Ασχημη ψυχολογια & εγκυμοσυνη

[Lina27]

Χαιρετώ τα μέλη του φόρουμ! Είμαι νέο μέλος και παρ'όλο που χαίρομαι που σας βρήκα ο λόγος που γράφω είναι λίγο δυσάρεστος...

 

Είμαι 26 εβδομάδων έγκυος στο πρώτο μου παιδάκι (γεννάω αρχές Ιουνίου πρώτα ο Θεός). Με τον σύντροφο μου δεν προλάβαμε να παντρευτούμε και είμαστε μαζί καποια χρόνια και η εγκυμοσύνη δεν ήταν προγραμματισμένη καθώς είχαμε χωρίσει για ενα διάστημα -ή τουλάχιστον προσπαθήσαμε αλλά δε μας βγήκε! Προέκυψε μετά απο επανασύνδεση με σιγουριά όμως ότι θα είμαστε μαζί για πάντα...

 

Με την ανακάλυψη της εκυμοσύνης μου χαρήκαμε παρα πολύ! Μεχρι στιγμης βαίνουν όλα καλώς, οι εξετάσεις είναι όλες καλές και όλα δείχνουν ότι θα έχω μια καλή τελειόμηνη εγκυμοσύνη! Το θέμα είναι ότι μένουμε στο εξωτερικό και δεν έχουμε υποστηρικτικό δίκτυο και ουτε καλές δουλειές, τα βγάζουμε ίσα ίσα περα. Η μοναξιά και το μέτρημα τσίμα τσίμα για να βγαλουμε το μηνα είναι η πραγματικότητά μας... Για καποιο διαστημα μαλιστα στην αρχη της εγκυμοσυνης ημασταν και οι δυο ανεργοι αλλα δόξα τω Θεω βρηκαμε πάλι δουλειά, εγω μάλιστα είχα συνεντευξη ενω ήμουν έγκυος και το έκρυψα Και τους το είπα ενα σχεδόν ένα μήνα αφού άρχισα δουλειά όταν ήμουν 21 εβδομάδων! Αλλά η νομοθεσία με προστατεύει και δε μπορούν ούτε να με απολύσουν ούτε να μου ''την πουν'' ευτυχώς! Όχι ότι η μανατζερ δε ξίνισε τα μούτρα της ανακοίνωσα ότι μόλις τρεις μηνες αφου αρχισα τη δουλειά θα παρω αδεια μητρότητας... αλλα δε με νοιάζει, καθε μητερα στη θεση μου θα εκανε το ίδιο!

 

Η ψυχολογία μου όμως είναι άσχημη... Παρ'ολο που το μωράκι μου στην κοιλίτσα μου είναι μια χαρά και παρ'όλο που σιγα σιγα μπαινουν ολα σε μια ταξη και συντομα ευελπιστω ότι θα κανουμε και τα ψωνια μας για το μωρο και θα μετακομίσουμε σε ενα πιο όμορφο σπιτι... Τα συναισθήματα μου είναι αναμεικτα για διάφορους λόγους... Πρώτον, επειδή νιώθω αβεβαιότητα για το μέλλον. Μεγάλωσα η ίδια σε δύσκολη οικογένεια και ηθελα να εξασφαλίσω στο παιδί μου ενα καλύτερο μέλλον αλλα δε το βλέπω... Δευτερον δε προλαβα να χτισω μια αξιόλογη επαγγελματική πορεία λόγω συγκυριών, ατυχίας και ψυχολογικών θεμάτων δικών μου, που μου εφαγαν πολύ χρόνο από τη ζωή μου!

 

Όταν θα τελειώσει η άδεια και το επίδομα μητρότητας το μωράκι μου δε θα έχει κλείσει ακόμη χρόνο και εγω αν χρειαστει -που μαλλον θα χρειαστει- να βγω πάλι για δουλειά δεν εχω ούτε οικογενεια εδω, ούτε καλούς φίλους να με βοηθήσουν με το παιδί! Η φύλαξη παιδιών (βρεφονηπιακοι σταθμοί, νταντάδες κλπ) κοστίζουν πολύ και μόνο με μια καλή δουλεια αξίζει το αντίτιμο και δεν είμαι καθολου σιγουρη αν θα τη βρω αυτή την καλη δουλεια που ονειρεύομαι! Για να μη μακρυγορώ, η ψυχολογία μου δεν είναι καλή λόγω αγχους για το μέλλον της οικογένειας που θα ξεκινήσουμε με τον σύντροφο μου και μοναξιάς που νιώθω εδω πέρα. Για μήνες δεν είχα με ποιον να μοιραστω τη χαρά μου της εγκυμοσύνης! 'Ολες οι φίλες που ειχα απο Ελλάδα με τα χρόνια μου γυρισαν την πλατη, ειχαν δειξει σημαδια βεβαια ότι δεν ήταν αληθινες φιλες και πριν μεταναστευσω! Μερικές φορες αναρωτιεμαι ποιος θα βαφτισει το δικο μου το παιδί ή ποιος θα μας παντρεψει αφού δεν εχουμε κανεναν και με πιανουν τα κλαματα..

