Ανταγωνιστικη γιαγια

[kolokythaki]

Μπήκα και εγώ να γράψω τον πόνο μου, γιατί ειλικρινά το επόμενο βήμα είναι ο ψυχολόγος. Το είχα ποσταρει κ πριν καποιες μερες αλλά τελικά αποφασισα να ανοιξω καινούργιο θεμα. Γράφω πρώτη φορά και ελπίζω να μην κάνω κάτι λάθος ως προς τους κανόνες του forum. Έχω κι εγώ πρόβλημα μεγάλο με την πεθερά μου και την κόρη μου.Το κοριτσάκι μου είναι δύο ετών. Να σημειώσω ότι εργαζόμαστε και οι δύο γονείς, το παιδί πηγαίνει σταθμό και κάποια απογεύματα την κρατάει μία κοπέλα που έχουμε προσλάβει.Τον πρώτο χρόνο τα πεθερικά μου δεν ασχολιόντουσαν καθόλου, σε βαθμό παρεξηγήσεως δλδ, εκτός από κάτι σ/κ που την κράτησαν γιατί είχα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Από ένα σημείο και μετά, όμως, ειδικά το τελευταίο εξάμηνο, έχει αρχίσει μία αρρωστημένη σχέση μεταξύ πεθεράς μου και κόρης μου. Εξηγούμαι. Δεν την βλέπει πολύ συχνά η αλήθεια είναι, γιατί η πεθερά μου είναι εργασιομανής. Είναι ένα γενικά πάρα πολύ προβληματικό άτομο, που λέει ψέμματα, θάβει, προσπαθεί να το παίξει μοντέρνα, να φλερτάρει, να επιδειχθεί όπως και όσο μπορεί. Είναι φοβερά υποκρίτρια, κάνει την άνετη και το θάψιμο πάει σύννεφο, σε μας θάβει το γαμπρό της (τον άντρα της κουνιάδας μου), σε αυτούς εμένα, και όποιον άλλον βρει και συγχρόνως κάνει τη χαμογελαστή, τη φιλόξενη, την άνετη. Γι αυτήν τα παιδιά είναι ένα μέσο επίδειξης, αυτοεπιβεβαίωσης, ίσως γιατί και ο γάμος της έχει προβλήματα. Κάθε φορά όμως που βρίσκονται με το παιδί, γίνεται το εξής σκηνικό: Συμπεριφέρεται σα να είναι εκείνη η μαμά. Θέλει να την ταίσει, να την κοιμίσει, να την φροντίζει αυτή. Αρνείται να ακολουθήσει οποιεσδήποτε οδηγίες της δίνουμε, π.χ, λέω, να μη φάει το παιδί άλλο γλυκό και περιμένει να πάω στο άλλο δωμάτιο να της το δώσει κρυφά, λέω δεν θέλω να ανεβαίνει στο πεζουλάκι του μπαλκονιού, μου λέει, όχι, δεν πρέπει και ταυτοχρόνως την ανεβάζει! Παιδαγωγικά είναι άθλια, παραθέτω μόνο ότι το παιδί έσπαγε κάτι ποτήρια και αυτή καθόταν μπροστά και τσίριζε και χειροκροτούσε σαν παιδάκι με σύνδρομο, "μπράβο που το χάλασες, μπράβο που το χάλασες!", και το χειρότερο μας αγνοεί τελείως. Μιλάω εγώ στο παιδί μου, και μπαίνει μπροστά μου και απευθύνεται αυτή στο παιδί και του λέει πάμε να κάνουμε εκείνο, πάμε μέσα. Όποτε είμαστε με κόσμο την παίρνει και την απομονώνει να παίξουν μόνες τους, την έχει αγκαλιά συνέχεια, σε στενό μαρκάρισμα, και φροντίζει να ακυρώνει οτιδήποτε πούμε εμείς. Όταν είναι μπροστά συμπεριφέρεται σα να έχει το γενικό πρόσταγμα, και σα να μην ακούει καν όταν της μιλάμε. Όταν δε έχει και άλλους μπροστά αφηνιάζει, προσπαθεί να αποδείξει ότι το παιδί θέλει μόνο εκείνη, μάλιστα μια φορά μου είχε πει γελώντας ότι η κόρη μου της είπε ότι δεν αγαπάει το μπαμπά (το γιο της δλδ) αλλά αγαπάει εκείνη. Φαντάσου τι θα λέει για μένα (εννοείται ότι το παιδί δεν έχει πει τέτοιο πράγμα). Τώρα, το παιδί όταν τη βλέπει, καταχαίρεται γιατί κανείς άλλος δεν της συμπεριφέρεται έτσι, και γιατί ομολογουμένως η πεθερά μου έχει ανεξάντλητη ενέργεια. Ο άντρας μου συμφωνεί μαζί μου αλλά δεν θεωρεί ότι πρέπει να τσακωθούμε, μόνο να επεμβαίνουμε όταν δεν συμφωνούμε, με το δεδομένο ότι δεν τη βλέπει και συχνά για να υπάρχει πρόβλημα (μέσο όρο μία φορά την εβδομάδα κάποιες ώρες). Εγώ αρχικά είχα συμφωνήσει μαζί του, όμως πλέον δεν μπορώ να την ανεχθώ ούτε μία ωρα τη βδομάδα. Όταν τη βλέπω ανεβάζω πίεση. Οι πλάγιες κουβέντες δεν αποδίδουν τπτ, μόνος τρόπος είναι είτε να μην τη βλέπω, είτε να βριστώ. Δεν ξέρω ειλικρινά πως να τη χειριστώ, συγγνώμη για το μεγάλο ποστ, προσπαθώ να σκιαγραφήσω έναν άνθρωπο προβληματικό αλλά συγχρόνως ύπουλο. Είμαι ήδη η κακιά της οικογένειας, δεν με νοιάζει να γίνω περισσότερο κακιά, θέλω όμως να τη χειριστώ σωστά, δίκαια. Θέλω να μη μπαίνω σε αυτόν τον ανταγωνισμό, το καταλαβαίνω, κι εγώ τα ίδια θα συμβούλευα, αλλά δεν μπορώ να είμαι μπροστά και να συμπεριφέρεται σα να μην υπάρχω. Πως να τη χειριστω για να μη με βγαλουν τρελη? Πως να της πω να μην προσποιείται τη μανα? Το τελευταίο φετίχ: Μας λέει συνέχεια ότι όπου πάει, της λένε όλοι ότι αυτή είναι η μαμά του παιδιού (είναι όντως νέα και ντύνεται μοντέρνα).

