Άγχος αποχωρισμου...μάλλον

[fotiniv]

Γεια σας!

Είμαι καινούργια στο foroum σας και πολύ χαίρομαι που σας ανακάλυψα, γιατί έχω ένα πρόβλημα.

Έχω μια κορούλα σχεδόν 14 μηνών. Από δύο μηνών περίπου κοιμάται 15-16 ώρες την ημέρα, 12 από τις οποίες μονορούφι τη νύχτα, χωρίς τίποτα να μπορεί να διακόψει τον ύπνο της.

Εδώ και 10 ημέρες, ξυπνάει κάθε μία ώρα, στριγγλίζοντας "μαμά", κλαίγοντας και μόλις με βλέπει με αρπάζει από το λαιμό σαν τρομαγμένη. Τη νανουρίζω τελοσπάντων για αρκετή ώρα κάθε φορά και μετά από κάμια ώρα πάλι τα ίδια. Ορισμένα βράδια δε, που γίναν πρωινά, καθώς δεν κοιμόταν με τίποτα, καταλήξαμε στο κρεβάτι μου. Αυτό συμβαίνει και την ημέρα, κατά την οποία παλιότερα έπαιρνε δύο υπνάκους.

Περιττό να πω, ότι εκτός από την κούρασή μου μ'έχει πιάσει άγχος ότι θα αρρωστήσει. Ήδη έχει κλείσει η φωνούλα της και δεν τρώει πάντα καλά.

Ταυτόχρονα, την ημέρα πια, κυριολεκτικά κρέμεται από πάνω μου, τραβάει τα παντζάκια μου, με ακολουθάει παντού και ειλικρινά δεν μπορώ να πάω ούτε στην τουαλέτα μόνη μου, αλλά λίγο το κακό. Αυτό που μ'ενοχλεί είναι που δεν ξεκουράζεται, δεν κοιμάται.

 

Οι 2 παιδίατροι που συμβουλεύτηκα δε, είχαν δύο διαφορετικές απόψεις.

Ο ένας να την αφήσω να κλαίει, ο άλλος να την παίρνω αγκαλιά.

Το περίεργο είναι ότι κανείς δε μου μίλησε για το άγχος αποχωρισμού.

 

Γενικά να αναφέρω, ότι σταμάτησα να δουλεύω όταν γέννησα, είμαι πάντα μαζί της, εκτός από κάποιες μέρες που ήταν με τη γιαγιά της και με την οποία τα πήγαινε τέλεια (ούτε μ'αυτή πια), είναι πολύ κοινωνικό παιδί,υγιέστατο, από 40 ημερών τη βγάζω έξω, βλέπει κόσμο, παιδάκια, πάντα προσπαθώντας να τηρώ αυστηρά τις ώρες ύπνου και γενικά το πρόγραμμά της, όπως εκείνη το διαμόρφωσε με τον καιρό.

Πρόσφατα δε μετακομίσαμε, αλλά εκτός από το πρώτο βράδυ για 10 ημέρες τηρούσε κανονικά το πρόγραμμά της. Και ξαφνικά...

 

 

Πείτε μου σας παρακαλώ τι να κάνω!!!

Έχω διαβάσει σχετικά με το άγχος αποχωρισμού αλλά όχι για το πώς θα το αντιμετωπίσω, αν τελικά είναι αυτό.

Εκτός από το ότι έχω να κοιμηθώ δέκα ημέρες και πια νιώθω πως δεν μπορώ να ανταποκριθώ (που όρεξη για παιχνίδι π.χ.), τα νεύρα μου έχουν γίνει κρόσια (ναι, τις έχω βάλει και κάτι φωνές...!) και το άγχος μου έχει πιάσει κόκκινα.

Θα εκτιμούσα πολύ να ακούσω τις εμπειρίες σας και καμιά καλή ιδέα αντιμερώπισης της κατάστασης.

[aglaia]

Καλώς μας ήρθες!

 

Να σου ζήσει!

 

Οι 2 παιδίατροι που συμβουλεύτηκα δε, είχαν δύο διαφορετικές απόψεις.

Ο ένας να την αφήσω να κλαίει, ο άλλος να την παίρνω αγκαλιά.

Το περίεργο είναι ότι κανείς δε μου μίλησε για το άγχος αποχωρισμού.

 

Οι παιδίατροι δεν είναι απαραίτητο να ξέρουν και ψυχολογία...

