Recommended Posts

    :oops: ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ανησυχία μου..η μικρούλα μου δείχνει λατρεία στον μπαμπά της, όλο γύρω του είναι, συνέχεια λέει μπαμπα και ποτέ μαμα, όταν την εχει αγκαλιά και πάω να την πάρω γατζώνεται πάνω του και δεν μπορώ να την ξεκολλήσω..αυτό το κάνει παντού, ακόμη και έξω, με αποτέλεσμα να νιώθω ιδιαιτέρως στεναχωρημένη γιατί έχω να αντιμετωπίσω και τους φίλους που με ρωτάνε έκπληκτη: καλά εσένα δεν σε θέλει καθόλου??τί της έχω κάνει?? σας λέω στενοχωριέμαι πολυ..αυτά βέβαια όλα όταν είναι ο μπαμπάς της μπροστά..όταν είμαι μόνη μου είναι αλλιώς..θα αλλάξει ποτέ αυτό?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τίποτα.

    Τα παιδάκια μας έχουν σχεδόν την ίδια ηλικία.

    Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να της λείπει περισσότερο από εσένα. Κάτι παρόμοιο κάνει η μικρή μου, αλλά μόνο για τα πρώτα 2 λεπτά που έρχεται στο σπίτι ο μπαμπάς. Γιατί μόλις την πάρει αγκαλιά και με χάσει από το οπτικό της πεδίο, φωνάζει μαμά.

    Επίσης, το πρωί που την πηγαίνω στον παιδικό νομίζω ότι μου κρατάει μούτρα. Πάντα όταν είμαστε μόνες μας στο αυτοκίνητο δε μου γελάει και όταν της μιλάω κοιτάει έξω. Πολλές φορές μόλις γυρίσω το κεφάλι μου πίσω να τη δω γυρνάει το δικό της και κοιτάει έξω. Χαιρετάει χαρούμενη τους διερχόμενους και σε εμένα ούτε "μιλάει" ούτε γελάει.

    Υπομονή λοιπόν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μα εμένα δεν λέει μαμά, το φαντάζεστε??λέει συνέχεια μπαμπα, συνεχεια όμως και μαμά, το πιο φυσικό!!, δεν λέει??πως να μην είμαι χάλια??

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    :oops: ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ανησυχία μου..η μικρούλα μου δείχνει λατρεία στον μπαμπά της, όλο γύρω του είναι, συνέχεια λέει μπαμπα και ποτέ μαμα, όταν την εχει αγκαλιά και πάω να την πάρω γατζώνεται πάνω του και δεν μπορώ να την ξεκολλήσω..αυτό το κάνει παντού, ακόμη και έξω, με αποτέλεσμα να νιώθω ιδιαιτέρως στεναχωρημένη γιατί έχω να αντιμετωπίσω και τους φίλους που με ρωτάνε έκπληκτη: καλά εσένα δεν σε θέλει καθόλου??τί της έχω κάνει?? σας λέω στενοχωριέμαι πολυ..αυτά βέβαια όλα όταν είναι ο μπαμπάς της μπροστά..όταν είμαι μόνη μου είναι αλλιώς..θα αλλάξει ποτέ αυτό?

     

    πωπω, παιδια τα ιδια εκανα και γω στη μανα μου!!! δε προλαβαινε καποιος να με ρωτησει, "ποιον αγαπας περισσοτερο?" και πεταγομουν σα πορδη και ελεγα "το μπαμπα μου, το μπαμπα μου!!!"παντα μου ελεγε η μανα μου, δε θα κανεις και συ κορη??? θα δεις!!!! ειχα ψυχωση με το πατερα μου!!! τωρα η μαμα μου εχει πεθανει, και απο τοτε που εμαθα οτι θα κανω κορη, τη σκεφτομαι συνεχεια!!! θα βλεπει την εγγονη της που θα μου βγαζει τη ψυχη και θα χαμογελαει!! καλα να παθω!!!!


    dev257pr___.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    μα εμένα δεν λέει μαμά, το φαντάζεστε??λέει συνέχεια μπαμπα, συνεχεια όμως και μαμά, το πιο φυσικό!!, δεν λέει??πως να μην είμαι χάλια??

