μήπως η ''βίδα'' έχει λασκάρει?

[matilnta]

πιτσιρικες ανεβαιναμε σε ολα τα παιχνιδια του λουνα παρκ,τρεχαμε με μηχανες,καναμε ολα τα θαλασσια σπορ.μετα τη γεννα φοβαμαι να κανω οτιδηποτε!νομιζω οτι ειμαστε ετσι οι γυναικες απ τη φυση μας.αλλο η μανα αλλο ο πατερας.ο αντρας μου απορει που οδηγουσα μηχανακι χωρις να ξερω στην ουσια να οδηγω,κ τωρα φοβαμαι να ανεβω στο δικο του!

[kounelitsa]

Κορίτσια την έπαθα κι εγώ και ξαφνικά πριν κάτι μήνες (δεν μιλούσε ακομα) τρώω μια φλασιά ότι την έχασα ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ...έψαχνα σαν την τρελή κάτω από κρεβάτια, μπαλκόνια....τίποτα..είχα πάθει αμόκ λέμε....πήρα και το κινητό να ειδοποιήσω τον άντρα μου ότι έχασα το παιδί......και ξαφνικά γυρνάω και τη βλέπω στο καρεκλάκι της (στο οποίο ΕΓΩ την είχα βάλει) να μασουλάει το ψωμάκι της και να με κοιτάζει με απάθεια (μπορεί και με λύπηση...)....

 

Μιλάμε η μουρλή του χωριού!! Μια και μοναδική φορά συνέβη και πραγματικά ακόμα απορώ....

[Konstans81]

Δεν έχω ακόμα παιδάκι αλλά παραθέτω ένα ωραίο βιντεάκι που νομίζω ότι ταιριάζει...

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&hl=el&v=NScs_qX2Okk

[kortessa]

χαχαχαχαχαχαχαχ το γλιτωνουμε δεν το γλιτωνουμε το εγκεφαλικο...

και γω που πιστευα πως ειμαι η μονη με φαντασια θριλλερ!

 

τα βλασταρια μας και τα ματια μας...!!!

[JimDin]

Τελικά δεν είμαι η μόνη...και σε κάποιο παρόμοιο θέμα είχα πεί τις φοβίες μου...πόσο δίκιο τελικά είχε η μαμά μου που πάντα μου έλεγε "θα γίνεις μάνα και θα δείς..."

Με αυτή την διαφήμιση έχω δακρύσει πολλές φορές τελευταία ( το απέκτησα και αυτό μετά την γέννηση του γιού μου)...ίσως γιατί σκέφτομαι πολύ την μαμά μου που μας μεγάλωσε (4 ζωή να έχουμε) με τις ίδιες αγωνίες και ας μην γίναμε πρωταθλητες και το ίδιο βλέμμα βλέπω στα μάτια της κάθε φορά που μας κοιτάει...ίσως γιατί αισθάνομαι τόσο υπερήφανη για τον γιόκα μου κάθε μέρα...σε κάθε καινούργιο του κατόρθωμα και φύσικά αυτό δεν είναι ένα χρυσό κύπελο αφου δεν είναι καν 3...ακόμα και σε μια καινούργια λέξούλα εγώ με το ίδιο καμάρι τον κοιτάω όπως και αυτές οι μαμάδες τα δικά τους παιδιά...

[no doubt]

Με τα 3 μου θηρία έχω ξεπεράσει πολλές φοβίες.

Θυμάμαι όμως χαρακτηριστικά στο πρώτο μου παιδί δεν κοιμόμουν καθόλου τη νύχτα ούτε δευτερόλεπτο. Κοιτούσα συνεχώς αν ανασαίνει.

Κι αν δεν έβλεπα καλά τρελαινόμουν, οι παλμοί μου στους 200ους.

[rkt]

Κορίτσια την έπαθα κι εγώ και ξαφνικά πριν κάτι μήνες (δεν μιλούσε ακομα) τρώω μια φλασιά ότι την έχασα ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ...έψαχνα σαν την τρελή κάτω από κρεβάτια, μπαλκόνια....τίποτα..είχα πάθει αμόκ λέμε....πήρα και το κινητό να ειδοποιήσω τον άντρα μου ότι έχασα το παιδί......και ξαφνικά γυρνάω και τη βλέπω στο καρεκλάκι της (στο οποίο ΕΓΩ την είχα βάλει) να μασουλάει το ψωμάκι της και να με κοιτάζει με απάθεια (μπορεί και με λύπηση...)....

