επιβραβεύσουμε επιθυμητή συμπεριφορά παρά να τιμωρήσουμε ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Αυτοί οι νόμοι οδηγούν στην ακόλουθη

 

 

διαπαιδαγωγική στρατηγική: Να ʽεπιβραβεύσουμεʼ την επιθυμητή συμπεριφορά όσο πιο σύντομα και να αγνοήσουμε όσο το δυνατόν την ανεπιθύμητη συμπεριφορά.

 

Στην πράξη

Τι σημαίνει αυτό για την πράξη; Η επιθυμητή συμπεριφορά παρατηρείται εδώ όταν προσπαθεί το παιδί να εκτελέσει κάτι που (προσωρινά) το απωθεί. Π.χ. να αρχίσει έγκαιρα το διάβασμα, να κάνει τα μαθήματα του χωρίς πολλές διακοπές και να παίρνει έναν μεγαλύτερο βαθμό από το συνηθισμένο για ένα μάθημα που δεν του αρέσει. Οι γονείς πρέπει να εκτιμήσουν αυτές τις προσπάθειες θετικά, π.χ. κάνοντας θετικά σχόλια, δίνοντας άδεια να κάνει κάτι που κανονικά δεν θα επέτρεπαν (να δει κάτι στην τηλεόραση, ή να βγει με φίλους) ή ίσως να βοηθήσουν στην αγορά κάποιου αντικειμένου. Εσείς σαν γονιός ξέρετε σίγουρα καλύτερα με ποιο τρόπο μπορείτε να ευχαριστήσετε το παιδί σας. Είναι σημαντικό να ακολουθείτε την δική του επιθυμία. Μην τα δίνετε όλα αμέσως όμως. Μπορείτε σταδιακά να αυξάνετε την ʽαμοιβήʼ. Μην σκέφτεστε όμως μόνο υλικά πράγματα, όπως λεφτά ή δώρα σχετικά με την αμοιβή. Χρόνος ή προσοχή είναι συχνά σπάνια αγαθά, και γιʼ αυτόν τον λόγο επιθυμητά. Οι έφηβοι δεν το δείχνουν τόσο αυτό, αλλά και αυτοί χαίρονται πολύ αν μπορούν να κάνουν μια βόλτα ή εκδρομή μαζί με τον πατέρα ή την μητέρα τους. Είναι πολύ σημαντικό, ειδικά στην αρχή, να τονίσουμε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα. Η ʽαμοιβήʼ έχει σημασία, επειδή το να ξεπεράσει το παιδί δυσκολίες στο σχολείο συνδυάζεται έτσι με κάτι ευχάριστο. Με αυτόν τον τρόπο η μάθηση μπορεί να γίνει κάτι που σε κάνει να περηφανεύεσαι. Δείχνοντας καλοπροαίρετα το παιδί αυτά τα πράγματα που δεν πάνε καλά, λειτουργεί συνήθως ανάποδα. Το να ʽτιμωρούμεʼ δεν έχει αποτέλεσμα στην πράξη: το παιδί μαθαίνει τι δεν πρέπει να κάνει, και όχι τι πρέπει να κάνει. Έπειτα και η τιμωρία μπορεί να λειτουργεί επιβραβευτικά. Όταν ο γονιός κάθεται δίπλα στο παιδί όταν γράφει τα μαθήματα, ενισχύεται η ανεπιθύμητη συμπεριφορά (έλλειψη ανεξαρτησίας) δίνοντας σημασία στο παιδί.

 