 

Η μόνη υποστήριξη μου ειναι τα τηλεφωνα που κανω στη μητερα μου αλλα και αυτης δε της λεω τη μαυριλα που νιωθω, αρκετα στεναχωριεται που ειμαι μακριά... Ώρες ωρες μετανιωνω για όλες τις αποφασεις που εχω παρει μεχρι στιγμης στη ζωη μου! Οτι μεταναστευσα, οτι εμεινα εγκυος, οτι θα ξεκινησω οικογενεια με εναν ανθρωπο που δεν ειμαι σιγουρη αν ταιριαζουμε 100% και αν θα κανει ό,τι μπορει για το καλο μας! Ωρες ωρες νιωθω πολύ μονη μεσα σε αυτη τη σχεση και ότι δε μπορω καθολου να βασιστω επανω στο συντροφο μου... Υπαρχει ενα προβλημα επικοινωνιας καθως δεν ειναι Ελληνας το οποιο μεσα σε όλα αυτα τα χρονια αλλες φορες το εβλεπα ανυπερβλητο εμποδιο και αλλες όχι. Ειμαι σε μια απο αυτες τις περιοδους που το βλεπω σαν εμποδιο αν και πιστευω ότι ειναι μονο η αφορμη.. Ο βαθυτερος λογος ειναι ότι νιωθω μια αβεβαιοτητα διπλα του, δε τον βλεπω να προσπαθει να βελτιωθει επαγγελματικα και εχει βολευτει σε μια δουλεια με ενα πενιχρο μηνιατικο ενω εγω ολη μερα ψαχνω λυσεις και για τους δυο.

 

Να προσθεσω σε ολα αυτα και οτι εχει ενα θειο και μια θεια στην πολη που ζουμε που δε τους παω καθολου σαν ανθρωπους και που ολο ζητανε χαρες και ο δικος μου τρεχει σαν τον βλακα ενω δεν εχουν παρει ενα τηλεφωνο να δουν πως ειμαι; Η μια επισκεψη; Ή οτι δε μας εχουν καλεσει ποτε να φαμε απο τοτε που εμαθαν οτι ειμαι εγκυος και η θεια του πεταει κακιες ''μη χαιρεσαι που παν ολα καλα, ποτε δε ξερεις...!'', υπονοωντας οτι κατι μπορει να παει στραβα με το μωρο και αλλα τετοια ''ομορφα'' Πριν επανασυνδεθουμε δε τους γνωριζα αυτους τους ανθρωπους και ντρεπομαι που το λεω αλλα αν τους ηξερα μπορει να αλλαζε και ολη η γνωμη μου για τον συντροφο μου και την πορεια της σχεσης μας, καθως αισθανομαι ότι εμπλεξα με ασχημη οικογενεια... οσο και να προσπαθω να μη δινω σημασια επηρρεαζομαι! Ωρες ωρες σκεφτομαι να παω πισω στην Ελλαδα στην μανουλα μου αλλα και εκει οι συνθηκες δεν ειναι καλες και δε ξερω τι θα απογινουμε εγω και το μωρο μου!

 

συγγνωμη για το μεγαλο κειμενο... ηθελα να τα βγαλω απο μεσα μου....

[Endelweiss]

Lina καλησπερα

Κατ αρχην και μονο λογω των ορμονων στην εγκυμοσυνη δεν αισθανομαστε πολλες φορες καλα.τα χω περασει κ γω και πολλες αλλες μανουλες φανταζομαι.Αρνητικες σκεψεις κλαμματα κτλ ειναι γεγονος και ολα ειναι φυσιολογικα..

Οσον αφορα το οικονομικο ειναι σιγουρα σημαντικο αλλα αυτη τη στιγμη το μονο που πρεπει να σ απασχολει ειναι να εισαι καλα εσυ κ το παιδακι σου που ερχεται.

Μετα εχει ο Θεος.Αν υπαρχει υγεια κ δουλειες βρισκεις και ολα θα τα κανεις.

Τωρα το οτι εισαι μακρια απο τους δικους σου ανθρωπους ξερω ποσο δυσκολο ειναι γιατι ειμαι κ γω μακρια(αν και εντος Ελλαδας)Συζητησε τους προβληματισμους σου με το συντροφο σου,πρεπει να τα μοιραστεις ολα αυτα μαζι του γιατι αφορουν κ εκεινον.

Εχετε σκεφτει να ερθετε Ελλαδα;Του το εχεις πει ποτε;

Οσο για τη θεια του τι να πω;;;;μακρια κ αγαπημενοι και προσπαθησε να μη δινεις σημασια.

Παντως να ξερεις οτι στην εγκυμοσυνη η ψυχολογια ειναι στα πατωματα.στις περισσοτερες γυναικες τουλαχιστον.θα περασει.μη φοβασαι.απλα αν χρειαζεσαι βοηθεια ζητα το.μην περιμενεις.μιλα μαζι του η με τη μητερα σου.

[Lina27]

Eleni σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Ναι υπάρχει υγεία και υπάρχει περίθαλψη και εκτιμώ πολύ ότι δε θα χρειαστεί να πληρώσω τίποτα για φαρμακα και ιατρους και θα γεννήσω με υποστήριξη απο μια μαια που με παρακολουθεί σε όλη την εγκυμοσύνη, ότι θα ξεκινήσω συναντήσεις ενημέρωσης και ανώδυνου τοκετού με άλλες μαμάδες και ναι το πιο βασικό που είναι η υγεία και η περίθαλψη υπάρχουν και μακάρι να συνεχίσουν όλα να πάνε καλά.