     

    Νομίζω ότι είναι απλά μια φάση. Το κάνουν και άλλα κοριτσάκια να προσκολλούνται στο μπαμπά.

    Συζήτησέ το και με τον παιδίατρό σας. Νομίζω ότι θα λάβεις καθυσηχαστική απάντηση. Μη στεναχωριέσαι καλή μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    μα εμένα δεν λέει μαμά, το φαντάζεστε??λέει συνέχεια μπαμπα, συνεχεια όμως και μαμά, το πιο φυσικό!!, δεν λέει??πως να μην είμαι χάλια??

    Ο Κωστής είπε "μαμά" 14 μηνών+ αν και ήδη έλεγε πολλά άλλα -μεταξύ των οποίων "μπαμπά", παππού"....

    Απο τη στιγμή που το είπε όμως.....κουδουνίζουν τ'αυτιά μου σε ησυχία δεν με αφήνει ο άτιμος :lol::lol::lol:


    KbCJp2.pngEYukp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    :oops: ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ανησυχία μου..η μικρούλα μου δείχνει λατρεία στον μπαμπά της, όλο γύρω του είναι, συνέχεια λέει μπαμπα και ποτέ μαμα, όταν την εχει αγκαλιά και πάω να την πάρω γατζώνεται πάνω του και δεν μπορώ να την ξεκολλήσω..αυτό το κάνει παντού, ακόμη και έξω, με αποτέλεσμα να νιώθω ιδιαιτέρως στεναχωρημένη γιατί έχω να αντιμετωπίσω και τους φίλους που με ρωτάνε έκπληκτη: καλά εσένα δεν σε θέλει καθόλου??τί της έχω κάνει?? σας λέω στενοχωριέμαι πολυ..αυτά βέβαια όλα όταν είναι ο μπαμπάς της μπροστά..όταν είμαι μόνη μου είναι αλλιώς..θα αλλάξει ποτέ αυτό?

     

    πωπω, παιδια τα ιδια εκανα και γω στη μανα μου!!! δε προλαβαινε καποιος να με ρωτησει, "ποιον αγαπας περισσοτερο?" και πεταγομουν σα πορδη και ελεγα "το μπαμπα μου, το μπαμπα μου!!!"παντα μου ελεγε η μανα μου, δε θα κανεις και συ κορη??? θα δεις!!!! ειχα ψυχωση με το πατερα μου!!! τωρα η μαμα μου εχει πεθανει, και απο τοτε που εμαθα οτι θα κανω κορη, τη σκεφτομαι συνεχεια!!! θα βλεπει την εγγονη της που θα μου βγαζει τη ψυχη και θα χαμογελαει!! καλα να παθω!!!!

     

    Κι εγώ τα ίδια έκανα στη μαμά μου και τώρα που μεγάλωσα έχω απίστευτες τύψεις γιατί μπορώ να καταλάβω τι πέρασε γενικά για να μας μεγαλώσει με τ'αδέλφια μου, κι ένα 'μαμά σ'αγαπώ' τουλάχιστον της άξιζε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όταν οι μητέρα ξοδεύει πολύ χρόνο με το παιδί , λογικό είναι να του μιλάει για όλους τους άλλους και πιό πολύ για το πατέρα του....τον μπαμπά.

    Λοιπόν το παιδί ακούει για τον μπαμπά που έρχεται κτλ κτλ .......θεωρώ φυσιολογικό να πει πρώτα αυτό που ακούει περισσότερο.

     

    Τώρα αν φίλοι σας κάνουν τέτοιες ερωτήσεις , ή δεν έχουν παιδιά οι φίλοι σας ή δεν έχουν κοινό νου. Οτιδήποτε άλλο σκεφτώ για τους φίλου σας θα είναι χειρότερο από αυτά που ίδη είπα.

