Τα κρυφά προβλήματα της προσαρμογής...

ravT μου πιστευω ειναι ακομα πολυ νωρις για να δεις....ασε να παει τελος του μηνα και αν συνεχισει βλεπεις....αν θυμαμαι καλα ειστε κι εσεις 7-4-2009???

Εμενα ΔΕΝ τον πηραν γιατι επρεπε μεχρι 1-9 να ειχε κλεισει τα 2,5 ενω τα κλεινει τον Οκτωβρη...

Οπότε θα τον παω του χρονου...παντως εχει μαθει περισσοτερα απ'οσα θα μαθαινε στον παιδικο σταθμο κι ετσι δεν ανησυχω...ειναι πολυ κοινωνικος, εχουμε πολλα παιδια στην γειτονια και παιζει... μετραει μεχρι το 10, ξερει ΟΛΑ τα χρωματα και πολλα άλλα..

Συγγνωμη αν ξεφευγω απο το θεμα αλλα το συμπερασμα κατα την γνωμη μου ειναι οτι αν συνεχιστει η κατασταση αυτη (και δεν προσαρμοστει εννοω) να την πας του χρονου...γνώμη μου βέβαια έτσι?? Μην παρεξηγηθω....

Ναι κοριτσάκι μου, ίδια μέρα γεννήσαμε! Η δικιά μου πάει σε ιδιωτικό. Ξέρει επίσης πολλά πράγματα και είναι πολύ κοινωνική. Δεν την έστειλα παιδικό γι αυτό. Την έστειλα γιατί η μαμά κουράστηκε 2,5 χρόνια και δεν αντιδρά όπως αξίζει στο παιδί της και γιατί υπάρχει ανάγκη να εργαστώ. Θέλω να πιστεύω πως είναι η προσαρμογή δύσκολη.

Μπορείς να πας στον παιδικό το πιατάκι της το πηρουνάκι της γενικά τα δικά της πράγματα για να τρώει;

Δεν πρόκειται να μου το αρνηθούν aeriko μου αλλά δεν θεωρώ πως φταίει αυτό. Δεν πηγαίνει καν στην κουζίνα, δεν έχει δοκιμάσει καν να δει αν είναι νόστιμο ή όχι...

ravt για να μην ανοιγω αλλο θεμα, μιας κ ο τιτλος ταιριαζει κουτι στην περιπτωση μας, θα μου επιτρεψεις να προσθεσω την εμπειρια μας εδω....αν διαφωνεις, θα πω στους αντμιν να το μεταφερουν.

 

οπως γραφω κ πιο πανω ξεκινησε την Τριτη , σημερα ειναι δευτερη μερα μονη της. δεν κλαιει, τρωει κανονικα, ολα καλα, απλα βγαζει αντιδραση καποιες φορες, πχ δεν μου αρεσει αυτο το παιχνιδι, δεν μου αρεσει αυτο το τραγουδι (απ'ό,τι μου ειπε η δασκαλα) σημερα δεν ηθελε να φυγει. ναι ΔΕΝ ηθελε. ηθελε να καθησει να παιξει. διαβαζα ενα ποστ της Στυλιανακη χτες, οτι αν δεν κλαιει το παιδι σημαινει ή οτι σχεση ειναι χαλαρη ή οτι το παιδι ήταν ...μαντρωμενο.

και η αληθεια ειναι, οτι μετα το σχετικο διαβασμα των ποστ/αρθρων (διαβασα κ αλλα) οπως και μετα την αντιδραση της δασκαλας σημερα που δεν ηθελε να φυγει η μικρη (ειπε: "αυτο δεν μου εχει ξανασυμβει!!") συνειδητοποιω οτι εχω αγχωθει που δεν κλαιει!!

 

δλδ η σχεση μας ειναι 'χαλαρη΄;;και τι σημαινει αυτο;; γιατι μαντρωμενη δεν ηταν με τιποτα, και φιλους εχει και παιδικη χαρα πηγαινει σχεδον καθε μερα.....και το πιο σοβαρο προβλημα που εχω μαζι της ειναι η φυσιολογικη αρνηση και αντιδραση ενος 2,5 χρονου ("οχχιιιιι δεν θελωωωω" κτλ μαζι με κρισεις θυμου) κατα τα αλλα ειναι ενα συνεννοησιμο παιδι, φυσιολογικα υπακουο θα ελεγα, φυσιολογικα κοινωνικο επισης.....