 

Η ψυχική μου υγεία όμως χειροτερευει και πολύ φοβαμαι ότι ειμαι σε ομαδα κινδυνου για επιλόχειο καταθλιψη... Σιγουρα και οι ορμόνες παιζουν μεγαλο ρολο. Στην αρχη ενω χαρηκα ημουν ασχημα ψυχολογικα για 2,5 μηνες μεχρι δηλαδη οταν εμπαινα στον 4ο μηνα λογω ορμονων και της ανεργιας. Οταν βρηκαμε δουλεια αρχισα να νιωθω λιγο καλυτερα για περιπου ενα μηνα και τωρα παλι η αρνητικοτητα μου εχει χτυπησει την πορτα! Για ολα αυτα ειναι ενημερη η μαια μου απο την αρχη της εγκυμοσυνης και ο γιατρος μου ειπε αν νιωσω απολυτα χαλια να επαιρνα αντι-καταθλιπτικα που ομως εγω θελω να αποφυγω. Εχω ιστορικο αγχωδους διαταραχης και ηπιας/μετριας καταθλιψης για τα οποια πηρα αγωγη για λίγο καιρο... Με εχουν παραπεμψει απο την αρχη της εγκυμοσυνης σε μια υπηρεσια ψυχικης υγειας και μολις πριν λιγο καιρο ηρθε το γραμμα για να παω εκει να μιλησω (εχει και εδω το συστημα υγειας τα κακα του..). Σε λιγες μερες ειναι το ραντεβου και ελπιζω να ελθει μια υποστηριξη απο εκει...

 

Οσο για τη μαμα μου ειναι λίγο στον κοσμο της γιατι εχει περασει πολλα στη ζωη της και μονο στεναχωρια θα της δωσω.. Αλλα μιλησα στην αδερφη μου...η οποια δεν εχει και αδικο που μου ειπε οτι βιαστηκα... οτι μαλλον δεν ηταν ο καταλληλος ανθρωπος για μενα... οτι δεν κανουμε οικογενεια με οποιον να 'ναι αλλα κοιταμε και το μελλον μας... εχει δικιο αλλα ποσο με βοηθανε ολα αυτα τωρα; καθολου...

 

Η περιπτωση να παμε μαζι Ελλαδα δε μας εχει περασει απο το μυαλο, δεν υπαρχει σπιτι και ουτε δουλεια και ο συντροφος θα δυσκολευτει πολυ με τη γλωσσα... Και πολύ χλωμο να εβρισκε δουλεια...

[ninaki80]

Eleni σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Ναι υπάρχει υγεία και υπάρχει περίθαλψη και εκτιμώ πολύ ότι δε θα χρειαστεί να πληρώσω τίποτα για φαρμακα και ιατρους και θα γεννήσω με υποστήριξη απο μια μαια που με παρακολουθεί σε όλη την εγκυμοσύνη, ότι θα ξεκινήσω συναντήσεις ενημέρωσης και ανώδυνου τοκετού με άλλες μαμάδες και ναι το πιο βασικό που είναι η υγεία και η περίθαλψη υπάρχουν και μακάρι να συνεχίσουν όλα να πάνε καλά.

 

Η ψυχική μου υγεία όμως χειροτερευει και πολύ φοβαμαι ότι ειμαι σε ομαδα κινδυνου για επιλόχειο καταθλιψη... Σιγουρα και οι ορμόνες παιζουν μεγαλο ρολο. Στην αρχη ενω χαρηκα ημουν ασχημα ψυχολογικα για 2,5 μηνες μεχρι δηλαδη οταν εμπαινα στον 4ο μηνα λογω ορμονων και της ανεργιας. Οταν βρηκαμε δουλεια αρχισα να νιωθω λιγο καλυτερα για περιπου ενα μηνα και τωρα παλι η αρνητικοτητα μου εχει χτυπησει την πορτα! Για ολα αυτα ειναι ενημερη η μαια μου απο την αρχη της εγκυμοσυνης και ο γιατρος μου ειπε αν νιωσω απολυτα χαλια να επαιρνα αντι-καταθλιπτικα που ομως εγω θελω να αποφυγω. Εχω ιστορικο αγχωδους διαταραχης και ηπιας/μετριας καταθλιψης για τα οποια πηρα αγωγη για λίγο καιρο... Με εχουν παραπεμψει απο την αρχη της εγκυμοσυνης σε μια υπηρεσια ψυχικης υγειας και μολις πριν λιγο καιρο ηρθε το γραμμα για να παω εκει να μιλησω (εχει και εδω το συστημα υγειας τα κακα του..). Σε λιγες μερες ειναι το ραντεβου και ελπιζω να ελθει μια υποστηριξη απο εκει...

 

Οσο για τη μαμα μου ειναι λίγο στον κοσμο της γιατι εχει περασει πολλα στη ζωη της και μονο στεναχωρια θα της δωσω.. Αλλα μιλησα στην αδερφη μου...η οποια δεν εχει και αδικο που μου ειπε οτι βιαστηκα... οτι μαλλον δεν ηταν ο καταλληλος ανθρωπος για μενα... οτι δεν κανουμε οικογενεια με οποιον να 'ναι αλλα κοιταμε και το μελλον μας... εχει δικιο αλλα ποσο με βοηθανε ολα αυτα τωρα; καθολου...

