Δικαιολογείται ενας μπαμπας να μιλαει ετσι?

[newbie G]

με την κορη μου δεν βριζω ποτε!εχουμε μια καλη σχεση!

 

Μπορεί να μη βρίζεις εσύ το παιδί, αλλά αν ακούει εσένα να μιλάς άσχημα στον πατέρα της, είναι το ίδιο και το αυτό. Το παιδί μαθαίνει ότι δεν υπάρχει σεβασμός μεταξύ των γονέων του. Και μετά ρωτάς αν δικαιολογείται να βρίζει ο πατέρας την κόρη. Γιατί δηλαδή; Δικαιολογείται να βρίζονται οι γονείς μεταξύ τους; Είμαστε σοβαροί; Τι βιώνει αυτό το παιδί; Αναρωτήθηκες ποτέ σου αν ζει σ' ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον;

[DFR]

Α να γεια σου. Συμφωνώ 100%

ε μα εδώ πληγώνεται έτσι ένα παιδάκι και το θέμα είναι αν θα μάθει και εκείνο να βρίζει?

[newbie G]

Η λεκτική κακοποίηση είναι εξισου σοβαρή με τη σωματική.

[missirlou]

δικαιολογειται...κατ'ε εμε...αυτο δεν ρωτησες? Γιατι σιγουρα σωστο δνε ειναι. Αλλα συμβαινει....

Ο πατερας μου εβριζε πολυ. Γενικα εβριζε, δεν εβριζε μονο εμας. Η μαμα μου ποτε. Μαθαμε ομως και ξεχωρισαμε οτι ο πατερας μας βριζει...κακως αλλα βριζει...αρα οταν μας βριζει το θεμα δεν ειναι 'προσωπικο' αλλα γενικοτερο. ετσι ειναι ο χαρακτηρας του...και ο κακος του τροπος.

Τον αγαπαμε ομως τον πατερα μας και νιωσαμε οτι και αυτος μας αγαπησε ...και αυτο εχει σημασια...

Αν γενικα εχει αυτον τον ασχημο τροπο, προσπαθησε να του μιλησεις ηρεμα και φυσικα να μην βριζεις και εσυ...για να μαθει να διαχωριζει το παιδι οτι η αλλη η συμπεριφορα ειναι λαθος.

Μην τον ριχνετε στον καιαδα τον ανθρωπο, πατερας ειναι...αν η συμπεριφορα του ειναι σωστη κατα τα αλλα, θα διορθωσει και λιγο αυτο και ολα θα πανε καλα!

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

δικαιολογειται...κατ'ε εμε...αυτο δεν ρωτησες? Γιατι σιγουρα σωστο δνε ειναι. Αλλα συμβαινει....

Ο πατερας μου εβριζε πολυ. Γενικα εβριζε, δεν εβριζε μονο εμας. Η μαμα μου ποτε. Μαθαμε ομως και ξεχωρισαμε οτι ο πατερας μας βριζει...κακως αλλα βριζει...αρα οταν μας βριζει το θεμα δεν ειναι 'προσωπικο' αλλα γενικοτερο. ετσι ειναι ο χαρακτηρας του...και ο κακος του τροπος.

Τον αγαπαμε ομως τον πατερα μας και νιωσαμε οτι και αυτος μας αγαπησε ...και αυτο εχει σημασια...

Αν γενικα εχει αυτον τον ασχημο τροπο, προσπαθησε να του μιλησεις ηρεμα και φυσικα να μην βριζεις και εσυ...για να μαθει να διαχωριζει το παιδι οτι η αλλη η συμπεριφορα ειναι λαθος.

Μην τον ριχνετε στον καιαδα τον ανθρωπο, πατερας ειναι...αν η συμπεριφορα του ειναι σωστη κατα τα αλλα, θα διορθωσει και λιγο αυτο και ολα θα πανε καλα!

 

Μην το λες... και εγω εχω εναν μπαμπα που βλαστημαγε με το παραμικρο. ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ αλλα εμαθα να τον φοβαμαι πρωτα και μετα να τον αγαπω. Ακομα και τωρα ...

