EviQ

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    180
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

10 Neutral

Περισσότερα για την/τον EviQ

  • Rank
    Νέος Χρήστης
  1. Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα αλληλογραφίας του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου , στον φίλο του Ατίλιο Νάβιο , ο οποίος τον διαδέχεται στην διακυβέρνηση της Αχαίας και τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες. Οι πάπυροι βρέθηκαν στην τοποθεσία Οξύρρυγχος , εξ ου και το όνομα του τίτλου. ....... Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο , αυθαίρετο και ατίθασο , αλλά και αληθινά ελεύθερο , ορθώνεται το «εγώ» των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφτήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί , όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με την σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν από αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν , με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει , αλλά είναι πάντα νέα , δροσερή και το κάθε τι , χάρις σε αυτό το «εγώ» αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους. Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγώ» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των ανθρώπων. Και ήρθανε καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλα δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες. Και εμείς τους συναντήσαμε , καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι αυτό η κρίση μας γι αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή που κάποτε καταντά άδικη. Αλλά και πώς να μην είναι ;Η μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του , που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πως η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών , έχει τόση λίγη πίστη στον νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι Έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μόνο στα ρήματα τα δικά τους και η αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο ανάλογα με τα κέφια της στιγμής , η όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν , τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους η τη βία η τον δόλο. Α! πόσο την χαίρεται ο Έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους , τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη! Ο Έλληνας έχει την πιο αδύνατη μνήμη από μας, έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο , μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις. Θες να σαγηνεύσεις την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική ; Πες τους : «Σας υπόσχομαι αλλαγή» Πες τους : «Θα θεσπίσω νέους νόμους» Αυτό αρκεί. Με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία τους , το αψίκορο πάθος του. .......Οι Έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν επάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος , θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής τους περίπτωσης ακόμα κι όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία η στο δικαστήριο. Ο Έλληνας ζητεί από τον νόμο δικαιοσύνη για την δική του προσωπική περίπτωση. Εάν τύχει και ο νόμος , δίκαιος στην ολότητά του και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις όπως η δική του , δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτεί. Και εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων , πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων , πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε αυτό και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Δεν δέχεται να θυσιάσει την δική του περίπτωση , το δικό του εγώ σε έναν νόμο σκόπιμο και δίκαιο στην γενικότητά του. Έτσι είναι πολλοί στις πόλεις που τώρα πρόκειται να διοικήσεις . Έτσι διαφορετικοί , αν όχι από μας , όμως από τους πατέρες μας , που θεμελίωσαν το μεγαλείο της παλιάς , της αληθινής μας δημοκρατίας. ......Όσο περνούν οι αιώνες , τόσο εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές , ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στην μόνωση των μικρών μας εαυτών. Νομίζω ότι οι Έλληνες επάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν τον θανάσιμο κατήφορο. Δεν σου έκανε κιόλας εντύπωση καλέ μου Νάβιε , η αδιαφορία του Έλληνα για τον συμπολίτη του; Όχι πως δεν θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει , όχι πως αν τύχει μια αρρώστια δεν θα τον γιατροπορέψει , όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα , για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του , βοηθά ο Έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον. Βοηθά και τον ξένο πρόθυμα , με την ιδέα μάλιστα , που χάρις στους μεγάλους στωικούς , πάντα τον κατέχει , μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνει στον ασθενέστερο , στον αβοήθητο. Είναι κι αυτό ένας τρόπος υπεροχής. Λέγοντας πως ο Έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του , κάτι άλλο θέλω να πω, αλλά μου πέφτει δύσκολο να σου το εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που αν προσέξεις , ανάλογα θα δεις και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου. Ακόμη υπάρχουν ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους καθώς είναι χρέος σου και πες μου αν άκουσες κανέναν από αυτούς ποτέ να επαινεί τον ομότεχνό του. Δεν χάνει τον καιρό του σε επαίνους ο Έλληνας. Δεν χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι αυτόν πάντα βρίσκει καιρό. Για την κατανόηση , την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από την συμπάθεια γι αυτό που κατανοείς , δεν θέλει τίποτε να θυσιάσει. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δεν τον κινεί για να επαινέσει ότι αξίζει τον έπαινο. Όχι πως δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος , αλλά δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Θαυμάζει ότι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά ! Όταν ένας πολίτης άξιος , δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του , λέει ο Έλληνας: αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του , τι πειράζει αν και αυτός δεν αναγνωρίζεται; Ο εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον Έλληνα την δυνατότητα να είναι δίκαιος. .Μόνον όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί , βλέπεις την συναδέλφωση και την αλληλεγγύη. Στον κάθε Έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων, και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του. .....Εδώ και δυο εβδομάδες σου έγραφα για το φυγόκεντρο εγωισμό των Ελλήνων. Δεν θυμάμαι όμως αν σου έγραψα το χειρότερο. Κινημένος από την ίδια εγωπάθεια , την ρίζα αυτή του κάθε ελληνικού κακού (ας βοηθήσουν οι θεοί να μην γίνει και των δικών μας δεινών η μολυσμένη πηγή) , ο Έλληνας δε συχωράει στον συμπολίτη του καμία προκοπή. Όποιον τον ξεπεράσει , ο Έλληνας τον φθονεί με πάθος και αν είναι στο χέρι του να τον γκρεμίσει από εκεί που ανέβηκε θα το κάνει. Μα το πιο σπουδαίο , για να καταλάβεις τον Έλληνα , είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει τον φθόνο του, τον τρόπο που εφηύρε για να γκρεμίζει καλύτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χοντροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του παλατιού , αλλά η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου , ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου, που αφήνει του δολοφονημένου την σάρκα σχεδόν ανέπαφη , να περιφέρει την ατίμωση και την γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες. Γιατί και την συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι Έλληνες , οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Το να επινοήσεις ένα ψέμα για κάποιον και να το διαλαλήσεις , αυτό είναι κοινότυπο και άτεχνο. Σε πιάνει ο άλλος από το αυτί και σε αποδείχνει εύκολα συκοφάντη και σε εξευτελίζει. Η τέχνη είναι να συκοφαντείς χωρίς να ενσωματώνεις πουθενά ολόκληρη την συκοφαντία, μόνο να την αφήνεις να την συνάγουν οι άλλοι από τα συμφραζόμενα και έτσι ασυνείδητα να υποβάλλεται σε όποιον την ακούει. Η τέχνη είναι να βρίσκεις τον διφορούμενο λόγο , που άμα σε ρωτήσουν γιατί τον είπες , να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται πως πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία. .. Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο Έλληνας τον Έλληνα , ο ηγέτης τον ηγέτη , ο φιλόσοφος τον φιλόσοφο , ο ποιητής τον ποιητή αλλά και ο ανάξιος τον άξιο , ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό. .. και ξένος , θα δοκιμάσεις την αιχμή τούτου του όπλου κι εσύ όπως την δοκίμασα κι εγώ. Θα απορήσεις σε τι κοινωνική περιωπή βάζουν οι Έλληνες τους δεξιοτέχνες της συκοφαντίας , πως τους φοβούνται οι πολλοί και αγαθοί , και πως τους υπολήπτονται οι χρησμοθήρες και πως γλυκομίλητα τους χαιρετούν όταν τους συναντούν στις στοές και στην αγορά. .....Το ανυπότακτο σε κάθε πειθαρχία , η περιφρόνηση των άλλων και ο φθόνος , η αρρωστημένη διόγκωση της ατομικότητας σπρώχνουν σχεδόν τον Έλληνα να θεωρεί τον εαυτό του πρώτο ανάμεσα στους άλλους. Αδιαφορώντας για όλους και για όλα , παραβλέποντας ότι γίνηκε πριν και ότι γίνεται γύρω του , αρχίζει κάθε φορά από την αρχή και δεν αμφιβάλλει πως πορεύεται πρώτος τον δρόμο το σωστό. Ταλαιπωρεί από αιώνες την ελληνική ζωή η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του Έλληνα στην προσωπική του γνώμη και στις προσωπικές του δυνατότητες. Παρά να υποβάλει τη σκέψη του στην βάσανο μιας ομαδικής συζήτησης , προτιμάει να ριψοκινδυνεύει με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις. Πρόσεξε τις συσκέψεις των ηγετών των πολιτικών μερίδων τους με τους δήθεν φίλους των και θα δεις ότι οι περισσότερες είναι προσχήματα. Ο ηγέτης λέει την γνώμη του , βελτιώνει την διατύπωσή της με τις πολλές επαναλήψεις , χωρίς ούτε να περιμένει , ούτε να θέλει καμία αντιγνωμία. Και οι φίλοι του το ξέρουν καλά αυτό και συχνάζουν σε αυτές τις συσκέψεις η για να μάθουν τα νέα της ημέρας η για να βρουν ευκαιρία να κολακέψουν τον ηγέτη. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Έλληνας πολιτικός ανακυκλώνεται μόνος του μέσα στις δικές του σκέψεις , γιατί πιστεύει πως αυτές αρκούν για το έργο του , η το χειρότερο γιατί η χρησιμοποίηση και των άλλων στην εκτέλεσή του , θα περιόριζε την κυριότητά του επάνω στο έργο , θα το έκανε περισσότερο τέλειο , αλλά λιγότερο δικό του , και εκείνο που προέχει για τον Έλληνα δεν είναι το πρώτο , αλλά το δεύτερο. Έτσι σε πρώτη μοίρα έρχεται η τιμή του και σε δεύτερη η αξία του έργου. Αυτή είναι η αδυναμία του πολιτικού ήθους που θα παρατηρήσεις στους Έλληνες δημόσιους άνδρες , που κατά τα άλλα είναι και πιο υψηλόφρονες και πιο αδέκαστοι και σχεδόν πιο φτωχοί από τους σύγχρονους δικούς μας. Οι παλιοί όμως Ρωμαίοι , αυτοί κατείχαν την αρετή της μετριοφροσύνης που απουσιάζει και απουσίασε πάντα από την