 

Η περιπτωση να παμε μαζι Ελλαδα δε μας εχει περασει απο το μυαλο, δεν υπαρχει σπιτι και ουτε δουλεια και ο συντροφος θα δυσκολευτει πολυ με τη γλωσσα... Και πολύ χλωμο να εβρισκε δουλεια...

 

Κοριτσι μου αφου εχεις ζητησει βοηθεια θα τα πας μια χαρα! Οτι θελεις μπορεις να το συζητας κ εδω θα σου κανει καλο! Μην στεναχωριεσαι ειναι οι ορμονες τις εγκυμοσυνης κ σιγα σιγα θα καλητερεψουν τα πραγματα. Κανεις δεν εχει τον τελειο συντροφο αν υπαρχει αγαπη κ υγεια ολα θα τα λυσετε αλλα κ να μην τα λυσετε δεν χρειαζετε να καταπιεζεσε δεν θα εισαι η πρωτη που θα εχεις παρει διαζυγιο. Ολα τα πραγματα αν εχεις υγεια λυνονται ολα μπορεις να τα καταφερεις αυτο να σκεφτεσε!!

[Endelweiss]

Δεν ξερω αν αυτο σε παρηγορει αλλα ειμαι και εγω ανθρωπος που εχει τα ψυχολογικα του ανα διαστηματα.να φανταστεις οτι ημουν σιγουρη οτι θα παθω επιλοχειο καταθλιψη σε ολη μου σχεδον την εγκυμοσυνη.Τελικα δεν επαθα τιποτα και ημουν χαρουμενη γι αυτο.Βεβαια εχω τα σκαμπανεβασματα μου γιατι δεν ολα παντα ευκολα.Οπως και να χει προσπαθησε να σκεφτεσαι λιγο θετικα.περιμενε να γεννησεις με το καλο,να περασει και ενα διαστημα να προσαρμοστεις με το μωρο και μετα θα δεις τι θα κανεις αν δεν εισαι καλα.Η ιδεα και μονο του ερχομου ενος του παιδιου μας προκαλει πολλες φορες ενα πανικο αλλα ολα γινονται.Εγω στην αρχη ημουν σαν χαμενη και πολλες αλλες φανταζομαι.Ολα ομως πηγαν καλα.Καποιοι ανθρωποι ειναι πιο δυνατοι και αντιμετωπιζουν τα πραγματα ευκολα καποιοι αλλοι ομως θελουν βοηθεια.Να εχεις καποιον να μιλας και να μοιραζεσαι προβληματα και συναισθηματα και μετα θα ειναι πιο ευκολα.Αυτα που λεει η αδερφη σου μπορει να ειναι σωστα μπορει και οχι.απλα δεν εχουν νοημα κατα τη γνωμη μου τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη τουλαχιστον.Οπως ειπε και η ninaki80 κανεις δε

ν εχει τελειο συντροφο και παντα υπαρχει και η εσχατη λυση.

Περιμενε να απαλλαγεις απο ολα αυτα που σου φερνουν οι ορμονες της εγκυμοσυνης και μετα θα σκεφτεις καθαρα για το μελλον σας.Εμενα η συζητηση εδω μεσα με βοηθησε σε καποια θεματα αρκετα.Γι αυτο οτι θες να μοιραστεις .....γραψ το..για μενα ειναι σαν ψυχοθεραπεια

[Lina27]

Νινακι σε ευχαριστώ πολύ για το κουράγιο που μου δινεις. Προσπαθω να εστιασω στα θετικά αλλα επειδη ειμαι και πολυ οργανωτικος σαν ανθρωπος και ρεαλιστρια και κοιταω πολύ στο μελλον αυτη τη στιγμη βλεπω τις δυκολιες, την ελλειψη υποστηριξης, τη μοναξια... η αδερφη μου λεει δε θελει να μου χαιδεψει τα αυτια, θα ειναι δυσκολα, η ιδια μονη σε μια αλλη πολη της Ελλαδας απλως και δυσκολευτηκε πολυ με τη γεννηση και τη λοχεια..και μου ειπε οτι ''ας τη συγχωρεσει ο Θεος αλλα αν της ειχα πει νωριτερα οτι ειμαι εγκυος θα μου ελεγε να κανω εκτρωση''. Εγω για πολύ προσωπικους λογους δε θα μπορουσα να κανω κατι τετοιο και το αγαπω το μωρακι μου ηδη και προσπαθω να βρω τις λυσεις για να του χαρισω μια αξιοπρεπη ζωη. Ακομη και αν εξασφαλισουμε τη στεγη την τροφη και το ρουχισμο με πολλες θυσιες το παιδακι μας οπως και καθε παιδακι θα θελει να βλεπει μια χαρουμενη μαμα και πολύ φοβαμαι οτι δε θα ειμαι... Και νιωθω ασχημα για αυτο... και οτι οι φοβοι μου θα επιβεβαιωθουν..