Ο καθένας σου μίλησε με βάση τις προσωπικές του απόψεις. Ο πρώτος είναι προφανώς πιο αδιάφορος για τα όσα νιώθει το παιδί, ο δεύτερος πιστεύει ότι το παιδί σε αυτή την ηλικία έχει ανάγκες που είναι καλό να ικανοποιούνται.

 

Μάλλον ο δεύτερος έχει δίκιο.

 

Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να κάνουν διάγνωση μιλώντας για άγχος αποχωρισμού. Καλύτερα που δεν είπαν κάτι τέτοιο...

 

Πρόσφατα δε μετακομίσαμε, αλλά εκτός από το πρώτο βράδυ για 10 ημέρες τηρούσε κανονικά το πρόγραμμά της. Και ξαφνικά...

 

Ίσως να έχει να κάνει με τη μετακόμιση.

 

Προσπάθησε να της μιλήσεις και να την καθησυχάσεις για τις αλλαγές που κάνατε...

 

Ελπίζω οι πιο ειδικοί να βοηθήσουν λίγο

[aggeliki]

Καλώς μας ήρθες και απο μενα.το μονο σιγουρο ειναι οτι δεν πρεπει να την αφηνεις να κλαιει.για να συμβαινει αυτο κατι την τρομαζει,με το να την αφηνεις να κλαιει χειροτερευεις την κατασταση.

[Μαρια Στυλιανακη]

είναι το πιο απλό πράγμα, που νομίζω είναι γραμμένο στα περισσότερα βιβλία ψυχολογίας για την ανάπτυξη του παιδιού?

 

είναι το ξεκίνημα του σταδίου της προσκόλλησης.

 

ναι είναι άγχος αποχωρισμού. σε αυτή την ηλικία αρχίζουν και καταλαβαίνουν, ότι δεν είναι ΕΝΑ κομμάτι μετην μητέρα, νιώθουν ξαφνικά ότι είναι μόνα τους, εξαρτημένα απο εκείνη η οποία μπορεί να φύγει και να τα αφήσει ανήμπορα χωρίς να κάνουν τιποτα, και τι μπορούν να κάνουν κιόλας, εάν το πιο σημαντικό πρόσωπο στην γή ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι δεν μπορεί να είναι συνεχώς δίπλα τους όπως αισθανόντουσαν νωρίτερα?

ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ.

σε αυτό το στάδιο εχει τεράστια σημασία να ικανοποιηθεί η ανάγκη του παιδιού, για προσκόλληση.

 

έτσι θα γίνει η επονομαζόμενη ΥΓΙΗΣ προσκόλληση (όρος στην ψυχολογία πολύ σημαντικός που επηρεάζει το άτομο ΣΕ ΟΛΗ τη ζωή του μετέπειτα) η οποία μπορεί να γίνει υπερβολική (δηλαδή ο γονιός να πανικοβάλλεται και ο ίδιος και συνέχεια να παίρνει αγκαλιά το παιδί του με αποτέλεσμα να γίνει μια "εξαρτημένη" προσκόλληση,

 

 

και απο την άλλη μπορεί να μην γίνει, με αποτέλεσμα το παιδί συνέχεια να έχει την αίσθηση της έλλειψης. - ότι κάτι του λείπει. για πολλάαααα χρόνια.

 

αυτά που γράφω είναι τα δύο άκρα.

 

το ζητούμενο είναι το ενδιάμεσο. δηλαδή, προσπαθείς να ικανοποιήσεις αυτή την ανάγκη για εγγύτητα και όχι πολλούς αποχωρισμούς, φροντίζεις να μην αλλάζουν συνέχεια πολλά πράγματα αυτό το καιρό, (πχ πρόσωπα που το φροντίζουν) όσο γίνεται,

δεν το αφήνεις να κλαίει όταν μπορείς να το πάρεις αγκαλιά,....

 

αυτά με λίγα λόγια, παν μέτρον άριστον, ... και να μη το αφήνεις να κλαίει, απλώς επειδή στο είπε ο γιατρός.

να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι, έτσι και αλλιώς μετά απο λίγο καιρό, ότι και να σου πεί κάποιος σε αυτό θα καταλήξεις, και θα είναι κακό, να δείξεις αστάθεια, δοκιμάζοντας απλώς διάφορα πράγματα - θα δείξει περίεργο στο παιδί σου.

κάνε αυτό που αισθάνεσαι απο την αρχή.

 

ο θυμός μόνο, είναι ο χειρότερος σύμβουλος. η αγάπη όμως, ποτέ.

επίσης να ξέρεις ότι παλιότερα η φιλοσοφία ήταν το να αφήνονται τα μωρά να κλαίνε για να μη κακομάθουν.