     

    Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας , το αντίθετο μάλιστα :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ο Χαρης.. (τον ειδατε αλλωστε οσοι ηρθατε στη συναντηση) δεν ξεκολλαει απο τη γιαγια και τον παππου..

    Οταν ειναι μπροστα ειναι σαν να μην υοαρχω.. δεν προκειτε να απευθυνθει σε μενα για κανενα λογο..

    Αρνειτε να τον ταισω, να τον κανω μπανιο, να τον αλλαξω..

    θελει ολα να τα κανει η γιαγια και ο παππους...

    και στο σπιτι τους φωναζει, τους ζηταει οταν δεν ειναι..

    οταν ομως χρειαζεται να μεινει αρκετες ωρες μαζι τους (και τη νυχτα) γιατι δουλευω τους βγαζει την ψυχη κλαιει και θελει τη μανα του..

    Ειναι λογικο.

    το ατομο που τον βλέπει λιγοτερο, τις ωρες του περναει μαζι του, ασχολειτε περισσοτερο.. τον παιζει περισσοτερο, του κανει περισσοτερα χατηρια, ειναι λιγοτερο αυστηρο μαζι του.

    Όμως μην στεναχωριεσαι..

    ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ!!!!!!

    Δεν σε αλλαζει με κανεναν αλλο στον κοσμο..

    Η οποια απωλεια στην ζωή του αργα η γρηγορα θα ξεπεραστει..

    η απωλεια της μανας ακομα και σε μεγαλη ηλικία δεν ξεπερνιεται ευκολα.

    κανεις δεν μπορει να την αντακαταστησει στην ψυχη του παιδιου.


    O5Lop2.png

    kIP3p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    αχ κοριτσι μην σκας!!!

    εγω καμια φορα απο τα πολλα μαμα που μου λεει συνεχεια λεω

    αλλη λεξη δεν ξερεις!! μαμα νερο, μαμα εκανα κακα, μαμα φαι, μαμα το ενα μαμα το αλλο. :oops:

    λεω υπαρχει και ο μπαμπας εδω δεν ειμαι μονο εγω!!!

     

    οταν ηταν πιο μικρη εκανε και εμενα το ιδιο με το μπαμπα της αλλα ειναι φαση και περναει και αυτο δεν συμαινει οτι δεν σε αγαπαει απλα οπως ειπαν και τα κοριτσια τον μπαμπα τον βλεπει πιο λιγο και τα κοριτσια οπως και να το κανουμε εχουν μια αδυναμια στους μπαμπαδες!! :wink::D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    μα εμένα δεν λέει μαμά, το φαντάζεστε??λέει συνέχεια μπαμπα, συνεχεια όμως και μαμά, το πιο φυσικό!!, δεν λέει??πως να μην είμαι χάλια??

     

    Τί να πω εγώ που λέει 'μαμά-μαμά' μόνο όταν βλέπει φαγητό?? :lol: Πρόσεξε, όχι 'μαμ', 'μαμά' καθαρότατο!!! Μην το σκέφτεσαι καθόλου, όλα τα παιδιά φάσεις περνάνε! Κάτσε να χαρείς το μωρό σου και μη σπαταλάς το χρόνο σου με αρνητικές σκέψεις. Όσο για τους άλλους...ξέρουμε όλοι πολύ καλά τί να τους κάνουμε αυτούς και τα σχόλιά τους!!! :twisted:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Όμως μην στεναχωριεσαι..

    ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ!!!!!!

    Δεν σε αλλαζει με κανεναν αλλο στον κοσμο..

    Η οποια απωλεια στην ζωή του αργα η γρηγορα θα ξεπεραστει..

    η απωλεια της μανας ακομα και σε μεγαλη ηλικία δεν ξεπερνιεται ευκολα.

    κανεις δεν μπορει να την αντακαταστησει στην ψυχη του παιδιου.