Πόντοι

Ένα παράδειγμα: ο Πέτρος, 14 χρ., ασχολείται με τα μαθήματα του όλο και λιγότερο. Επειδή έχει αρκετές ικανότητες, οι βαθμοί του έμεναν αρχικά πάνω από την βάση, αλλά πέρσι παρά λίγο να έμενε στην ίδια τάξη. Οι γονείς του του είπαν ότι θα πρέπει να σταματήσει το μπάσκετ, αν το Πάσχα θα βρίσκεται σε περισσότερα από δύο μαθήματα κάτω από την βάση. Επίσης του μιλούσαν συχνά για τις ευθύνες του με διάφορους τρόπους. Και τα δύο μέτρα δεν είχαν αποτέλεσμα. Την ώρα της συζήτησης ο Πέτρος ήταν θλιμμένος και υποσχέθηκε να βελτιωθεί. Για λίγο χρονικό διάστημα προσπάθησε, αλλά σύντομα γύρισε πίσω στα παλιά του λάθη. Καθόταν με τις ώρες στο δωμάτιο του, αλλά περνούσε την ώρα με τον υπολογιστή και με το διάβασμα περιοδικών αυτοκινήτων. Η επόμενη συζήτηση οδήγησε σε καβγά, ειδικά όταν οι γονείς αποφάσισαν να αφαιρέσουν προσωρινά τον υπολογιστή. Οι τιμωρίες γινόντουσαν όλο και πιο αυστηρές, χωρίς αποτέλεσμα, αλλά συνεχώς με περισσότερες συγκρούσεις. Οι γονείς του αποφάσισαν να αλλάξουν πορεία: άρχισαν να επιβραβεύουν την επιθυμητή συμπεριφορά. Μετά από διαπραγμάτευση με τον Πέτρο αποφάσισαν το εξής: Καθημερινά μπορούσε να κάθεται στον υπολογιστή για μισή ώρα. Μπορούσε να κερδίσει παραπάνω χρόνο με την καλή ʽσυμπεριφορά

 

διαβάσματοςʼ. Γιʼ αυτό ο Πέτρος ο ίδιος έφτιαξε ένα σύστημα με πόντους. Όσο πιο βαρετό το μάθημα, τόσο περισσότερους πόντους. Οι γονείς του αποφάσισαν πόσοι πόντοι του έδιναν το δικαίωμα για πόσο επιπλέον χρόνο. Καλοί βαθμοί στον έλεγχο του έδιναν διπλάσια επιβράβευση όπως μια παρακολούθηση με τον πατέρα του ενός αγώνα φόρμουλα 1.

Στην αρχή η αντιμετώπιση οδήγησε σε δυσκολίες. Ο Πέτρος δεν ήξερε τι να κάνει με τον ελεύθερο χρόνο του και τακτικά τα τετράδια και τα βιβλία πετούσαν μέσα στο δωμάτιο. Προσπαθούσε να διαπραγματευτεί ξανά, γινόταν ανάποδος, και ʽξεχνούσεʼ να σημειώσει τι είχε να κάνει. Τελικά άλλαξαν τα πράγματα. Χρειάστηκε όμως σιδερένια επιμονή και συνέπεια από την πλευρά των γονιών. Τηρούσαν τις συμφωνίες τους, αγνοούσαν την αρνητική συμπεριφορά του Πέτρου, και τον επιβράβευαν ανάλογα με το σύστημα με τους πόντους. Και για τους γονείς η στρατηγική ήταν μια δοκιμασία, και η υπομονή δοκιμάστηκε μέχρι τα άκρα. Θα ήταν πολύ κατανοητό να ακολουθήσουν τις προσπάθειες του Πέτρου για διάσπαση και να αντιδράσουν συναισθηματικά και οι ίδιοι. Πριν μερικές εβδομάδες ο Πέτρος και ο πατέρας του πήγαν στον αγώνα του Grand Prix.

 

Συμπέρασμα

Η επιβράβευση άμεσα της επιθυμητής συμπεριφοράς και η αδιαφορία στην ανεπιθύμητη συμπεριφορά, είναι τα στοιχεία που εγγυώνται την πραγματική αλλαγή συμπεριφοράς. Αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο για μαθήματα και σπασμένα βάζα. Μήπως πρέπει να προτείνετε στο αφεντικό σας να σταματήσει τις ετήσιες ομολογίες; Θα σας πρόσφερε ένα καλύτερα κίνητρο για απόδοση στην δουλειά σας, αν θα σας έλεγε αμέσως το κομπλιμέντο ή την κριτική.

[ΖΑΝΙ]

kel

 

πολλα πολλα ευχαριστω για το εξαιρετικά ευστοχο κειμενο ,,

 

θα προσπαθησω να το αξιοποιήσω οσο καλύτερα γίνεται και ισως το συζητησω και με τη δασκαλα της.

 

επισης ευχαριστω για τη ανταπόκριση .