είναι υπόλοιπο της αυταρχικής διαπαιδαγώγησης η οποία δεν έχει φτιαχτεί με γνώμωνα το σεβασμό στα παιδιά, αλλά στην τυφλή υπακοή κανόνων, - μια κατάσταση η οποία σήμερα δεν είναι επιθυμητή.

[Μαρια Στυλιανακη]

Πρόσφατα δε μετακομίσαμε,

αυτό σίγουρα επιβαρύνει την ψυχολογία του παιδιού σου.

 

γενικά αυτό το στάδιο, είναι κάτι που ακούω πάρα πολλά χρόνια απο τους γονείς, και τους πανικοβάλλει γιατι δεν μπορούν να καταλάβουν τελικά γιατί το παιδί τους, ξαφνικά προσκολλάται πάνω τους αντί

"να μεγαλώσει και να ανεξαρτητοποιηθεί"

και απο λάθος πληροφόρηση,

ξαφνικά, προσπαθούν και να κάνουν το αντίθετο (να το συνηθίσουν στον αποχωρισμό τους)

νομίζωντας ότι το πρόβλημα είναι ότι απο τώρα δείχνουν ότι δεν είναι ανεξάρτητα, είναι κακομάθημένα, και "μωράκια".

 

απο αυτή την ηλικία μέχρι και 3 ετών αυτό το στάδιο είναι παρών, και παντοδύναμο.

 

σε αυτή την ηλικία τα παιδιά θα πάρουν απο τους γονείς τους την αίσθηση της πληρότητας....

όσα παιδιά δεν έχουν υγιή προσκόλληση,

φαίνεται, πόσο διαφορετικά αισθάνονται πράττουν και τι "θέλω" έχουν, και τι κάνουν για να εξισσοροπήσουν τα πράγματα που δεν πήραν αυτά τα χρόνια.

 

7 χρόνια, το βλέπω, και οφείλω να σας προειδοποιήσω, (και αυτό με το χέρι στην καρδιά, πραγματικά) ότι αυτά τα χρόνια, αυτή η εγγύτητα, είναι που έχει σημασία πάνω απο όλα.

δεν είναι θέμα χρόνου. είναι περισσότερο να αποδεχτείς αυτή την ανάγκη, να την εκτιμήσεις, να την αγαπήσεις, και όταν ένα παιδί θα καλυφθεί,

θα ανεξαρτητοποιηθεί μόνο του.

ξαφνικά θα θέλει απο μόνο του να φεύγει απο την αγκαλιά σας, τη στιγμή που πρίν γαντζωνόταν.

 

την ίδια συζήτηση, την κάνω κάθε χρόνο στην αρχή της σχολικής χρονιάς όταν οι περισσότεροι γονείς έχουν αυτή την αγωνία και απο αυτή την ηλικία που λές Fotiniv:

πότε θα παίζει μόνο του το παιδί του?

πότε δεν θα με έχει πια ανάγκη?

πότε θα ανεξαρτητοποιηθεί?

πότε θα σταματήσει να πανικοβάλλεται έτσι όταν φεύγω?

 

όταν αισθανθεί, ότι αυτό που νομίζει ότι έχασε,

(συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι ένα κομμάτι με τη μαμά)

στην ουσία δεν το έχασε - ίσα ίσα, η μαμά του είναι εκεί, δίνοντάς του την ίδια αγάπη και φροντίδα, τώρα πλέον και συνειδητοποιημένη για το ότι και εκείνο είναι ένα διαφορετικό κομμάτι απο εκείνη, με το δικό του μυαλό ανησυχίες και συναισθήματα!.

και ότι τώρα πλέον του δίνει και άλλα πράγματα εκτός απο το φαγητό και τις βασικές του ανάγκες! τώρα του δίνει και άλλη "τροφή" κτλ.

έχουν πάντως μεγάλη ανάγκη απο καθησύχασμα.....!!!

[Αικατερίνη]

Fotiniv, κατ'αρχήν προσπάθησε να είσαι ήρεμη κα να μην αγχώνεσαι κι εσύ, γιατί αυτό περνάει και στο παιδί. Το άγχος αποχωρισμού δεν είναι κάτι που πρέπει και μπορείς να αντιμετωπίσεις και να εξολοθρεύσεις. Δυστυχώς, δεν μπορείς καν να το αποφύγεις. Είναι ένα στάδιο εντελώς φυσιολογικό στην ανάπτυξη του παιδιού.