 

**

[arieta]

Μόνο εγώ , άραγε , βρίσκω υπερβολικό το ξέσπασμα σου που θα σε οδηγήσει και σε ψυχολόγο? Βλέπει το παιδί λίγες ώρες τη βδομάδα τη γιαγιά, την παίζει , την ταίζει της δίνει καμιά σοκολάτα παραπάνω που δεν θα της έδινες, λέει και καμιά βλακεία και όλα αυτά είναι τόοοσο σοβαρά, που θα χαλιέσαι και θα την ξεσυνερίζεσαι?

[alex1979]

Παιδαγωγικά είναι άθλια, παραθέτω μόνο ότι το παιδί έσπαγε κάτι ποτήρια και αυτή καθόταν μπροστά και τσίριζε και χειροκροτούσε σαν παιδάκι με σύνδρομο, "μπράβο που το χάλασες, μπράβο που το χάλασες!",

 

**

 

Μόνο τα παιδάκια με σύνδρομο τσιρίζουν και χειροκροτούν; Τα υπόλοιπα όχι;

Έλεος...

[ΜΑΡΑΚΙ1980]

kolokythaki εγω σπό τη μεριά μου δε συμφωνω απολύτως με τις υπόλοιπες κοπέλες που σου απαντησαν. Νομίζω ότι η σωστή θέση βρίσκεται κάπου στη μέση.

Θεωρώ ότι κάθε γονιός έχει δικαίωμα να μεγαλώνει το παιδί του όπως επιθυμεί και ονειρευεται. Από την άλλη πλευρά η σχέση ανάμεσα στη γιαγια και το εγγόνι είναι εξίσου ιερή.

Αυτό που δεν ανέφερες είναι αν η κόρη σου είναι το πρώτο εγγόνι της πεθεράς σου (αυτό θα δικαιολογούσε κάποιες υπερβολές!).

Το θετικό είναι ότι το έχεις ήδη συζητήσει με τον άντρα σου και δε σε βρίσκει τρελή.

Αυτό που σου προτείνω τελικά είναι με λίγη...γυναικεία μαεστρία να ζητήσεις από τον άντρα σου (εκείνος πρέπει να επέμβει, όχι εσύ κατα τη γνώμη μου) να την περιορίσει κάπως. Ξεκίνα με θέματα διατροφης και συμπεριφοράς (βλ. σπάσιμο ποτηριών) για να μη φανεί ότι εστιάζεις το πρόβλημα σε εκείνη, αλλά ότι σε απασχολεί μόνο η ανατροφή του παιδιού.

Ομοιως με λίγη μαεστρία, την επόμενη φορά που θα θέλει πχ να την κοιμήσει, πες δήθεν ότι θες να το κάνεις εσύ, γιατί σου έλειψε πολύ σήμερα (είσαι εργαζόμενη οποτε δεν έχεις τη χαρά να είσαι συνεχώς μαζί της). Πολύ διακριτικά, για να εδραιώσεις από νωρίς τη θέση της...μαμας και να μην αποκόψεις τη γιαγιά, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να υπάρχει στη ζωή του παιδιού. Σκέψου πόσα παιδιάκια μεγαλώνουν χωρίς γιαγιάδες...

[kolokythaki]

Προς Αριέτα: Ναι, το έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι είμαι υπερβολική, και όντως οι ώρες που είναι μαζί είναι λίγες, οπότε από αυτήν την άποψη ίσως δεν πρέπει να την ξεσυνερίζομαι. Όμως αυτός ο ανταγωνισμός σίγουρα δεν είναι υγιής, και αν κανείς δεν το έχει βιώσει δεν μπορεί να το καταλάβει. Με το παιδί ασχολούνται και το φροντίζουν διάφορα άτομα, τα οποία αγαπάει και την αγαπάνε, παίζουν, τρώνε, ασχολούνται. Κανείς όμως από όλους αυτούς δεν βλέπει το παιδί σαν τρόπαιο, δεν προσπαθεί να γατζωθεί από αυτό με τέτοιο τρόπο. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να δώσω την εικόνα και πολύ καλά, πρέπει κανείς να το δει για να καταλάβει, και εννοείται αποδέχομαι αυτήν την κριτική, ότι υπερβάλλω. Γι' αυτό και έγραψα εδώ, να ακούσω καμιά άποψη. Απλώς τα όρια του καθένα είναι διαφορετικά.

Προς alex1979: Μου φαίνεται το σχόλιό σου τελείως άκυρο. Επειδή όμως είναι ευαίσθητα ζητήματα αυτά, την παίρνω πίσω τη φράση. Οπότε λοιπόν, "χειροκροτούσε και τσίριζε σαν ηλίθια". Φαντάζομαι αυτό να μην σε προσβάλλει.

