Πώς αισθάνεστε οταν αγνωστοι αρχιζουν σχολια/ερωτησεις για το παιδι σας?

Τί γνωμη εχετε για αγνωστους στο δρομο, στην παιδικη χαρα κλπ που σας πιανουν την κουβεντα με το ζορι και σας λενε σχολια, παρατηρησεις, ή κανουν ερωτησεις για το παιδί σας?

Εχω βαρεθει να με σταματουν γιαγιουλες στο δρομο για να μου πουν οτι επρεπε να φοραω στο παιδι καπελο, καλτσες (με 40 βαθμους...), οτι δεν πηρα ή πηρα καλο καροτσι, κλπ κλπ....κι ολα αυτα, χωρις καν να τους εχω ριξει ματια.

Εχω βαρεθει να με σταματουν αλλοι γονεις στην παιδικη χαρα και να θελουν σωνει και καλα να τους πω ΑΚΡΙΒΩΣ ποσο μηνων ειναι η κορη μου, για να δουν ποση διαφορα εχει με το δικο τους, να κανουν συγκριση...αν περπαταει οσο το δικο μου, αν ειναι μεγαλο οσο το δικο μου...προχθες προσπαθησα να αγνοησω απλα μια μητερα, αλλα μου εγινε τσιμπουρι!!!! Μαλιστα θυμωσε που δεν της εδινα την ημ/νια γεννησης του παιδιου μου!

Αν νομιζετε οτι στην Ευρωπη τα πραγματα ειναι διαφορετικα, γελιεστε. Ημουν Ελβετια πριν μια εβδομαδα και μια ντοπια με σταματησε στο δρομο και με ρωταγε γιατι ακομα θηλαζω το μωρο και οτι ειναι πια πολυ μεγαλο κλπ...................

Καταλαβαινω την απλη ανθρωπινη επικοινωνια και επαφη. Μια κουβεντα, ενα "να σας ζησει". Καταλαβαινω να με σταματησουν πχ για να με ρωτησουν πού πηρα το καροτσι μου, γιατι ψαχνουν να βρουν.

Ομως οι ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ, τα κακοβουλα σχολια και η επιμονη να δωσεις σε αγνωστους προσωπικα δεδομενα....δεν τα καταλαβαινω....

Μηπως ειμαι υπερβολικη? Πώς τα αντιμετωπιζετε?

Γιατι αν απαντησω, με ενοχλει, δεν θελω να ανοιγω συζητηση, δεν τους ΑΦΟΡΑ. Αν βρισω, γινομαι σαν αυτους που κοροιδευω, να τσακωνονται στη μεση του δρομου γι αηδιες.

Παντως, σε καθε περιπτωση, μου εχουν χαλασει τη διαθεση.

Α καλα!!! Αυτο με τις συγκρισεις το ειχα φαει με το κουταλι οταν τα παιδια μου ηταν μικρα... Τελευταια φορα ηταν οταν γυρισαμε απο το εξωτερικο και περασαμε να δουμε μια φιλη της κορης μου. Χτυπησε το τηλεφωνο και απο την αλλη γραμμη δεν ρωτησαν αν ειναι καλα η κορη μου αλλα αν ειναι πιο ψηλη απο το αλλο κοριτσακι!!!! Ημαρτον δηλαδη....

Σταματησα να ασχολουμαι. Αυτα ειναι τα παιδια μου, αυτες ειναι οι πραξεις μου και σε οποιον αρεσω. Δεν εχουν με τιποτα αλλο να ασχοληθουν?

Κι εμεις στο κλαμπ!!