 

Το παιδί μεγαλώνοντας αρχίζει να θέλει να είναι περισσότερο μαζί με τη μαμά του, να ανησυχεί όταν εκείνη φεύγει και να μην παρηγορείται από άτομα που μέχρι τώρα το κρατούσαν χωρίς πρόβλημα. Το άγχος αποχωρισμού είναι απόρροια του δεσμού που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στη μητέρα και το βρέφος. Το βρέφος που έχει αρχίσει να δένεται με τη μητέρα του αρχίζει και να ανησυχεί μήπως τη χάσει εντελώς όταν εκείνη φεύγει. Γιαυτό προσπαθεί και διεκδικεί όσο περισσότερο χρόνο γίνεται μαζί της.

 

Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να νιώσει το παιδί ασφαλές, να εγκατασταθεί δηλαδη ασφαλής δεσμός με τη μητέρα. Η μητέρα πρέπει να γίνει βάση ασφάλειας, από την οποία το βρέφος να μπορεί να εξερευνά στον κόσμο γύρω του. Μην ανησυχείς αν δεν τον κάνει ακόμη, αν δηλαδή δεν εξερευνά αλλά είναι διαρκώς γύρω σου. Χρειάζεται πρώτα να επιβεβαιωθεί για 2 πράγματα

 

(1) ότι η μητέρα του ξαναγυρίζει κάθε φορά που φεύγει

 

(2) ότι η μητέρα του εξακολουθεί να το αγαπά ακόμη κι όταν λείπει

 

Οι συνειδητοποιήσεις αυτές απαιτούν χρόνο, αλλά και νοητικη-συναισθηματική ωρίμανση από το παιδί. Επίσης, βοηθά η σταδιακή εξοικείωση με καταστάσεις αποχωρισμού. Αν φεύγεις για λίγο, του λες ότι θα ξαναγυρίσεις και όντως ξαναγυρίζεις σύντομα θα μάθει ότι αυτό θα γίνεται πάντα.

 

Το σημαντικότερο όμως είναι να είσαι εκεί για το παιδί, να είσαι αυτό που λέμε «συναισθηματικά διαθέσιμη». Αυτό σημαίνει ότι το παίρνεις αγκαλιά όταν κλαίει και προσπαθείς να καλύψεις τις ανάγκες του για επαφή κι επικοινωνία. Είναι σημαντικό να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες του, όχι μόνο τις βιολογικές αλλά (κυρίως) τις συναισθηματικές. Η συναισθηματική διαθεσιμότητα της μητέρας είναι «το βασικό συστατικό» της συνταγής της επίτευξης ασφαλούς δεσμού με το βρέφος και, κατʼεπέκταση, του περιορισμού του άγχους αποχωρισμού.

 

Πάντως, για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, το άγχος αποχωρισμού είναι φυσιολογικό και αναπόφευκτο. Υπάρχει στη σχέση και στο δεσμό κάθε μητέρας-βρέφους και αποδεικνύει αυτήν ακριβώς τη σχέση. Με άλλα λόγια, αν δεν υπάρχε άγχος αποχωρισμού θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει και δεσμός, οπότε τότε θα ήταν ανησυχητικά τα πράγματα. Κατά συνέπεια, το άγχος αποχωρισμού δε θα πρέπει να τρομάζει τους γονείς, απλά, με το να είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι προς το βρέφος τους, θα δημιουρήσουν μαζί του ασφαλή δεσμό και θα το βοηθήσουν να νιώσει σιγουριά και ασφάλεια, συνεπώς λιγότερο άγχος.

[aglaia]

Το άγχος αποχωρισμού δεν είναι κάτι που πρέπει και μπορείς να αντιμετωπίσεις και να εξολοθρεύσεις.

 

αν δεν υπάρχε άγχος αποχωρισμού θα σήμαινε ότι δεν υπάρχει και δεσμός, οπότε τότε θα ήταν ανησυχητικά τα πράγματα

 

Κατερίνα νομίζω ότι και μόνο αυτές οι δύο φράσεις σου τα λένε όλα.

 

[aglaia]

είναι υπόλοιπο της αυταρχικής διαπαιδαγώγησης η οποία δεν έχει φτιαχτεί με γνώμωνα το σεβασμό στα παιδιά, αλλά στην τυφλή υπακοή κανόνων, - μια κατάσταση η οποία σήμερα δεν είναι επιθυμητή.

 

Μαρία, αυτό ίσως θα έπρεπε κάπου να το συζητήσουμε λίγο παραπάνω...

 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε αν μια αντίληψη οφείλεται σε παρατηρήσεις ή σε υποθέσεις που απορρέουν από μία αντίληψη που διαμορφώθηκε σε συγκεκριμένες κοινωνικές - ιστορικές συνθήκες.