 

Μου λειπουν τοσο απλα πραγματα απο την Ελλαδα... αν και δεν ειχα υποστηρικτικο περιβαλλον ουτε εκει.. Αλλα να, οσοι ζουν στο εξωτερικο ξερουν τι κλεισουρα υπαρχει... πχ. χρυσοπληρωνουμε ενα διαμερισμα που στην Ελλαδα θεωρειται πολυ χαμηλης ποιοτητας -και ειναι!- που μου ριχνει την ψυχολογια... και σε συνδυασμο με τον καιρο και την βαρετη ζωη της πολης νιωθω τοσο εγκλωβισμενη. Ειμαι εγκυος και με εχει φαει η κλεισουρα... Και σκεφτομαι οτι εδω εχουμε εστω δουλεια αλλα αλλες φορες οπως ειπα μετανιωνω πολυ για τις επιλογες μου γιατι ειχα δυνατοτητες αλλα λογω συγκυριων και ιδιοσυγκρασιας δεν κυνηγησα και δεν κατορθωσα τιποτα.. Ηθελα να βρω την αγαπη αλλα η αγαπη δε τρωγεται στο ψωμι... Και νιωθω τυψεις για την αρνητικοτητα που νιωθω, που κανω πισωγυρισματα με το μυαλο μου και ειναι σαν να ακυρωνω ετσι το ιδιο μου το παιδι. Φοβαμαι οτι την αρνητικοτητα αυτη τη ''νιωθει'' το παιδι και φοβαμαι οτι δε θα ειμαι δυνατη και χαρουμενη μαμα για το παιδί μου.

 

Μεσα στη λυπη μου νιωθω καπως καλυτερα που βρηκα αυτο το φορουμ γιατι εχω τοσο αναγκη να μοιραστω αυτα που νιωθω..

[ninaki80]

Νινακι σε ευχαριστώ πολύ για το κουράγιο που μου δινεις. Προσπαθω να εστιασω στα θετικά αλλα επειδη ειμαι και πολυ οργανωτικος σαν ανθρωπος και ρεαλιστρια και κοιταω πολύ στο μελλον αυτη τη στιγμη βλεπω τις δυκολιες, την ελλειψη υποστηριξης, τη μοναξια... η αδερφη μου λεει δε θελει να μου χαιδεψει τα αυτια, θα ειναι δυσκολα, η ιδια μονη σε μια αλλη πολη της Ελλαδας απλως και δυσκολευτηκε πολυ με τη γεννηση και τη λοχεια..και μου ειπε οτι ''ας τη συγχωρεσει ο Θεος αλλα αν της ειχα πει νωριτερα οτι ειμαι εγκυος θα μου ελεγε να κανω εκτρωση''. Εγω για πολύ προσωπικους λογους δε θα μπορουσα να κανω κατι τετοιο και το αγαπω το μωρακι μου ηδη και προσπαθω να βρω τις λυσεις για να του χαρισω μια αξιοπρεπη ζωη. Ακομη και αν εξασφαλισουμε τη στεγη την τροφη και το ρουχισμο με πολλες θυσιες το παιδακι μας οπως και καθε παιδακι θα θελει να βλεπει μια χαρουμενη μαμα και πολύ φοβαμαι οτι δε θα ειμαι... Και νιωθω ασχημα για αυτο... και οτι οι φοβοι μου θα επιβεβαιωθουν..

 

Μου λειπουν τοσο απλα πραγματα απο την Ελλαδα... αν και δεν ειχα υποστηρικτικο περιβαλλον ουτε εκει.. Αλλα να, οσοι ζουν στο εξωτερικο ξερουν τι κλεισουρα υπαρχει... πχ. χρυσοπληρωνουμε ενα διαμερισμα που στην Ελλαδα θεωρειται πολυ χαμηλης ποιοτητας -και ειναι!- που μου ριχνει την ψυχολογια... και σε συνδυασμο με τον καιρο και την βαρετη ζωη της πολης νιωθω τοσο εγκλωβισμενη. Ειμαι εγκυος και με εχει φαει η κλεισουρα... Και σκεφτομαι οτι εδω εχουμε εστω δουλεια αλλα αλλες φορες οπως ειπα μετανιωνω πολυ για τις επιλογες μου γιατι ειχα δυνατοτητες αλλα λογω συγκυριων και ιδιοσυγκρασιας δεν κυνηγησα και δεν κατορθωσα τιποτα.. Ηθελα να βρω την αγαπη αλλα η αγαπη δε τρωγεται στο ψωμι... Και νιωθω τυψεις για την αρνητικοτητα που νιωθω, που κανω πισωγυρισματα με το μυαλο μου και ειναι σαν να ακυρωνω ετσι το ιδιο μου το παιδι. Φοβαμαι οτι την αρνητικοτητα αυτη τη ''νιωθει'' το παιδι και φοβαμαι οτι δε θα ειμαι δυνατη και χαρουμενη μαμα για το παιδί μου.

 

Μεσα στη λυπη μου νιωθω καπως καλυτερα που βρηκα αυτο το φορουμ γιατι εχω τοσο αναγκη να μοιραστω αυτα που νιωθω..