Μου εχει τυχει απο ΤΟ εξωφρενικο: να με σταματησει μια γιαγια (αρκετα ηλικιωμενη ομως!) και να μου πει "καλα δεν ντρεπεσαι που βγαζεις το μωρο εξω ξεκαλτσωτο, χωρις καπελο και χωρις σεντονι?" (Σημ.: Το μωρο ηταν 3 μηνων, ηταν Αυγουστος και ειχε 38 βαθμους τη συγκεκριμενη μερα, αφηστε δε που οταν το εβγαλα εξω ηταν 8 και κατι το βραδυ και δεν ειχε ηλιο για να του φορεσω καπελο!) μεχρι πιο light σκηνικα οπως να με συμβουλευσουν αλλες μαμαδες να μην την ταϊζω τοσο πολυ ή να την ταϊζω περισσοτερο/ να την κοιμιζω 2 φορες την ημερα ή να μην την κοιμιζω καθολου για να στρωσει ο βραδυνος της υπνος/ να την ντυνω πιο ελαφρα ή να ντυνω πιο βαρια κι ουτω καθεξης!

ΑΛΛΑ...

Πολλες φορες.. παω κι εγω στην αντιπερα οχθη... και ρωταω..

Π.χ. ποτε περπατησε το δικο τους ή ποτε μιλησε ή ποσο υψος ειχε στους 18 μηνες... Πραγματα που με απασχολουν και προσπαθω εναγωνιως να βρω στοιχεια που θα με κανουν να ηρεμησω..

Συμβουλες δεν εχω δωσει πουθενα γιατι θεωρω πως ειμαι το πλεον αναρμοδιο ατομο για να το κανει.. Αλλα εχω πει τι εχω κανει εγω στο παιδι μου σε αντιστοιχη περιπτωση!

Θα ζησω γιατρε μου? :lol:

αυτο με τις ερωτσεις για τα παιδια εχει παραγινει.. καποια φορα σε ενα παιδικο παρτι λεει μια θειτσα την κορη μου'' αντε Κατερινα κοιτα να τρως γιατι ολοι σε περασανε στι μποι μην μεινεις κοντη σαν την μαμα σου'':shock:

:evil: τωρα τι της λενε; σεβαστηκα τους αιωνες της αλλα μου ανεβασε την πιεση η ηλιθια..

Αααα καλά.... από γιαγιάδες (ξένες)... έχω ακούσει ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΛΑ !!!

Αυτό που με δυσκολεύει όμως είναι το εξής:

Βλέπω μαμά-παιδί να δυσκολεύονται σε μια συμπεριφορά (π.χ. σουπερ-μαρκετ), και βλέπω μπροστά μου τη "λάθος" συμπεριφορά από τη μαμά που έχει ως φυσική συνέπεια την αντίστοιχη αντίδραση του παιδιου (εντελώς προβλέψιμη για μένα -τώρα όμως... μετά από 4 παιδιά).

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να ΜΗ μιλάω...! Δε μιλάω φυσικά. Δεν ανακατεύομαι, αλλά ...... ξέρω πως ΑΝ ήθελε... θα μπορούσα να της πω ακριβώς τι φταίει και παιδεύεται.

Και σκέφτομαι.... Είναι δύσκολο για μένα να κρατηθώ. Φανταστείτε τώρα τις γιαγιάδες που έχουν μάθει να ανακατεύονται σε όλους και σε όλα (γιατί έτσι έμαθαν να επιβιώνουν).......

Άρα... μπαινάκης-βγαινάκης.... και λίγο Αλτσχάιμερ (για να τα ξεχνάμε).

κοριτσια κατα τη γνωμη μου οι χειροτεροι ειναι οι συγγενεις και φιλοι.ΟΛΟ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ τυπου τρωει?κοιμαται?χ__ζει?ειναι ησυχο??εχω βαρεθει να απανταω...και μετα οι εμμεση κριτικη "σιγουρα ειναι σωστο αυτο που κανεις?"καθως και "πως ξερεις οτι χορταινει θηλαζοντας?"πραγματικα τα νευρα μου.τους ξενους μπορεις να τους αγνοησεις,τους δικους σου ομως...

Τους δικούς σου ξεκινάς αγνοώντας τους... κι αν δεις πως δεν καταλαβαίνουν .... τότε συνεχίζεις με ελαφρές φράσεις που να "τσούζουν" λίγο.... Δε μπορούν να σταματήσουν να τα σκέφτονται... αλλά τουλάχιστον δε θα τα λένε μπροστά σου.