ελληνική πολιτική ζωή και γι' αυτό τότε κατορθώσανε , αν και σε τόσα καθυστερημένοι , να πάρουν την κοσμοκρατορία από τα χέρια των Ελλήνων. Γιατί βλέπεις , τούτη η μοιραία για την τύχη των Ελλήνων εγωπάθεια φέρνει και ένα άλλο χειρότερο δεινό : Όπου βασιλεύει , τα έργα σχεδιάζονται πάντα μέσα στα στενά όρια της ατομικότητας, σύντομα και βιαστικά, για να συντελεστούν όλα , πριν το πρόσωπο εκλείψει. Η πολιτική όμως που θεμελιώνει τις μεγάλες πολιτείες δε σηκώνει ούτε βιασύνη , ούτε συντομία. Σχεδιάζεται σε έκταση αιώνων. Δεν προσδένεται σε άτομα, αλλα σε ομάδες προσώπων , σε διαδοχικές γενιές. Στην εκτύλιξή της εξαφανίζεται το εφήμερο άτομο και παίρνουν την πρώτη θέση , διαρκέστερες υποστάσεις , λαοί , οικογένειες ,πολιτικές μερίδες , η κοινωνικές τάξεις. Τα εδραία πολιτικά έργα μέσα στην ιστορία είναι υπέρ προσωπικά . Και δυστυχώς , οι Έλληνες μόνο σε προσωπικά έργα επιδίδονται με ζήλο. Γι αυτό η δεν φτάνουν ως την τελείωση ενός άξιου πολιτικού έργου , η όταν φτάσουν , φέρνει μέσα του το έργο του το ίδιο το σπέρμα της φθοράς. Και αυτό είναι δίκαιο. Γιατί σκοπός των Ελλήνων είναι η πρόσκαιρη λάμψη του πρόσκαιρου ατόμου , όχι η μόνιμη απρόσωπη ευόδωση του ιδίου του έργου. Έπρεπε εξαιρετικά ευνοϊκές περιστάσεις να συντρέξουν με την μεγαλοφυία του Αλέξανδρου του Μακεδόνα για να αποκτήσουν για λίγα χρόνια οι Έλληνες μια κυρίαρχη πολιτική θέση στην οικουμένη. Αλλα και εκεί το έργο , στηριγμένο σε ένα πρόσωπο , όχι σε μιαν κοινότητα ανθρώπων , ούτε σε μία πολύχρονη παράδοση , μόλις εξαφανίστηκε ο δημιουργός του , διαλύθηκε μέσα σε χέρια των ιδίων εκείνων ανθρώπων που όταν ο Αλέξανδρος ζούσε , στάθηκαν οι απαραίτητοι συντελεστές του. Αλλά το έργο , βλέπεις , δεν ήταν δικό τους. Δεν τους είχε κάνει ο αυταρχικός ηγέτης κοινωνούς στην τιμή του έργου , αλλά θήτες του γιγάντιου εγωισμού του. ......Ποτέ , μα ποτέ δεν θέλησα να σου πω ότι λείπει η πολιτική σκέψη από την Ελλάδα. Απεναντίας πιστεύω πως αφθονεί, περισσότερο μάλιστα απ' όσο φαντάζεται όποιος βλέπει τα πράγματα από έξω. Μόνο που δεν μας είναι αισθητή η παρουσία της , γιατί οι άνδρες που την κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλον σε μιαν αδιάκοπη πεισματική και το πιο συχνά , μάταιη σύγκρουση. Εάν λείπει κάτι των Ελλήνων πολιτικών, δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης , ούτε η αγωνιστική διάθεση. Στο χαρακτήρα , στο ήθος φωλιάζει η αρρώστια. Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου. Δεν κρίνουν ποτέ με δικαιοσύνη το συναγωνιστή τους και γι αυτό δεν υποτάσσονται ποτέ στην υπεροχή του. Δεν έχουν την υπομονή μέσα στον κύκλο των ισοτίμων , να περιμένουν με την τάξη του κλήρου η της ηλικίας την σειρά τους. Έτσι διασπαθίζοντας την δύναμη του και τις αρετές του κατάντησε ο λαός με την υψηλότερη και πλουσιότερη στην θεωρία πολιτική σκέψη, να μείνει τόσο πίσω από μας στις πρακτικές πολιτικές του επιδόσεις. .... τα δεινά , όσα υποφέρανε ως τα σήμερα οι Έλληνες , μα θαρρώ και όσα θα υποφέρουν στο μέλλον , μια έχουν κύρια και πρώτη πηγή, την φιλοπρωτία , την νόμιμη θυγατέρα του τρομερού των εγωισμού. Μου γράφεις πως αυτό συμβαίνει και αλλού και προ παντός σε μας. Η διαφορά καλέ μου φίλε , έγκειται στο μέτρο και στην ένταση της φιλοπρωτίας . Βέβαια και εμείς σήμερα δεν υστερούμε . Αλλά την εποχή που θεμελιώνονταν το μεγαλείο της Ρώμης δεν είχαν υπερβεί οι δικοί μας το πρεπούμενο μέτρο. Υποτάσσονταν στον κοινό νόμο και στους γενικούς σκοπούς της πολιτείας , ενώ οι Έλληνες το ξεπέρασαν πριν προφτάσουν να στεριώσουν την δύναμή τους στην οικουμένη. Όσο όμως αυστηρότερος και αν θέλω να είμαι , καθώς είναι χρέος μου, για μας τους Ρωμαίους , δεν ξέρω αν μεταξύ των Ρωμαίων , και σήμερα ακόμα , υπάρχουν τόσο φανατικοί και αδίστακτοι στο κυνήγημα των τιμών , όσοι υπήρξαν μεταξύ των Ελλήνων στους ενδοξότερους τους αιώνες. Μήπως υπερβάλω καλέ μου φίλε ; Μήπως βλέπω το θαυμαστό γένος των Ελλήνων με τα μάτια της γεροντικής κακίας ; μα είναι χρόνια τώρα που με το λυχνάρι και με του ήλιου το φως διαβάζω Αριστοφάνη , Δημοσθένη , Ευριπίδη , Θεόφραστο , Επίκουρο , Ζήνωνα , Χρύσιππο και όλο και βεβαιώνομαι περισσότερο πως δεν είμαι μόνος στον τρόπο που τους κρίνω. Όχι φίλε μου , Δε βλέπω πως είμαι άδικος όταν λέγω πως πρόθεσή τους συνήθως δεν είναι να ξεπεράσουν σε αξιότητα η και σε καλή φήμη τον αντίπαλό τους , αλλά να τον κατεβάσουν στα μάτια του κόσμου κάτω από την δική τους θέση , όποια κι αν είναι. Την αρχαία «ύβριν» των την κατεβάσαν στο χαμηλότερο επίπεδο. Κάποτε με τούτη την ισοπέδωση προς τα κάτω νομίζουν ότι επαναφέρουν το πολίτευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώρισε ο μεγάλος Σταγειρίτης την «δημοκρατία» (Σ.Μ. οχλοκρατία) από την «πολιτεία» (Σ.Μ. ορθή δημοκρατία). Η θέλησή τους για ισότητα , άμα την αναλύσεις , θα δεις ότι δεν απορρέει από την αγάπη της δικαιοσύνης , αλλά από τον φθόνο της υπέρτερης αξίας. «Μια που εγώ , λέει ο Έλληνας, δεν είμαι άξιος να ανέβω ψηλότερα από σένα , τότε τουλάχιστον και εσύ να μην ανέβεις από μένα ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα». Συμβιβάζεται με την ισότητα ο Έλληνας , γιατί τι άλλο είναι παρά συμβιβασμός να πιστεύεις ανομολόγητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μία ίση με των άλλων ! Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο Έλληνας , όσο πλανάται. Γεννήθηκε με την ψευδαίσθηση της υπεροχής . Και ύστερα θα συναντήσεις και μεταξύ των Ελλήνων την άλλη ψευδαίσθηση που τους κάνει να υπερτιμούν την μία αρετή που έχουν και να υποτιμούν τις άλλες που τους λείπουν. Είδα δειλούς που φαντάζονταν πως μπορούν να ξεπεράσουν όλους μονάχα με την εξυπνάδα τους και ανδρείους που πίστευαν πως φτάνει για να ξεπεράσουν όλους η ανδρεία τους. Είδα έξυπνους που φαντάζονταν ότι δεν χρειάζεται να γίνουν πρώτοι , ούτε η επιστήμη , ούτε η αρετή. Είδα κάτι σοφούς που θελαν να σταθούν επάνω από τους έξυπνους και από τους ανδρείους με μόνη την επιστήμη και την σοφία. Πόσο αλήθεια άμαθοι της ζωής μπορεί να είναι αυτοί οι αφεντάδες της γνώσης! Τι κακό μας έκανε αυτός ο Πλάτωνας ! Πόσους δολοπλόκους πήρε στο λαιμό του που νομίσανε πως είναι «άνδρες βασιλικοί» ! Μα είδα τέλος , αγαπητέ μου Νάβιε , και κάτι ενάρετους , που δεν το χώνευαν να μην είναι πρώτοι στην πολιτεία , αφού ήταν πρώτοι στην αρετή. Και βέβαια δεν στασίαζαν όπως οι βάναυσοι και οι κακοί , αλλά αποσύρονταν σιωπηλοί και απογοητευμένοι στους αγρούς των , αφήνοντας τον δήμο στα χέρια των δημαγωγών και των συκοφαντών , η δηλητηριάζανε την ίδια τους την αρετή και τους ωραίους της λόγους με την πίκρα της αποτυχίας των , σαν οι ηγεσίες των πολιτειών να μην ήταν μοιραία υποταγμένες στις ιδιοτροπίες της τύχης και του χρόνου και σε λογής άλλους συνδυασμούς δυνάμεων που συνεχώς τις απομακρύνουν από την ιδεατή τους μορφή και τις παραδίνουν στα χέρια των ανάξιων η των μέτριων. Τέτοια είναι τα πάθη και οι αδυναμίες που φθείρουν τους ηγέτες των ελληνικών πόλεων. Όσο για τους οπαδούς των ηγετών αυτών , έχουν και αυτοί την ιδιοτυπία τους στον μακάριο εκείνο τόπο. Είναι οπαδοί, πραγματικοί οπαδοί , μόνο όσοι έχασαν οριστικά την ελπίδα να γίνουν και αυτοί ηγέτες. Έτσι θα παρατηρήσεις ότι πιστοί οπαδοί είναι μόνο οι γεροντότεροι από τον ηγέτη τους. Ελάχιστοι είναι οι οπαδοί από πίστη ιδεολογική η από πίστη στον ηγέτη. Οι πολλοί είναι πειθαναγκασμένοι από τα πράγματα , γιατί ατύχησαν , γιατί βαρέθηκαν η λιγοψύχησαν. Γι αυτό είναι και όλοι προσωρινοί , άπιστοι , ενεδρεύοντες οπαδοί , ώσπου να περάσει η κακιά ώρα. Μα και αυτοί που μένουν και όσο μένουν οπαδοί , προσπαθούν συνεχώς να αναποδογυρίσουν την τάξη της ηγεσίας και να διευθύνουν αυτοί από το παρασκήνιο τον ηγέτη. Γι αυτό και βλέπεις τόσο συχνά να είναι περιζήτητοι οι μέτριοι ηγέτες που προσφέρονται ευκολότερα στην παρασκηνιακή ηγεσία των οπαδών τους. Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει σημασία να ξέρεις ποιος είναι ο ονομαστικός ηγέτης μιας πολιτικής μερίδας αλλά ποιοι εκ του αφανούς τον διευθύνουν. Βλέπεις είναι μερικοί άνθρωποι που δεν είναι προικισμένοι με τα χαρίσματα με τα οποία αποκτάς τα φαινόμενα της ηγεσίας αλλά μόνο με εκείνα που χρειάζονται για την ουσία της , για την άσκηση της εξουσίας . Είναι αναγκασμένοι λοιπόν οι τέτοιοι να περιοριστούν στον ρόλο του υποβολέα και να αφήσουν τους άλλους που κατέχουν τα φαινόμενα να χαριεντίζονται επάνω στην σκηνή. ...Και ύστερα ,μήπως δεν βλέπω και την άλλη όψη του πράγματος ; Ας παραπονιόμαστε για την ελληνική εγωπάθεια εμείς που διαρκώς επάνω της σκοντάφτουμε , γιατί έχουμε να κάνουμε με την ελληνική πόλη και τους πολιτικούς της. Έχει και την εξαίσια πλευρά της η υπερτροφία αυτή της προσωπικότητας , που στις κακές της όψεις την ονομάζουμε εγωπάθεια. Έχει την πλευρά την δημιουργική , στην φιλοσοφία , στην ποίηση , στις τέχνες , στις επιστήμες , ακόμη και στο εμπόριο και στον πόλεμο. Από αυτήν αναβλύζει όλη η δόξα των Ελλήνων , η μόνη δόξα στην ιστορία που μπορεί να σταθεί πλάι στην δική μας. Φοβάμαι μονάχα , γιατί , και ας μην το βλέπεις εσύ , κατά βάθος με γοητεύουν και εμένα οι Έλληνες , που είναι και θα είναι πάντα οι δάσκαλοί μου. Φοβάμαι πως φτάσαμε στον καιρό , που η φωτεινή πλευρά της προσωπικότητάς των πηγαίνει όλο μικραίνοντας και αντίθετα η σκοτεινή όλο και αυξάνει , και δεν ξέρω , δεν μπορώ να ξέρω αν ετούτος ο κατήφορος μπορεί ποτέ πια να σταματήσει. ....Δεν σου κρύβω πως με πείραξε ο λόγος σου , πως δείχνομαι τάχα κακός και άδικος με τους Έλληνες. Ας αρχίσω λοιπόν σήμερα το γράμμα μου με έναν έπαινο γι αυτούς, για να ξεπλύνω έτσι κάπως την μομφή σου. Ο εγωισμός δεν κάνει τους Έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες στον πόλεμο. Έχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στην μνήμη τους γίνονται σαν νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου. Μη συγχέεις την διάλυση της στρατιωτικής δύναμης , που έχει αφορμή τις εμφύλιες έριδες , με την ατομική γενναιότητα καθώς και την πολεμική δεξιοτεχνία των Ελλήνων . Μα δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο Έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής , αλλά και στην ειρήνη. Ακριβώς γιατί η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική , σαν των περισσοτέρων λαών , αλλά ατομική , γι αυτό δεν φοβάται , και εκεί που βρίσκεται μόνος του , να ριψοκινδυνεύσει, στην ξενιτιά , στο παράτολμο ταξίδι , στην εξερεύνηση του αγνώστου. Γι αυτό και τόλμησε τέτοια που εμείς δεν θα τολμούσαμε ποτέ και θεμελίωσε για αιώνες αποικίες , έξω από τις στήλες του Ηρακλέους και πέρα στα χιόνια της Σκυθίας . Και στον καιρό μας ακόμη , Έλληνες δεν είναι εκείνοι που τόλμησαν να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες για να φτάσουν στην χώρα των Ινδών και στις έμπειρες χώρες πιο κάτω από την γη των Αιθιόπων; Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο Έλληνας; Επειδή είναι γενναίος ο Έλληνας , είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του , την ζωή του και κάποτε την τιμή του. Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος , για να δρα μόνος , για να μάχεται μόνος και γι αυτό δεν φοβάται την μοναξιά. Εμείς αντίθετα είμαστε από τα χρόνια τα παλιά μια υπέροχα οργανωμένη αγέλη. Σκεπτόμαστε μαζί , δρούμε μαζί , μαχόμαστε μαζί και μοιραζόμαστε μαζί την τιμή , τα λάφυρα , την δόξα. Οι Έλληνες δε δέχονται , όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη , να μοιραστούν τίποτε με κανέναν. Το εθνικό τους τραγούδι, αρχίζει με έναν καυγά , γιατί θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δεν δέχονται (Σ.Μ. αναφέρεται στην Ιλιάδα). Και μια που πήρα τον δρόμο των επαίνων , άκουσε και αυτόν , που δεν είναι και ο μικρότερος. Οι αυστηρές κρίσεις που τώρα βδομάδες σου γράφω , θαρρείς πως είναι μόνο δικές μου; Τις πιο πολλές τις διδάχτηκα από έναν Έλληνα , από τον Επίκτητο. Νέος τον άκουσα να εξηγεί το μέγα δράμα του γένους του. Ήσυχα , καθαρά , με την ακριβολογία και την χάρη που σφράγιζε τον λόγο του , μας ετοίμαζε για έναν κόσμο που είχε πια περάσει, για μίαν Ατλαντίδα που είχε κατακαλύψει ο Ωκεανός. Κάποτε κάνοντας την απολογία της πατρίδας του , μας έλεγε : «Δεν είναι τόσο δίκαια τα ανθρώπινα, ώστε μόνο αμαρτήματα να είναι οι αιτίες των τιμωριών. Η Τύχη , η τυφλή θεά , η τελευταία στην οποία θα πάψω να πιστεύω , πρόδωσε συχνά τους Έλληνες στον δρόμο τους. Αλλά και αυτοί , πρόσθετε , την συντρέξανε με τον δικό τους τρόπο». Μην νομίσεις όμως πως μόνο ένας Επίκτητος κατέχει την αρετή του «γνώθι σ'αυτόν» . Σε κάθε κόχη , απάγκια της αγοράς κάθε πόλης , σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης ελληνικής γης , θα βρεις και έναν Έλληνα , αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχτεί και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσεις να κακολογείς τίποτε το ελληνικό, γιατί τότε ξυπνάει μέσα του μια άλλη αρετή , η περηφάνια. Ναι , ναι , σε βλέπω να γελάς , Ατίλιε Νάβιε , αυτούς τους ταπεινούς κόλακες που σέρνονται στους προθαλάμους μας, γελάς που τους ονομάζω περήφανους. Και όμως θα αστοχήσεις στο έργο σου αν αγνοήσεις αυτήν την αλήθεια. Πρόσεξε την υπεροψία και την φιλοτιμία των Ελλήνων. Μην πλανάσαι ! `Εχουν την ευαισθησία των ξεπεσμένων ευγενών. Είναι γκρεμισμένοι κοσμοκράτορες , ποτέ όμως τόσο χαμηλά πεσμένοι ώστε να ξεχάσουν τι ήτανε ! Η πολυσύνθετη ψυχή τους χωράει λογής αντιφάσεις και έρχονται ώρες που για πολλούς είναι δίκαιος ο ειρωνικός λόγος του Ιουβενάλιου "Graeculus esuriens, in coelum jusseris , ibit" (τον λιμασμένο γραικύλο , κι αν στον ουρανό τον προστάξεις να πάει , θα πάει) . Άλλοι όμως είναι τούτοι οι γραικύλοι και άλλοι οι Έλληνες. Και το πιο περίεργο , οι ίδιοι τούτοι σε άλλες ώρες είναι γραικύλοι (graeculus) και σε άλλες Έλληνες (graeci) . Δεν πρέπει ποτέ να δώσεις την εντύπωση στον Έλληνα ότι του αφαίρεσες την ελευθερία του. Άφησε τον , όσο μπορείς , να ταράζεται, να θορυβεί , και να ικανοποιεί την πολιτική του μανία , μέσα στην σφαίρα που δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. Εσύ πρέπει να έχεις την τέχνη να επεμβαίνεις μόνο την τελευταία στιγμή, όταν δεν μπορείς να βάλεις τους Έλληνες να αποτρέψουν το δυσάρεστο. Πάντοτε βρίσκονται οι διαφωνούντες μεταξύ των Ελλήνων, που θα είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν , είτε θεληματικά, είτε , συνηθέστερα , άθελά τους. Υποβοηθώντας το τυφλό παιγνίδι των φατριών από το παρασκήνιο , χωρίς να προσβάλλεις την περηφάνια τους , μπορεί να οδηγήσεις τις ελληνικές πόλεις προς το καλό πολύ ευκολότερα παρά με τις σοφότερες διαταγές που θα εξέδιδες, αν ήσουνα ανθύπατος στην Ισπανία η στην Ιλλυρία. ....Όμως αν θέλεις στην Ελλάδα πραγματικά να επιβάλεις μία απόφασή σου, όσο σωστή και αν είναι , κοίταξε να μην φανεί η πρόθεσή σου. Πρέπει να θυσιάσεις την τιμή μίας απόφασης για να την επιβάλεις μεταξύ των Ελλήνων. Κάλεσε ιδιαιτέρως έναν-έναν τους αρχηγούς των μερίδων , δώσε στον καθένα την ευκαιρία μίας επίπλαστης πρωτοβουλίας. Φυσικά , αν δυστροπούν , να τους τρομάξεις , αλλά και αυτό υπό εχεμύθεια , χωρίς να αναγκάσεις την φιλοτιμία τους να πάρει τα όπλα. Δώσε τους κάποια περιθώρια έντιμης υποχώρησης και όταν ακόμη στην πραγματικότητα διατάσεις , μην τους πεις ότι διατάσεις. Πες τους ότι δεν διατάσεις , αλλά ότι αν δεν γίνει τούτο κι εκείνο, τότε οι ρωμαϊκές λεγεώνες θα αναγκαστούν να μετασταθμεύσουν για λόγους ασφαλείας σε άλλη επαρχία και τότε μπορεί τίποτε Γέτες η Κέλτες η Δακοί να στείλουν τα στίφη τους να καταστρέψουν την χώρα και ας αναμετρήσουν οι ίδιοι τις συνέπειες και ας αποφασίσουν. . Όλα αυτά δεν σου τα λέω για να σε κάνω να περιφρονείς τους Έλληνες. Απεναντίας σου τα λέω για να τους καταλάβεις και να τους προσέξεις. Ακόμη και σήμερα διατηρούν τα ίχνη μερικών αρετών που μοιάζουν με την χόβολη μίας μεγάλης πυρράς. Μελετητές της ψυχής των ατόμων και του όχλου , θα τους δεις να εκτελούν μερικούς θαυμάσιους ελιγμούς , να χαράζουν πολιτικά σχέδια περίλαμπρα , με μια ευκινησία στην σκέψη και μια γοργότητα στις αντιδράσεις που εμείς εδώ ποτέ δεν φτάσαμε. Μόνο που ύστερα θα μελαγχολήσεις βλέποντας πως είναι πια ασήμαντοι οι σκοποί για τους οποίους ξοδεύονται αυτά τα εξαίσια χαρίσματα. Οξυρρύγχειοι πάπυροι (σε μετάφραση Κωνσταντίνου Τσάτσου). ΠΗΓΗ diodos.gr http://thalamofilakas.blogspot.com Κείμενο που η γνησιότητά του ως αρχαίο έχει αμφισβητηθεί, όμως έτσι κι αλλιώς τόσο αληθινό που πονάει....