[lovely people]

Mια που σε βρήκαμε...όταν σε έβριζε ο πατέρας σου πως αισθανόσουν? Έχεις εικόνες απο εκείνες τις στιγμες? Επίσης μεγαλώνοντας είχες αρκετή αυτοπεπήθηση? Η δική σου συμπεριφορά απένατι του ποια ήταν, εννοώ τον φοβώσουν? Σήμερα πως είναι οι σχέσεις σας...? Εξακολουθεί και το κάνει?

Θα το εκτιμούσα αν απαντούσες για να έχουμε κ εικόνα απο την πλευρά του "θύματος".

 

Πάντως αν εσένα δεν σου άφησε θέματα είσαι τυχερή και ίσως η μαμά σου κάλυψε το κενό και τις αδυναμίες του πατέρα σου. Όταν όμως βρίζουν και οι δύο τι γίνεται??

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Mια που σε βρήκαμε...όταν σε έβριζε ο πατέρας σου πως αισθανόσουν? Έχεις εικόνες απο εκείνες τις στιγμες? Επίσης μεγαλώνοντας είχες αρκετή αυτοπεπήθηση? Η δική σου συμπεριφορά απένατι του ποια ήταν, εννοώ τον φοβώσουν? Σήμερα πως είναι οι σχέσεις σας...? Εξακολουθεί και το κάνει?

Θα το εκτιμούσα αν απαντούσες για να έχουμε κ εικόνα απο την πλευρά του "θύματος".

 

Πάντως αν εσένα δεν σου άφησε θέματα είσαι τυχερή και ίσως η μαμά σου κάλυψε το κενό και τις αδυναμίες του πατέρα σου. Όταν όμως βρίζουν και οι δύο τι γίνεται??

 

Ειναι παρα πολυ ασχημο συναισθημα καταρχην εγω το λεω ευνουχισμο της πρωσοπικοτητας . Υπηρχαν φορες που ειχα κατουρηθει απο τον φοβο μου και η μανα μου παντα μου ελεγε οτι ετσι ειναι ο μπαμπας αλλα σε αγαπαει. Φυσικα τωρα δεν υπαρχει τετοιους ειδους σχεση, ωστοσο ομως οταν ειναι να κανω κατι παντα ΦΟΒΑΜΑΙ τι θα πει και τι θα σκεφτει. Με εκαναν πολυ αδυναμη , χωρις ισχυρη θελεση και προσωπικοτητα.

[missirlou]

Μην το λες... και εγω εχω εναν μπαμπα που βλαστημαγε με το παραμικρο. ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ αλλα εμαθα να τον φοβαμαι πρωτα και μετα να τον αγαπω. Ακομα και τωρα ...

ειπα εξαρχης, δεν ειναι το σωστο, ουτε το ιδανικο. Αλλα για εμενα ειναι κατι που δικαιολογειται. Για εμενα βασικοτερο ειναι να δειχνει με τον τροπο του ποσο αγαπαει το παιδι του.

 

Mια που σε βρήκαμε...όταν σε έβριζε ο πατέρας σου πως αισθανόσουν? Έχεις εικόνες απο εκείνες τις στιγμες? Επίσης μεγαλώνοντας είχες αρκετή αυτοπεπήθηση? Η δική σου συμπεριφορά απένατι του ποια ήταν, εννοώ τον φοβώσουν? Σήμερα πως είναι οι σχέσεις σας...? Εξακολουθεί και το κάνει?

Θα το εκτιμούσα αν απαντούσες για να έχουμε κ εικόνα απο την πλευρά του "θύματος".

 

Πάντως αν εσένα δεν σου άφησε θέματα είσαι τυχερή και ίσως η μαμά σου κάλυψε το κενό και τις αδυναμίες του πατέρα σου. Όταν όμως βρίζουν και οι δύο τι γίνεται??

Στεναχωριομουν οταν με εβριζε αλλα οχι περισσοτερο απο οσο θα στεναχωριομουν αν με μαλωνε απλως. Ειχε γινει ας πουμε αποδεκτο μεσα μου (δεν ξερω με ποιον τροπο) οτι αυτο κανει ο μπαμπας (κακως) αλλα το κανει επειδη ειναι ετσι ο χαρακτηρας του και οχι επειδη δεν με αγαπαει.