Όταν είμασταν βρεφάκια, με ενοχλούσε που τραβούσαμε την προσοχή και δεν μας άφηναν σε χλωρό κλαρί... Μετά, μου έλειψε λιγάκι :confused:

Εδώ κάνουμε τις ίδες ερωτήσεις όλη την ώρα... Τι ύψος έχουν στην τάδε ηλικία, αν τρώνε, τι φοράνε κλπ... Τα μισά τόπικς τέτοια είναι!

Δεν με ενοχλεί να μου τις κάνουν και διά ζώσης... Πιάνω βέβαια κουβέντα με μαμάδες που δείχνουν να ενδιαφέρονται, δεν θέλω να γίνομαι τσιμπούρι...

Στη γειτονιά μου πχ με ενδιαφέρει να ανταλλασσονται γνώμες, δεν έχω άλλο τρόπο να μάθω πληροφορίες για τα σχολεία, ας πούμε.

Ανταλλαγή πληροφοριών να γίνεται, για ένα θέμα που με ενδιαφέρει, τα παιδάκια... Αν δεν αρέσει σε κάποια κάτι που κάνουμε, δεν με απασχολεί καθόλου... Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει για το παιδί του.

Αυτό που με δυσκολεύει όμως είναι το εξής:

Βλέπω μαμά-παιδί να δυσκολεύονται σε μια συμπεριφορά (π.χ. σουπερ-μαρκετ), και βλέπω μπροστά μου τη "λάθος" συμπεριφορά από τη μαμά που έχει ως φυσική συνέπεια την αντίστοιχη αντίδραση του παιδιου (εντελώς προβλέψιμη για μένα -τώρα όμως... μετά από 4 παιδιά).

 

Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να ΜΗ μιλάω...! Δε μιλάω φυσικά. Δεν ανακατεύομαι, αλλά ...... ξέρω πως ΑΝ ήθελε... θα μπορούσα να της πω ακριβώς τι φταίει και παιδεύεται.

 

Για δώσε δηλαδή ένα παράδειγμα.

Εγώ δυστυχώς όλες τις δουλειές μου τις κάνω μόνη μου με τα παιδιά. Σούπερ Μάρκετ, εμπορικά, οδοντιάτρους, γυναικολόγους, λαϊκή κτλ.

Όμως το χειρότερο είναι το πρώτο που αν πάμε θα θέλουνε την Άρτα και τα Γιάννενα και φυσικά τα 50 Ευρώ δεν μας φτάνουν μόνο για αυτά.

Αυτό που εφαρμόζω τον τελευταίο καιρό τους ξεκαθαρίζω πως μπορούν να πάρουν μόνο 1 πράγμα και τους δίνω κέρμα των 2 ευρώ για το κάθε παιδι(5 και 2,5 χρονών αντίστοιχα). Καμιά φορά όμως δεν τους αρκεί και γινόμαστε νούμερο. Εγώ στο ταμείο βάζω τα πράγματα σε σακούλες με ολοκληρωτική κώφωση, σαν να μην είναι δικά μου παιδιά ένα πράγμα και εκείνα ορίονται.

Από ηλικιωμένες ακούς διάφορα όμως δεν με ενοχλούν, προσπαθώ να είμαι υπομονετική με τους μεγάλους ανθρώπους (ποιος ξέρει πόσο μυαλό θα μου έχει μείνει και εμένα όταν φτάσω στην ηλικία τους).

Εκνευρίζομαι τρομερά όταν νέες γυναίκες παρεμβαίνουν, δυστυχώς συνέβαινε στις διακοπές συνέχεια καθώς είχε πολλές οικογένειες με μικρά παιδιά στο μέρος που πήγαμε. Έκανα τρομερή προσπάθεια για να φανώ ευγενική και να την αγνοήσω αντί να βγει η κατίνα από μέσα μου και να πω κανένα 'και ποιός σου μίλησε εσένα μωρή; σου είπα εγώ τίποτα που είναι 4 χρονών το δικό σου και κυκλοφορεί ακόμα με πιπίλα και πάνα;'

Υπομονή δεν μπορείς να κάνεις και πολλά ( δες και την υπογραφή μου σχετικά)

Δε μου έχει τύχει να μου πει κάποιος άσχετος καποια συμβουλή, αν γινόταν σίγορα θα τα "έπαιρνα".