 

Καταρχας τωρα που θα ερθει το μωρακι σκεψου οτι θα εχεις συνεχεια παρεα!!! Κ μονο αυτο ειναι κατι που θα σου φτιαξει την καθημερινοτητα. Δεν χρειαζετε να κανεις πολλα εξοδα για να βγεις μια βολτα σε ενα παρκο με το μωρακι σου κ σιγουρα θα βρεις κ αλλες νεες μανουλες που θα κανετε παρεα τα μωρα γενικα φερνουν κ κοσμο πιο κοντα σου κ αναγκαστικα βρισκεις κ νεα ενδιαφεροντα που τωρα μπορει να μην εχεις καν σκεφτει. Εγω πιστευω οτι με το μωρακι θα βρεις ενα νεο νοημα στη ζωη σου. Τωρα μπορει δηλαδη να σου φαινονται βουνο πολλα πραγματα αλλα οταν ερθει το μωρακι να τα δεις διαφορετικα κ τα πιο απλα πραγματα να σου φανουν τελεια γιατι θα τα κανεις για το μωρακι σου κ θα βλεπεις μια φατσουλα ετυχισμενη.

[Lina27]

Δεν ξερω αν αυτο σε παρηγορει αλλα ειμαι και εγω ανθρωπος που εχει τα ψυχολογικα του ανα διαστηματα.

 

Ελενη κανενας δε θελω να ειναι ασχημα και να περναει ασχημα αλλα σιγουρα αυτη ειναι η πραγματικοτητα, πολλες μαμαδες εχουν φοβους και ανησυχιες και οπως ειπες και εσυ αυτο ενιωθα κι εγω στην αρχη, σαν χαμενη... Χαιρομαι να ακουω οτι παρα τους φοβους πολλες μαμαδες βρισκουν δυναμη και με τον ερχομο του παιδιου τους τα καταφερνουν οπως εγινε με σενα. Προσευχομαι να γινει το ιδιο και με μενα.Οπως βρηκα τη δυναμη μεσα μου για να μη βαλτωσω και ετρεξα σε συνεντευξεις και κυνηγησα τη δουλεια και παρακινησα και τον συντροφο μου να αγωνιστουμε ετσι να βρω παλι δυναμη θελω...

 

Αυτη η θεια του σαν να με γρουσουζεψε ενα πραγμα και απο την μερα που μου ειπε ''να προσεχω'' επεσε η διαθεση μου! Δε ξερω αν ειναι ιδεα μου αλλα ημουν σχετικα καλα μεχρι πριν δυο εβδομαδες και απο τοτε που ακουσα αυτη την κουβεντα και πολλες αλλες αρνητικοτητες τετοιες απο το τηλ. που πηρε σπιτι μας οχι για να δει τι κανω εγω αλλα γιατι εψαχνε τον δικο μου να του ζητησει παλι μια χαρη... Τελοσπαντων οπως ειπες αυτο που μετραει ειναι η υγεια και δεν πρεπει να δινω σημασια σε αυτα!

 

Οσο για το μελλον της σχεσης μας πολυ με ανησυχει αλλα προς το παρον δε νιωθω ετοιμη να παρω καμια οριστικη αποφαση. Χρειαζομαι εστω αυτη την συντροφικοτητα και στηριξη που μου προσφερει, τελειος δεν ειναι, τελεια η ζωη μας δεν ειναι, αλλα μονη δε μπορω να τα καταφερω.. Εστιαζω στη γεννα που πλησιαζει και στο να αγορασουμε την κουνια, το καροτσακι και ολα οσα χρειαζομαστε... οπως πολυ σωστα μου λετε, δε θα ειμαι ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια αν δε τα βρουμε και τωρα προεχει το μωρακι. Πρεπει να το εμπεδωσω αυτο...

[Lina27]

Καταρχας τωρα που θα ερθει το μωρακι σκεψου οτι θα εχεις συνεχεια παρεα!!! Κ μονο αυτο ειναι κατι που θα σου φτιαξει την καθημερινοτητα. ...

 

 

Νινακι εχεις δικιο. Ειμαι ατομο που οταν καθομαι με πιανουν τα ψυχολογικα μου γιατι σκεφτομαι πολυ, το μυαλο μου υπερλειτουργει και σκεφτομαι πχ ασχημες καταστασεις και αναμνησεις ενω απο την αλλη οταν ειμαι και στο τρεξιμο πχ σε μια δουλεια που δε μου αρεσει παλι φθειρομαι και τα νευρα μου ειναι τσιτωμενα. Εχω μια ευαισθησια και ταση για μελαγχολια. Ειμαι καπως σπιτογατα και μου αρεσουν απλα πραγματα στη ζωη, καλο φαγητο, καθαριοτητα, ενα ποτηρι κρασι... Μια βολτα... εχω περπατησει τοσες φορες στα ιδια μερη εδω και τα εχω βαρεθει.. δεν εχουμε χομπι, φιλους, κατι να αλλαξει την καθημερινοτητα μας...