     

    Συμφωνώ απόλυτα με τα παραπάνω!!!! ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ...το λέω και εγώ συνέχεια... (για τη δικιά μου τη μαμά που έχω χάσει)

     

     

    Τι να πω και εγώ που έχω το εντελώς ανάποδο "πρόβλημα"? (δείχνει υπερβολική προτίμηση σε μένα...στεναχωριεμαι λίγο για τον μπαμπα της που την λατρεύει... :? ) Τουλάχιστον το δικό σου "προβλημα" θεωρείται αναμενόμενο...το δικό μου, σηκώνει πάντα σχολιασμό: "το έχεις κακομάθει το παιδί", "είδες τι έγινε που το θήλασες τόσο πολύ?", "μαμόθρεφτο θα γίνει".....και άλλα τέτοια γλαφυρά.... :evil: .....

     

    Δεν δίνω καμία σημασία....και προσπαθώ να την φέρω πιο κοντά με τον μπαμπα της, και να του δώσω περισσότερο χρόνο μαζί της....

     

    Είναι της ηλικίας και οι δύο όψεις και θα περάσει, με λίγη βοήθεια από εμάς! :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μαράκι μου - μην στεναχωριέσαι. Είναι φάσεις που περνάνε τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους. Η δικιά μου έκανε το αντίθετο. Ηταν κολλημένη πάνω μου χωρίς να δίνει σημασία στον πατέρα της. Ο καημενος έκανε και αυτός παράπονα και έλεγε ότι λες τώρα και εσύ. Του εξήγησα πως αυτό αργά ή γρήγορα θ' αλλάξει αρκεί ν' αφιερώνει χρόνο σε κείνη γιατί αυτό ήταν το σφάλμα του (δεν της αφιέρωνε χρόνο δυστυχώς). Μετα απο αρκετό χρονικό διάστημα μπαμπάς και κόρη είναι μέλι γάλα :D


    "Το καθήκον μας είναι να

    απελευθερωθούμε

    εξαπλώνοντας τον κύκλο της συμπόνιας

    για να αγκαλιάσουμε όλα τα

    ζωντανά πλάσματα και

    την ολική ομορφιά της φύσης".

    ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Συμφωνώ απόλυτα με τα παραπάνω!!!! ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ...το λέω και εγώ συνέχεια... (για τη δικιά μου τη μαμά που έχω χάσει)

     

     

    Τι να πω και εγώ που έχω το εντελώς ανάποδο "πρόβλημα"? (δείχνει υπερβολική προτίμηση σε μένα...στεναχωριεμαι λίγο για τον μπαμπα της που την λατρεύει... :? ) Τουλάχιστον το δικό σου "προβλημα" θεωρείται αναμενόμενο...το δικό μου, σηκώνει πάντα σχολιασμό: "το έχεις κακομάθει το παιδί", "είδες τι έγινε που το θήλασες τόσο πολύ?", "μαμόθρεφτο θα γίνει".....και άλλα τέτοια γλαφυρά.... :evil: .....

     

    Δεν δίνω καμία σημασία....και προσπαθώ να την φέρω πιο κοντά με τον μπαμπα της, και να του δώσω περισσότερο χρόνο μαζί της....

     

    Είναι της ηλικίας και οι δύο όψεις και θα περάσει, με λίγη βοήθεια από εμάς! :wink:

     

     

    Και μεις μια απο τα ιδια......ο γιος μου εχει λατρεια σε μενα.......λεει μαμα απο 5 μηνων και αρνειται να πει μπαμπα οσο κι αν τον παρακαλει ο μπαμπας του..........με εμενα ειναι ολο αγκαλιες, τρυφεροτητες και φιλια (εχω παθει πλακα λεμε!!!!) ενω τον μπαμπα του συνηθως δεν αφηνει ουτε να τον χαιδεψει........εκνευριζεται αν τον ακουμπησει.......