 

και τελος, μου προξενει εντυπωση που μου τη χαρακτηριζουν (οι δασκαλες) 'τσαουσα΄ενω στην παιδικη χαρα πχ που τη βλεπω πως συμπεριφερεται καθε αλλο παρα τσαουσα ειναι...ατολμη θα την χαρακτηριζα. τι στο καλο, δεν ξερω το ιδιο μου το παιδι;;;;:-?

 

η επικοινωνια με τις δασκαλες θελω να ειναι καλη κ να συνεργαστουμε, ξεκιναω με το να τις εμπιστευομαι λογω εμπειριας (δικης τους). θελω να ξεκινησω θετικα, πως να το πω; απο την αλλη, βλεπω τη μικρη να ειναι μια χαρα στο σχολειο και στο σπιτι να βγαζει μια επιθετικοτητα (περισσοτερες φωνες, ηδη απο την πρωτη μερα, περισσοτερα οχι) αλλα το γεγονος οτι δεν κλαιει , δεν επιθυμει το σπιτι, με προβληματιζει πααααααρα πολυ.

 

αυτα, αν μπορει καποιος να βοηθησει, ευχαριστω προκαταβολικα. (και Μαρια Στυλιανακη τα φωτα σου παρακαλω)

 

ααα τωρα το ειδα κ αυτο: δεν μπορω να μην κανω λοιπον τη σκεψη, αφου δεν κλαιει στο σχολειο, δεν περναει καλα στο σπιτι, αλλα ΓΙΑΤΙ δεν περναει καλα στο σπιτι το παιδι μου;;;;

Η δικιά μου σίγουρα περνάει καλύτερα στο σχολείο γιατί λατρεύει τα παιδάκια. Όταν έρχονται παιδάκια στο σπίτι, κλαίει τη στιγμή που αποχωρούν. Είναι λοιπόν ολίγον οφ σαιντ οι απόψεις περι μαντρώματος ή κακοποίησης...

Επίσης και από τη δικιά μας διευθύντρια άκουσα σήμερα τον χαρακτηρισμό "τσαούσα" για την κόρη μου.

Σήμερα ήταν το αποκορύφωμα. 1 ώρα παραμονής στον παιδικό και με πήραν τηλέφωνο να πάω να την πάρω. Έκλαιγε πολύ, από το κλάμα έκανε και εμετό... Καταστεναχωρήθηκα... Είμαι χάλια σήμερα. Δεν ξέρω πως θα πάει αυτή η κατάσταση. Είπαμε με τη διευθύντρια να την πάω για 2 ώρες αύριο και βλέπουμε από εκεί και πέρα.

Πάντως μου είπε ότι όλα αυτά + οι εφιάλτες (δεν της είχα πει ακόμα ότι όντως βλέπει) είναι από την προσαρμογή. Μου είπε ακόμα μια φορά για την τσάντα, ότι είναι προσκολλημένη στη δασκάλα και αρνητική έως και να μπει στην κουζίνα.

Τι να πω και γω ρε κοριτσια ξεκινησαμε την τριτη ολα καλα μεχρι σημερα το πρωι που μου ειπε με πολυ παραπονο" δεν με λυπασε που με πηγαινεις και με παρατασ στο σχολειο" βεβαια της εξηγησα οτι δεν την παραταω εκει.

Μολις λοιπον φτασαμε στο σχολειο χωρια που εκλαιγε σε ολο το δρομο μας ακουσε το τετραγωνο να πω και τα περιχωρα μολισ εφυγα μετα απο μιση ωρα πηρα τηλ να δω τι γινεται και μου ειπα ολα καλα.οταν δε πηγα να την παρω δεν ηθελε να φυγει.Mεχρι τα χριστουγεννα θε δειτε διαφορα εγω περυσι την σταματησα στουσ δυο μηνεσ γιατι εβλεπα ολεσ αυτεσ τισ αντιδρασεισ και δεν το αντεχα αλλα θεωρω οτι ηταν λαθος.

Και τι κάνουμε τώρα που κλαίει και λεει "δε θελω να πάω σχολείο μαμά";

δλδ επιτελους στο 'εβγαλε' ξεκαθαρα πια.