Τον φοβομουν ναι, δεν θελω να σας πω ψεμματα. Εξαλλου ειπαμε, δεν θεωρω σωστο κατι τετοιο απλά προσπαθώ να μην είμαι απόλυτη.

Προφανως έμαθα να το δέχομαι, αμυνόμενη, για να μην στεναχωριέμαι. Μεγαλωνοντας όμως και κάνοντας μία αναδρομή , έχω να πω ότι αν και έβριζε, μας πρόσφερε πάρα πολλά και μέσα σε αυτά ήταν και η αγάπη.

Μεγαλώνοντας σταματησε να το κάνει (αν και επάνω στα νευρα του κάτι μικρό παλι μπορεί να πει). Γενικότερα δεν έχει σταματήσει να βρίζει στη ζωή του.

Αυτοπεποιηθηση ναι, ειχα. Εκτος του οτι εβριζε οταν νευριαζε, φροντισε να μας μαθει πολλα, εκανε τα παντα για να καταφέρουμε να σπουδασουμε, και γενικοτερα η σταση του ηταν καλη προς εμας.

Η στάση της μητέρας μου ήταν καλή γιατι και μας εξηγούσε οτι κακώς βριζει ο πατέρας, και κρατούσε κάποιες ισορροπίες, και δεν εβριζε εκείνη αλλα και μας μάθαινε ότι πάνω από ολα είναι η αγάπη και οι πράξεις....και όχι τα λόγια.

[epang]

ε μα εδώ πληγώνεται έτσι ένα παιδάκι και το θέμα είναι αν θα μάθει και εκείνο να βρίζει?

 

:confused::confused:

[MAJA]

Στεναχωριομουν οταν με εβριζε αλλα οχι περισσοτερο απο οσο θα στεναχωριομουν αν με μαλωνε απλως. Ειχε γινει ας πουμε αποδεκτο μεσα μου (δεν ξερω με ποιον τροπο) οτι αυτο κανει ο μπαμπας (κακως) αλλα το κανει επειδη ειναι ετσι ο χαρακτηρας του και οχι επειδη δεν με αγαπαει.

Τον φοβομουν ναι, δεν θελω να σας πω ψεμματα. Εξαλλου ειπαμε, δεν θεωρω σωστο κατι τετοιο απλά προσπαθώ να μην είμαι απόλυτη.

Προφανως έμαθα να το δέχομαι, αμυνόμενη, για να μην στεναχωριέμαι. Μεγαλωνοντας όμως και κάνοντας μία αναδρομή , έχω να πω ότι αν και έβριζε, μας πρόσφερε πάρα πολλά και μέσα σε αυτά ήταν και η αγάπη.

Μεγαλώνοντας σταματησε να το κάνει (αν και επάνω στα νευρα του κάτι μικρό παλι μπορεί να πει). Γενικότερα δεν έχει σταματήσει να βρίζει στη ζωή του.

Αυτοπεποιηθηση ναι, ειχα. Εκτος του οτι εβριζε οταν νευριαζε, φροντισε να μας μαθει πολλα, εκανε τα παντα για να καταφέρουμε να σπουδασουμε, και γενικοτερα η σταση του ηταν καλη προς εμας.

Η στάση της μητέρας μου ήταν καλή γιατι και μας εξηγούσε οτι κακώς βριζει ο πατέρας, και κρατούσε κάποιες ισορροπίες, και δεν εβριζε εκείνη αλλα και μας μάθαινε ότι πάνω από ολα είναι η αγάπη και οι πράξεις....και όχι τα λόγια.

 

ακριβος αυτο κανει και ο ανδρας μου,την αγαπαει και τρελενεται που μεγαλωνει και γινετε παιδι που δεν παει καλα στο σχολειο,μαλλον να σκεφτεται το μελλον της.

της δειχνει αγαπη με αλλο τροπο ομως,μα δεν βριζει και ΑΥΤΟΣ συνεχως,και φιλακια της δεινει,και αγκαλιες...