Εμενα μου τυχαίνει τελευταία το εξής που με ενοχλεί πολύ: Με ρωτάγανε τον Αύγουστο στη θάλασσα ή τώρα στην παιδική χαρά με μεγάλη εκπληξη "Μιλάει;;" Λέω εγώ "Ναι μιλάει". "Ααα εμας τα δικα μας ακόμα δε μιλανε". Ή γυρνανε στο παιδάκι και λένε κοίτα το κοριτσάκι που μιλάει κι εσύ δε λες κουβέντα... :(

Δε μπορείτε να φανταστείτε εκείνη τη στιγμή πόσο άσχημα αισθάνομαι... γιατί οι ίδιοι να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία ανώφελης σύγκρισης και περισσότερο γιατί να βάζουν και τα παιδιά τους;;

Βλεπω οτι δεν ειμαι η μονη που την πειραζει...

-οπως λες, Marigoula, η συγκριση, ειναι κατι που σε βαζει και εσενα σε δυσκολη θεση, αλλα και γιατι, οντως, να το κανουν αυτο στο παιδι τους? Εξαλλου, τί σημασια εχει πότε θα μιλησει, ποτε θα περπατησει. Τι αγχος ειναι αυτο???? Εχει καποιο νοημα να περπατησει πιο νωρις απο το "φυσιολογικο"? Και πότε ειναι αυτο? Οπως και να εχει, εκεινη τη στιγμη εχεις βγει βολτα, θελεις να ξεσκασεις, δεν εχεις ορεξη για τις περιεργες αγωνιες της καθε -αγνωστης σου - μαμας.

-Το γενικο προβλημα, δεν εχει να κανει μονο με τα παιδια. Περπατας στο δρομο, και σου κανουν ενα σωρο ασχετοι, ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ.

Γιατί φορας γοβες ενω βρεχει, γιατί μπαινεις στο μετρο ενω εισαι εγκυος, πώς και δεν κρυωνεις παιδι μου με το κοντομανικο, γιατι τρεχεις...μου εχει τυχει ξενη να μου πει σε παππουτσαδικο να ΜΗΝ αγορασω ψηλοτακουνα γιατι βλαπτουν............ μα, τι τους νοιαζει?????

Ισως να ειμαι πιο ευαισθητη, πιο υπερβολικη δεν ξερω, αλλα με βαζουν ολα αυτα σε απιστευτα αβολη θεση, εκεινη τη στιγμη.

Δεν ξερω ομως αν βοηθαει να τους απαντας.

Γιαγιάδες - παππούδες στο δρόμο να δίνουν συμβουλές, έχει γίνει πια καθημερινό φαινόμενο. Το τελευταίο που μου έτυχε, ήταν ένας νεαρός Πακιστανός που ήρθε και κατέβασε την κουκούλα στο καρότσι και μου είπε: κάτω, για τον ήλιο!

Έμεινα άφωνη!

Γιαγιάδες - παππούδες στο δρόμο να δίνουν συμβουλές, έχει γίνει πια καθημερινό φαινόμενο. Το τελευταίο που μου έτυχε, ήταν ένας νεαρός Πακιστανός που ήρθε και κατέβασε την κουκούλα στο καρότσι και μου είπε: κάτω, για τον ήλιο!

Έμεινα άφωνη!

:cool: Σωστός!!!

Εγώ με τους ξένους την παλεύω με τους γνωστούς δεν την παλέυω με τίποτα....Επειδή ο μικρός μου είναι ''ζωηρός'' εγώ θεωρώ σε φυσιολογικά επίπεδα όλοι εκφάζουν την άποψή τους επί του θέματος. Και καλά στους πολύ δικούς μου γονείς-αδέλφια ξέρω να τους κάνω να σταματάνε αλλά σε κάτι άλλες περιπτώσεις φίλων κυρίως (χωρίς παιδιά βεβαίως....) δεν ξέρω τι να πω...Πρόσφατα είμαστε σε ένα γάμο και ο μικρός γενικά έχει ξυπνήσει στραβά, στην εκκλησία όλα καλά μετά στο τραπέζι (πρώτη φορά που τον πήρα και αυτό γιατί ήταν της νονάς του με το σκεπτικό να κάτσει λίγο και μετά να πάει στο σπίτι με την πεθερά μου) λόγω κούρασης αλλά και βαρεμάρας (δεν είχε προλάβει να γνωριστεί με τα υπόλοιπα παιδάκια) κάτι έγινε και άρχισε να κλαίει υστερικά. Όπως καταλαβαίνετε όλοι άρχισαν να σχολούνται μαζί του, γιατί κλαίς κλπ. Εγώ μη του μιλάτε θα του περάσει, αλλά όχι εκεί να του λένε διάφορα και τόσο πιο πολύ αυτός να εκνευρίζεται...Εγώ ξέρω ότι εκέινη την ώρα δεν ακούει κανέναν, πάντα τον αφήνω να ξεσπάσει και μετά τον παίρνω αγκαλιά και του μιλάω. Κάποια στιγμή λοιπόν ηρεμεί και οι αρχίζουν οι διάφοροι να λένε στον πατέρα του ότι πρέπει να του πάρει τον αέρα και δεν είναι δυνατόν να σας κάνει ότι θέλει και είδες τον τάδε πως έχει τα παιδιά του σούζα; Γκρ....Ο καλός μου ποτέ δεν δίνει σημασία σε αυτά αλλά εγώ εκνευρίζομαι απίστευτα και από μέσα μου εύχομαι στον καλοθελητή να αποκτήσει ένα εξίσου ζωηρό και έξυπνο παιδάκι:cool:

δε μπορειτε να φανταστειτε ποσο μου τη δινει στα νευρα η κριτικη ιδιαιτερα οταν λενε κατι μονο για να το πουνε

το χειροτερο μου ειναι οταν αυτες (συνηθως γυναικες ασχολουνται) που τα λενε δεν εχουν κανει ακομα παιδια, πραγμα που μου ετυχε γιατι απο τον κυκλο μου ημουν η πρωτη και με μεγαλη διαφορα που εκανα παιδια

εν τω μεταξυ οταν κανουν παιδια βλεπεις να κανουν απειρα λαθη και σε χτυπαν στα νευρα αλλα δε θελω να μιλησω

βεβαια ακουω και παρατηρησεις απο τη μαμα μου π.χ. πολυ κακομαθημενα τα εχεις γιατι κανουν διαφορα οταν παν εκει αλλα δεν εχει καταλαβει οτι με εμενα δεν κανουν τοσες βλακειες αρα αυτοι τα εχουν κακομαθει

επισης οταν ηταν μικροτερα αστα να πανε

ντυσε το παιδι, το αρρωστησατε, δωσ του αντιβιωση (καταλοιπο της δικιας μας γενιας, εχω πιει ποοοοολες αντιβιωσεις) 'καλα τι γιατρος ειναι αυτος που δε σας εγραψε αντιβιωση;'

και πολλα αλλα

αυτο με τις ερωτσεις για τα παιδια εχει παραγινει.. καποια φορα σε ενα παιδικο παρτι λεει μια θειτσα την κορη μου'' αντε Κατερινα κοιτα να τρως γιατι ολοι σε περασανε στι μποι μην μεινεις κοντη σαν την μαμα σου'':shock:

:evil: τωρα τι της λενε; σεβαστηκα τους αιωνες της αλλα μου ανεβασε την πιεση η ηλιθια..

Βάλε και εμένα στο club αλλά άλλαξε το θείτσα με την πεθερά που εντάξει δεν είναι και πρώτο μπόι επίσης ενα ύψος έχουμε.

Επίσης με εκνευρίζει που όλοι και οι δικοί μου κυρίως μου λένε.Δώσε στο παιδί να ΄φαει απο όλα χείρότερα είναι που του τα στερείς γιαυτό δεν μεγαλώνει.