 

Μιλάμε η μουρλή του χωριού!! Μια και μοναδική φορά συνέβη και πραγματικά ακόμα απορώ....

 

Εγώ, η τρελη με τα μπαλκόνια, κάποτε η μία μου κόρη, αποφάσισε και μπήκε μέσα στη ντουλάπα, εκλεισε και την πόρτα. Πάω στο δωμάτιο να δω τι κάνουν, πουθενά η Κ. Που είναι η Κ ρωτάω την αδερφή της, "δεν ξέρω" μου λέει.

Εφυγα κατευθείαν στα μπαλκόνια και .....κοίταγα κάτω.......

Τελικά τη βρήκα αφού έψαξα παντού, χαμογελαστή....

Εγώ πάντως, αν κρίνω από τη μάνα μου, δεν νομίζω ότι η μάνα ησυχάζει ποτε.

Οσο για τον αντρα μου, δεν ειναι καθόλου έτσι, ευτυχώς. Θα είχαμε λαλλήσει...

[mikro_thiriaki]

εγώ όταν έχανα κάποιο μικρό αντικείμενο, π.χ. κέρμα, χάντρα, σκουλαρίκι, το πρώτο που σκεφτόμουνα ήταν ότι το' φαγε το παιδί κ έτρεχα να ψάξω στο ίντερνετ ποιο νοσοκομείο εφημερεύει

[ΦΟΥΝΙΤΣΑ]

Μέγαλο θέμα ανοιξες.

Παρούσα, για να δείτε ότι είμαστε πολλές...

Μην μιλάτε για μπαλκόνια....

Εχω μεγάλο νταλκά.... Αν ακούσω κανένα θόρυβο, αμέσως παρατάω ότι κάνω και τρέχω στο ...μπαλκόνι και κοιτάω κάτω.... ακόμα και όταν ..λείπουν τα παιδιά από το σπίτι....

Εννοείτε πως έχω φροντίσει και έχω βάλει ασφάλεια για να μην ανοίγουν τόσο ψηλά ακόμα και στις σίτες που και εγώ ανεβαίνω σε σκαμπώ για να τις βάλω-βγάλω :oops:

Επίσης αρκετές φορές έχω δει στον ύπνο μου ότι κάποιο παιδί μου έπεσε από το μπαλκόνι και δεν έχω ξανακοιμηθει...

Αφου πολλές φορές σκέφτομαι, μήπως να νοικιάσω το σπίτι μου και να πάω να νοικιάσω ένα ισόγειο.

Αλλά έχω άλλο ....θεματάκι εκει... ισόγειο, δηλαδή, αν μπει κάποιος μέσα και μου τα πάρει τα παιδια???

Οκ, δέχομαι ο

νόματα, τηλέφωνα, διευθύνσεις καλών ψυχιάτρων....[/Q ποπο σαν να το εγραψα εγω ακριβως τα ιδια σκευτομαι σην καμια 100αρια παραλογεσ φοβιες πχ μην γινει σεισμος κ πεσει το κοθρτινοξιλο στην κοθνια εχς περασει πολθ ωρα να υπολογιζω ςστε αν πεσει με κα8ε πι8ανο πεσιμο ποθ να βαλς την κουνια κα8ε βραδι κλεινς ερμιτικα τα πατζοθρια μηπως ξυπνισει το μωρο κατεβει απο το κρεβατακι ανοιξει την μπαλκονοπορτα ανεβει στα καγκελα και πεσει αθτο με τα μπαλκονια ειναι μεγαλοσ πονοσ μπορει να κατσω ολη νυχτα ξυπνια γιατι κα8ε φορα ποθ κλεινω τα ματια βλεπω το μωρο να πεφτει

[kourkoumpini]

Κορίτσια την έπαθα κι εγώ και ξαφνικά πριν κάτι μήνες (δεν μιλούσε ακομα) τρώω μια φλασιά ότι την έχασα ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ...έψαχνα σαν την τρελή κάτω από κρεβάτια, μπαλκόνια....τίποτα..είχα πάθει αμόκ λέμε....πήρα και το κινητό να ειδοποιήσω τον άντρα μου ότι έχασα το παιδί......και ξαφνικά γυρνάω και τη βλέπω στο καρεκλάκι της (στο οποίο ΕΓΩ την είχα βάλει) να μασουλάει το ψωμάκι της και να με κοιτάζει με απάθεια (μπορεί και με λύπηση...)....