εγω βρηκα πολυ χρησιμα ολα αυτα:http://parents.org.gr/psych/a257

http://parents.org.gr/psych/a151

http://parents.org.gr/psych/a80 (το 1, 2 και 5)

καθως και αυτο:http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=20137

εκμεταλλευσου και το σκ που ερχεται, στο θεμα της προσαρμογης παντα. ελπιζω να πανε ολα καλα συντομα, για ολα τα παιδακια!(κ τις μαμαδες....)

Το ότι το παιδί βγάζει έναν άλλο χαρακτήρα στο σχολείο είναι φυσιολογικό... Εμένα μου έλεγαν όταν γυρίσαμε από τις διακοπές για το πόσο συνεργάσιμη, υπάκουη και καλή ήταν και έτριβα τα αυτιά μου! Καμία σχέση με τον ταλιμπάν που έχω σπίτι... αφού ρώταγα... 'μα δεν εκανε αυτό; δεν έκανε το άλλο;' ΟΧΙ κατηγορηματικά και ενθουσιασμένες μαζί της!

Άλλο το σπίτι μας και άλλο ο παιδικος... εκεί τίθεται θέμα ελευθερίας αλλά και επιβίωσης!

Και τι κάνουμε τώρα που κλαίει και λεει "δε θελω να πάω σχολείο μαμά";

Αυτο θελει πολυ ψυχραιμια και σταθεροτητα απο μεριας σου.Μην υποκυψεις ουτε λεπτο στο να μην την πας.Ειναι σκληρο αλλα σε λιγες μερες θα το ξεπερασει.Ολα το ξεπενανε να το θυμασαι αυτο.Ελεγαν στον παιδικο στις μαμαδες που ειχαν αναλογο θεμα οτι με αυτο τον τροπο κορυφωνεται η αντιδραση και μετα αρχιζουν και πεφτουν οι αντιστασεις τους.

Καλο κουραγιο!Και οχι πολλους πολλους αποχαιρετισμους.Την χαιρετας,της υποσχεσαι οτι θα γυρισεις να την παρεις και φευγεις.....

Στο ''δε θελω να παω σχολειο'' πρεπει να εισαι καθετη .Ολα τα παιδακια πανε σχολειο μωρο μου...δε γινετε να μην πας....

Το ότι το παιδί βγάζει έναν άλλο χαρακτήρα στο σχολείο είναι φυσιολογικό... Εμένα μου έλεγαν όταν γυρίσαμε από τις διακοπές για το πόσο συνεργάσιμη, υπάκουη και καλή ήταν και έτριβα τα αυτιά μου! Καμία σχέση με τον ταλιμπάν που έχω σπίτι... αφού ρώταγα... 'μα δεν εκανε αυτό; δεν έκανε το άλλο;' ΟΧΙ κατηγορηματικά και ενθουσιασμένες μαζί της!

 

Άλλο το σπίτι μας και άλλο ο παιδικος... εκεί τίθεται θέμα ελευθερίας αλλά και επιβίωσης!

Μωρε και εμενα φετος μου ειπαν ''τι καλος και συνεργασιμος'' ντοινγκ.....αλλο παιδι μας φερατε φετος....ξανα ντοινγκ!

Μεγαλωνουν και ξερουν πια που τους περνει να τα κανουν τα κολπα τους...

Μιας και κλαίγαμε και στον ύπνο μας απόψε λέγοντας "δε θα πάω" και το πρωι μου επανέλαβε ότι δεν θα πάει, της είπα ότι θα πάμε μαζί. Ενημέρωσα το σχολικό και θα την πάω εγώ. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή προς το παρον.

Α, τώρα δεν πίνει ούτε γάλα...

Ποιος είπε ότι είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά???

Ευχαριστώ για τα λινκ, θα τα διαβάσω το μεσημέρι

φιλεναδα εμενα το εκανε περυσι αυτο ο δικος μου

παραμιλουσε στον υπνο του "δε θα παω, δε θα παω"

τελικα σε μας εφταιγε η δασκαλα και το καταλαβα σε μια προσευχη που τον ακουσα να παρακαλαει να τον αγαπησει αυριο λιγο η δασκαλα του και να μην του τραβηξει τα μαλλια....

ρε rktακι εσύ καλά τα λές...όταν όμως εκείνη μου είπε πως το παιδί δείχνει σημάδια πως κακοποιείται στο σπίτι ή ακόμη και σημαδια αυτισμού όταν άντιδρά κατ'αυτό τον τρόπο είχα μείνει κάπως έτσι...βέβαια φροντισαν εκείνοι να αποκτήσει πρόβλημα το παιδί και να μην θέλει να πάει παιδικό αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...

