Σκέφτομαι να κάνω παιδί αλλά κάτι με αποθαρρύνει...

[Jullie Sun]

Jullie Sun σαφώς και κανείς δεν μπορεί να σου πει αν θα κάνεις παιδί ή όχι (με ποιο δικαίωμα άλλωστε.

 

Θέλω να μου επιτρέψεις να εκφράσω μια άποψη, βασισμένη στη δική μου εμπεριά. Ίσως σε βοηθήσει, ίσως σε αφορά, ίσως και όχι.

 

Ως παιδί που μεγάλωσα σε μια οικογένεια που σίγουρα θα τη χαρακτήριζα δυσλειτουργική, είχα και εγώ μεγάλους προβληματισμούς για τη γονεϊκότητα. Από τη μία ήθελα να κάνω παιδιά, καθώς θεωρούσα ότι θα ήταν η ευκαιρία μου στην "κανονικότητα" που δεν είχα μεγαλώνοντας. Από την άλλη ξέροντας τι αντίκτυπο έχει σε ένα παιδί όταν οι γονείς τα "σκατ...νουν", ένοιωθα το βάρος αυτής της ευθύνης να με πνίγει.

 

Τελικά δούλεψα πολύ με τον ευατό μου πριν γίνω μητέρα. "Επισκέφτηκα" ξανά τα παιδικά μου χρόνια, προσπάθησα να ερμηνεύσω γεγονότα, θύμωσα, έκλαψα, με κατάλαβα και προσπάθησα να με αγαπήσω.

 

Όταν έκανα παιδί κατάλαβα τη σημασία όλης αυτής της δουλειάς.

Και όμως, παρόλη την "αυτοθεραπεία" μου, είδα πόσο εύκολο είναι όταν φθάνεις στα όρια σου, τα ψυχολογικά, τα συναισθηματικά, τα σωματικά να αναπαράξεις τις συμπεριφορές του παρελθόντος σου.

Στη μεγάλη μου κούραση με είδα να μεταμορφώνομαι στον πατέρα μου, να θυμώνω, να νιώθω την παρόρμηση να φωνάξω. Ευτυχώς είμαι σε θέση να το αναγνωρίζω, και να το μαζεύω, χωρίς να χρειαστεί να βιώσει το παιδί δυσάρεστες καταστάσεις. Μου παίρνει καιρό, αλλά σιγά σιγά εκπαιδεύω τον ευατό μου να είμαι ο γονιός που θέλω να είμαι και όχι ο γονιός που είχα.

 

Επειδή είδα ότι και εσύ είχες δύσκολα βιώματα θα ήθελα να σε παροτρύνω να τα βρεις με τον ευατό σου πριν προχωρήσεις στο επόμενο βήμα. Θέλει πολλή και ουσιαστική δουλειά, γιατί τα βιώματά μας (που επιρρεάζουν το ασυνείδητο) είναι πιο δυνατά και πιο ορμητικά από το συνειδητό μας. Σχηματικά,το ένα είναι το γκάζι και το άλλο το φρένο.

 

Όλα αυτά στα λέω γιατί σε έναν τεράστιο βαθμό οι συμπεριφορές του παιδιού επιρρεάζονται από τις συμπεριφορές και την αντιμετώπιση του γονέα. Τα παιδιά διαμορφώνουν τις αντιδράσεις τους είτε με μίμιση, είτε με αντίδραση. Άρα πριν προβληματιστείς για το πως να διορθώσεις τη συμπεριφορά του (υποθετικού σου) παιδιού, θα πρέπει να εστιάσεις στη δική σου στάση / συμπεριφορά / ψυχισμό.

 

 

Αναφορικά με τις δυσκολίες της γονεϊκότητας, θα σου πω απλά ότι όλα είναι σχετικά.

Στον γονιό που το παιδί του τρώει, του φαίνεται δύσκολο που ενώ τρώει λερώνεται και λερώνει και το πάτωμα.

Ο γονιός που το παιδί του είναι λιγόφαγο, εύχεται να είχε τη δυσκολία του παραπάνω γονέα, αντί να το κυνηγάει με ένα κουτάλι.

Ο γονιός που το παιδί του είναι άρρωστο, εύχεται να ήταν όλη η δυσκολία του να κυνηγάει το παιδί με το κουτάλι, και όχι τα άλλα, τα "σκοτεινά" που εύχομαι κανένας γονέας να μη χρειαστεί να ζήσει.

 

Όμως όταν κάνεις παιδί πρέπει να είσαι (όσο γίνεται) προετοιμασμένος, για τα καλά και τα κακά, και τα εύκολα και τα δύσκολα και τα πιο δύσκολα.

 

Θα μου πεις καλά, όλοι όσοι έχουν κάνει παιδί έχουν λύσει τα θέματά τους; Τα έχουν βρει με τον εαυτό τους;

Θα σου πω φυσικά όχι. Και δυστυχώς δημιουργούνται και άλλες δυσλειτουργικές οικογένειες και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

 

(Υ.Γ. Αν είσαι του διαβάσματος, θα σου πρότεινα να διαβάσεις το Αναθρέφοντας τα παιδία μας, αναθρέφουμε τον εαυτό μας. Ναόμι Άλντορτ.)

Ευχαριστώ πολύ για την κατάθεση της εμπειρίας σου. Έχω κάνει ήδη δουλειά με τον εαυτό μου αλλά ξέρω ότι είναι κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Η ψυχοθεραπεία και το διάβασμα βοηθούν σ'αυτή την προσπάθεια. Θα το'χω υποψην το βιβλίο να το ψάξω. Καλά όταν αποφασίσω να κάνω παιδί κι ιδίως αν μείνω έγκυος θα ρίξω πολύ διάβασμα! 😉