[kolokythaki]

Ω ναι ΜΑΡΑΚΙ1980, η μαεστρία σίγουρα δεν είναι το φόρτε μου, το αναγνωρίζω. Όμως έχω να κάνω με ένα άτομο που επιλέγει να με αγνοεί. Όταν πάω να την κοιμίσω εγώ, με τον τρόπο που εγώ τέλοσπάντων έχω εδραιώσει, έρχεται στο δωμάτιο από πίσω μου, παρότι έχουμε πει καληνύχτα, αρχίζει να τραγουδάει και να χτυπάει παλαμάκια την ώρα που εγώ κλείνω το φως και λέω τώρα θα πιούμε γάλα ήσυχα ήσυχα, και σαν επιστέγασμα ρωτάει το παιδί σα να μην είμαι μπροστά, ποιος θέλεις αγάπη μου να σε κοιμίσει, εγώ ή η μαμά? Ο άντρας μου στα περισσότερα δεν είναι μπροστά και σε άλλα είναι πρόθυμος να δώσει πολύ περισσότερο τόπο στην οργή από ό,τι εγώ. Οπότε ναι μεν δεν με βγάζει τρελή αλλά ούτε και έχει κάνει περισσότερα από μία δύο παρατηρήσεις.

Ναι είναι πρώτο εγγόνι, και ναι, θεωρώ κι εγώ τη σχέση με παπουδογιαγιάδες ιερή. Γι αυτό και παρότι τον πρώτο χρόνο ήταν πολυ απόμακροι, δεν μας βοήθησαν καθόλου και κάνανε σα να μην είχαν εγγόνι, δεν ερχόντουσαν να το δουν, τους έδινα κάθε ευκαιρία και κάθε χρόνο και χώρο να χτίσουν μια σχέση με το παιδί, όποτε μπορούσα τους καλούσα, το πήγαινα όποτε το ζητούσαν, μίλαγα στο παιδί συνέχεια γι αυτούς, τέλοσπάντων νομίζω ήμουν παραπάνω από πρόθυμη. Τώρα μου έχει γυρίσει μπούμερανγκ.

Το προηγούμενο καλοκαίρι μας είχαν φάει τα αυτιά να το κρατήσουν στο χωριό για μια βδομάδα "για να το χαρούν"(θα ήμασταν εκεί κ μεις αλλά σε άλλο σπίτι) και τελικά το κρατήσανε 4 μέρες, εκ των οποίων το ένα βράδυ το άφησαν σε προγιαγιά 80 χρονών, χωρίς να μας ρωτήσουν αν συμφωνούμε, και τα άλλα δύο μας φώναξαν να το κρατήσουμε εμείς για να πάνε για ποτό.

[osin]

kolokythaki, καλημέρα

θεωρώ ότι εσύ δε μπορείς να κάνεις και πολλά, γιατί θα "πλακωθείτε". Αυτός που είναι υπέυθυνος να τη "βάλει στη θέση της", και ειδικά εφόσον όπως λες συμφωνεί μαζί σου, είναι ο άντρας σου και γιος της.

Σίγουρα οι γιαγιάδες είναι πιο ανοιχτές και ανεκτικές και χαλαρές απέναντι στα παιδιά απ' 'ο,τι οι γονείς, αλλά νομίζω ότι τα όρια της διαπαιδαγώγησης τα θέτουν οι ίδιοι γονείς. Κι εδώ δεν πρόκειται για μία κατάσταση, που π.χ. έχετε ανάγκη τη γιαγιά για να κρατάει το μωρό, οπότε και "υποχρεούστε" να ανέχεστε την όποια συμπεριφορά, και ειδικά αφού διαφωνείτε μαζί της.

Η άλλη εκδοχή είναι να της περιορίσεις τις επισκέψεις. Ή όταν είναι αυτή στο σπίτι να επιδιώκεις να παίρνεις εσύ το παιδί και να μην της το πολυ-αφήνεις. Κοίτα, δε νομίζω ότι μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά, κοινώς δε νομίζω να μπορείς να "τη φέρεις στα νερά σου" χωρίς "ξεκατίνιασμα". Το καλύτερο για μένα, που δε μου αρέσουν οι κατα μέτωπο καυγάδες, είναι να την αποφύγεις για λίγο ή να περιορίσεις τον αριθμό των επισκέψεών της (π.χ. να κανονίζεις κάτι άλλο όταν αυτή πρόκειται να έρθει σπίτι), ώστε να "επανέλθει" λίγο το παιδί. Τώρα, το καλοκαίρι, π.χ. εάν φύγετε για διακοπές θα είναι μία καλή ευκαιρία για reset.

Η σχέση εγγονής-γιαγιάς είναι σίγουρα ιερή, αλλά αν η μαμά καταντά με σπασμένα νεύρα, νομίζω ότι θα πρέπει να βρεθεί μία κάποια λύση ώστε να μην υπερβαίνει κανείς τα όρια

Καλά ξεμπερδέματα.....

[ΜΑΡΑΚΙ1980]

Ω ναι ΜΑΡΑΚΙ1980, η μαεστρία σίγουρα δεν είναι το φόρτε μου, το αναγνωρίζω. Όμως έχω να κάνω με ένα άτομο που επιλέγει να με αγνοεί. Όταν πάω να την κοιμίσω εγώ, με τον τρόπο που εγώ τέλοσπάντων έχω εδραιώσει, έρχεται στο δωμάτιο από πίσω μου, παρότι έχουμε πει καληνύχτα, αρχίζει να τραγουδάει και να χτυπάει παλαμάκια την ώρα που εγώ κλείνω το φως και λέω τώρα θα πιούμε γάλα ήσυχα ήσυχα, και σαν επιστέγασμα ρωτάει το παιδί σα να μην είμαι μπροστά, ποιος θέλεις αγάπη μου να σε κοιμίσει, εγώ ή η μαμά? Ο άντρας μου στα περισσότερα δεν είναι μπροστά και σε άλλα είναι πρόθυμος να δώσει πολύ περισσότερο τόπο στην οργή από ό,τι εγώ. Οπότε ναι μεν δεν με βγάζει τρελή αλλά ούτε και έχει κάνει περισσότερα από μία δύο παρατηρήσεις.