  2. Αν θες διευκρίνισε ηλικία, φύλο και περιοχή που σε ενδιαφέρει. Δεν θες παιδότοπο λόγω ηλικίας? Αν ναι, τότε μια καλή ιδέα είναι ένας χώρος bowling ή rollers ή καί τα δύο. Αν η πλειοψηφία των καλεσμένων είναι κορίτσια, τότε καλή ιδέα είναι και η παιδική ντίσκο. Αν το budget σου το αντέχει, πολύ ωραία προγράμματα για πάρτι έχει και το Ίδρυμα Μείζωνος Ελληνισμού. Ειδικά για Τρίτη -Τετάρτη Δημοτικού. Επίσης το Village διαθέτει την αίθουσα της Golden Class για πάρτι. Αλλά είπαμε, αυτά είναι για μεγαλύτερα βαλάντια!! Τώρα για εξωτερικό χώρο, είναι λίγο επίφοβο τέτοια εποχή, αλλά αν είσαι διατεθειμένη να το ρισκάρεις, γίνονται πάρτι σε 5x5, σε καφετέριες μέσα σε πάρκα, (ας πούμε στην περιοχή Νίκαια - Κορυδαλλός - Κερατσίνι, υπάρχει το Σελεπίτσερι, ή η Μηχανική Καλλιέργεια).ι Για δώσε πιο πολλά στοιχεία!
  3. Και το (εχμ!) σεξουαλικό του όργανο το βλέπει μια ζωή να ουρεί, όπως πιθανόν και των αδελφών και της αδελφής ή και ξένων παιδιών μέχρι μια ηλικία, αλλά μια χαρά μεγαλώνοντας το ταυτίζουν και με άλλα συναισθήματα!Για να μην μιλήσω και για άλλες περιοχές του σώματος (εχμ!) που προορίζονται για άλλη χρήση από τη φύση, ολίγον σιχαμερούλα και μια χαρά καταλήγουν να προκαλούν αισθησιασμό. Γιατί το στήθος που θηλάζει να καταστρέψει τη σεξουαλικότητα του παιδιού?

  4. Διαφημίσεις


  5. Όχι δεν το κάνει κι αυτό και άλλα συναφή ο κόσμος όλος, απλά τα κάνει η πλειοψηφία αυτών που μπορούν. Κάποιοι κάνουν το ένα, κάποιοι κάνουν το άλλο, και στο σύνολο οι πολλοί κάνουν ο καθένας από κάτι που ζημιώνει το κράτος και τον συμπολίτη....Αυτό λέμε!
  6. Το να παρουσιάζουμε το κράτος ως γονιό, ο οποίος έχει την ευθύνη να οριοθετήσει και να ελέγξει το -ανήλικο- παιδί του και άρα ευθύνεται αποκλειστικά και για τυχόν αποτυχία του ελέγχου αυτού, δεν είναι και πολύ σωστό. Το κράτος που ελέγχει, υποτίθεται ότι το ορίζουμε και το στελεχώνουμε εμείς οι πολίτες κάθε τέσσερα χρόνια με την ψήφο μας. Κανένα ανήλικο παιδί που στερείται προσωπικής ευθύνης δεν επιλέγει και κρίνει και μάλιστα έχει την δυνατότητα να στείλει στον πάγκο τους γονείς του. Είναι λοιπόν αποκλειστική ευθύνη του λαού βλέπε παιδιού, αν το κράτος δεν είναι ικανό ή δεν θέλει να ελέγξει. Αν ο λαός δεν αλλάξει νοοτροπία σε ατομικό επίπεδο, ποτέ δεν θα υπάρξει κράτος που να την αντικατοπτρίζει. Η λογική "το ψάρι βρωμάει απ'το κεφάλι" ισχύει σε πολιτεύματα όπως η βασιλεία, όπου το "κεφάλι" δεν είναι εκεί κατόπιν εντολής του "σώματος", άρα δεν μπορεί το "σώμα" να καθαιρέσει το "κεφάλι". Στη δημοκρατία, έστω και την ντεμέκ που ζούμε τώρα, ισχύει καλώς ή κακώς, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Οι πολιτικοί και τα κόμματα και τα πολιτικά προγράμματα που προσφέρονται προς επιλογή, είναι αυτά που θα θέλαμε εμείς ως κοινό στην πλειοψηφία του. Αν δηλαδή η πλειοψηφία του λαού, ήθελε πραγματικά τα πράγματα να αρχίσουν να λειτουργούν στο κράτος και δεν έβρισκε χίλιους λόγους για να μην αλλάξει τίποτα, θα υπήρχε και η πολιτική βούληση για να γίνει αυτό. Οι συνθήκες ωριμάζουν πρώτα και μετά έρχονται οι λύσεις. Οι ωφέλιμες μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να γίνουν με τη βία σε έναν λαό που δεν τις θέλει Γενική ιστορική αλήθεια.....