 

Μιλάμε η μουρλή του χωριού!! Μια και μοναδική φορά συνέβη και πραγματικά ακόμα απορώ....

 

αντε καλε. εμεις ημασταν και οι δυο στο σπιτι και ο μικρος πηγε κρυφτηκε πισω απο την κουρτινα αλλα στριμωχτηκε και δεν τον βλεπαμε. επρπε να τραβηξουμε ολη την λουρτινα. εκει να δεις αμοκ. ετρεχα σε ολο το σπιτι με την κοιλια στο στομα και τσιριζα. το καημενο δεν καταλαβε γιατι παλαβωσα. τον αγκαλιαζα, τον φιλουσα, εκλαιγα... αστα να πανε.

[kourkoumpini]

καλα απο φοβιες της καθημερινοτητας αλλο τιποτα.η βασικη ομως φοβια ηταν οτι θα μου παρουν το παιδι. στο πρωτο επαθα το λαλα. το ξεπερασα οταν εγινε καπου 8-9 μηνων. καλα οχι και τελειως αλλα το ξεπερασα. και πριν κανενα μηνα ειδα ενα ρημαδι ονειρο (αρες μαρες κουκουναρες), οτι ημουν στο μπαλκονι και βλεπω απο κατω εναν παλιατζη με αλογο και πανω στο αλογο ο μικρος. αρχιζω να τσιριζω αλλα ο παλιατζης τον παιρνιε και φευγει. τσαμπα τοση προσπαθεια να ξεπερασω τη φοβια. ξαναγυρισε

[eleanax]

αμα δεν εχεις φυλαξει 8ωρο καραουλι σε υποτιθεμενο διερχομενο κουνουπι, που πιθανο να ειναι κιλλερ και να εχει βαλει στοχο το παιδι σου, το οποιο κοιμαται στο δωματιο του ΣΕ ΚΟΥΝΟΥΠΙΕΡΑ και με εντομοαπωθητικα περιμετρικα της οικιας..

 

εχεις μελλον ακομα!

 

(αλλα εισαι σε καλο δρομο)

 

8ωρο όχι, τρίωρο ναι, πάνω από το παρκοκρέβατο στο εξοχικό! τελικά το πέτυχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! μιλάμε εκείνη την ώρα αισθανόμουνα πολύ freak....κάτι, ούτε κι εγώ ξέρω τι, μιλάμε δεν κοιμόμουνα με τίποτα, κλείνανε τα μάτια μου κι εκεί....μπας και τσιμπήσει το μικρό

[eleanax]

καλά κι αυτό με τα μπαλκόνια, μεγάλο άγχος, όταν γεννήθηκε μέναμε στον πρώτο, δεν περπάταγε, δε μου είχε περάσει από το μυαλό, με το που μετακομίσαμε (4ο), ούτε να το γράψω δε θέλω, μπλοκάρω, πετάω μπλε οθόνες και είμαι ένα βήμα πριν το έμφραγμα, αλλάζουμε θέμα γιατί δεν αισθάνομαι πολύ καλά....

[sofi@p]

έχετε δει την ταινία "Αντίχριστος" του Λαρς Φον Τρίερ?? στην αρχή δείχνει ένα παιδάκι 1.5 έτους να ανεβαίνει στην καρέκλα, να ανοίγει το παράθυρο και να ..... (κι ο σαδιστής έχει μουσική υπόκρουση κλασσική μουσική κι όλο το σκηνικό κρατάει κάνα 5λεπτο)

ε, εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα (άσε που έλιωσα από το κλάμα στο σινεμά). μου πήρε καιρό να ξεπεράσω τη φοβία με τα παράθυρα...

[alexele]

Δεν έχω ακόμα παιδάκι αλλά παραθέτω ένα ωραίο βιντεάκι που νομίζω ότι ταιριάζει...

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&hl=el&v=NScs_qX2Okk

 

ΟΝΤΩΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ!!!

