19μ πιανει συνεχεια το στηθος μου! Δε δεχεται οχι! Βοηθεια!

[yiolanda313]

Γεια σας,

ειναι το 1ο μου ποστ στο φορουμ αν και το παρακολουθω πριν ακομα γεννησω τον μικρο μου Φοιβο και με εχει βοηθισει σε πολλες επιλογες.

Ο μικρος μου, που θηλαζει ακομα, βαζει το χερακι του μεσα απο τη μπλουζα μου και πασπατευει το στηθος μου. Ειναι τρομερα ενοχλητικο!!!! Το κανει παντου και παντα και κυριως για να κοιμηθει στη διαρκεια της ημερας. Αν του το αρνηθω ουρλιαζει και τσιριζει μεχρι να κοκκινισει και να αρχισει να κλαιει με τοσο πειστικο τροπο που σπανε και οι πετρες! Προσφατα του μαθαμε να κοιμαται τη νυχτα στο κρεβατι του (σπανια μονος του) και το πρωι ξυπνα μολις χαραξει, ερχεται στο κρεβατι μας και μεσα στον υπνο μου τσιμπαει και ψαχνει το στηθος μου για να ξανακοιμηθει. Με μεγαλη προσπαθεια συγκρατω τα νευρα μου κυριως γιατι δε ξερω πως να του φερθω (αλλα και γιατι ειμαι απο τις μαμαδες χωρις βοηθεια απο συγγενεις). Θελω πολυ να αποθηλασω αλλα δεν εχω ιδεα πως. Πινει γαλα το βραδυ και αγελαδινο και αμυγδαλου, δεν εχω τετοια προβληματα αλλα την ημερα θελει πιπιλα και στηθος. Ασφαλεια το καταλαβαινω.. αλλα σα μητερα τι πρεπει να κανω για να καθοδηγησω σωστα το παιδι μου προς την ανεξαρτησια;

Το αλλο σκοτεινο σημειο στη ψυχολογια του γιου μου ειναι το ξεσπασμα που προανεφερα το οποιο συμβαινει οποτε του αρνουμαι κατι που θελει ή που δε το εγκρινει. Δοκιμαζω διαφορα μοντελα συμπεριφορας απεναντι του αλλα ακομα δεν εχω βρει το καταλληλο. Καποιες φορες ανεβαζω τον τονο και εκεινος γελαει αλλα δεν αλλαζω την οψη μου ωστε να καταλαβει οτι με δισαρεστει η συμπεριφορα του. Ο αντρας μου του λεει ''δεν ειναι σωστο αυτο που κανεις''.

Ο Φοιβος γενικα ειναι ανετος, πολυ χαμογελαστος και πολυ κοινωνικος, δεν εχει ιδιαιτερα προβληματα στη διατροφη του αν και τις τελευταιες μερες αρχισε να μην τρωει το μεσημεριανο του (παρ'ολου που ακολουθω πολιτικη διατροφης ''τρωμε οτι εχουμε και σχεδον παντα στο καρεκλακι μας''). Ειναι δυνατο παιδι, προσαρμοζεται ευκολα στον εξω κοσμο και εχει πολυ μα πολυ χιουμορ.

Εμεις σα ζευγαρι περναμε δυσκολιες λογω μακρας ανεργειας και ελειψη συνενοησης των καθημερινων ευθυνων του σπιτιου (συνδρομο του ελληνα μπαμπα) αλλα ειμαστε πολυ αγαπημενοι προσπαθουμε παντα για το καλυτερο.

 

Το πιο ενοχλητικο σε ολα αυτα ειναι που δε καταλαβαινω πως πρεπει να φερθω στο μωρο μου σε τετοιες περιπτωσεις. Ηρεμα; με φωνη; με σταθεροτητα; αδιαφορια; Τα φωτα σας παρακαλω!!!!

[xena]

Γιολάντα μου, νομίζω πως η χρήση πιπίλας σας είναι απαραίτητη, είναι λίγο παρηγοριά για το παιδί, όπως και ένα κουκλάκι – παρεάκι τους για τον ύπνο. Εμάς μας έχει σώσει αυτό, έχουμε τον «τίγρη» μας, ένα πολύ απαλό λούτρινο τιγράκι που μόνο με αυτό κοιμάται η μεγάλη. Η μικρή 9 μηνών και μετά απ' τον απογαλακτισμό της πριν 1 μήνα περίπου, άρχισε να πιάνει ένα άλλο κουκλάκι απαλό και να κοιμάται μαζί του.