     

    Προσπαθω κι εγω να τον φερω κοντα στον μπαμπα για να μη στενοχωριεται.........

     

    Λες Ερικα να χει να κανει με το θηλασμο? Η παιδιατρος μου λεει ναι........αλλα δεν τον βρισκει προσκολλημενο σε μενα....ειναι εξαιρετικα κοινωνικος λεει.....


    “Itʼs difficult to get someone to understand something when his salary depends upon his not understanding it.”

    Al Gore - An Inconvenient Truth

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ έχω το αντίθετο πρόβλημα! Δεν ξεκολλάει από πάνω μου! Θα μου πείτε που είναι το πρόβλημα αλλά είναι πολύ κουραστικό και εκνευριστικό. Δεν αφήνει τον πατέρα της ούτε για μπάνιο, ούτε για φαγητό ούτε όταν φόραγε πάνες να την αλλάξει! Έλεγε μόνο η μαμά! Της λέω να κοιμηθεί στη γιαγιά της καμιά φορά όταν θέλουμε να βγούμε και λέει ότι στο σπίτι της είναι καλύτερα! Της λέω "πήγαινε να παίξεις με τον μπαμπά" και μου λέει "δεν μπορεί, είναι κουρασμένος!" ενώ εγώ ποτέ δεν είμαι! Πήγα μια φορά να της πω τη Σταχτοπούτα: μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι και η μαμά του πέθανε" και απαντάει αμέσως "όχι, ο μπαμάς πέθανε"! :D Δεν το συνεχίσαμε το παραμύθι. Βέβαια, και ο πατέρας της θα μπορούσε να είναι πιο κοντά της αλλά ούτε και τους παπούδες θέλει τόσο πολύ! Περνάμε πολλές ώρες μαζί γιατί σχολάω σχετικά νωρίς, δεν είναι ότι με στερείται. Δε με αφήνει να κάνω ρούπι!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Λες Ερικα να χει να κανει με το θηλασμο? Η παιδιατρος μου λεει ναι........αλλα δεν τον βρισκει προσκολλημενο σε μενα....ειναι εξαιρετικα κοινωνικος λεει.....

     

    Νομίζω ότι παίζει και ο θηλασμός το ρόλο του....Όπως και να το κάνεις , δημιουργεί - ή καλύτερα είναι - μία πολύ ξεχωριστή και στενή σχέση μεταξύ μαμάς-παιδιού. Δένεσαι πολύ...όχι οτι όσες δεν θηλάζουν δεν δένονται με τα παιδιά τους - προς θεού, μην πάρει κανείς τα γραφόμενά μου έτσι! :shock: ....Απλά ο θηλασμός είναι κάτι έξτρα. Σίγουρα επηρρεάζει.

     

    Αλλά από την άλλη δεν κακομαθαίνει και δεν δημιουργεί "μαμόθρεφτα", όπως κάποιοι λένε σε μένα!!!! :evil:

     

    Η Μάγια μου είναι όπως και ο δικός σου: λατρεία σε μένα και απλά οκ με τον μπαμπα ή δεν τον θέλει :shock: , αλλά απο κοινωνικότητα...άλλο τίποτα!

    Στην παιδική χαρά, πηγαίνει μόνη της και πιάνει τα παιδάκια για να παίξουνε (μικρότερα ή μεγαλύτερα)! Με τους μεγάλους είναι πολύ πιο επιφυλακτική (τους κοβει για κανένα εικοσάλεπτο μισάωρο, βλέπει πως είμαι εγώ μαζί τους και πράττει αναλόγως!)...

     

    Πιστεύω ότι είναι φάση και δεν πρέπει να δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα!...Τουλάχιστον για αυτές τις ηλικίες! :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    μα εμένα δεν λέει μαμά, το φαντάζεστε??λέει συνέχεια μπαμπα, συνεχεια όμως και μαμά, το πιο φυσικό!!, δεν λέει??πως να μην είμαι χάλια??