[ilonka19]

Θα μιλήσεις με τον μπαμπά του παιδιού και θα του πεις ότι σε ενοχλεί η συμπεριφορά του. Η έκφραση "αυτός είναι ο χαρακτήρας του" είναι μόνο δικαιολογία. Εάν κάποιος βρίζει, ρεύεται, αερίζεται, σκαλίζει τη μύτη του μπροστά στους άλλους δείχνει απλός ότι δεν τους σέβεται. Πώς δηλαδή τα ίδια άτομα όταν βρίσκονται μπροστά σε έναν γιατρό, στον προϊστάμενό τους ή σε έναν πελάτη σταματούν αυτή τη συνήθεια; Επομένως καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή. Από τη στιγμή που είναι σε θέση να ελέγχουν τον εαυτό τους πρέπει να μάθουν να τον ελέγχουν και μέσα στο σπίτι τους. Ρώτα τον πώς θα ένιωθε αυτός εάν εσύ συμπεριφερόσουν έτσι;

[missirlou]

Ευθυνη παντως για αυτην την κατασταση εχετε και οι δυο. Και η μαμα και ο μπαμπας. Φροντισε εσυ να φερεις τις ισορροπιες, γιατι αν δεν το καταφερεις η δικη σου ευθυνη θα ειναι διπλη. Και επειδη δεν τα καταφερες και επειδη ανεχτηκες αυτην την κατασταση.

[missirlou]

Θα μιλήσεις με τον μπαμπά του παιδιού και θα του πεις ότι σε ενοχλεί η συμπεριφορά του. Η έκφραση "αυτός είναι ο χαρακτήρας του" είναι μόνο δικαιολογία. Εάν κάποιος βρίζει, ρεύεται, αερίζεται, σκαλίζει τη μύτη του μπροστά στους άλλους δείχνει απλός ότι δεν τους σέβεται. Πώς δηλαδή τα ίδια άτομα όταν βρίσκονται μπροστά σε έναν γιατρό, στον προϊστάμενό τους ή σε έναν πελάτη σταματούν αυτή τη συνήθεια; Επομένως καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή. Από τη στιγμή που είναι σε θέση να ελέγχουν τον εαυτό τους πρέπει να μάθουν να τον ελέγχουν και μέσα στο σπίτι τους. Ρώτα τον πώς θα ένιωθε αυτός εάν εσύ συμπεριφερόσουν έτσι;

εχεις απολυτο δικιο. Μακαρι να κανει να καταφερει να του δωσει να το καταλαβει. Γιατι στην τελικη εγω ειμαι 40 χρονων, πανε πολλα χρονια απο τοτε. Και τοτε οι περισσοτεροι γονεις εκαναν πολλα λαθη που σημερα δεν κανουν.

Εγραψα στο συγκεκριμενο θεμα γιατι εκρινα το 'οχι υγιες περιβαλλον' ως υπερβολικο...

Οπως και τα σχολια προς τον πατερα.

[jo89]

αυτο το ετσι ειναι ο χαρακτηρας του το ακουω και μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι....και ο δικος μου πατερας ετσι μια ζωη να κραζει και να βριζει....ελεος πια....τωρα βεβαια ειναι καλυτερα απο οταν ημουν μικρη αλλα του ξεφευγυν και τωρα ασχημες κουβεντες....η γυναικα του ολο μου τον δικαιολογει και ξερεις ποσο σε αγαπαει και σου μιλαει ετσι γιατι ειστε πιο πολυ φιλοι παρα πατερας και κορη...:confused:δεν υπαρχουν αυτα δεν πρεπει ΚΑΝΕΝΑΣ να μιλαει ετσι σε κανεναν ανθρωπο και πολυ περισσοτερο σε ενα παιδι....συγγνωμη για το ξεσπασμα αλλα ειναι ενα θεμα που με εκνευριζει απιστευτα και το εχω ζησει πολυ ασχημα ειδικα απο την μητερα μου....δεν υπαρχει ετσι μιλαει να μαθει να μην μιλαει ετσι....

[πιγκουινακι]

συμφωνω με πολλα απο τα παραπανω αλλα θα σταθω σε ενα αλλα σημειο.

εγραψες οτι εκτος αλλων τη βριζει επειδη δεν παει καλα στο σχολειο και ανησυχει για το μελλον της.Λοιπον αυτο ειναι μεγαλο θεμα.Δεν ξερω αν δεν παει καλα επειδη αμελει τα μαθηματα της ή αν -γενικα μιλωντας- δεν πολυεχει εφεση στα γραμματα.θα σου πω τη γνωμη μου αν προκειται για το δευτερο.

Εφαγα κι εγω ενα τετοιο φλασ οταν συνειδητοποιησα οτι ο μεγαλος μου γιος ,αν και φυσιολογικης νοημοσυνης παιδι, δυσκολευεται παραπολυ στο σχολειο λογω μαθησιακων δυσκολιων.Και οχι μονο δυσκολευεται αλλα πρεπει συνεχεια να πληρωνω πολλα για τις δυνατοτητες μου χρηματα και να τον βοηθαω κι εγω με μεγαλη υπομονη κι ολα αυτα με πολυ μετρια αποτελεσματα.Επεσα κι εγω στην παγιδα να τρελαινομαι για το μελλον του αλλα και να χανω την υπομονη μου και να τον μαλωνω ασχημα οταν μετα απο 10 φορες που επανελαβα κατι παλι δεν το εκανε σωστα.ΛΑΘΟΣ,ΛΑΘΟΣ ,ΛΑΘΟΣ!

ομως αγαπη = αποδοχη.δεν αγαπαμε το παιδι μας μονο οταν ειναι πανεμορφο, πανεξυπνο ,πανησυχο και υγιεστατο!το αγαπαμε για αυτο που ειναι και το βοηθαμε να βελτιωθει οσο του επιτρεπουν οι προδιαγραφες που του δωσε η φυση, μονο με αγαπη.ενθαρρυνουμε και επιβραβευουμε την ευσεινηδητη προσπαθεια και οχι απαραιτητα το''αποτελεσμα''.το παιδι δεν πρεπει να αισθανεται ουτε οτι αγωνιουμε να το διορθωσουσε ουτε οτι το κριτικαρουμε ανελεητα!

στην τελικη προεχει το παιδι να ειναι ευτυχισμενο και το σχολειο παει μετα!Και ουτε ολοι οι καλοι μαθητες πετυχαινουν ,ουτε ολοι οι ''κακοι '' αποτυχαινουν! πεσ στο συζυγο να ριξει μια ματια γυρω του!αν το παιδι μεγαλωσει με αγαπη και αποκτησει αυτοπεποιθηση σιγουρα θα ανακαλυψει τα ταλεντα της και θα παει καλα ετσι κι αλλιως στη ζωη της!

[MAJA]

συμφωνω με πολλα απο τα παραπανω αλλα θα σταθω σε ενα αλλα σημειο.

εγραψες οτι εκτος αλλων τη βριζει επειδη δεν παει καλα στο σχολειο και ανησυχει για το μελλον της.Λοιπον αυτο ειναι μεγαλο θεμα.Δεν ξερω αν δεν παει καλα επειδη αμελει τα μαθηματα της ή αν -γενικα μιλωντας- δεν πολυεχει εφεση στα γραμματα.θα σου πω τη γνωμη μου αν προκειται για το δευτερο.

Εφαγα κι εγω ενα τετοιο φλασ οταν συνειδητοποιησα οτι ο μεγαλος μου γιος ,αν και φυσιολογικης νοημοσυνης παιδι, δυσκολευεται παραπολυ στο σχολειο λογω μαθησιακων δυσκολιων.Και οχι μονο δυσκολευεται αλλα πρεπει συνεχεια να πληρωνω πολλα για τις δυνατοτητες μου χρηματα και να τον βοηθαω κι εγω με μεγαλη υπομονη κι ολα αυτα με πολυ μετρια αποτελεσματα.Επεσα κι εγω στην παγιδα να τρελαινομαι για το μελλον του αλλα και να χανω την υπομονη μου και να τον μαλωνω ασχημα οταν μετα απο 10 φορες που επανελαβα κατι παλι δεν το εκανε σωστα.ΛΑΘΟΣ,ΛΑΘΟΣ ,ΛΑΘΟΣ!

