Είχαμε πρόβλημα ύπνου......Ήρθε και η φωτιά!!!

Καλησπέρα σας.

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σύντομη γίνεται.

Έχω 2 παιδάκια, η μεγάλη είναι 4,5 και ο μικρός 22 περίπου μηνών. Η μεγάλη πάντα είχε πρόβλημα στον ύπνο. Ήθελε πάντα παρέα, μάλιστα όσο μεγάλωνε το πρόβλημα μεγάλωνε μαζί της, καθώς αποκτούσε φοβίες. Εάν κατάφερνα να την κοιμίσω στο κρεβάτι της, μπορεί να ξύπναγε και 5 φορές μέσα στην νύχτα, να ήθελε να πα μαζί της, ή να ερχόταν εκείνη στο κρεβάτι μας. Προσπάθησα πολύ, με το καλό με το κακό (αυστηρότητα εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ) αλλά τίποτα. Λίγο πριν τις διακοπές μας, περίπου 1 μήνα, ως εκ θαύματος, δέχτηκε να κοιμάται με τον αδελφό της στο ίδιο δωμάτιο και έτσι κάπως είχα χαρεί ότι βρήκαμε την χρυσή τομή. Πήγαμε διακοπές, έμενα πάλι σε δωμάτιο με τον αδελφό της (στο εξοχικό μας, όχι σε ξενοδοχείο) και μόλις γυρίσαμε δεν ξέρω τί άλλαξε, πάλι "πήγαμε πίσω". Πάλι ήθελε να κοιμάται μαζί μου, όχι με τον αδελφό της, γιατί "αυτός είναι μικρός και δεν είναι μεγάλος για να την προστατεύσει". Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και το θέμα της φωτιάς στην Αττική που θέλοντας και μη το έζησε πολύ έντονα. Μένουμε στην Σταμάτα και καταλαβαίνετε τί γινόταν εκείνες τις μέρες. Τώρα ακούει σειρήνα πυροσβεστικού, περιπολικού ή οτιδήποτε άλλο και τρέχει. Στον ήδη φόβο της δηλαδή προστέθηκε και ένας ακόμα.

Κάπου σκεφτόμουν μήπως όλα αυτά είναι κόλπα και το κάνει απλά και μόνο για να κοιμάται μαζί μου. Αλλά εάν δεν είναι? Εάν όντως είναι φόβος? Τί κάνουμε? Πάω με τα νερά της για λίγο καιρό ή αντιστέκομαι? Να τονίζω ότι ενώ κατά την διάρκεια της ημέρας όλα καλά και το συζητάει ότι το βράδυ θα κοιμηθεί μόνη της, μόλις νυχτώσει αλλάζει πρόσωπο.

Έχετε καμία πρόταση?

Ευχαριστώ πολύ!

Καλημέρα καρδιά,μια λύση (αν δεν το έχεις κάνει ήδη) θα ήταν ίσως να μιλήσεις μαζί της για το φόβο της.

Να σου εκφράσει δηλαδή, τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάται ότι θα συμβεί για να προσπαθήσεις μετά να την κάνεις να νιώσει ασφαλής ως προς αυτό που φοβάται.

Για να σου δώσω ένα παράδειγμα: η δική μου κόρη όταν ήτανε 4 είχε φοβερή άρνηση να φάει οτιδήποτε, όταν τη ρώτησα γιατί (δε σκέφτηκα να το κάνω αμέσως) μου απάντησε ότι: αν φάει θα μεγαλώσει κι αν μεγαλώσει θα γεράσει και θα πεθάνει .

Έτσι η δουλειά που έγινε απο κέι και πέρα επικεντρώθηκε σ'αυτό που τη φόβιζε.

Σε ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου.

Φυσικά το έχω κάνει. Μου έχει εξηγήσει ότι φοβάται ότι κάποιος θα έρθει να την πάρει. Αναφέρει πολύ τον θέμα "κλέφτης" και επειδή μπερδεύεται το θέμα "φύλακας". Να σημειώσω ότι δεν μας έχει τύχει κανένα περιστατικό ούτε έχουμε συζητήσει ποτέ κάτι να έχει συμβεί σε φίλους μπροστά της. Και για να καταλάβεις, επειδή ΄με τους γονείς μου μένουμε στο ίδιο - περίπου - σπίτι, της έχω πει ότι αποκλείεται να μπει κάποιος από κάτω, να περάσει από τους γιαγια-παππού, να ανέβει πάνω σε μαμά-μπαμπά και να μην τον καταλάβουμε, ώστε να φτάσει σε εκείνη. Δεν το δέχεται, επιμένει ότι θα φτάσει και ο μόνος τρόπος είναι να κοιμόμαστε μαζί.

Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρη ότι δεν είναι φόβος και ότι άπλά μας δοκιμάζει. Και γιατί ενώ τα πηγαίναμε καλά, τώρα πήγε η όλη προσπάθεια πίσω?