  7. Όχι δεν έχει κάποιο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ίσα-ίσα είναι πολύ άνετο παιδί, εύκολο να το ικανοποιήσεις, χωρίς πείσματα, κολλήματα και "παραξενιές" του τύπου "θέλω κάτι αλλά με συγκεκριμένο τρόπο". Και φυσικά, αυτές τις τελευταίες μέρες του σχολείου, τις περνάμε πρωί - απόγευμα μαζί με τη φιλενάδα μας, καθ' ότι τη χάνουμε κιόλας, πάει δημοτικό του χρόνου... Για να δούμε πως θα το χειριστούμε στη συνέχεια και τί καλοκαίρι θα΄χουμε....
  8. La latina, η κόρη μου θα πάει του χρόνου νήπιο και η φίλη της πρώτη δημοτικού, οπότε θα χωρίσουν, αλλά ούτως ή άλλως δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο κοριτσάκι. Το οποίο κοριτσάκι δεν είναι κακός χαρακτήρας, ή άσχημη επιρροή, απλά οποιοσδήποτε εισπράτει μια τέτοια λατρεία, σε τέτοια ηλικία ειδικά, δεν είναι σε θέση να την διαχειριστεί ώριμα και να μην την εκμεταλλευτεί.Και αυτό που φοβάμαι είναι και ότι κάθε επόμενη φιλία που θα κάνει η κόρη μου, θα εξελιχθεί στο ίδιο μοτίβο...και είναι άδικο για κείνη. Αυτό που λες το κουβέντα, κουβέντα και κουβέντα το κάνω, αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να πιάνει. Είδωμεν...
  9. Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλες που ασχοληθήκατε! Έχετε δίκιο πως αν επεδίωκα κι άλλες συναναστροφές το πράγμα μπορεί να ισορροπούσε λιγάκι, αλλά έλα που δεν "μου κάθονται"! Δεν ξέρω μπορεί επειδή στο προνήπιο - νήπιο τα παιδιά κάθονται 2 χρονιές μόνο, οι γονείς δεν είναι και πολύ ανοιχτοί στο να ανοίξουν τον κύκλο τους, τί να πω.... Πάντως αν ο τρόπος προσέγγισης της κόρης μου προς κάθε επίδοξη φίλη, εδραιωθεί και είναι αυτός, το ίδιο θα συμβεί και με κάθε επόμενη φοβάμαι. Να προσθέσω επίσης ότι κάνοντας την πρώτη επαφή με το σχολείο φέτος και μαζί με όλα τα άλλα, έχει αρχίσει και μου λέει και ψεματάκια..που δεν έλεγε πριν. Για να καλύψει σκανταλιές του σχολείου ή για να δικαιολογηθεί γιατί δεν παίζει με άλλα παιδιά....και αυτό με ανησυχεί πολύ επίσης. Χώρια που δεν βγάζεις άκρη μαζί της για το τί συμβαίνει ακριβώς, για να συμβουλέψεις κατάλληλα.. Ούφ! Και προς κάποια κοπέλα που ανέφερε κάτι σχετικά, όχι, δεν έχει παιδοψυχολόγο το σχολείο. Η δασκάλα της μόνο μου έχει αναφέρει πως επηρρεάζεται πολύ από τη φίλη της, πράγμα που το βλέπω κι εγώ άλλωστε.
  10. Καλησπέρα! Γράφω σε εσάς για τον προβληματισμό μου, σχετικά με την κόρη μου. Ξέρω ότι συμπεράσματα δεν μπορεί να βγάλει κανείς από σκέτες περιγραφές, χωρίς να γνωρίζει από κοντά τα πρόσωπα, αλλά θα ήθελα να ακούσω κάποιες γνώμες από εσάς, γιατί η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πώς να χειριστώ την κατάσταση... Η κόρη μου λοιπόν, 5 ετών, είναι ένα παιδί κοινωνικότατο, ευγενικό και συμπαθέστατο σε όλους. Πάντοτε πλησίαζε πρώτη όποιον ήθελε να γνωρίσει καλύτερα και ήταν άνετη με ξένους, μεγάλους ή μικρούς. Οι συναναστροφές μας σαν οικογένεια είναι περισσότερο με μεγαλύτερα παιδιά (κυρίως δε αγόρια) και έχω κι έναν μεγαλύτερο γιο 8,5. Στο σχολείο η κόρη μου πήγε πρώτη φορά φέτος, καθώς εγώ είμαι σπίτι τώρα πια, ας όψεται η ανεργία! Στην αρχή της σχολικής χρονιάς, δεν είχαμε κανένα απολύτως πρόβλημα προσαρμογής, πήγαινε στο σχολείο με χαρά και ερχόταν πίσω ενθουσιασμένη! Η δασκάλα της είχε να το λέει, για το πόσο καλό παιδί είναι και πόσο δέσιμο είχε μαζί της πολύ σύντομα. Εκεί στο σχολείο, κάνει πιο πολύ παρέα με ένα κοριτσάκι που ξεχώρισε από την αρχή. Στην αρχή χάρηκα γι αυτή τη φιλία, αφού δεν είχε άλλες φίλες στην ηλικία της και ένιωθα πως το χρειαζόταν. Στη συνέχεια όμως και όσο προχωρούσε η χρονιά, δεν ήξερα πώς να αισθανθώ. Σιγά - σιγά η κόρη μου άρχισε να μου εκφράζει παράπονα, για τα άλλα παιδιά του σχολείου ότι δεν την παίζουν, ή την χτυπάνε, πράγμα που μετά από διακριτική έρευνα έβλεπα πως δεν συμβαίνει. Το αντίθετο μάλιστα βλέπω πως την φωνάζουν στην παρέα τους και την θέλουν. Άρχισε να μην θέλει στην παρέα τη δική της και της φίλης της, τα άλλα κοριτσάκια, λέγοντας πάλι δικαιολογίες που δεν ξέρω κατά πόσο αληθεύουν και γενικά έχει πια μια χαρακτηριστική συμπεριφορά ατόμου "κολλημένου" με κάποιον. Στη συνέχεια και η δασκάλα της μου είπε πως από εκεί που έκαναν κουβέντες και η κόρη μου την άκουγε και την κοίταγε στα μάτια, τώρα ούτε που γυρνάει να την κοιτάξει! Να μην τα πολυλογώ, το πράγμα κλιμακώνεται όλο και περισσότερο, χαρίζει στη φίλη της συνεχώς τα πράγματά της, ότι της αρέσει καινούριο, ακριβό, δεν έχει καμία σημασία, την αντιγράφει σε συμπεριφορές, σε σημείο που πλέον φέρονται το ίδιο .....