[sofiafil]

Αχ σας ευχαριστω που ειστε τοσες πολλες για να σταματησω να νιωθω εντελως τρελη μονη μου!!! Εγω δεν κοιμαμαι τα βραδια (καποια στιγμη με παιρνει ο υπνος απο την κουραση) γιατι νομιζω οτι θα μπει καποιος στο σπιτι και θα τον παρει. Ε οτι ειμαστε στο δευτερο οροφο και το σπιτι εχει συναγερμο δε μου λεει τιποτα! Ονοματα ψυχιατρων και για Θεσσαλονικη παρακαλω!!

[riniw 1980]

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ......................................

(βαθύς αναστεναγμός)

γεννάω μέχρι τα μέσα του Οκτώβρη.....γιατροί μου θα επιζήσω;;;;;;;;;;;;:grin::grin::grin::grin::grin::grin:

[ΕΛΕΝ@]

Ρινιώ μαζι γεννάμε!!! κάνε ένα ρημάδι κουράγιο να κάνω κι εγώ ένα!!! Εξι μηνάκια είναι!!

[riniw 1980]

Ρινιώ μαζι γεννάμε!!! κάνε ένα ρημάδι κουράγιο να κάνω κι εγώ ένα!!! Εξι μηνάκια είναι!!

 

πατριώτισσα όλα όσα λένε οι μαμάδες απο πάνω θα τα λουστώ μου φαίνεται!!!!!!!!!

[ΕΛΕΝ@]

Τι να πω.. εγω συνήθως είμαι ψύχραιμη. Μόνο που απαξ κ μου κολλήσει η ιδέα στο κεφάλι αυτό ήταν. Πιστεύω οτι το παιδάκι μου θα το πηγαίνω στο γιατρό για ψήλου πήδημα. Απ την άλλη θέλω να ξεκολλήσω το μυαλό μου απ τις βλακείες κ να μάθω στο παιδι μου να μη φοβάται τίποτα! Άντε να δούμε πως θα γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι κ πιο συγκροτημένοι τώρα που απαιτείται! πάντως όλες τις κοπέλες τις καταλαβαίνω απόλυτα!

[RENAH]

Eιμαστε πολλες τελικα.Αυτα που σκεφτομαι να τα πω δεν τολμω σε κανεναν..

-Αρρωσταινουν....εχουν την χειροτερη ασθενεια του κοσμου ....

-Ακομα ξυπναω τουλαχιστον δυο φορες μεσα στην νυχτα να δω αν αναπνεουν..ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ (μαλλον μεχρι να φυογυν απο το σπιτι θα ξυπναω να δω αν αναπνεουν!!)

-Καλα τρελος φοβος μη τις απαγαγουν....δεν εχω λογια γι αυτο..

-Μπαλκονια;;;;;Ποτε δε βγαινουν σε κανενα μπαλκονι μονες..Παντα η εγω η ο μπαμπας τους.ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ ΟΜΩΣ.Εμπιστοσυνη σε κανεναν αλλον για να ''συνοδευσει ''τα παιδια στο μπαλκονι!

Δυο περιστατικα θα πω (το ενα ειναι συχνο και επαναλαμβανομενο).

Εγω στο μπανιο με την μικρη η καπου αλλο υστο σπιτι να κανω καποια δουλεια.Η μεγαλη στο σαλονι να βλεπει παιδικο ..Την φωναζω (οχι οτι θελω κατι, να τσεκαρω οτι ειμαστε καλα) ..Καμια απαντηση..(σιγα μην ασχοληθει ...εδω εχουμε θεμα με τον Μπομπ Σφουγγαρακη..στην μανα θα απαντησουμε...)..Φωναζω ξαναφωναζω..οταν η φωνη παει να γινει τσιριδα..ακουω την απαντηση.."καλα ειμαι ρε μαμα ασε με τωρα...'''