Ξέρεις έτσι δεν νιώθουν μόνα τους τα μωράκια μας.

 

 

Οσο για την κίνηση που κάνει ο μικρός... εμενα το έκανε η μεγάλη όταν εβλεπε την μικρή να θηλάζει. Μάλιστα στην παραλία με το μαγιώ μου το εκανε και φώναζε "γάλα - γάλα μπέμπας". Σταμάτησε όταν άρχισα να της μιλάω εξηγώντας ότι δεν το δείχνουμε και δεν το πιάνουμε γιατί η μαμά πονάει πολύ (αυτό δούλεψε).

 

 

Γενικά είναι η ηλικία που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τις δυνατότητες τους και αντιδρούν λίγο έντονα. Ολα τα παιδάκια το έχουν κι όλα το περνούν, εμάς μας βοήθησε που έκοψα το "οχι" εντελώς και αντ'αυτού άρχισα την κουβέντα. Θα σας γίνει συνήθειο σιγά σιγά και θα εκπλαγείτε αν δείτε πόσο τους αρέσει να τους εξηγείς το κάθε τι και να τους απευθύνεις τον λόγο. Να τους λες τι ακολουθεί - να νιώθουν πως ξέρουν, πως είναι ισότιμα μέλη.

 

 

 

Παράδειγμα: Κάθε φορά που πηγαίναμε στο σούπερ, έκλαιγε, χτυπιόταν και φώναζε για να πάρει παιχνιδάκια που είχε εκεί. Κάθε φορά έλεγα όχι και κάθε φορά τσίριζε, έπεφτε κάτω κλπ. Οταν διάβασα και είπα να εφαρμόσω αυτό που σου λέω, πήγαμε, πήρε το παιχνιδάκι στα χέρια της και το κράταγε σε όλη την διάρκεια των ψώνιων. Κάποια στιγμή της είπα: "Αγάπη μου, τελειώσαμε τα ψώνια μας, πρέπει να φύγουμε και να πάμε να πληρώσουμε, να βάλουμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο, να πάμε σπίτι μας, να τα τακτοποιήσουμε και να ετοιμάσουμε να φάμε. Πάμε λοιπόν να βάλουμε το παιχνιδάκι στη θέση του για να το βρούμε εκεί όταν θα ξαναέρθουμε.

ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΗΣΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ. Κοίταγα σαν χάνος.

 

Ενιωθα ξαφνικά τόσο περήφανη κι εκείνη ένιωθε τόσο ικανή!!!

 

 

Μίλα του λοιπόν, μίλα του, μην γελάς, μην αγριεύεις, απλά μίλα του!!

[Μπεμπούλα10]

yiolanda313, η συμπεριφορά του παιδιού είναι φυσιολογική.

 

Η χρήση πιπίλας μετά τους 12 μήνες μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα με τα δόντια, την ευθυγράμμιση των γνάθων, την εξέλιξη της ομιλίας, κτλ.

 

Υπομονή. Μεγαλώνοντας το παιδί δεν θα έχει πια την ανάγκη να πιάνει το στήθος σου συνέχεια. Αυτή τη στιγμή όμως αυτήν την ανάγκη έχει.

[Scratée]

Xena, εσύ δεν είσαι που σε άλλα θέματα γράφεις να μην υψώνουμε τον τόνο στα παιδιά μας, να μην τα αφήνουμε να κλαίνε κτλ; Πολύ μου αρέσεις...Και να που μας δείχνεις και παραδείγματα για το ότι αυτή η προσέγγιση πιάνει! Εγώ φωνάζω καμιά φορά, αλλά προσπαθώ να κρατάω την ψυχραιμία μου.

Αυτό με το στήθος το έκανε και ο δικός μου, που είχε επίσης πολύ χιούμορ, οπότε, σε μεγαλύτερη ηλικία, βέβαια, του έλεγα :"πάλι με τους βύζους;τζίζουζ!", εκείνος έσκαγε στα γέλια και το έκοψε!