 

Μερικές φορές μάλιστα ακούμε πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με την κοινή λογική, θα μπορούσαμε ακόμη και να γελάσουμε αν δεν εμπλέκονταν ένα βρέφος...

 

Θα ανοίξω σχετικό τόπικ για να το εμπλουτίσουμε κατάλληλα!

[fotiniv]

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και τις απαντήσεις σας!

Καταλαβαίνω ότι είναι μια φάση που θα περάσει και κατά βάθος χαίρομαι που είναι τόσο έντονη, γιατί σημαίνει λογικά πως είμαστε και πολύ δεμένες. Και δε με πειράζει καθόλου που έχει προσκολληθεί πάνω μου. Με πειράζει μόνο που δεν ξεκουράζεται, δεν κοιμάται αρκετά και καλά.

Ό,τι και να μου είπαν οι γιατροί, όπως και στο παρελθόν και αφού δυστυχώς δοκίμασα κανά δυο μεθόδους, κατέληξα στο ενστικτώδες: Δεν την αφήνω να κλαίει, τρέχω με το που την ακούω (για τη νύχτα μιλάω, την ημέρα δε το συζητώ) και σας πληροφορώ πως η κατάσταση βελτιώθηκε. Ξυπνάει λιγότερες φορές και ξανακοιμάται πιο γρήγορα.

Επιπλέον, την ημέρα, βγαίνω από το σπίτι για κανά 5λεπτο και επιστρέφω κι εκεί που δεν ήθελε ούτε να δει τον πατέρα της, σήμερα καθήσαν παρέα και δεν είπε ούτε μια φορά μαμά.

 

Πόσο μπορεί αλήθεια να κρατήσει αυτή η κατάσταση;

 

Και πάλι σας ευχαριστώ και συγγνώμη για τις μακροσκελείς μου δημοσιεύσεις.

[fotiniv]

Να συμπληρώσω επί τη ευκαιρία της συζυτήσεως, ότι από τότε που γεννήθηκε ήθελε να είναι μονίμως στα χέρια. Και μονίμως την είχα αγκαλιά.Και φυσικά όλοι μου έλεγαν πως θα την κακομάθω.

Τίποτα τέτοιο δε συνέβη. Από μόνη της μεγαλώνοντας, έκοψε τα πολλά πολλά και ήθελε να είναι κάτω για εξερευνήσεις.

[Αικατερίνη]

Πόσο μπορεί αλήθεια να κρατήσει αυτή η κατάσταση;

Συνήθως, το άγχος αποχωρισμού με την πάροδο του χρόνου μειώνεται, όμως μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τα 3-4έτη. Και φυσικά, το πιθανότερο είναι να επανεμφανίζεται σε αχγογόνες καταστάσεις και σε περιόδους αλλαγών (πχ στην έναρξη του παιδικού, στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, στη γέννηση μικρότερου αδελφού, σε μετακόμιση κοκ).

[IOKASTH]

κοντευω να τρελαθω εδω και δυο μερες ο γιος μου κλαιει συννεχεια και ηρεμη μονο στην αγκαλια μου μεχρι προτινος εμενε λιγο μονος του να παιζει ενω εγω εκανα δουλειες ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ.δεν τον εχω αφησει ποτε..ειμαστε μαζι 24 ωρες το 24ωρο,παιζουμε,γελαμε..εδω και 2 μερες εχει χασει το γελιο του κανω πως φευγω και μελανιαζει απο το κλαμμα,ανυσηχω,μου απλωνει τα χερακια και μονο στην αγκαλια μου ηρεμει..ολοι μου λενε να μην τον παιρνω αγκαλια να τον απασχολω με παιχνιδια να μην κακομαθει..δεν μπορω..μερ εχει αναγκη θα το παρω αγκαλια,ομως ανυσηχω θα περασει?ειναι αραγε το γνωστο αγχος αποχωρισμου?σας εχει συμβει κατι παρομοιο σε αυτη την ηλικια μπηκαμε στον ενατο μηνα..

[Lia]

Ιοκάστη μου.... ο γιος σου μου θυμίζει την... κόρη μου.

Εμένα η δικιά μου πάντα ήθελε τη δικιά μου αγκαλιά αλλά μέχρι και 9 μηνών όλο και μπορούσα να "ξεκλέψω" λίγη ωριτσα να κάνω καμμιά δουλίτσα.... Κάποια ωραία μέρα.... κάπου κοντά στο 10 μήνα.... δεν ξεκολλούσε από την αγκαλιά μου και το συνεχίζει μέχρι .....τωρα!!!!