Δηλ.αν φάει το Kinder ή αν φάει το χοιρινό η ακόμα καλύτερα τα πατατάκια τα παγωτά και ότιδηποτε άλλες βλακείες θα μεγαλώσει.:twisted::twisted:

Μη χ@$σω.

δε μπορειτε να φανταστειτε ποσο μου τη δινει στα νευρα η κριτικη ιδιαιτερα οταν λενε κατι μονο για να το πουνε

το χειροτερο μου ειναι οταν αυτες (συνηθως γυναικες ασχολουνται) που τα λενε δεν εχουν κανει ακομα παιδια, πραγμα που μου ετυχε γιατι απο τον κυκλο μου ημουν η πρωτη και με μεγαλη διαφορα που εκανα παιδια

εν τω μεταξυ οταν κανουν παιδια βλεπεις να κανουν απειρα λαθη και σε χτυπαν στα νευρα αλλα δε θελω να μιλησω

 

βεβαια ακουω και παρατηρησεις απο τη μαμα μου π.χ. πολυ κακομαθημενα τα εχεις γιατι κανουν διαφορα οταν παν εκει αλλα δεν εχει καταλαβει οτι με εμενα δεν κανουν τοσες βλακειες αρα αυτοι τα εχουν κακομαθει

 

επισης οταν ηταν μικροτερα αστα να πανε

ντυσε το παιδι, το αρρωστησατε, δωσ του αντιβιωση (καταλοιπο της δικιας μας γενιας, εχω πιει ποοοοολες αντιβιωσεις) 'καλα τι γιατρος ειναι αυτος που δε σας εγραψε αντιβιωση;'

 

και πολλα αλλα

Εμ αυτό με την αντιβίωση και συμπληρώνουν.Δεν το προσέχεις μαμά το παιδί το ντύνεις πολύ ελαφριά (στο σπίτι μας το καλοριφέρ ανοίγει στα πρώτα κρύα και κλείνει το Πάσχα.)και όλο άρρωστο είναι εγώ που δεν θήλασα τα παιδιά μου ποτέ δεν αρρώστησαν κτλ.

Εχω πάει να ψωνίσω εσώρουχα με την μικρή και επειδή η μικρή κάτι πήγε να πειράξει της φώναξα μου είπε λοιπόν η πωλήτρια ότι είμαι πολύ σκληρή με την μικρή μου

Η ανατροφή παιδιών είναι κάτι για το οποίο όλοι είτε έχουν ειδίκευση είτε όχι έχουν γνώμη. Σε κανένα άλλο τομέα δεν βρίσκεις τόσους γνώστες ενός αντικειμένου χωρίς καμία απολύτως κατάρτιση.

Ο μόνος λόγος που θα ήθελα να επέμβω κάποιες φορές είναι γιατί όπως λέει κ η Αλκυόνη νιώθω σαν να βλέπω κάποιον να προσπαθεί να φτιάξει ένα παζλ και το κομμάτι που του λείπει είναι μπροστά μου ενώ αυτός δεν το βλέπει κ παιδεύεται...Αλλά ποτέ δεν το κάνω εκτός κ αν με ρωτήσουν τη γνώμη μου.

Δεν ξέρω για τη συγκεκριμένη πωλήτρια αλλά επειδή δούλευα στην οικογενειακή επιχείρηση παλιότερα είχα αναλάβει όποτε έμπαινε πιτσιρίκι να είμαι η νταντά του, αφού οι γονείς συνήθως αδιαφορούσαν πλήρως και για τις ζημιές που ίσως προκαλούσε κ πολλές φορές για την ίδια την ασφάλεια του παιδιού. Χρειαζόταν δηλαδή κάθε φορά ένα παραπάνω άτομο να εξυπηρετεί αφού το ένα έπρεπε να κυνήγα το πιτσιρίκι. Πολύ άσχημο αυτό...Αλλά προφανώς όπως είχε μάθει και στο σπίτι το παιδάκι έτσι έκανε και έξω ό,τι ήθελε δηλαδή. Οπότε μάλλον για μένα θα ήσουν ιδανική πελάτισσα!:mrgreen:

Είναι πράγματι πολύ εκνευριστική αυτή η κατάσταση, αλλά απαντάω στον καθένα ανάλογα με το πως θα μιλήσει.