 

πάντως κάποιοι "παιδαγωγοί" έχουν έτοιμες τις ταμπελίτσες για όποιο παιδί αντιδρά λίγο διαφορετικά απ'το αναμενόμενο....

:evil: Άρα το παιδί είχε δίκιο!

Αν διάβασα καλά παρακάτω φύγατε από κει -και πολύ σωστά πράξατε!

Πάντως μου είπε ότι όλα αυτά + οι εφιάλτες (δεν της είχα πει ακόμα ότι όντως βλέπει) είναι από την προσαρμογή. Μου είπε ακόμα μια φορά για την τσάντα, ότι είναι προσκολλημένη στη δασκάλα και αρνητική έως και να μπει στην κουζίνα.

Εμάς αυτό μας το έλεγαν για καλό. Είναι η πρώτη ένδειξη ότι το παιδί αποκτά εμπιστοσύνη στο νέο του περιβάλλον. Αυτό με το φαγητό πάντως μπορεί να κρατήσει κάποιο καιρό. Ειδικά αν βλέπει ότι σε αγχώνει από κάποιο σημείο και μετά μπορεί να το κάνει και επίτηδες. Προσπάθησε να δίνεις -παρουσία της- όσο λιγότερη σημασία γίνεται και φρόντισε τις ώρες που είναι σπίτι να της προσφέρεις πιο συχνά φαγητό χωρίς όμως να πιέζεις. Κανένα -μα κανένα- παιδί δεν πέθανε από πείνα γιατί πήγε παιδικό. Υπάρχει και το έντικτο αυτοσυντήρησης

Αυτο θελει πολυ ψυχραιμια και σταθεροτητα απο μεριας σου.Μην υποκυψεις ουτε λεπτο στο να μην την πας.Ειναι σκληρο αλλα σε λιγες μερες θα το ξεπερασει.Ολα το ξεπενανε να το θυμασαι αυτο.Ελεγαν στον παιδικο στις μαμαδες που ειχαν αναλογο θεμα οτι με αυτο τον τροπο κορυφωνεται η αντιδραση και μετα αρχιζουν και πεφτουν οι αντιστασεις τους.

Καλο κουραγιο!Και οχι πολλους πολλους αποχαιρετισμους.Την χαιρετας,της υποσχεσαι οτι θα γυρισεις να την παρεις και φευγεις.....

Στο ''δε θελω να παω σχολειο'' πρεπει να εισαι καθετη .Ολα τα παιδακια πανε σχολειο μωρο μου...δε γινετε να μην πας....

Ακριβώς!

φιλεναδα εμενα το εκανε περυσι αυτο ο δικος μου

παραμιλουσε στον υπνο του "δε θα παω, δε θα παω"

τελικα σε μας εφταιγε η δασκαλα και το καταλαβα σε μια προσευχη που τον ακουσα να παρακαλαει να τον αγαπησει αυριο λιγο η δασκαλα του και να μην του τραβηξει τα μαλλια....

Tρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη μας άκουσε όλη η γειτονιά από τις φωνές το πρωί.

Σήμερα πηγαίνοντας στον σταθμό ο μικρός μου τραγούδαγε το "η καλή μας αγελάδα" και λίγο πριν μπουμε μεσα μου ειπε "μου αρεσει πολύ σκολειο μου" (κάγκελο η μαμα!). Πήγε στη δασκάλα χωρίς κλαματα, τον φίλησα κι έφυγα. Σημερα θα κοιμηθεί κιόλας εκει το μεσημέρι. Δεν εχω παρατηρήσει κατι διαφορετικό στο σπίτι, το μονο οτι οταν τον παιρνω από το σχολειο θελει οπωσδηποτε να παμε στις κούνιες πρωτα. Οταν τον ταϊζα εχθες μου ελεγε "ανοιγω πολύ πολύ το στοματάκι", κατι που υποθετω του το λενε εκει. Να προσαρμοστηκε τοσο εύκολα? Ελπιζω να παει ετσι και η επόμενη εβδομαδα...

Α, ξεχασα το πιο ωραίο... Προχθες που τον πηρα το μεσημερι τον ρωταγα πώς περναει και τι κανουν με τα άλλα παιδάκια μου λεει "κλαιμε όλοι μαζί" (παλι καγκελο η μαμα) "γιατί μωρό μου κλαίτε?" "γιατι τέλουμε η μαμα μας"... Δεν ηξερα αν επρεπε να κλάψω ή να γελάσω...

Όσον αφορά το φαγητό, με απασχολεί μόνο επειδή είναι σημάδι δυσκολίας προσαρμογής. Ποτέ δεν κυνήγησα να φάει, έχω ορκιστεί να μη το κάνω κι ας μη τρώει. Εμένα με κυνηγούσαν και τώρα δεν μπορώ να αδυνατίσω...

Σήμερα τελικά την πήγα εγώ. Απ έξω πήγε να κλάψει, δεν έδωσα σημασία. Όσο περιμέναμε να μας ανοίξουν έλεγε "να μπούμε μέσα". Όταν μας άνοιξε η διευθύντρια έβαλε τα κλάματα. Την πήρε η δασκάλα μέσα τάχα να παίξουν και την άκουγα που ούρλιαζε. Αλλά δεν πήγα μέσα. Βγήκε 2 φορές τρέχοντας μέσα σε 5 λεπτά και με φώναζε ή μαμά ή με το όνομά μου. Η διευθύντρια με ηρέμησε, μου είπε ότι όλα τα παιδιά δυσκολεύονται και αν είμαι σταθερή και ανυποχώρητη όλα θα πάνε καλά. Αποχώρησα και σε λίγο θα πάω να την πάρω.

Καλά κουράγια σε όλες μας

Ξερεις... μπορεί όταν φυγεις και ξερει ότι δεν εισαι πια εκεί να ειναι πιο ήρεμη.

Ετσι μου ειπε εμας η διευθυντρια, οτι το κανουν τα παιδάκια "εκβιαστικά" για τους γονείς και οταν οι γονείς φεύγουν, τα παιδάκια ηρεμούν. Δεν ξερω, δεν ειμαι ειδική, κι εγώ τωρα μαθαίνω

Πότε θα πας να την παρεις? Δεν παιρνεις ενα τηλέφωνο να σου πούν πώς τα παει? Εγω ετσι εκανα αυτες τις μερες και μου ελεγαν πότε να παω.

Πήγα 2,5 ώρες μετά. Είχαμε σκοπό αν ήταν ακόμα στην αυλή και έπαιζε να μη την παίρναμε. Την ώρα όμως που πήγαμε όντως ήταν στην αυλή με την τσάντα παραμάσχαλα (και ακόμα ένα κοριτσάκι ίδιας ηλικίας) και ενώ τα άλλα έπαιζαν είτε μόνα είτε με παρεούλα εκείνη περπατούσε εδώ και εκεί και τα κοιτούσε. Μετά η δασκάλα της πήγε να αλλάξει 2 παιδάκια και ήθελε να πάει μαζί. Επειδή είχε ήδη δυο η δασκάλα της είπε να μείνει εκεί. Η δικιά μου έκλαψε και πήγε πίσω της. Όπως αποδείχτηκε ήθελε και εκείνη άλλαγμα η καημενούλα. Τέλος πάντων, καλύτερα ήταν πάντως. Από Δευτέρα πάλι το ίδιο δράμα...

κορίτσια επιτρέψτε μου να σας πω και τη δική μου εμπειρία.