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ.... Μόνο εμένα. Είναι κάποια φάση που περνάνε..... Το "στάδιο προσκόλλησης" όπως μου είχε γράψει η Μαρία Σ.

 

Ξέρω ότι είναι κουραστικό αλλά κάνε υπομονή. Εγώ αναγκάστηκα να αγοράσω sling για να αντέχω να την κρατάω ώρες αγκαλιά. Και δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα θα κρατήσει αυτή η φάση......

 

Πάντως έχω πιάσει τον εαυτό μου, ενώ συχνά γκρινιάζω που δεν με αφήνει δευτερόλεπτο ήσυχη, αν την καταφέρει ο μπαμπάς και καθήσει για κανένα μισάωρο μαζί του, αρχίζω και ζηλεύω..... Κατά βάθος μ' αρέσει που μ' εχει από κοντά το κορίτσι μου.....

[IOKASTH]

κοντευω να τρελαθω εδω και δυο μερες ο γιος μου κλαιει συννεχεια και ηρεμη μονο στην αγκαλια μου μεχρι προτινος εμενε λιγο μονος του να παιζει ενω εγω εκανα δουλειες ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ.δεν τον εχω αφησει ποτε..ειμαστε μαζι 24 ωρες το 24ωρο,παιζουμε,γελαμε..εδω και 2 μερες εχει χασει το γελιο του κανω πως φευγω και μελανιαζει απο το κλαμμα,ανυσηχω,μου απλωνει τα χερακια και μονο στην αγκαλια μου ηρεμει..ολοι μου λενε να μην τον παιρνω αγκαλια να τον απασχολω με παιχνιδια να μην κακομαθει..δεν μπορω..μερ εχει αναγκη θα το παρω αγκαλια,ομως ανυσηχω θα περασει?ειναι αραγε το γνωστο αγχος αποχωρισμου?σε αυτη την ηλικια εμφανιζεται?μπηκαμε στον ενατο μηνα..ηταν τοσο ξαφνικο ολο αυτο τρομαξα απο μερα σε μερα εγινε...

[IOKASTH]

λια μου εχεις απολυτο δικιο...πρεπει να ευχαριστυιομαστε αυτη την φαση..απλα ηταν τοσο ξαφνικο...τρομαξα...

[bousbouko]

νομιζω οτι αυτη τη φαση ( η μικρη μπηκε στον 10ο) την αρχισαμε κι εμεις. εδω και μια βδομαδα με το που γυρναμε σπιτι απο τη μαμα μου ( στο σπιτι της οποιας ειναι μια χαρα, παει σε κεινη, στον μπαμπα μου , την εδελφη μου) δεν με αφηνει ρουπι. μολις την αφησω 5 λεπτα να βαλω τη φορμα μου γινεται πανικος.

της μιλαω ηρεμα να την ηρεμησω γιατι καποιες δουλειες ΔΕΝ μπορω να την εχω αγκαλια να τις κανω, κι οταν μπορω την παιζω και την απασχολω.

δεν της αρνιεμαι την αγκαλιτσα ή μαλλον το παιχνιδι & την παρεα παρα μονο αν δεν μπορω να κανω αλλιως.

κανω καλα?

[bousbouko]

θα σας ζαλιζω σημερα, αλλα εχω χρονο και ρωταω οσα περισσοτερα μπορω. σε σχεση με το αγχος αποχωρισμου θελω να ρωτησω: τις παρασκευες που την εχει η πεθερα μου, με το που παω να την παρω δεν φευγει με τιποτα απο κοντα μου ( ρωταω γιατι οπως ειπα στο προηγουμενο μηνυμα δεν εχει προβλημα οταν ειμαστε στη μαμα μου).ειναι κι αυτο μεροσ της ολης φασης που περναει? πως μπορω να την βοηθησω σε αυτη την περιπτωση?

[Μαράκι]

νομιζω οτι αυτη τη φαση ( η μικρη μπηκε στον 10ο) την αρχισαμε κι εμεις. εδω και μια βδομαδα με το που γυρναμε σπιτι απο τη μαμα μου ( στο σπιτι της οποιας ειναι μια χαρα, παει σε κεινη, στον μπαμπα μου , την εδελφη μου) δεν με αφηνει ρουπι. μολις την αφησω 5 λεπτα να βαλω τη φορμα μου γινεται πανικος.

της μιλαω ηρεμα να την ηρεμησω γιατι καποιες δουλειες ΔΕΝ μπορω να την εχω αγκαλια να τις κανω, κι οταν μπορω την παιζω και την απασχολω.

δεν της αρνιεμαι την αγκαλιτσα ή μαλλον το παιχνιδι & την παρεα παρα μονο αν δεν μπορω να κανω αλλιως.

κανω καλα?

 

και εμας κάπως έτσι είναι..από τους 10 μήνες ξεκίνησε αυτό...πολλές φορές νιώθω τελείως εγκλωβισμένη κάθε απόγευμα πυο γυρνάω από την δουλειά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα...δεν κλαίει παρά μόνο όταν την ε΄χω κάτω στο πάτωμα αλλά και αυτό δεν το μπορώ συνέχεια γιατί πάλι πρέπει να έχω τον νου μου μην χτυπήσει κάπου...δηλαδή πάλι δεν μπορώ να κάνω τίποτα..με το που την βάζω λίγο στο πάρκο αρχίζει να κλαίει..και εγώ αναγκάζομαι και την παίρνω αγκαλιά..τί να κάνω??δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό...θεωρητικά αν την αφήσεις και κλαίει κάποια στιγμή θα το πάρει απόφαση ότι δεν μπορεί να είναι συνέχεια μαζί...από την άλλη φοβάμαι μήπως με το να την αφήνω να κλαίει την κάνω ανασφαλή και φοβιτσιάρα..δεν ξέρω..ας μας πεί κάποια μανούλα που γνωρίζει καλύτερα

[Μαρια Στυλιανακη]

εχει ανάγκη να είστε μαζί, μην την αφήνεις και κλαίει, είναι πολύ κρίσιμο αυτό το διάστημα γιατην σχέση της, για τις σχέσεις της στο μέλλον...

δεν μαθαίνει τίποτε καλό αυτή τη στιγμή με το να την αφήσεις να κλαίει,.. μόνο το ότι δεν ανταποκρίνεσαι στην ανάγκη της, .. και αφού δεν σε έχει όλη την ημέρα, όπως έχει ανάγκη, ας σε έχει την μισή. έτσι είναι, και θα είναι για τουλάχιστον άλλα δύο χρόνια.. ειδικά τώρα όμως αυτό το χρόνο, είναι ακόμα πιο κρίσιμο.

το ένστικτό σου άκου τι σου λέει, η καρδιά σου. αν το μυαλό σου σου λέει ότι είσαι κουρασμένη πχ, ζύγισέ το ενάντια στην καρδιά σου, και πάρε και ένα σλινγκ αν δεν έχεις ήδη για να έχεις και ένα χέρι ελεύθερο φιλικά, Μαρία!

[novpal]

Το ίδιο πρόβλημα αποκτήσαμε & εμείς! Ο μικρός μας, που είναι σχεδόν 15 μηνών, δείχνει να είναι εξαιρετικά προσκολλημένος πάνω μου. Δεν μπορώ να τον αφήσω καθόλου μόνο του. Ακόμα & αν είμαι μαζί του, δεν θέλει να ασχολούμαι με τίποτα άλλο. Αν με δει να μιλάω στο τηλέφωνο ή να μαγειρεύω παίρνει το βιβλιαράκι του & επιμένει να του το διαβάσω.

Δεν ξέρω τί φταίει. Η αλήθεια είναι οτι δεν εργάζομαι & έτσι περνάμε όλες τις ώρες μας μαζί, αλλά δεν έχει αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά μας που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά!

Μήπως φταίει το οτι αρρώστησε για πρώτη φορά πριν απο 1 εβδομάδα(τίποτα σοβαρό, μια φαρυγγίτιδα τα συμπτώματα της οποίας διήρκησαν 36 ώρες) & νιώθει ανασφαλής ή αδύναμος?

[mimika]

Αχ ματακια μου εμεις περναμε τελικα τα ιδια!

[Niki-76]

θα άνοιγα κι εγώ ακριβώς το ίδιο τόπικ αλλά βρήκα αυτό...

 

ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΕΝΤΟΝΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ...

Και αγχώνομαι γιατί είμαστε σε διαδικάσία μετακόμισης,, ο άντρας μου δουλεύει πολλές ώρες κι εγώ δεν μπορώ να την αφήσω να κάνω δουλειές...

 

Δεν μπορώ να πάω τουαλέτα, να μαγειρέψω, να κάνω μπάνιο...

ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΛΥΓΜΟΥΣ.

Μέχρι τώρα ήταν πολύ ήσυχη. Καθόταν και στο πάρκο της, κι εγώ μπορούσα να κάνω διάφορα. τώρα δεν κάθεται να παίξει μόνη της .

την παιρνω λοιπόν και την χορευω αγκαλίτσα... (ο μπαρμπα-μαθιος-μια ωραία πεταλούδα, κλπ )

 

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ???

Μεχρι τωρα κοιμόταν μαζί μας, επίσης θηλάζει αποκλειστικά...

στο καινουριο σπίτι θα πάει σε δικο της δωμάτιο... ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΧΩΘΕΙ ΠΟΛΥ??? ΕΧΩ ΗΔΗ ΒΑΛΕΙ ΕΝΑ ΡΑΝΤΖΟ ΝΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ Ο ΥΠΝΟΣ...

 

Εκανα καλά???

εχω εξαρτηθει ΚΑΙ ΕΓΩ...

[sardelaki]

Νικάκι μου τα ίδια περνάω κι εγώ εδώ και έναν μήνα...ενώ το νινάκι μου κοιμόταν όλη την νύχτα τώρα δεν το κάνει...ξυπνάει χωρίς να κλαίει αλλά αν δεν τον πάρω αγκαλιά θα βάλει σίγουρα τα κλάματα. Συνήθως καταλήγουμε στο να κοιμόμαστε αγκαλίτσα...ίσως τώρα κάποιοι πουν πως αυτό δεν είναι σωστό που κάνω γιατι θα μάθει το παιδί να κοιμάται μαζί μου, αλλά και τί να κάνω; Είμαι της άποψης πως αφού το έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή θα του το δώσω...διότι μόλις τον βάλω δίπλα μου κοιμάται σε δευτερόλεπτα και δεν ξυπνάει καθόλου.

Την ημέρα ούτω λόγως για μαγείρεμα, δουλειές σπιτιού κτλ...δεν θέλει καθόλου να είναι μόνος του.

 

Αχ αυτό το άγχος του αποχωρισμού!

[gerakina]

Διαβάζω αυτά που γράφετε και είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου.

Όταν είμαι σπίτι η μικρή είναι συνέχεια από πίσω μου.

Σε όποιο δωμάτιο πάω με ακολουθεί και πιάνεται από τα πόδια μου να σηκωθεί και κλαίει. Ή μάλλον κλαψουρίζει.

Καμιά φορά μπορεί να παίζει στο σαλόνι ήσυχα με τον μπαμπά της

κι εγώ να είμαι στην κουζίνα κ μόλις περάσω από το χωλ και με δει αρχίζει να γκρινιάζει

και ξεκινάει να έρθει προς το μέρος μου.

Ο αντρας μου λέει είναι το gps μου, δεν θα με χάσει ποτέ με αυτό.

Κάποιες φορές εντάξει είναι κουραστικό.

Ευτυχώς την κατάσταση σώσει λίγο ο μάρσιπος.

 

Πολυ ενδιαφέροντα αυτά που γράφετε κ. Στυλιανάκη, θα τα έχω υπόψιν μου.

[candy1234]

Να ρωτήσω και εγώ κάτι που δεν ξέρω όμως αν έχει να κάνει με άγχος αποχωρισμου, λόγω της αρκετα μικρότερης ηλικίας μας... Ο μπέμπης είναι 6 μηνών και 10 ημερών. Όλη την ημέρα που τον κρατάει η μητέρα μου στο σπίτι μας είναι ήσυχος, παίζουν, γελάνε, μαθαίνει καινούργια πραγματάκια...γενικά μια χαρούλα. Εγώ φεύγω απο το πρωί στις 07:30 και γυρίζω στις 17:00 περίπου. Όταν γυρίσω, γελάει που με βλέπει, παίζουμε κλπ αλλά μετα απο καμια ώρα που θα τον αφήσω λίγο στο πάρκο του ..ή τέλοσπαντων δεν θα τον έχω αγκαλιά, κλαίει υπο μορφή γκρίνιας η οποια θα σταματήσει μόνο αν τον ξαναπάρω αγκαλίτσα. Σε ένα βιβλίο διαβασα πως τα μωρά καταλαβαίνουν την απουσία της μαμάς και όταν αυτή επιστρέφει...ξεκινούν την γκρίνια και τα σχετικά για να κερδίσουν την προσοχή της ή να την αποτρέψουν να ξαναφύγει...Ισχύει άραγε κάτι τέτοιο ή μήπως απλά είναι μια κάποια φάση που περνάει (είναι και στην περίοδο που βγάζει και δοντάκια-ήδη έχει βγάλει τα 2 κάτω- οπότε μπορεί να είναι γκρίνια πόνου