 

Αλλα τι να πω ισως με το παιδακι παρολη την κουραση που ολοι τοσο πολυ υπερτονιζουν οντως να ερθει ενα νοημα στη ζωη μου. Ημουν ατυχη στη ζωη μου και δεν ειχα ουτε ευτυχια στην οικογενεια ουτε φιλες καλες ουτε γενικοτερα καλη τυχη. Και το παιδακι μου το ενιωσα σαν ευλογια αφου ξεπερασα το αρχικο σοκ και μου αρεσε που μεχρι προσφατα ενιωθα ετσι... Θελω να ξανανιωσω ετσι γιατι απο τοτε που ξαναγυρισε η αρνητικοτητα δε προσεχω και πολυ τον εαυτο μου.. Τρωω με το ζορι και εχω παλι ξινιλες, ενω κοιμαμαι πολύ λιγο και αν δεν ηταν η δουλεια 5 φορες την εβδομαδα να περπαταω θα με ετρωγε το μεσα που το θεωρω κακο για μια εγκυο. Ολα τα αρνητικα μου βγαινουν καθε ΣΚ αφου τελειωσω με τις δουλειες του σπιτιου και τα ψωνια και καθησω γιατι σκεφτομαι ''και τωρα; που ειναι μια φιλη να πιουμε ενα καφε; που ειναι η μαμα μου να φαω λιγο την πιτουλα της..που ειναι τα γνωριμα τα ελληνικα στοιχεια;'' Αυριο Καθαρα Δευτερα, μια μερα σαν ολες τις αλλες εδω, ισως μαγειρεψω καλαμαρακια να νιωσω λιγο Ελλαδα..

 

Νιωθω ενα κενο δηλαδη, οτι αγωνιζομαι αλλα δε ζω. Και ειμαι μονο 27 και δεν εχω ζησει πολλα, δεν εχω βγει πολυ στη ζωη μου, δεν ειχα πολλες παρεες, δεν ειχα δουλεια ή λεφτα, εχω κανει γιορτες μονη μου και στην Ελλαδα γιατι δεν με ηθελαν οι φιλες ή τα αδερφια μου με τις οικογενειες τους.. Ολα εδειχναν οτι γεννηθηκα να ζω μονη, αλλα δε ξερω γιατι, δεν ειμαι κακος ανθρωπος, απλως δε με αγαπησε κανεις... Κυνηγησα φιλες, παρεες, ανθρωπους, ονειρα... Εψαχνα μια ζωη την αγαπη και τη βρηκα σε μια δυσκολη σχεση, σε ενα ξενο τοπο, με εναν ξενο... Και ενιωσα οπως τωρα, στην αρχη σαν χαμενη, μετα ευλογημενη και τωρα παλι σαν χαμενη. Εχω την ταση να κανω το ασπρο μαυρο και το μαυρο ασπρο και παλι απο την αρχη. Προσπαθω να αποδεχτω τα χαρτια που μου μοιραστηκαν στη ζωη αλλα η ζωη ειναι τοσο μουντη και δυσκολη και μονοτονη... Εχω ακουσει οτι τα παιδακια φερνουν ενα νεο τροπο ζωης διαφορετικο μεν αλλα με με δραστηριοτητες, κοινωνικες συναναστροφες.. οπως μου λες και εσυ Νινακι. Μακαρι να υπαρξει μια τετοια θετικη αλλαγη... Για να συνεχιζουμε σε αυτη τη ζωη με τις τοσες δυσκολιες χρειαζομαστε ολοι λιγη παρεα, ενα καφε, μια φιλη...

[BabyCute]

Νινακι σε ευχαριστώ πολύ για το κουράγιο που μου δινεις. Προσπαθω να εστιασω στα θετικά αλλα επειδη ειμαι και πολυ οργανωτικος σαν ανθρωπος και ρεαλιστρια και κοιταω πολύ στο μελλον αυτη τη στιγμη βλεπω τις δυκολιες, την ελλειψη υποστηριξης, τη μοναξια... η αδερφη μου λεει δε θελει να μου χαιδεψει τα αυτια, θα ειναι δυσκολα, η ιδια μονη σε μια αλλη πολη της Ελλαδας απλως και δυσκολευτηκε πολυ με τη γεννηση και τη λοχεια..και μου ειπε οτι ''ας τη συγχωρεσει ο Θεος αλλα αν της ειχα πει νωριτερα οτι ειμαι εγκυος θα μου ελεγε να κανω εκτρωση''. Εγω για πολύ προσωπικους λογους δε θα μπορουσα να κανω κατι τετοιο και το αγαπω το μωρακι μου ηδη και προσπαθω να βρω τις λυσεις για να του χαρισω μια αξιοπρεπη ζωη. Ακομη και αν εξασφαλισουμε τη στεγη την τροφη και το ρουχισμο με πολλες θυσιες το παιδακι μας οπως και καθε παιδακι θα θελει να βλεπει μια χαρουμενη μαμα και πολύ φοβαμαι οτι δε θα ειμαι... Και νιωθω ασχημα για αυτο... και οτι οι φοβοι μου θα επιβεβαιωθουν..

 

Μου λειπουν τοσο απλα πραγματα απο την Ελλαδα... αν και δεν ειχα υποστηρικτικο περιβαλλον ουτε εκει.. Αλλα να, οσοι ζουν στο εξωτερικο ξερουν τι κλεισουρα υπαρχει... πχ. χρυσοπληρωνουμε ενα διαμερισμα που στην Ελλαδα θεωρειται πολυ χαμηλης ποιοτητας -και ειναι!- που μου ριχνει την ψυχολογια... και σε συνδυασμο με τον καιρο και την βαρετη ζωη της πολης νιωθω τοσο εγκλωβισμενη. Ειμαι εγκυος και με εχει φαει η κλεισουρα... Και σκεφτομαι οτι εδω εχουμε εστω δουλεια αλλα αλλες φορες οπως ειπα μετανιωνω πολυ για τις επιλογες μου γιατι ειχα δυνατοτητες αλλα λογω συγκυριων και ιδιοσυγκρασιας δεν κυνηγησα και δεν κατορθωσα τιποτα.. Ηθελα να βρω την αγαπη αλλα η αγαπη δε τρωγεται στο ψωμι... Και νιωθω τυψεις για την αρνητικοτητα που νιωθω, που κανω πισωγυρισματα με το μυαλο μου και ειναι σαν να ακυρωνω ετσι το ιδιο μου το παιδι. Φοβαμαι οτι την αρνητικοτητα αυτη τη ''νιωθει'' το παιδι και φοβαμαι οτι δε θα ειμαι δυνατη και χαρουμενη μαμα για το παιδί μου.