Χτες για παράδειγμα, κοιμήθηκε με τον μπαμπά της, γιατί έτσι και αλλιώς εγώ είμαι με αντιβίωση και της είπα ότι δεν θέλω να την κολλήσω και να είναι άρρωστη και να μην πηγαίνει κούνιες, σχολείο κτλ. Όταν την καληνύχτησα (στον κρεβάτι μας) μου είπε, γιατί αφήνετε τα παράθυρα ανοιχτά και ακούγεται από έξω φασαρία? (μένουμε Σταμάτα και δεν μπορώ να πω ότι έχουμε και τρομερή φασαρία....) Ή γιατί ακούγεται αυτή η γάτα?

Και τα δύο τα είπε με τρόπο που φαινόταν ότι μάλλον κάτι φοβάται. Και εφόσον ήταν δίπλα στον μπαμπά της, στο δικό μας κρεβάτι = απόλυτη ασφάλεια.

Δεν ξέρω τί να κάνω. Στις συζητήσεις δεν βγάζόυμε άκρη γιατί επιμένει. Ίσως εάν κάνω για λίγο υπομονή, δω καλυτέρευση, εννοώ μήπως ξανανιώσει ασφάλεια. Αλλά εάν το κάνουμε μόνιμο?

Γειά σας,

για την έκθεση του παιδιού σε τραυματικό γεγονός (φωτιά)

μπορείτε να δείτε κι εδώ:

http://parents.org.gr/psych/a253

Πολύ καλό το άρθρο, δυστυχώς δεν το είχα δει νωρίτερα.

Θα πάρω τηλέφωνο στην Γραμμή - σύνδεσμος.

Σας ευχαριστώ πολύ!

εγώ θα ήθελα να συμπληρώσω ότι εάν εξαντλήσεις όλα τα ενδεχόμενα και συζητήσεις,

και δε καταλήξεις σε κάτι

(πηγαίνει παιδικό ? μπορεί εκεί να έγινε κάτι - κάποιο παραμύθι κάποια ιστορία για αγνώστους ? πολλοί στην προσπάθεια να προστατέψουν τα παιδιά τους λένε ιστορίες για κακούς ή κλέφτες τους οποίους πρέπει να προσέχουμε...

και η λέξη αυτη ή άλλες γενικεύσεις τέτοιες μόνο φοβίζουν τα παιδιά χωρίς να τους δίνουν κάποιο εργαλείο. )

εάν λοιπον δείς ότι δεν υπάρχει κάτι απο όλα τα παραπάνω, θα πω ότι υπάρχει η περίπτωση να τα λέει αυτά για να πάρει την προσοχή σου,

και να έχει βρεί έναν αποτελεσματικό τρόπο για να βρεί αυτό που έχει ανάγκη.

για να σταματήσει αυτό (δηλ να ζητάει με άμμεσο και όχι έμμεσο τρόπο την προσοχή και αγάπη σου), θα πρέπει όταν βλέπεις να λέει κάτι τέτοιο απλώς να της δίνεις αγκαλιές και προσοχή, αλλά να μην ενδίδεις στην συζήτηση περι κλέφτη, αλλά νασυζητήσεις περισσότερο γενικότερα για διάφορα πράγματα όχι όμως με πολλύυυ μεγάλη σοβαρότητα για αυτό το φόβο που μπορεί να είναι πλασματικός.

κάποιες φορές χρειάζεται και λίγο δηλαδή να δείξουμε κάπως ανεπηρέαστοι,

μπορούμε δηλαδή να ποούμε.. θέλεις μια μεγάαααλη αγκαλίτσα ? (χωρίς απαραίτητα να συμπληρώσουμε με αυτό: για να διώξουμε το κλέφτη ?)

με πιο γενικές ερωτήσεις πχ πως αισθάνεσαι ?

που να εχουν στόχο να μιλήσει το παιδί για τα συναισθήαμτά του παρά για τις σκέψεις του, ί

έτσι ώστε να δεί ότι δεν χρειάζεται να έχει λόγο ή συγκεκριμένη αιτία, για να ζητήσει την παρηγοριά ή αγκαλιά της μαμάς, όταν αισθάνεται λίγο περίεργα.

η περιγραφή

αισθάνεσαι λίγο περίεργα, είναι γενική, και δεν οδηγεί σε συζήτηση σε σχεση με τον ενδεχομένως πλασματικό φόβο - οπότε έτσι φεύγεις απο την ιστορία του κλέφτη, και επικεντρώνεις απλώς στο να καλυφθεί μια ανάγκη του παιδιού σου εκείνη τη στιγμή.

πολλές φορές τα παιδιά δεν ξέρουν κιόλας να αναγνωρίσουν το συναίσθημα που έχουν αν και άυτό το περίεργο συναίσθημα μπορεί να του δώσουν την λέξη φόβος χωρίς απαραίτητα να είναι φόβος.

αυτά αν υποψιάζεσαι ότι αυτά που λέει είναι απλώς αφορμή για να ζητήσει παραπάνω αγκαλιες και χάδια.