πιστεύω πιάσατε την ατμόσφαιρα. Εκ των υστέρων θυμήθηκα, ότι ίδια συμπεριφορά είχε και στο παρελθόν, αλλά σε μεμονωμένες περιπτώσεις που τύχαινε να βρεθούμε με κάποιο κοριτσάκι για λίγες φορές, καθώς και με κάποιο μεγαλύτερο κοριτσάκι που παραθερίζαμε παρέα για ένα καλοκαίρι, αλλά τότε δεν είχα τόσο θορυβηθεί, γιατί εκείνο ήταν μεγαλύτερο και ήταν φυσικό αν την "γοητεύει". Για να ολοκληρώσω επιτέλους! Φοβάμαι για το πόσο επηρεάζεται από τη φιλία και για το τί είδους ισότιμες φιλίες μπορεί να κάνει, όταν κολλάει τόσο πολύ. Ανησυχώ και για τη συνήθεια του "χαρίσματος", καθώς τα άλλα παιδιά θεωρώ πως καταντούν να το περιμένουν, όπως είναι φυσικό και πάλι η σωστή φιλία δεν επιτυγχάνεται έτσι. Αλλά και από την οικονομική πλευρά να το δεις, δεν μπορεί, όλη την ώρα να χαρίζουμε τα πράγματά μας στους άλλους! Γενικώς θέλω να την διδάξω πως μπαίνουμε σε μια φιλία, σεβόμενοι τον εαυτό μας. Θέλω να την μάθω να είναι γενναιόδωρη, αλλά να μην το παρακάνει και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Και θέλω να αντιληφθεί ότι οι γύρω της την αγαπούν και επιδιώκουν τη φιλία της, όχι απαραίτητα με ανταλλάγματα. Αυτά! Ελπίζω να έχετε καμιά συμβουλή να μου δώσετε, γιατί πρέπει να κάνω δουλίτσα το καλοκαίρι πάνω σ'αυτό! Υ.Γ. Τα άτομα που επιλέγει η κόρη μου και φέρεται έτσι (2 μέχρι τώρα), είναι δυναμικοί χαρακτήρες και δημοφιλείς.
  11. Ευχαριστώ για το link και συμφωνώ με τα υπόλοιπα σχόλιά σου!
  12. Ακριβώς κι εγώ αυτό περίμενα, όταν άρχισε ο γιος μου την Τρίτη τάξη, ένα βιβλίο παρόμοιο με αυτό που διδασκόμασταν εμείς, Παλαιά Διαθήκη στην Τρίτη, Καινή στην Τετάρτη αν δεν κάνω λάθος. Δυστυχώς το βιβλίο είναι τελείως άλλο πράγμα και χωρίς κατά την γνώμη μου καμία γνωστική αξία. Ομοίως και της Τετάρτης που έχω δει, παραπέρα δεν ξέρω. Μια μιλάνε για πράγματα που θα άκουγε κανείς στο κατηχητικό (το παλιό, όχι το σημερινό!), μια για πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, μια για της Καινής, μια για το Βυζάντιο, άντε να βγάλεις άκρη! Οπότε ετοιμαστείτε και οι θρήσκες και οι μη θρήσκες, να διδάξετε βασικά πράγματα στα παιδιά σας, αλλιώς δεν θα καταλαβαίνουν τίποτα τα κακόμοιρα! (Ποιός Σαμαρείτης? Τί είναι το Ισραήλ? Πότε ζήσανε όλοι αυτοί? Γιατί τελικά εμείς πιστεύουμε σε αυτά τα πράγματα, αφού είναι από άλλη χώρα? κ.λ.π.). Κι ένα καλό βιβλίο, το χρειαζόμαστε όλοι για να τα πούμε αυτά. Συμφωνώ ότι για άλλες θρησκείες και ιδεολογίες θα μιλήσει κανείς σε μεγαλύτερα παιδιά ή όταν τους δημιουργηθεί η απορία.
  13. Για πες alcyon, τον τίτλο της έκδοσης αυτής, ακούγεται ενδιαφέρον! Συμφωνώ κι εγώ για την χρησιμότητα του να ξέρει κανείς τα βασικά για 2-3 άλλες θρησκείες, αλλά για να βρεις σωστό παιδικό βιβλίο εκεί, είναι ακόμα δυσκολότερο και πρέπει να ξέρει και ο γονιός κάποια πράγματα για να επιλέξει σωστά.
  14. Πάντως, ανεξάρτητα από τον βαθμό θρησκευτικότητας κάποιου, ακόμα κι αν δεν πιστεύει καθόλου δηλαδή, είναι απαραίτητο τα παιδιά μας να διδαχθούν την Παλαιά και την Καινή διαθήκη. Μετά από 2 χιλιετηρίδες Ορθοδοξίας, είναι λογικό οι ιστορίες αυτές να έχουν μπλεχτεί με τον πολιτισμό και την καθημερινότητά μας και να είναι θέμα γενικότερης παιδείας να τις γνωρίζει κανείς. Δεν έχει να κάνει μόνο με την πίστη. Γι' αυτό μην παραξενεύεστε γιατί κάποιος μπορεί να ψάχνει ένα τέτοιο βιβλίο, ενώ δεν παει στην εκκλησία. Όταν μάλιστα, ακόμα και στο ελληνικό σχολείο, δεν διδάσκεται το μάθημα από αυτή την σκοπιά. Το δε βιβλίο των Θρησκευτικών της Τρίτης δημοτικού, θεωρεί ότι τα ξέρει το παιδί αυτά σε γενικές γραμμές και μιλάει περισσότερο για θέματα δόγματος.
  15. Τί να πω, μπορεί να μην κατάλαβα και καλά, αλλά πάλι αυτά που λες ισχύουν εδώ και χρόνια. Δεν υπήρχε λόγος να μας κάνουν ιδιαίτερη μνεία για κάτι τέτοιο... Η αλήθεια είναι μένω και σε δήμο με ιδιαίτερα αγωνιστικό παρελθόν και πνεύμα και στα σχολεία (έχω παιδί και στο δημοτικό και στο νήπιο), όλο για τρομακτικές αλλαγές στην παιδεία μας λένε ...