Ναι είναι πρώτο εγγόνι, και ναι, θεωρώ κι εγώ τη σχέση με παπουδογιαγιάδες ιερή. Γι αυτό και παρότι τον πρώτο χρόνο ήταν πολυ απόμακροι, δεν μας βοήθησαν καθόλου και κάνανε σα να μην είχαν εγγόνι, δεν ερχόντουσαν να το δουν, τους έδινα κάθε ευκαιρία και κάθε χρόνο και χώρο να χτίσουν μια σχέση με το παιδί, όποτε μπορούσα τους καλούσα, το πήγαινα όποτε το ζητούσαν, μίλαγα στο παιδί συνέχεια γι αυτούς, τέλοσπάντων νομίζω ήμουν παραπάνω από πρόθυμη. Τώρα μου έχει γυρίσει μπούμερανγκ.

Το προηγούμενο καλοκαίρι μας είχαν φάει τα αυτιά να το κρατήσουν στο χωριό για μια βδομάδα "για να το χαρούν"(θα ήμασταν εκεί κ μεις αλλά σε άλλο σπίτι) και τελικά το κρατήσανε 4 μέρες, εκ των οποίων το ένα βράδυ το άφησαν σε προγιαγιά 80 χρονών, χωρίς να μας ρωτήσουν αν συμφωνούμε, και τα άλλα δύο μας φώναξαν να το κρατήσουμε εμείς για να πάνε για ποτό.

Κατάλαβα.... άρα θέλει γερά νεύρα και διπλωματία.... Γενικά, με...αφοπλιστική ηρεμία και γλυκυτητα μην αφήνεις τίποτα να πέσει κάτω! Να αντιδράς με τρόπο, αλλά σε όλα!

π.χ. χτυπάει παλαμάκια όταν πηγαίνετε για ύπνο; Γυρνά γλυκά-γλυκά και πες της σαν να μιλάς σε μωρό: Σσσσσσ.... τώρα μπαίνουμε σε διαδικασία ύπνου.

π.χ. ρωτάει το παιδί ποιος προτιμά να το κοιμήσει; κάνε μωρουδιακή φωνή και κάνε ότι απαντάς αντί για την κορούλα σου: αααα δεν είναι σωστό να με βάζετε να διαλέγω...εξάλλου ούτε ο ιδιος ο Θεος δεν κερδίζει τη μαμα μου σε κάτι τέτοια....

Μεταξύ σοβαρού και αστείου πάντα, θα το πιάσει το υπονοούμενο αργά ή γρήγορα! Εννοείται οτι θα παρεξηγηθεί και θα θυμώσει αρχικά, αλλά σε παραπέμπω στο πολύ εύστοχο "δε κάνεις ομελέτα, αν δε σπάσεις αυγά".

Βέβαια αυτό θέλει τεράστια υπομονή και εξάσκηση από την πλευρά σου.

Και επίσης θεωρώ ότι ο άντρας σου, όπως και όλοι οι άντρες δηλαδή, δίνει άφεση αμαρτιών στη μαμα του και επιλέγει συχνά να μη βλέπει κάποια πράγματα. Εσύ οφείλεις να τα επισημαίνεις, ώστε αν τυχόν κάποια στιγμή εξοργιστείς (που το απεύχομαι) ή επιδιώξεις περιορισμό επισκέψεων, να μην πέσει από τα σύννεφα! Άρα, θεωρώ ότι πρέπει να γνωρίζει. Απλά εσύ δεν πρέπει να φαίνεται ότι όλο κάνεις παράπονα για τη μαμά του, να τα αναφέρεις απλά ως γεγονότα, να του περιγράφεις σκηνές με το παιδάκι σας δηλαδή! Και μην ξεχνάς πού και πού να λες και κάτι καλό για τη μαμά του, για να μη σε θεωρεί εμμονική και προκατειλημμένη.

Αργά ή γρήγορα θα βρεις τις ισορροπίες σου!!! Και όταν τρελαίνεσαι, να θυμάσαι ότι έχεις ένα πρόβλημα που λύνεται...να σκέφτεσαι τα χειρότερα και να παίρνεις δύναμη και υπομονή...

π.χ.

[kolokythaki]

... Και όταν τρελαίνεσαι, να θυμάσαι ότι έχεις ένα πρόβλημα που λύνεται...να σκέφτεσαι τα χειρότερα και να παίρνεις δύναμη και υπομονή...π.χ.

Ναι, μεγάλη αλήθεια αυτό το τελευταίο. Θα προσπαθήσω να ηρεμήσω και να το αντιμετωπίσω ψύχραιμα, γιατί μάλλον το έχω γιγαντώσει στο μυαλό μου.

Σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ για όλες τις απαντήσεις.

[elenip]

Ναι, μεγάλη αλήθεια αυτό το τελευταίο. Θα προσπαθήσω να ηρεμήσω και να το αντιμετωπίσω ψύχραιμα, γιατί μάλλον το έχω γιγαντώσει στο μυαλό μου.

Σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ για όλες τις απαντήσεις.

 

 

Θεωρώ ότι γενικά υπάρχει μία προκατάληψη με τις πεθερές... λες ότι είναι ανταγωνιστική γιαγιά... ανταγωνισμός σε σχέση με σένα? γιατί νιώθεις την ανάγκη να ανταγωνίζεσαι την γιαγιά του παιδιού? να χαίρεσαι που έχεις έναν άνθρωπο να αγαπά το παιδί σου... νοοτροπία δεν μπορείς να αλλάξεις σε έναν άνθρωπο.. μόνο να τον ανεχτείς... λες ότι και άλλα άτομα ασχολούνται με το παιδί .. αυτούς όμως δεν τους βλέπεις ανταγωνιστικά..... αυτό πρέπει να σκεφτείς.. θεωρώ πως (δεν μιλάω για σένα) όλες οι μαμάδες λίγο πολύ έχουμε ένα κόμπλεξ με την πεθερά... και βάζω και εμένα μέσα.. δεν ξέρω γιατί.. ίσως λόγω ανασφάλειας να μην κάνουμε κάτι λάθος δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας.. από την άλλη λες τα χειρότερα για την πεθερά σου (σε ότι αφορά τον χαρακτήρα της κλπ) ... μπορεί και να ισχύουν όλα όσα λες... λες ότι έρχεται και θάβει σε εσάς τους άλλους όπως ίσως θάβει και στους άλλους εσάς... αν διάβαζε αυτή όλα όσα έγραφες εδώ δεν θα έλεγε δικαίως ότι "η νύφη μου μπήκε στο ιντερνετ και έγραφε τα χειρότερα για εμένα" .. πως θα σου φαινόταν αν η πεθερά σου έμπαινε σε ένα φόρουμ και έγραφε όλα τα παράπονά της για σένα? θέλω να πω πριν κρίνουμε τους άλλους ας δούμε λίγο και τα δικά μας... αυτά στα γράφω όχι για να στην πω αλλά για να δεις ότι σε όλα τα νομίσματα υπάρχουν οι 2 όψεις... συμφέρον του παιδιού και δικό σας είναι να έχετε μία καλή σχέση... και καλώς ή κακώς ως νεότερη και με περισσότερη ωριμότητα σε μυαλό σε εσένα πέφτει το βάρος...

ελπίζω να μην σε στενοχώρησα...

[kolokythaki]

Με στεναχώρησες η αλήθεια είναι, μην πω και ψέμματα. Καταλαβαίνω όμως την άποψή σου. Ότι είμαι προκατειλημμένη και γι' αυτό αντιδράω (εσωτερικώς) τόσο έντονα. Όντως δεν την συμπαθώ είναι η αλήθεια. Δεν θέλω να αρχίσω να αραδιάζω περιστατικά, μόνο να πω ότι δεν ήταν πάντα έτσι η άποψή μου γι αυτήν. Και η θέση μου είναι ότι αυτή με βλέπει ανταγωνιστικά, όχι ότι βλέπω εγώ αυτήν. Το κριτήριο μου είναι ότι με τις κινήσεις της προσπαθεί να πάρει ένα ρόλο που δεν έχει, όχι το αντίστροφο. Βέβαια όπως είπες όλα έχουν δύο όψεις.

Όσο για το ότι τη θάβω. Όπως είπα δεν τη συμπαθώ. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι το να μπαίνω εδώ και να μοιράζομαι ανώνυμα μια εμπειρία είναι το ίδιο με το θάψιμο. Το οποίο είναι επιβεβαιωμένο, δεν είναι υπόθεση. Δεν το είπα τόσο για να πω γιατί με κατηγορεί, ούτε εκείνη με συμπαθεί προφανώς, δικαίωμά της, πόσω μάλλον που είναι και αμφίδρομο. Όμως εγώ δεν υποκρίνομαι, ενώ εκείνη το κάνει και μάλιστα φυσικά όχι μόνο όσον αφορά εμένα.

[elenip]

Με στεναχώρησες η αλήθεια είναι, μην πω και ψέμματα. Καταλαβαίνω όμως την άποψή σου. Ότι είμαι προκατειλημμένη και γι' αυτό αντιδράω (εσωτερικώς) τόσο έντονα. Όντως δεν την συμπαθώ είναι η αλήθεια. Δεν θέλω να αρχίσω να αραδιάζω περιστατικά, μόνο να πω ότι δεν ήταν πάντα έτσι η άποψή μου γι αυτήν. Και η θέση μου είναι ότι αυτή με βλέπει ανταγωνιστικά, όχι ότι βλέπω εγώ αυτήν. Το κριτήριο μου είναι ότι με τις κινήσεις της προσπαθεί να πάρει ένα ρόλο που δεν έχει, όχι το αντίστροφο. Βέβαια όπως είπες όλα έχουν δύο όψεις.

Όσο για το ότι τη θάβω. Όπως είπα δεν τη συμπαθώ. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι το να μπαίνω εδώ και να μοιράζομαι ανώνυμα μια εμπειρία είναι το ίδιο με το θάψιμο. Το οποίο είναι επιβεβαιωμένο, δεν είναι υπόθεση. Δεν το είπα τόσο για να πω γιατί με κατηγορεί, ούτε εκείνη με συμπαθεί προφανώς, δικαίωμά της, πόσω μάλλον που είναι και αμφίδρομο. Όμως εγώ δεν υποκρίνομαι, ενώ εκείνη το κάνει και μάλιστα φυσικά όχι μόνο όσον αφορά εμένα.

 

εσύ είσαι τότε αυτή που θα πρέπει να δείξεις ανωτερότητα για χάρη του παιδιού.. εάν τα αισθήματα είναι αμοιβαία τότε πρόσεξε μην περάσει στο παιδί.. είναι δικαίωμά σου να μην την αντιπαθείς για χάρη του παιδιού όμως αναγκαστικά είσαι υποχρεωμένη να την ανεχτείς.. δεν είναι εύκολο αλλά άμα σταματήσει να σε πειράζει τότε θα αισθάνεσαι και καλύτερα.. γιατί αυτή προφανώς δεν έχει κανένα "ψυχολογικό" μαζί σου.. και πολύ πιθανό κάποια πράγματα να τα κάνει και επίτηδες.. όσο ενοχλείσαι (και πίστεψέ με το καταλαβαίνει) τόσο θα σου κάνει χειρότερα.. όσο είσαι μπενάκης και βγενάκης να δεις που θα σταματήσει να κάνει πράγματα που σε ενοχλούν.. βέβαια μπορεί να τα κάνει και εν αγνοία της.. το θέμα είναι να μην χαλάς τη ζαχαρένια σου... δυστυχώς τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε.. είναι στο χέρι μας όμως αν τους αφήσουμε να μας εκνευρίσουν ή όχι.. δεν είναι εύκολο αλλά όσο χαλιέσαι τόσο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα... πάρτο αλλιώς... όσα σε χαλάνε συζήτησέ τα με μία κολλητή σου ως αστεία πράγματα όχι ως σοβαρά.. γιατί επί της ουσίας ξέρεις ότι αστεία πράγματα είναι

σου λέω με μία κολλητή σου ή τη μητέρα σου γιατί με τον άντρα σου είναι διαφορετικά .. ότι και να πεις είναι μητέρα του και τα βλέπει αλλιώς....

[Penelope78]

γειά σου kolokythaki

εύχομαι να διορθωθούν τα πράγματα γιατί δεν είναι σωστό η πεθερά σου να δημιουργεί προβλήματα από το μηδέν. είναι πολύ υγιής η σκέψη σου να θέλεις να είσαι δίκαιη παρόλο που εκείνη δεν είναι καθόλου. δεν μου άρεσε που είπες ότι σας θάβει τον γαμπρό σου, μην την αφήνεις να το κάνει αυτό πες της σας παρακαλώ δεν με αφορά και δεν θέλω να ξέρω. από όσα γράφεις όντως είναι ανταγωνιστική σε σχέση με το παιδάκι σου και επικίνδυνη (σπασμένα ποτήρια? πως την αφήνεις!). Μίλησε σε τρίτο πρόσωπο και πες ποτήρια δεν σπάμε θα κοπούμε, στο πεζουλάκι δεν ανεβαίνουμε κλπ. Διατήρησε ψυχραιμία και λογική και επαφές και υπομονή. ως ένα σημείο το βρίσκω φυσιολογικό να "διεκδικεί" το μωράκι, το αγαπάει τόσο πολύ που δεν "κρατιέται" αλλά εσείς ως γονείς θα θέσετε τα όρια. Είναι κρίμα που η πεθερά σου δεν μπορεί να σας χαρεί όλους, γονείς και εγγονάκι χωρίς να δημιουργεί θέματα αλλά δεν είναι η μόνη, αυτή η συμπεριφορά είναι πολύ διαδεδομένη και μάλλον ο κανόνας

[Dragonfly]

Έχω να προτείνω την αδιαφορία. Άστην όταν βλέπει τη μικρή να κάνει το κομμάτι της, να την χαίρεται, να την "κακομαθαίνει" (αφού δεν την βλέπει και συχνά), να λέει και καμιά βλακεία. Εσείς να παρεμβαίνετε μόνο όταν γίνεται κάτι ακραίο ας πούμε. Έτσι θα έχει και μεγαλύτερη βαρύτητα το "όχι" σας. Ενώ αν της λέτε συνέχεια, μην κάνεις αυτό, μη κάνεις εκείνο κτλ, φυσικό είναι να σας αγνοεί.

[kolokythaki]

Κοριτσάκια ναι, κι εγώ εύχομαι να διορθωθούν τα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι έχει να μας δει δύο βδομάδες και νιώθω πολύ πιο ψύχραιμη με το θέμα Μάλλον τα πολλά πολλά είναι που με τσιτώνουν. Μετά από όλες τις συμβουλές είπα να την πάρω τηλέφωνο για να της πω καλή ανάρρωση που είχε αρρωστήσει, να μη διατηρώ και το ψυχροπολεμικό κλίμα δλδ, μου είπε ότι θα έρθει να δει το παιδί την άλλη μέρα, δεν ήρθε ποτέ, ούτε πήρε άλλη μέρα για να έρθει. Δεν την κατηγορώ, δουλεύει άπειρες ώρες, αλλά να μη λέει ότι δεν θέλω εγώ να βλέπει το εγγόνι της.

Για να μην παρεξηγηθώ, τα ποτήρια ήταν πλαστικά, δεν υπήρχε κίνδυνος από τα γυαλιά, αλλά αφενός και το πλαστικό κόβει, αφετέρου δεν θεωρώ ότι πρέπει να καταστρέφουμε ξένα πράγματα, ούτε τα δικά μας δλδ. Για το γαμπρό μου έχει πλέον σταματήσει να τον θάβει μπροστά μας, γιατί ξέρει ότι έχουμε άριστες σχέσεις, κάνουμε πολύ παρέα οι τέσσερίς μας, οπότε τώρα τον θάβει σε ξαδέρφια και τέτοια.

Πάντως η μαμά μου λέει τα ίδια με τις δυο τελευταίες συμφορουμίτισσες: Λίγη αδιαφορία, λίγη ανωτερότητα, πολλή ψυχραιμία και σταθερότητα στους κανόνες μας. Ααααχ ναι ρε παιδιά, κι εγώ είχα ακούσει άπειρες ιστορίες με πεθερές, όλες κάτι έχουμε να πούμε, αλλά σας το εγγυώμαι, αυτή δεν παίζεται.

[Penelope78]

οκ kolokythaki

γελασα όταν διάβασα ότι θαβει τον άνθρωπο σε άλλους τώρα εσύ φταις που δεν προσφέρεις ευήκοα ώτα:)

είναι πραγματικά κρίμα οι συγγενείς να μην προσφέρουν υποστήριξη/κατανόηση/θαλπωρή σε τόσο δύσκολη εποχή, αυτό δεν είναι το νόημα της οικογένειας? και το άλλο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως άνθρωποι που είναι παππούδες δεν χρησιμοποιούν την "σοφία"των χρόνων τους για καλό αλλά για βλακείες. Φιλάκια

[kolokythaki]

Ε όχι ρε παιδιά, εσείς που με θεωρείτε υπερβολική και με αποπαίρνετε

Μου ήρθε σήμερα μετά από δύο βδομάδες που ήμουν ήσυχη ήσυχη και συμφιλιωμένη και άρχισε να τσιρίζει, κυριολεκτικά όμως, στο παιδί, θα ρθεις μαζί μου στο χωριό θα ρθεις θα ρθεις, πες στη μαμά να σ' αφήσει να έρθεις, πες της γιατί δε σε αφήνει να έρθεις μαζί μου, γιατί δεν σε αφήνει, γιατί δεν την αφήνεις, λοιπόν, φέρε τα πράγματά σου να φύγουμε μαζί αύριο, φέρτα, (σε μένα θα με αφήσεις να την πάρω? (στο γιο της Τάδε, θα με αφήσεις να την πάρω? Στο δίχρονο: Πες στη μανούλα να σε αφήσει, πες της, πες της, αγάπη μου, πες της ότι θες να είσαι με τη γιαγιά. Πες της ότι στο χωριό θα κοιμάσαι μαζί με τη γιαγιά (Έχουμε νοικιάσει στο χωριό αλλού γιατί δεν χωράμε και παρεμπιπτοντως αυτοί έχουν ήδη καλέσει άλλους στο σπίτι τους το δεκαήμερο που θα είμαστε και μεις)

Όχι ε, δεν μου τη δίνετε ε? (Στο μωρό Δεν πειράζει αγάπη μου, όταν μεγαλώσεις και οι γονείς σου θα θέλουν να βγαίνουν μόνοι τους, ή όταν κάνουν και άλλο παιδάκι θα σε φέρνουν σε μένα...

Έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Τόσες μέρες ενδοσκόπησης που έλεγα δεν πρέπει να συντηρώ κλίμα έχθρας, είναι οικογένειά μου, έγιναν σκόνη σε μια στιγμή. Ανεβάζω παλμούς και τραυλίζω, εεεε, μα να πάμε διακοπές και να μην είναι μαζί μας το παιδί μας...Παιδιά σας το λέω και σας το ξαναλέω και πεστε με υπερβολική (είμαι όντως drama queen στη ζωή), αυτή θα με στείλει σε ψυχολόγο να κάνω ασκήσεις ηρεμίας.

[ΜΑΡΑΚΙ1980]

Ε όχι ρε παιδιά, εσείς που με θεωρείτε υπερβολική και με αποπαίρνετε

Μου ήρθε σήμερα μετά από δύο βδομάδες που ήμουν ήσυχη ήσυχη και συμφιλιωμένη και άρχισε να τσιρίζει, κυριολεκτικά όμως, στο παιδί, θα ρθεις μαζί μου στο χωριό θα ρθεις θα ρθεις, πες στη μαμά να σ' αφήσει να έρθεις, πες της γιατί δε σε αφήνει να έρθεις μαζί μου, γιατί δεν σε αφήνει, γιατί δεν την αφήνεις, λοιπόν, φέρε τα πράγματά σου να φύγουμε μαζί αύριο, φέρτα, (σε μένα θα με αφήσεις να την πάρω? (στο γιο της Τάδε, θα με αφήσεις να την πάρω? Στο δίχρονο: Πες στη μανούλα να σε αφήσει, πες της, πες της, αγάπη μου, πες της ότι θες να είσαι με τη γιαγιά. Πες της ότι στο χωριό θα κοιμάσαι μαζί με τη γιαγιά (Έχουμε νοικιάσει στο χωριό αλλού γιατί δεν χωράμε και παρεμπιπτοντως αυτοί έχουν ήδη καλέσει άλλους στο σπίτι τους το δεκαήμερο που θα είμαστε και μεις)

Όχι ε, δεν μου τη δίνετε ε? (Στο μωρό Δεν πειράζει αγάπη μου, όταν μεγαλώσεις και οι γονείς σου θα θέλουν να βγαίνουν μόνοι τους, ή όταν κάνουν και άλλο παιδάκι θα σε φέρνουν σε μένα...

Έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό. Τόσες μέρες ενδοσκόπησης που έλεγα δεν πρέπει να συντηρώ κλίμα έχθρας, είναι οικογένειά μου, έγιναν σκόνη σε μια στιγμή. Ανεβάζω παλμούς και τραυλίζω, εεεε, μα να πάμε διακοπές και να μην είναι μαζί μας το παιδί μας...Παιδιά σας το λέω και σας το ξαναλέω και πεστε με υπερβολική (είμαι όντως drama queen στη ζωή), αυτή θα με στείλει σε ψυχολόγο να κάνω ασκήσεις ηρεμίας.

 

Περιττό να πω ότι έχω μέινει άφωνη....:shock:

Ο άντρας σου μετά από αυτό σχολίασε κάτι ή...όλα καλά??

[Dragonfly]

Ανεβάζω παλμούς και τραυλίζω, εεεε, μα να πάμε διακοπές και να μην είναι μαζί μας το παιδί μας...Παιδιά σας το λέω και σας το ξαναλέω και πεστε με υπερβολική (είμαι όντως drama queen στη ζωή), αυτή θα με στείλει σε ψυχολόγο να κάνω ασκήσεις ηρεμίας.

 

Εδώ είναι το λάθος σου... Αντί να της πείτε (και εσύ και ο άντρας σου) αποφασιστικά: σε παρακαλώ, μην ξεσηκώνεις το παιδί. Δεν πρόκειται να πάμε διακοπές χωρίς το παιδί μαζί μας", εσύ τραύλισες, της απάντησες με ερώτηση και δεν βλέπω να είπε κάτι ο άντρας σου...:-D

 

Να προσπερνάτε τυχόν βλακείες που λέει ή κάνει που όμως δεν έχουν μεγάλη σημασία, στα πιο σημαντικά όμως θα θέτετε σαφή όρια... πχ δεν ξεσηκώνουμε το παιδί για οποιοδήποτε θέμα, αν δεν το έχουμε συζητήσει πρώτα ιδιαιτέρως.

[kolokythaki]

Μωρε εσυ καλά τα λες αλλά ποιος σε ακούει. Πάντως ο σύζυγος απαντησε αποστομωτικα οτι οχι μονο δεν θα την πάρεις αλλά θα εξηγήσεις κ στο παιδί γιατί είναι λάθος αυτό που λες. Κ εκείνη γύρισε στο μωρό κ του είπε οτι σε λίγο καιρό που θα θέλουμε να είμαστε οι δυο μας με τον μπαμπά της ή όταν κάνουμε κ άλλο παιδάκι θα της την αφήνουμε για πολλές μερες. .. Γι αυτό σας λέω δεν παίζεται. Έχω πλήθος επιχειρηματων μονο που δεν έχω να κάνω με άνθρωπο που καταλαβαίνει από επιχειρήματα. ... Σορι πάντως αν έχω κουράσει με το θέμα. ..

[kolokythaki]

Ωχ είδα ότι επαναλαμβανομαι λιγάκι. Πλησιάζουν ομως οι διακοπές που θα είμαστε κοντά κ με ζωνουν τα φίδια. Το τελευταίο είναι ότι είπε στον άντρα μου οτι αφού δεν της τη δίνουμε και αυτή δεν θα την κρατάει αν της το ζητάμε. Γιατί, λέει, να είμαι εγω διαθέσιμη? Δεν μίλησα αλλά μέσα μου σκέφτηκα καλύτερα! !!

[arieta]

(Έχουμε νοικιάσει στο χωριό αλλού γιατί δεν χωράμε και παρεμπιπτοντως αυτοί έχουν ήδη καλέσει άλλους στο σπίτι τους το δεκαήμερο που θα είμαστε και μεις)

 

Ποιος ο λόγος που επιλέξατε να κάνετε διακοπές στο ίδιο σημείο που θα κάνει και η γιαγιά , αφού εσύ και ο άντρας σου θέλετε την ανεξαρτησία σας?

[arieta]

Πάντως ο σύζυγος απαντησε αποστομωτικα οτι οχι μονο δεν θα την πάρεις αλλά θα εξηγήσεις κ στο παιδί γιατί είναι λάθος αυτό που λες. .

 

Προσωπικά και πάλι δεν είδα καμιά υπερβολική απαίτηση, ζήτησε τις μέρες που παραθερίζετε να αναλάβει και αυτή λίγο τη μικρή, πολλά ζευγάρια, ίσως αν είχαν κουραστεί από δύσκολο χειμώνα, να το έβρισκαν και ευκαρία ξεκούρασης, και άλλοι δεν θα ήθελαν , όπως εσείς. Εξηγείτε ότι δεν το θέλετε , δεν βρίσκω το λόγο γιατί να γίνει κακότροπα, και τελειώνει η υπόθεση. Από κει και πέρα , εφόσον ήταν επιλογή σας να περαθερίσετε στο ίδιο σημείο με την πεθερά, δεν το βρίσκω σωστό να την απομονώσετε από τη μικρή. Προσωπικά, αν ήθελα να το αποφύγω αυτό, ο καλύτερος τρόπος είναι να κάνω διακοπές μακριά από γιαγιάδες όπως κάνει τόσος κόσμος.

[kolokythaki]

Δεν συμφωνώ ακριβώς... στο χωριό παμε γιατί το θέλει ο άντρας μου και γιατί έχουμε τοσους συγγενείς και φίλους. Δεν σκοπεύω να αλλαξω το πρόγραμμα μου γιατί κάποιοι θέλουν να μου κανονίζουν τι θα κάνω. Κ δεν είναι ότι θελω να την απομονώσω από το παιδί. Ευχαρίστως αν θέλει και μπορεί να ακολουθήσει το πρόγραμμα ΜΑΣ και το πρόγραμμα του παιδιού και να έρθει μαζί μας νωρίς για μπάνιο για φαγητό και ότι άλλο είναι τελοσπαντων. Όχι όμως να κοιμάται το παιδί στις διακοπές τις οικογενειακες σε άλλο σπίτι από τους γονείς του και μάλιστα να το ξεσηκωνει χωρίς να μας ρωτήσει καν και χωρίς αυτό να είναι κ εφικτό αφού θα φιλοξενεί τόσα άτομα...

[tzoutzouka]

Κι εγώ κολοκυθάκι νομίζω ότι το να ξεσηκώνεις ένα παιδί χωρίς να έχεις συνεννοηθεί πρώτα με τους γονείς, αφενός μεν κάνεις κακό στο παιδί γιατί το φέρνεις σε αντιπαράθεση με τους γονείς του και αφετέρου, είναι σαν να δείχνεις στους γονείς του παιδιού ότι τους γράφεις κανονικά. Σε καταλαβαίνω απόλυτα, αυτό το κάνει και η πεθερά μου. Μόλις χθες το βράδυ είχε έρθει σπίτι και τη στιγμή που είχα σηκωθεί να πάω τον μικρό μέσα να κοιμηθεί γιατί μου είπε το παιδί "μαμά νυστάζω, πάμε για ύπνο" τότε βρήκε αυτή και άρχισε να φωνάζει "για πείτε τώρα ποιός θα έρθει για ύπνο στο σπίτι της γιαγιάς???? εεεε????????". Μιλάμε σχεδόν ούρλιαζε έξω στο μπαλκόνι, 11:00 η ώρα το βράδυ. Πάλι καλά που δεν μας έκαναν παρατήρηση.

 

Αρπάζω τα παιδιά κι εγώ, λέω ένα κοφτό "κανένα δεν θα έρθει" και τα παίρνω και πάω μέσα χωρίς να πω ούτε καληνύχτα. Ε.Λ.Ε.Ο.Σ.

 

Και να σου πω και κάτι? Επειδή κι εμείς για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, θα κάνουμε διακοπές κοντά στους δικούς μου...κι επειδή έχουν αρχίσει τα "πότε θα δούμε τα παιδιά??????" λες και όλο το χρόνο δεν βλεπόμαστε, πρέπει να μας δούνε ΚΑΙ στις διακοπές μας... όσο και να τους στενοχωρήσω θα τους πω πως για 3 εβδομάδες, ΣΟΡΥ αλλά θέλουμε να τις περάσουμε σαν οικογένεια και το έχουμε ανάγκη να απομονωθούμε λίγο για να ηρεμήσουμε. Δεν θα πάθουν τίποτα να μη μας δούνε για λίγο, δηλαδή αν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να πάμε σε κανά νησί τι θα πάθαιναν αν δεν μας έβλεπαν για 3 βδομάδες?