γενικά αυτό δεν είναι κακό, είναι ένας τρόπος που βρίσκουν τα παιδιά να πάρουν αυτό που έχουν ανάγκη, οπότε δεν θα είναι καλό να πεί ο γονιός στο παιδί του ότι λέει ψέμματα - δηλ να μην το κατηγορήσει για αυτό το τρόπο που διάλεξε.

Απλώς του δείχνει σταδιακά με ποιό τρόπο να πάρει αυτό που θέλει άμεσα.

μπορείς πχ να πεις,

όποτε φοβάσαι ή αισθάνεσαι οτι μπορεί να έρθει ο κλέφτης, ένα γρήγορα να με πάρεις αγκαλιά.

σιγά σιγά αυτό θα μπορούσε να γίνει παιχνίδι - να παίξετε πχ σκοτεινό δωμάτιο (στην αρχή φυσικά να μην είναι καθόλου σκοτεινό αλλά να κάνετε οτι είναι σκοτείνό)

και κάποιος ο μπαμπάς ή κάποιος ξάδερφος να είναι ο 'κλέφτης"

όταν ήμασταν μικρές μας εκανε ενας μπαμπάς καλός φίλος &γειτονας αυτό το παιχνίδι συνέχεια και νομίζω ποτέ κανείς μας δε φοβήθηκε το σκοτάδι ή κάποιον κλέφτη -

πήγαινε με μισόκλειστα μπατζουρια και έκανε με το φακό σαν να είναι κάποιος δράκουλας, και εμείς τρελλαινόμασταν στα ψευτικα ουρλιαχτά !:D:D:D

ήταν το αγαπημένο παιχνίδι, και μάλιστα το λέγαμε,

(προσοχή ακατάλληλες λέξεις) "σκοτεινό ...σκατάτιο" χαχαχα

(σοβαρά τώρα) γιατί ήταν ο γείτονας ελληνοαμερικάνος οπότε μιλαγε με προφορά, και κάπως είχε προκύψει, μη ρωτάς τώρα.

άλλη παραλλαγή του "σκοτεινού ....τιου" ήταν να κλείνουμε το φώς και να παίζουμε κρυφτό με κλειστό το φώς. εκεί να δείς γέλιο !

όσο πιο μικρά τα παιδιά τόσο περισσότρερο φώς κια λιγότερα μπουυυυυυυυυ.

ένας φακός επίσης είναι καλός για εφέ για μεγαλύτερα παιδιά δηλ απο 5-6 ετών αλλά όλα εξαρτιούνται απο την εξοικείωσή τους.

Για τον παιδικό που με ρωτάς Μαρία, ναι πάει, αλλά όλα αυτά ξεκίνησαν πριν αρχίσει αυτή την εβδομάδα, οπότε λογικά δεν σχετίζονται.

Επίσης το θέμα με τον φακό το είχα δοκιμάσει στο παρελθόν, αλλά την τρόμαζε περισσότερο και μου ζήτησε να το σβήσω.

Σίγουρα θα δοκιμάσω τις συμβουλές και σε ευχαριστώ πολύ.

Δεν μπορώ πάντως να πω ότι της λείπει η αγκαλιά και το χάδι. Μπορώ να σου πω μάλιστα ότι αν και μεγαλύτερη, είναι πιο χαϊδεμένη από τον αδελφό της.

Όμως κάτι συμβαίνει!

Σήμερα το πρωί για παράδειγμα, και ενώ δεν είχε προηγηθεί καμία κατάσταση ή συζήτηση, μόλις είχαμε μπει στο αυτοκίνητο για να την πάω σχολείο, με ρωτάει: όταν ακούγεται αυτό το ιου ιου (προφανώς συναγερμός) σημαίνει ότι ο φύλακας πάει να μπει μέσα στο σπίτι?

Εγώ φυσικά προσπάθησα να της το εξηγήσω με πολύ απλά λόγια, και εννοείται την διαφορά μεταξύ φύλακα και κλέφτη.

Τέλος πάντων, και επειδή με καίει, κυρίως για να μην προκαλέσω κάτι χειρότερο στο παιδί, μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ τις νύχτες που επιμένει τί να κάνω? Να κάνω υπομονή και να δέχομαι να κοιμάμαι μαζί της ή να της αντιτίθεμαι? Εννοώ πάντα ήρεμα και με συζήτηση. Γιατί για να είμαι ειλικρινής όσες φορές ήμουν αυστηρή, πάντα καταλήγαμε σε υστερίες. Δικές της, όχι δικές μου. Μόλις δει ότι της λέω "όχι αγάπη μου, καλό είναι να κοιμηθείς με τον αδελφό σου και δεν έχέις τίποτα να φοβάσαι κτλ κτλ κτλ" πάντα αρχίζει το κλάμα, η υστερία, το χτύπημα στο πάτωμα, λέγοντας μου "φοβάμαι - φοβάμαι - φοβάμαι"