πχ αν κάποιος μου κάνει παρατήρηση θα του πω ευγενικά στην αρχή "μην ασχολείστε" ή "μην ανησυχείτε" και αν επιμείνουν τους βάζω στη θέση τους

αν μου αρχίσουν την ανάκριση, αρχίζω και μιλάω αόριστα και αν δω ότι δεν καταλαβαίνουν σηκώνομαι και φεύγω από το σημείο

Αυτό που με εκνευρίζει είναι όταν απευθύνονται στην κόρη μου. Μια μέρα έπινε νερό με το ποτηράκι της το οποίο έχει χερούλια (και το οποίο με βολεύει να το κουβαλάω μαζί μέσα στην τσάντα μου) και πάει μια άσχετη και της λέει "ολόκληρο παιδί και πίνεις με το μπιμπερό?" Δεν είναι μπιμπερό της λέω είναι ποτήρι Όχι μπιμπερό είναι μου λέει και ξανάρχισε της παρατηρήσεις στην κόρη μου ότι τα μωρά πίνουν με μπιμπερόκαι το καημένο την κοίταζε απορημένο. Εγώ επέμεινα του στυλ "ποτήρι είναι και εσύ κοίτα τη δουλειά σου". Μόλις έφυγε η κόρη μου ήταν έτοιμη να κλάψει και μου έλεγε "δεν είμαι μωρό".

Α, να χαθεί η κάθε κομπλεξική... Πολλές φορές έχει τύχει να απευθύνονται στο παιδί και συνήθως το ειρωνεύονται για κάτι. Οπότε και εγώ τους μιλάω με το ανάλογο ύφος, ειρωνεύομαι εκείνες ότι δεν έχουν ιδέα για το θέμα για το οποίο μιλούν και βεβαίως δεν τις αφορά το τι κάνω ή δεν κάνω.

Η ανατροφή παιδιών είναι κάτι για το οποίο όλοι είτε έχουν ειδίκευση είτε όχι έχουν γνώμη. Σε κανένα άλλο τομέα δεν βρίσκεις τόσους γνώστες ενός αντικειμένου χωρίς καμία απολύτως κατάρτιση.

 

:mrgreen:

Το θεμα ειναι, οσο γνωστης κι αν εισαι, αν ειναι ΕΥΓΕΝΙΚΟ να κανεις παρατηρηση σε εναν αγνωστο. Αν ειναι θεμιτο. Απο πού πηγαζει? θελουν ολοι να βοηθησουν? Η' απλα να κανουν τους εξυπνους?

Εγω προσωπικα, ντρεπομαι να σταματησω εναν αγνωστο και να που πω το οτιδηποτε δεν με αφορα...

Κάτι θα έχεις και θα τραβάς την προσοχή... Ας πούμε, θήλαζες δημόσια, όπως φαίνεται στο πρώτο ποστ.

Εμάς μόνο τους πρώτους μήνες μας σταματούσαν και αυτό μάλλον γιατί τραβούσαμε την προσοχή με το διδυμοκάροτσο. Ίσως και να εκπαιδεύτηκα και να κοιτώ το υπερπέραν όταν δεν έχω διάθεση για κουβέντες. Δεν κάνω βλεμματική επαφή, όταν θέλω την ησυχία μου.