η κόρη μου είναι 2 χρονών και 8 μηνών. δευτέρα ξεκινήσαμε παιδικό. Ξύπνησε ενθουσιασμένη και ρώτησε αν είναι έτοιμο το κέικ γιατί στην συνάντηση με τη δασκάλα μας είπε πως το πρωί τα δίνουνε κέικ. Πήγαμε με αγκάλιασε , τη φίλησα όλα καλά... Την Τρίτη με έδιωξε κι όλας να πάω στη δουλειά μου. Το μεσημέρι της Τρίτης άρχισε να μου λέει πως τα κακά παιδάκια στο σχολείο τα βάζουν στην αποθήκη εν τω μεταξύ μου κάνει εντύπωση η λέξη γιατί εμείς στο σπίτι δεν έχουμε αποθήκη και επομένως δεν τη χρησιμοποιούμε και ως λέξη. Την ρωτάω, ξέρεις τί είναι η αποθήκη? Είναι ένα δωμάτιο μου λέει που βάζουν τα παιδάκια και κλείνουν την πόρτα είδες κανένα παιδάκι μέσα στην αποθήκη? Να σου εξηγήσω μου λέει: ένα παιδάκι έκλαιγε και η κυρία του είπε πως αν δεν ηρεμίσει θα το βάλει στην αποθήκη. Και το έβαλε? Όχι γιατί ηρέμισε τελικά. εν τω μεταξύ εκείνη την ημέρα είχε κατουρηθεί πάνω της και μου είπε πως η κυρία την πήγε στην αποθήκη. Της είπα μήπως σε πήγε στην τουαλέτα να σε αλλάξει? Αυτή επέμενε πως την πήγε στην αποθήκη. της εξήγησα πως σίγουρα την πήγε κάπου για να τη βάλει καθαρά ρουχάκια και οχι για να την τιμωρήσει. Την επόμενη μέρα αρνιόταν να σηκωθεί απο το κρεβάτι, δεν με άφηνε να τη ντύσω ούτε να τη χτενίσω. Αχτένιστη έφυγε απο το σπίτι και αγκαλιά. ¨οταν την άφησα στον παιδικό ούρλιαζε και κλωτσούσε τη δασκάλα. Μόλις έφτασα στο γραφείο πήρα τηλ . έπαιζε είδη με τα παιδάκια. Είπα αυτά που μου είπε το παιδί. Μου είπε πως αυτή δεν χρησιμοποίησε τη λέξη αποθήκη. Απλώς επειδή παίζαν στην αυλή είπε σε κάπιοια παιδάκια πως αν δεν ηρεμίσουν θα πάνε μέσα στην αίθουσα. Να πετάχτηκε κανένα παιδάκι μεγαλύτερο και να είπε για αποθήκη? Όπως και να έχει εγώ της ζήτησα να εντωπίσει το πρόβλημα και να της το αποβάλει αν πραγματικά φταίει αυτό. Σήμερα πάλι με κλάματα πήγαμε και όταν την πήρε αγκαλιά της έλεγε δεν με αγαπάς και εκείνη της χάιδευε την πλάτη και της έλεγε πως την αγαπάει.

Πραγματικά δε θέλω να πιστε΄ψω πως τα εκφοβίζουν έτσι τα παιδιά θα σταθώ στο ίσως το άκουσε απο κάποιο παιδάκι αλλά απο την άλλη μήπως βάζει και λίγο τη φαντασία της η μικρή για να μας πείσει να μην πάει? Αλλά γιατί να μην θέλει αφού στην αρχή ήταν ενθουσιασμένη. Να μην της άρεσε στην πορεία? επειδή πιέστηκε ψυχολογικά στην αρχή παιζοντάς το άνετη της βγήκε μετά και ξέσπασε?

Πάντως γυρνάει χαρούμενη και δεν έχει περίεργες αντιδράσεις. χθες στον ύπνο της παραμιλούσε λέγοντας έλα να παίξουμε. το πρωινό της το τρώει εκεί και εντάσεται αμέσως στο παιχνίδι.

Σήμερα που πήρα τηλ μου είπαν πως στο τρίλεπτο σταμάτησε να κλαίει και μάλιστα πήγε στη δασκάλα , έβαλε τα χέρια στην μέση και της είπε: άντε, πότε θα πάιξουμε μουσικές καρέκλες?

συγνώμη για το μεγάλο πόστ, αλλά αν εξ'αρχής πηγαίναμε με κλάματα δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση. Με προβλημάτισε αυτή η μετ'έπειτα άρνησή της...

Rav αυτό που σου έγραψε η zouzounel ισχύει... Εμένα αν και προσαρμόστηκε εύκολα στους πρώτους μήνες στον παιδικό μου έβγαλε πρόβλημα προσαρμογής μετά από 1 χρόνο που αρρώστησε 2 φορές κολλητά και χρειάστηκε να μείνει από μία εβδομάδα στο σπίτι... Έκτοτε ελάχιστες φορές μπήκε χωρίς κλάμα στον παιδικό (έχω εξασφαλίσει ότι δεν τίθεται θέμα κακοποίησης στο σχολείο) μέχρι που φύγαμε και για διακοπές... Οι παιδαγωγοί της επέμεναν να 'φεύγω' αμέσως... όσες φορές έκατσα να 'κρυφακούσω' μέχρι να στρίψω ένα τσιγάρο (πόσο να έκανα; 1 λεπτό; 2; ) το κλάμα είχε κοπεί μαχαίρι! Με κάποιον τρόπο ψυχανεμίζονται ότι μας καταρρακώνει αυτό και το κάνουν εκβιαστικά ακόμα και όταν εμείς νομίζουμε ότι έχουμε το πιο ψύχραιμο προσωπείο μας!