-Ειμασταν στο παρκο ,η μεγαλη επαιζε σε μαι τσουληθρα παραδιπλα..σκυβω να δωσω νερακι στην μικρη στο καροτσι..(δευτερολεπτα)..Γυριζω η μεγαλη δεν ειναι στην τσουληθρα..νταξ δεν τρεχει τπτ..θα ειναι στην αλλη ..κοιταω παντου σε ολο το παρκο ..δεν μπορω να την εντοπισω με τπτ..αρχιζουν και τρεμουν τα ποδια μου..ταχυπαλμια...Ξανακανω το γυρω του παρκου με το βλεμμα..τιποτα...τα εχω χασει εντελως ..ειμαι σιγουρη οτι σε αυτο το λεπτο καποιος την αρπαξε χωρις να καταλαβει ΚΑΝΕΙΣ στο παρκο τπτ..χωρις να φωναξει το παιδι..τεσπα..Αρπαζω το καροτσι να αρχισω να τρεχω σαν τρελη να την βρω..και συνειδητοποιω οτι ειναι διπλα μου και προσπαθει το καημενο να μου πει οτι θελει κι αυτο νερακι....!!!!Ποιος ειναι ο καλος γιατρος ειπατε;;;

[antigoni84]

κορίτσια νομίζω οτι ειναι φυσιολογικές οι αντιδράσεις που έχετε,εγώ προσωπικά θεωρώ αφύσικο για να μη πω κάτι αλλο να εχει ο γονιός απάθεια σε οτι αφορά τη σωματική ακεραιότητα του παιδιού σας αναφέρω 2 παραδείγματα

- καλοκαίρι σε πολυσύχναστη παραλία κάθομαι σε μια ξαπλώστρα δίπλα μου ενα ζευγάρι με 2 παιδάκια μιλάνε συνέχεια στο κινητό και καλούνε φίλους για φαγητό-ακούω τις συνομιλίες και οτι μια παίρνει το ακουστικό ο αντρας μια η γυναίκα,το κοριτσάκι τους δυο ετών περίπου παίζει με ενα κουβαδάκι,δεν το παρακολουθούν ωσπου μπαίνει στο νερό, εγώ το κοιτάω και επειδή δεν εχω παιδιά δεν είμαι κ πολύ εξοικιωμένη,ωσπου καταλαβαίνω οτι πνίγεται,μπαίνω και το βγάζω,βάζει τα κλάματα, έτρεχαν νερά απ τη μύτη,οι γονείς .......στο κόσμο τους!Τους έδωσα το παιδί στα χέρια κ με κοιτούσαν λες και τους είπα οτι είμαι εξωγήινος,ήρθε και μια άλλη κυρία και λέει το παιδί σας θα πνιγόταν,τίποτα καμμία αντίδραση,την επόμενη μέρα πάλι τα παιδιά αφημένα.

 

-Δεύτερο περιστατικό,κοριτσάκι στο διπλανό μου μπαλκόνι σκαρφάλωνε στα κάγκελα,η μάνα μέσα,εγώ να φωνάζω,με ακούει μια γειτόνισα και λέει θα τους δώσω μια σίτα που έχω απ την εγγόνα μου,τη δίνει μαζί με σύρμα για να τη δέσουν,απ τη βαρεμάρα τους όμως αντί για σύρμα εβαλαν δύο καρέκλες πλαστικές και τη στερέωσαν,αποτέλεσμα το πιτσιρίκι να ανεβαίνει στη καρέκλα και να κάνει ισορροπία στα κάγκελα,ένα καλοκαίρι όποτε έβλεπα το θέαμα έπαιρνα ηρεμιστικό.

 

Ισως κάποιες φορές να σκεφτόμαστε υπερβολικά και πάντα το κακό όμως ακούμε και βλέπουμε τόσα πολλά.

[pixie]

 

-Δεύτερο περιστατικό,κοριτσάκι στο διπλανό μου μπαλκόνι σκαρφάλωνε στα κάγκελα,η μάνα μέσα,εγώ να φωνάζω,με ακούει μια γειτόνισα και λέει θα τους δώσω μια σίτα που έχω απ την εγγόνα μου,τη δίνει μαζί με σύρμα για να τη δέσουν,απ τη βαρεμάρα τους όμως αντί για σύρμα εβαλαν δύο καρέκλες πλαστικές και τη στερέωσαν,αποτέλεσμα το πιτσιρίκι να ανεβαίνει στη καρέκλα και να κάνει ισορροπία στα κάγκελα,ένα καλοκαίρι όποτε έβλεπα το θέαμα έπαιρνα ηρεμιστικό.

 

Ισως κάποιες φορές να σκεφτόμαστε υπερβολικά και πάντα το κακό όμως ακούμε και βλέπουμε τόσα πολλά.

Xριστέ μου!!!!! Η φοβία μου η μεγάααααλη το μπαλκόνι!!!!