Πιστεύω ότι μια μαμά με χρονιάρικο και πάνω μωρό δεν δείχνει ότι έχει ανάγκη απο συμβουλές;

Εγω παλι δεν ειχα τετοια θεματα. Αρκετα παραδειγματα τετοιου ειδους και στις αρχες πολλα για τον μαρσιππο. Δεν τους αρεσε που με εβλεπαν να την κουβαλαω. Ενα ξεχωριζει δε. Μια γιαγια με ειδε μια μερα να βγαινω απο το βουνο με την μικρη σε μαρσιππο (μια απο τις χιλιαδες μαρσιπποβολτες μας του 2ωρου και ανω) και μου λεει με υφος: 'Που το πας το παιδι, θα στο κλεψει κανενας και μετα τι θα κανεις ε? ε?!' Και γυρναω και της λεω 'Θα φωναξω εσενα για βοηθεια'......και εμεινε και με κοιταζε 'Πολυ γλωσσα εχει η γενια σου' μου λεει 'Φυσικο επακολουθο για να απανταμε στις μαλακιες της δικης σου γενιας' της λεω εγω και εφυγα. Δεν εχω ποτε θεμα γιατι οταν μιλησουν απανταω και πολλες φορες δεν απανταω καλα......αλλα ποτε δεν εκνευριζομαι με κατι τετοια. Απο το ενα μπαινουν απο το αλλο βγαινουν.

Κάτι θα έχεις και θα τραβάς την προσοχή... Ας πούμε, θήλαζες δημόσια, όπως φαίνεται στο πρώτο ποστ.

 

Εμάς μόνο τους πρώτους μήνες μας σταματούσαν και αυτό μάλλον γιατί τραβούσαμε την προσοχή με το διδυμοκάροτσο. Ίσως και να εκπαιδεύτηκα και να κοιτώ το υπερπέραν όταν δεν έχω διάθεση για κουβέντες. Δεν κάνω βλεμματική επαφή, όταν θέλω την ησυχία μου.

 

Πιστεύω ότι μια μαμά με χρονιάρικο και πάνω μωρό δεν δείχνει ότι έχει ανάγκη απο συμβουλές;

AthinaP η απορια μου ειναι το γιατι με ενοχλουν, ενω δεν τους κοιταω ποτε, ουτε ανοιγω συζητηση με αγνωστους (πραγμα συνηθες και θεμιτο, απλα εγω ειμαι ντροπαλη ). Πχ γι αυτο που λες, θηλαζα δημοσια αλλα οχι στη μεση του δρομου-μεσα στο αυτοκινητο μου σε ερημο παρκινγκ! Η εν λογω κυρια με πετυχε μετα στο εστιατοριο...

Να φανταστεις, περπαταγα μια φορα με συναδελφο στο δρομο, μας σκουντηξε μια κυρια στην πλατη που ουτε καν ειχαμε δει, να μας πει ολοκληρη ιστορια, οτι δεν πρεπει να κραταμε γυναικειες τσαντες στο κεντρο και γιατι αγορασαμε ακριβες κι οχι απο τους πλανοδιους....απορω πώς βρισκουν το θρασος.

Ορίστε, κάτι έχεις και τραβάς την προσοχή... Δοκίμασε να φορέσεις χάλια τσάντα και να κυκλοφορείς με χάλια καρότσι.

Καταλαβαίνω από όσα γράφεις, ότι μάλλον έχεις καλή εμφάνιση, οπότε δες το πιο χαλαρά, σαν κολακεία.

Και δεν είσαι υποχρεωμένη να δίνεις προσωπικά δεδομένα...

Τώρα που το λες και εμένα με χάλαγε, όταν μας σταμάταγαν παλιά. Αλλά όπως είπα τελικά γλιτώσαμε από αυτό... Δεν ξέρω ακριβώς τον τρόπο... Μάλλον ανοίγεις το βήμα. Βέβαια, σε παιδική χαρά αυτό δεν γίνεται. Μα δεν θέλεις καθόλου κουβέντες σε παιδικές χαρές, ας πούμε; Ή σε ενοχλεί όταν ανοίγεται η κουβέντα; Πάντως αυτά που λες ότι σε πειράζουν, εγώ θα τα ξεπερνούσα εντελώς. Και όσον αφορά την ημερομηνία γέννησης, ναι, ξέφυγε το άτομο, αλλά αυτό θα το θεωρούσα ένα πρόβλημα ενός άλλου ατόμου που δεν με επηρεάζει προσωπικά... Θα το προσπερνούσα με ένα "πού πάμε ρεεεεεε"...