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα .. εγώ δυστυχώς εργάζομαι λίγο περισσότερο απο τον μπαμπά μας, και πάλι καλά που τουλάχιστον ο ένας απο τους 2 έχει πιό ελαστικό ωράριο και καταφέρνουμε να τα βγάλουμε πέρα... έτσι ο μπαμπάς παίρνει τον μπόμπιρα απο το βρεφικό στις 15:00-15:30 και εγώ επιστρέφω συνήθως στις 18:00... έτσι έχω διαρκώς την αίσθηση ότι λείπω περισσότερο στο παιδί.. Αν τύχει λοιπόν κάποια στιγμή να ζητήσει τον μπαμπά περισσότερο απο εμένα νιώθω μαχαιριά στη καρδιά...αισθάνομαι πλήρη αποτυχία ως μαμά... και άλλα τέτοια ...ωστόσο είναι μοιρασμένες οι προτιμήσεις του...και κολλάει μία με τον έναν μία με τον άλλο .. απλά νιώθω ότι είναι πολύ μεγάλη δοκιμασία η αποδοχή ή μή του ίδιου σου του παιδιού... Συμφωνώ βέβαια με το ότι είναι φάσεις όλα αυτά αλλά δεν παύει να είναι μιά στιγμή έντονης αμφισβήτησης που εάν είσαι λίγο ανασφαλής αρχίζεις πάντα να αμφιβάλεις εάν τα κάνεις όλα καλά ή εάν η προτίμηση του παιδιού είναι αποτέλεσμα κάποιας λάθος κίνησής σου...

    Επειδή είμαστε νέοι γονείς είναι μάλλον καλό να μην είμαστε ξερόλες οπότε και να μπορούμε πάντα να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας και τα αυτιά μας στις αντιδράσεις του παιδιού μας για να μπορούμε να διορθωνόμαστε Βέβαία αυτό δεν σημαίνει ότι θα ειμαστε πάντα στη τσίτα και να αμφιβάλουμε για όλα.. όμως είναι καλό να μην λειτουργούμε με το αλάθητο... ας μη ξεχνάμε ότι μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά μας οπότε το πιο καλό όταν υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές είναι να το ψάχνουμε να δούμε τί μπορεί να γίνει, να διορθώσουμε εμείς πρώτα αυτά που προσφέρουμε στα παιδιά μας και να λειτουργούμε χωρίς άγχος αλλά με πολύ αγάπη... αυτά σίγουρα είναι βήματα που το παιδί μας θα κατανοήσει και θα θέλει να είναι μαζί μας...


    Κάθε μέρα ένα μικρό "Θαύμα" κάνει τη ζωή μου ομορφότερη!!!

     

    NMvop3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    :oops: ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ανησυχία μου..η μικρούλα μου δείχνει λατρεία στον μπαμπά της, όλο γύρω του είναι, συνέχεια λέει μπαμπα και ποτέ μαμα, όταν την εχει αγκαλιά και πάω να την πάρω γατζώνεται πάνω του και δεν μπορώ να την ξεκολλήσω..αυτό το κάνει παντού, ακόμη και έξω, με αποτέλεσμα να νιώθω ιδιαιτέρως στεναχωρημένη γιατί έχω να αντιμετωπίσω και τους φίλους που με ρωτάνε έκπληκτη: καλά εσένα δεν σε θέλει καθόλου??τί της έχω κάνει?? σας λέω στενοχωριέμαι πολυ..αυτά βέβαια όλα όταν είναι ο μπαμπάς της μπροστά..όταν είμαι μόνη μου είναι αλλιώς..θα αλλάξει ποτέ αυτό?