ομως αγαπη = αποδοχη.δεν αγαπαμε το παιδι μας μονο οταν ειναι πανεμορφο, πανεξυπνο ,πανησυχο και υγιεστατο!το αγαπαμε για αυτο που ειναι και το βοηθαμε να βελτιωθει οσο του επιτρεπουν οι προδιαγραφες που του δωσε η φυση, μονο με αγαπη.ενθαρρυνουμε και επιβραβευουμε την ευσεινηδητη προσπαθεια και οχι απαραιτητα το''αποτελεσμα''.το παιδι δεν πρεπει να αισθανεται ουτε οτι αγωνιουμε να το διορθωσουσε ουτε οτι το κριτικαρουμε ανελεητα!

στην τελικη προεχει το παιδι να ειναι ευτυχισμενο και το σχολειο παει μετα!Και ουτε ολοι οι καλοι μαθητες πετυχαινουν ,ουτε ολοι οι ''κακοι '' αποτυχαινουν! πεσ στο συζυγο να ριξει μια ματια γυρω του!αν το παιδι μεγαλωσει με αγαπη και αποκτησει αυτοπεποιθηση σιγουρα θα ανακαλυψει τα ταλεντα της και θα παει καλα ετσι κι αλλιως στη ζωη της!

 

εχεις απολητο δικιο,σε ευχαριστω για τις πολυ χρησιμες συμβουλες!

[jackrussel]

συμφωνω με πολλα απο τα παραπανω αλλα θα σταθω σε ενα αλλα σημειο.

εγραψες οτι εκτος αλλων τη βριζει επειδη δεν παει καλα στο σχολειο και ανησυχει για το μελλον της.Λοιπον αυτο ειναι μεγαλο θεμα.Δεν ξερω αν δεν παει καλα επειδη αμελει τα μαθηματα της ή αν -γενικα μιλωντας- δεν πολυεχει εφεση στα γραμματα.θα σου πω τη γνωμη μου αν προκειται για το δευτερο.

Εφαγα κι εγω ενα τετοιο φλασ οταν συνειδητοποιησα οτι ο μεγαλος μου γιος ,αν και φυσιολογικης νοημοσυνης παιδι, δυσκολευεται παραπολυ στο σχολειο λογω μαθησιακων δυσκολιων.Και οχι μονο δυσκολευεται αλλα πρεπει συνεχεια να πληρωνω πολλα για τις δυνατοτητες μου χρηματα και να τον βοηθαω κι εγω με μεγαλη υπομονη κι ολα αυτα με πολυ μετρια αποτελεσματα.Επεσα κι εγω στην παγιδα να τρελαινομαι για το μελλον του αλλα και να χανω την υπομονη μου και να τον μαλωνω ασχημα οταν μετα απο 10 φορες που επανελαβα κατι παλι δεν το εκανε σωστα.ΛΑΘΟΣ,ΛΑΘΟΣ ,ΛΑΘΟΣ!

ομως αγαπη = αποδοχη.δεν αγαπαμε το παιδι μας μονο οταν ειναι πανεμορφο, πανεξυπνο ,πανησυχο και υγιεστατο!το αγαπαμε για αυτο που ειναι και το βοηθαμε να βελτιωθει οσο του επιτρεπουν οι προδιαγραφες που του δωσε η φυση, μονο με αγαπη.ενθαρρυνουμε και επιβραβευουμε την ευσεινηδητη προσπαθεια και οχι απαραιτητα το''αποτελεσμα''.το παιδι δεν πρεπει να αισθανεται ουτε οτι αγωνιουμε να το διορθωσουσε ουτε οτι το κριτικαρουμε ανελεητα!

στην τελικη προεχει το παιδι να ειναι ευτυχισμενο και το σχολειο παει μετα!Και ουτε ολοι οι καλοι μαθητες πετυχαινουν ,ουτε ολοι οι ''κακοι '' αποτυχαινουν! πεσ στο συζυγο να ριξει μια ματια γυρω του!αν το παιδι μεγαλωσει με αγαπη και αποκτησει αυτοπεποιθηση σιγουρα θα ανακαλυψει τα ταλεντα της και θα παει καλα ετσι κι αλλιως στη ζωη της!

 

μπραβο κοπελα μου