 

Μεσα στη λυπη μου νιωθω καπως καλυτερα που βρηκα αυτο το φορουμ γιατι εχω τοσο αναγκη να μοιραστω αυτα που νιωθω..

Γιατι κλεισούρα; Που εισαι; Δεν μπορεις να βγεις εξω με τον φιλο σου;

[BabyCute]

Δεν ξερω σε ποια χώρα εισαι απλα να σου πω σε πολλες ευρωπαϊκές χώρες έχουνε γκρουπ με μαμάδες/μωρα και πανε βόλτες , playgroup κλπ

Με το πρώτο μωρο μου σε τέτοιο γκρουπ ήμουν και αποδείχτηκε πολυ δυνατή φιλια με ολα τα κοριτςια ακομα σχεδον 5 χρονια μετα

 

Ψαξτο στην χώρα σου, και στην περιοχή σου, αν θες να μου πεις που εισαι ευχαρίστως να το ψάξω αλλα το να εχεις επαφή με άλλες μαμάδες συην ιδια φάση οταν με το καλο γεννήσεις θα σε βοηθηςει πολυ ψυχολογικα

[Lina27]

Δεν ξερω σε ποια χώρα εισαι απλα να σου πω σε πολλες ευρωπαϊκές χώρες έχουνε γκρουπ με μαμάδες/μωρα και πανε βόλτες , playgroup κλπ

Με το πρώτο μωρο μου σε τέτοιο γκρουπ ήμουν και αποδείχτηκε πολυ δυνατή φιλια με ολα τα κοριτςια ακομα σχεδον 5 χρονια μετα

 

Ψαξτο στην χώρα σου, και στην περιοχή σου, αν θες να μου πεις που εισαι ευχαρίστως να το ψάξω αλλα το να εχεις επαφή με άλλες μαμάδες συην ιδια φάση οταν με το καλο γεννήσεις θα σε βοηθηςει πολυ ψυχολογικα

 

Babycute Ειμαι στην Αγγλια, αυριο ξεκιναω antenatal classes οπως λεγονται εδω και θα δω ...ισως γνωρισω μαμαδες και ερθουμε κοντα. Αλλιως θα ήθελα να μαθω ποια γκρουπ γνωριζεις αν βεβαια η εμπειρια σου ειναι απο Αγγλια.

[Lina27]

Γιατι κλεισούρα; Που εισαι; Δεν μπορεις να βγεις εξω με τον φιλο σου;

 

κλεισουρα ναι γιατι μετραμε τα λεφτα, περασαμε δυσκολα οικονομικα ενα διαστημα και ακομη μπαλωνουμε τρυπες που προεκυψαν σε εκεινη τη φαση.. σπανια κανουμε κατι μονο μια φορα στις 15 και αυτο θα ειναι ενα φτηνο σινεμα ή ενας καφες. Δεν εχουμε φιλους να μας καλεσουν ή να τους καλέσουμε επισης...

[BabyCute]

Babycute Ειμαι στην Αγγλια, αυριο ξεκιναω antenatal classes οπως λεγονται εδω και θα δω ...ισως γνωρισω μαμαδες και ερθουμε κοντα. Αλλιως θα ήθελα να μαθω ποια γκρουπ γνωριζεις αν βεβαια η εμπειρια σου ειναι απο Αγγλια.

 

Δες NCT classes της περιοχής σου. Τα γκρουπ ειναι γύρω στις 4-5 μαμάδες και γνωριζεστε κανα δυο μηνες πριν την γεννά αλλα ο σκοπός ειναι να περάσετε όλο τον χρονο παρέα τα πρωινά κλπ

Δεν ειναι πολυ ακριβό αλλα antenatal classes εχεις και το NHS for free που μπορεις να γνωριστείς με άλλες μαμάδες

Αλλιώς οταν γεννήσεις υπάρχουν ενα σωρο playgroups που οταν αρχιζεις να πηγαίνεις γνωρίζεις άλλες μαμάδες - δες στο netmumsγια την περιοχή σου.

μην ανησυχεις με υο καλο που θα γεννήσεις θα γνωρίσεις και άλλες μαμάδες θα κάνετε παρέα εκεί ειναι πιο δυκτιωμενα σε τέτοια απο ελλαδα... Αν δεν υπαρχει βελτίωση μίλησε στον GP σου μερικες φορές ειναι θαυματουργοι , μπορούν να σε να βάλουν επαφή με άλλες μαμάδες κλπ απο τωρα

Και μιλα οπωςδηποτε στις health visitor με το που θα γεννήσεις βοηθάνε πααααααρα πολυ σε τέτοια .. Αλλα εννοείται μην περιμένεις μεχρι τοτε ....