Όσο για το δεν θέλω να πάω σχολείο... θα το ακούσεις πολλές φορές... το ξανάκουσα κι εγώ σήμερα και είναι φυσιολογικό.... εσύ θες να πηγαίνεις κάθε μέρα στη δουλειά;

Είθισται κάποια παιδιά να το βλέπουν στην αρχή σαν 'παιχνίδι' (σα να πηγαίνουν στον παιδότοπο) και μόλις καταλάβουν ότι αυτό θα είναι μια μόνιμη κατάσταση να βγάλουν αντίδραση... Δεν είναι καθόλου περίεργο...

Όσο για το δεν θέλω να πάω σχολείο... θα το ακούσεις πολλές φορές... το ξανάκουσα κι εγώ σήμερα και είναι φυσιολογικό.... εσύ θες να πηγαίνεις κάθε μέρα στη δουλειά;

Αμέ, πως δεν θέλω. Και τα Σάββατα και τις Κυριακές και τις αργίες.....

Οτι λέει το Αερικό, το αντιμετώπισα και εγώ.

Τώρα, τρέμω την Δευτέρα που ξεκινούν προνήπιο.

Αλλο περιβάλλον, άλλοι δάσκαλοι, άλλα παιδιά...... Χριστέ μου θα τους αρέσει?????

Καλά... την αλλάζω την ερώτηση:

Εσύ ήθελες κάθε μέρα να πας στη δουλειά όταν δεν είχες παιδιά; (ρε που καταντήσαμε! να ερχόμαστε στη δουλειά για να ξεκουραστούμε και να χαλαρώσουμε χαχαχαχα)

Καλησπέρα κι από μένα,

ο γιος μου πήγε πρώτη φορά παιδικό πέρσι όταν ήταν 17 μηνών. Για να προσαρμοστεί ομαλά την πρώτη εβδομάδα τον πήγαινα εγώ και τον έπαιρνα πάλι μετά από 1-2 ώρες περίπου, οπότε αυτό τον βοήθησε στο να μάθει και να συνηθίσει τα ξένα πρόσωπα που έβλεπε. Την επόμενη εβδομάδα συνέχισα να τον πηγαίνω εγώ αλλά τον επέστρεφε το σχολικό και την τρίτη πήγαινε και τα πρωινά με το σχολικό. Ευτυχώς για μας οι δασκάλες ήταν πολύ στοργικές και τα παίρνανε συνέχεια αγκαλιά εναλλάξ τις πρώτες μέρες!

Φέτος που αλλάξαμε πόλη και παιδικό, η ιδιοκτήτρια μου πρότεινε από μόνη της να είμαι σε αναμονή τις πρώτες μέρες, ώστε μόλις τον δει να δυσανασχετεί (είτε στη 1 είτε στις 3 ώρες) να πάω και να τον πάρω. Μάλιστα την πρώτη φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, σχεδόν επέμενε να είναι και ο μικρός στο ραντεβού μας για να δει τους χώρους και να τον ξεναγήσει κι έτσι είχε μια πρώτη εικόνα του τι να περιμένει.

Γενικά θεωρώ ότι η προσαρμογή πρέπει να είναι ήπια (αν βέβαια έχουν την δυνατότητα οι γονείς) γιατί ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε τι εικόνες δημιουργεί το κεφαλάκι ενός τόσο μικρού παιδιού που το παίρνουμε απ' την ασφάλεια του σπιτιού του και το αφήνουμε μόνο του σ' ένα άγνωστο χώρο με άγνωστους ανθρώπους.

Αμέ, πως δεν θέλω. Και τα Σάββατα και τις Κυριακές και τις αργίες.....

μαζί σου κι εγώ! Ψηφίζω δουλειά δαγκωτό!!!

Καλά... την αλλάζω την ερώτηση:

 

Εσύ ήθελες κάθε μέρα να πας στη δουλειά όταν δεν είχες παιδιά; (ρε που καταντήσαμε! να ερχόμαστε στη δουλειά για να ξεκουραστούμε και να χαλαρώσουμε χαχαχαχα)

Με πληγώνεις.. Με έχεις για φυγόπονη? Πάντα ήθελα να δουλεύω όλη μέρα, κάθε μέρα. Ήταν το όνειρό μου...