     

     

    χαχα κι εγώ έτσι νόμιζα μέχρι που ανακάλυψα αυτό που μου είπε η αδερφή μου

    εμείς είμαστε το "σιγουράκι" κι αυτό το ξέρουν

    νοιώθουν ότι εμάς μας έχουν σίγουρες και κολλάνε πάνω στον μπαμπά

    εγώ τον δικό μου τις προάλες ήθελα να τον φάω επειδή έβλεπε τον πατερα του και κατουριόταν απ τη χαρά του :lol:

    τέλος πάντων το ξεπέρασα σύντομα

    ας κολλάει στον μπαμπά του να μπορώ κι εγώ να πηγαίνω για κανα καφέ με τις φίλες μου :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι 17 μηνών, αγοράκι, λέει περίπου 40 λέξεις αλλά όχι «μαμά»! Θέλει συνέχεια να είναι με στον πατέρα του και φωνάζει «μπαμπά» ακόμα κι όταν του ζητανε να πεί «μαμά». Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν φύγω από το δωμάτιο, το σπίτι... ή το σύμπαν γενικότερα! Και ακόμα χειρότερα...όταν του ζητάω να μου δώσει φιλάκι μου ρίχνει σφαλιάρες, όταν θυμώνει με άλλους έρχεται βαράει δαγκώνει εμένα!.. και όταν γυρνάω από τη δουλειά δίχνει σαν να μήν είχε καταλάβει καν ότι έλειπα... Χθές του ζήτησα να με πάρει αγκαλιά και με χτυπησε ώς συνήθως... Για πρώτη φορά με έπιασε κλάμα από την πίκρα μου... Τι έχω κάνει λάθος ? τον αγαπάω τόσο πολύ... Γιατί με απορρύπτει ?


    anna2303

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ βρε Αννούλα πως σε καταλαβαίνω. Σου λένε σου λένε και εσύ τα ίδια έχεις κολλήσει και σε έχει πάρει το παράπονο. Υπομονή φάση είναι και θα περάσει θα δεις, μήπως το πιέζεις και εσύ ή οι άλλοι άθελα σας? Αν το παιδί πιέζεται είναι φυσικό να έχει αντίθετη συμπεριφορά δες το χαλαρά και προσπάθησε να μην καταλαβαίνει το παιδί ότι σε πειράζει η αντίδραση του γιατί αυτό ακριβώς του αρέσει και γιαυτό το κάνει και όχι γιατί δεν σε αγαπάει. Τώρα βέβαια εσύ ξέρεις καλύτερα εμείς είμαστε απέξω και απλά λέμε την γνώμη μας αν δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις μην διστάσεις να ρωτήσεις έναν ειδικό θα σε βοηθήσει και θα σου φτιάξει την ψυχολογία που είναι σημαντικό να είναι καλή για να ανατραφεί σωστά ένα παιδί. Μάνα είναι μόνο μία και σαν την μάνα δεν είναι κανείς. φιλια.


    καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γειά σου Άννα!

    Καταλαβαίνω ότι σε έχει πιάσει το παράπονο, αλλά υπομονή

     

    Είναι 17 μηνών, αγοράκι, λέει περίπου 40 λέξεις αλλά όχι «μαμά»! Θέλει συνέχεια να είναι με στον πατέρα του και φωνάζει «μπαμπά» ακόμα κι όταν του ζητανε να πεί «μαμά».

    Θα το πει και το μαμά, να είσαι σίγουρη και όταν ξεκινήσει δεν σταματάει μετά :lol:

    Δεν τον ενδιαφέρει καθόλου αν φύγω από το δωμάτιο, το σπίτι... ή το σύμπαν γενικότερα!

    Αυτό να μην το λές και να μην το σκέφτεσαι, δεν υπάρχει περίπτωση

     

    Και ακόμα χειρότερα...όταν του ζητάω να μου δώσει φιλάκι μου ρίχνει σφαλιάρες, όταν θυμώνει με άλλους έρχεται βαράει δαγκώνει εμένα!.. και όταν γυρνάω από τη δουλειά δίχνει σαν να μήν είχε καταλάβει καν ότι έλειπα...

    Μήπως λείπεις πολλές ώρες? Πολλές φορές τα παιδάκια βγάζουν το παράπονό τους για την απουσία με επιθετικότητα ή αδιαφορία ή και τα δύο.