[yiolanda313]

Xena δε θελει κανενα αρκουδακι ή αλλο παιχνιδακι, ισως γιατι ειναι μεγαλος και ξερει πως το αγαπημενο του ειναι το μεμε της μαμας Αυτο το παραδειγμα σου με το σουπερ μου αρεσε πολυ! Καμια φορα λογω του φορτου εργασιας και νοικοκυριου ξεχνω πως να ειμαι δημιουργικη με το μικρο μου. Φανταζομαι οι μαμαδες χωρις βοηθεια με καταλαβαινετε!

 

mpempoula10 να κοψω την πιπιλα μια για παντα; θα θελει να θηλαζει ολη μερα οταν βγαινει δοντακι. Τι προτεινεις;

[yiolanda313]

χαχαχα τελειο!!! χαχαχα ακομα γελαω!!! λοιπον μια νηπιαγωγος γνωστη και νεα μου ειπε πως δεν ειναι κακο να υψωνουμε τη φωνη στα παιδια μας οταν πραγματικα δεν υπαρχει αλλη λυση αλλα μου ειπε οτι ο τονος της φωνης πρεπει να ειναι χαμηλοτερος απο αυτος του ενθουσιασμου μας! Οπως και να μιλαμε στα παιδια στο επιπεδο τους ποτε απο ψηλα σα μπαμπουλες. Υπαρχουν πολλες αποψεις για το θεμα αλλα σημασια εχει να μη κανουμε το παιδι να αισθανθει ενοχες παρα μονο να συνειδητοποιησει τα ορια του.

[xena]

Μανούλα για πάντα! ναι, εγώ είμαι αυτή που λες. Οταν με φτάνουν στα όρια μου, κάνω μεταβολή, μετράω ως το 10, σκέφτομαι ότι είναι τα μωρά μου και πως θα τα μάθω να έχουν αυτοέλεγχο κλπ κλπ, γυρνάω πάλι τα κοιτάζω και βρισκω τον τρόπο! Αγκαλιά, γέλια, κουβέντα, παιχνίδια, φιλιά... αυτά είναι που θέλουν τα παιδιά!

Και ξέρεις όταν βλέπουν πως η μαμά είναι βράχος και δεν πτοείται απ' την συμπεριφορά τους - τα κόβουν αυτά. Ενώ αν χάνεις τον έλεγχο, είτε σε μιμούνται και τσιρίζουν κι αυτά, είτε σε δοκιμάζουν να δουν που θα φτάσεις.

 

yiolanda313 πωωωωωως δεν σε καταλαβαίνουμε!!! μερικές φορές εγώ ξεχνάω και πως με λένε. Ξεχνάω πως μαγειρεύω φαγητά καθημερινά, έχω ξεχάσει ακόμη και να αλλάξω ή να ταϊσω το μωρό :oops::oops:

Αφού λένε και οι ειδικοί πως η γκρίνια των παιδιών μας αποσυντονίζει τον ανθρώπινο εγκέφαλο πάνω από 90% και περισσότερο από κάθε τι άλλο. Οτι δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε ούτε δουλειές ρουτίνας.

Πόσο μάλλον όταν συνυπάρχουν κι άλλα προβλήματα (πχ οικ. κρίση), γιαυτό δουλέψτε το αυτό το κομμάτι, αξίζει.

 

Αυτό πάντως με το στήθος στην παραλία, θυμήθηκα ασαράντιστη ακόμη η μπέμπα, είχα πάει την μεγάλη για μπάνιο. Πέρασε ένα ζευγάρι με ένα καρότσι εκεί κοντά και φώναξε η δική μου τραβώντας μου το πάνω του μαγιώ, 18 μηνών τότε, "μαμά μωλό, γάλα γάλα γάλα!!!!" :-D:-D:-D

[Μπεμπούλα10]

να κοψω την πιπιλα μια για παντα; θα θελει να θηλαζει ολη μερα οταν βγαινει δοντακι. Τι προτεινεις;

 

Δεν ξέρω τι να σου προτείνω... Εγώ το δικό μου το άφηνα να θηλάζει όσο ήθελε όταν έβγαζε δόντια, οπότε δεν το έχω ψάξει το θέμα. Προσπαθήστε τουλάχιστον να μειώσει την πιπίλα. Ισως αν έβρισκε άλλα ενδιαφέροντα για να του αποσπάσουν την προσοχή από τα δόντια. Θα μπορούσατε να ψάξετε και το θέμα της ομοιοπαθητικής. Πολλές φορές έχει καλά αποτελέσμα και δεν επιβαρύνει τον οργανισμό του παιδιού όπως τα κλασσικά φάρμακα.