    Μήπως γυρίζοντας από τη δουλειά σε πνίγουν οι υποχρεώσεις του σπιτιού (μαγείρεμα, καθάρισμα, σιδέρωμα κλπ) και δεν αφιερώνεις στο βλαστάρι σου όσο χρόνο χρειάζεται?

    ...το ξέρω ότι είναι δυσάρεστο αλλά μπορείς να ερμηνεύσεις την εκτόνωση του θυμού του σε σένα ως θετικό. Ο,τι και να του συμβαίνει εσύ είσαι η σταθερή αξία στη ζωή του. :wink:

    Διάβασε ότι έχει γράψει η Μαρία Στυλιανάκη σχετικά με την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών (και τα άρθρα της, και από άλλες συζητήσεις). Νομίζω ότι θα σε βοηθήσουν πολυ να κατανοήσεις την συμπεριφορά του μωρού σου αλλά και τις δικές σου αντιδράσεις.

     

    Διάβασε εδώ:

    http://parents.org.gr/psych/a42

    http://parents.org.gr/psych/a183

    http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=1683

    http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=3298

    (Αυτά βρήκα με ε΄να γρήγορο ψάξιμο, σίγουρα υπάρχουν κι άλλα)

     

    Χθές του ζήτησα να με πάρει αγκαλιά και με χτυπησε ώς συνήθως... Για πρώτη φορά με έπιασε κλάμα από την πίκρα μου... Τι έχω κάνει λάθος ? τον αγαπάω τόσο πολύ... Γιατί με απορρύπτει ?

     

    Άφησε στο μικρό σου λίγο χρόνο, μην του ζητάς αγκαλιές και φιλιά, αφού δεν είναι πρόθυμος. Παίξε και ασχολήσου μαζί του δημιουργικά με άλλους τρόπους. Άφησε δουλειες σπιτιού κλπ στην άκρη για λίγο και αφιερώσου στο παιδί σου και νομίζω ότι πολύ σύνομα θα δεις αλλαγή στη συμπεριφορά του.

     

    Μην απογοητεύεσαι....το παιδί σου ΔΕΝ σε απορρίπτει :wink::)


    KbCJp2.pngEYukp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγω θα ελεγα το αλλο (γιατι δεν υπαρχει περιπτωση να μη σε αγαπαει!!!απλα μαλλον της λειπει ο μπαμπας) εκμεταλευσου το με την καλη εννοια παντα και ξεκουρασου!!! :wink: Καποια στιγμη θα αρχισει τα μαμα μαμα συνεχεια και δε θα σου μενει χρονος! :wink:


    ikfUp2.png WTMrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κΙ ΕΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ 6 ΜΗΝΩΝ, ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ 1 ΦΟΡΑ ΠΗΓΑ ΝΑ ΤΗ ΠΑΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕΙ!

    ΓΕΛΑΚΙΑ ΣΤΟ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ, ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΧΑΔΑΚΙΑ ΟΤΑΝ ΓΥΡΝΑΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΑ ΤΙ ΠΟ ΤΑ !

    ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΙΑ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΕΙ, ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗ ΤΑΙΣΩ ΕΓΩ, ΤΟΤΕ ΝΑ ΤΑ ΓΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΔΙΑ....

    ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΦΗΝΩ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ.

    ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΕΤΣΙ "ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΟΥΤΡΑ" ΠΟΥ ΛΕΙΠΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ...


    tn?sid=3721117070&mid=AIsKDNkAABLhSOXwJAz0dywE45w

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΜΗΠΩΣ ΕΤΣΙ "ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΟΥΤΡΑ" ΠΟΥ ΛΕΙΠΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ...

     

    Ακριβώς! :wink:

    Δώσε τον καλύτερό σου εαυτό τις υπόλοιπες ώρες και θα ισορροπήσετε :D


    KbCJp2.pngEYukp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα