Πόσοι άνεργοι μέσα σε κάθε σπίτι?

[bee]

Εξευτελιστικό το σημείο που έχουν φτάσει τον ελληνικό λαό...

Δεν έχω να πω κάτι για τη δική μου οικογένεια.Εγώ δεν εργάζομαι αυτή τη στιγμή λόγω εγκυμοσύνης,ο άντρας μου εργάζεται.Ακόμα έχουμε να φάμε αν και με εμάς παίζουν πολλά.

Τι να πω όμως για τον αδερφό μου,που στα 45 του βρέθηκε άνεργος,με οικογένεια.Η γυναίκα του ήταν από τα πρώτα θύματα της κρίσης.Άνω των σαράντα και εκείνη.Έχουν δύο παιδιά.Η ανηψιά μου είναι 18,μόλις πέρασε σε μια από τις υψηλότερες σχολές και ψάχνει δουλειά.Δεν ζητάει ούτε καν 500άρι!450 ευρώ να μπορέσει να βοηθήσει την οικογένεια της.Ο ανηψιός μου στα 22 είναι ο μόνος που δουλεύει.Ξέρετε,το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι αυτοί οι άνθρωποι δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.Αυτός ο πατέρας είναι αναγκασμένος να στηρίζεται στο γιο του.

Γιατι να μην μπορεί να προσφέρει στα παιδιά του κάτι παραπάνω;

Γιατι τη γυναίκα του που έχει δουλέψει τόσο στη ζωή της,που έκανε παιδί από τα 20,να μην την δέχονται πουθενά;

Γιατι να τους απορρίπτουν λόγω ηλικίας;

Γιατι η ανηψιά μου να μην μπορεί να χαρεί τη φοιτητική ζωή,να δημιουργήσει το μέλλον της;

Γιατι ο ανηψιός μου να κουβαλάει όλο το βάρος της οικογένειας;

Γιατι ο αδερφός μου στα 45 του να πρέπει να δέχεται την οικονομική βοήθεια των γονιών του;

Γιατι να πρέπει να βλέπω την απογοήτευση στο βλέμμα του κάθε φορά που τον βοηθάω οικονομικά;Ο αδερφός μου κάποτε με χαρτζηλίκωνε για να βγω μια βόλτα,τώρα το κάνω εγώ για να έχει να φάει!

 

Ο κόσμος είναι οργισμένος με τους πολιτικούς της Ελλαδίτσας!Πόσο παραπάνω θα εξευτελίσουν τους ανθρώπους κάθε ηλικίας;

Χαίρομαι που μπορούμε ακόμα να τρώμε και να έχουμε δυο δεκάρες στην άκρη.Με πολύ κόπο μαζεμένες και σύντομα δεν θα υπάρχουν ούτε αυτές

[xuito]

Κι εμείς το club, ο σύζυγος άνεργος από Δεκέμβριο του 2010 κι εγώ ιδιωτική υπάλληλος...μέχρι στιγμής με πολύ κουμάντο με το μισθό μου και το επίδομα τα κουτσοφέρνουμε βόλτα, βέβαια τα περισσότερα έξοδα του παιδιού τα έχει αναλάβει η μαμά μου...τρέμω το φετινό χειμώνα , από Ιανουάριο τελειώνει το ταμείο ανεργίας και τα κοινόχρηστα με θέρμανση θα είναι αστρονομικά, θα κάψουμε το τζάκι όσο μπορούμε, ως πότε όμως? Ο άντρας μου όπου βρει μεροκάματο τρέχει αλλά στην ειδικότητα του (τεχνικός σε δίκτυα κινητής τηλεφωνίας) δεν βλέπω να φαίνεται φως. Σε δύο εβδομάδες κλείνω τα 40 και αρχίζω να αποχαιρετάω το όνειρο του να κάνω δεύτερο παιδί, σε λίγο δεν θα τολμάω ούτε να το σκέφτομαι...

[annagrig1980]

Νά'μαι κι'εγω παλι εδω!

Σημερα "ακουστηκε" στη δουλεια μου οτι θα φυγει πολυς κοσμος και πρωτοι-πρωτοι οσα ζευγαρια δουλευουν και οι δυο. Επομενως εμενα που με προσλαβανε τελευταια λογικα θα ειμαι η πρωτη που θα δω την πορτα εξοδου.

Κι'ετσι λοιπον αρχιζω να προετοιμαζομαι παλι στην ιδεα οτι θα ξαναπαω σπιτακι μου. Απο το μεσημερι που το ακουσα, οση ωρα ηταν απασχολημενα τα παιδια και δε με εβλεπαν δεν εχω σταματησει να κλαιω.

Δεν κλαιω γιατι θα στερηθω πραγματα. Μου ειναι παντελως αδιαφορο. Θεωρω αδιανοητο ομως οτι τα παιδια μου θα ζησουν μια ζωη χειροτερη απο τη δικη μου. Οτι δε θα εχουν το δικαιωμα στη γνωση, στην προοδο, στις σπουδες, στα ταξιδια, στην ποιοτητα ζωης.

Μου φαινεται αδιανοητο οτι οι δικοι μου με σπουδασαν, εκανα 3 ξενες γλωσσες και πιανο ενω εγω θα πρεπει να στερησω τη γνωση απ'τα παιδια μου.

Δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι τι τα περιμενει τα παιδια μας.

Δεν το χωραει το μυαλο μου οτι θα γινουν 25, 30 40 χρονων και θα μενουν στο πατρικο γιατι δε θα μπορουν να κανουν αλλιως.

Συγχωρεστε με για το απισιοδοξο ποστ αλλα κοντευει να εκραγει το κεφαλι μου και οι σκεψεις μου δεν εχουν ειρμο.

Δεν υπαρχει διεξοδος. Αν δεν ειχαμε αναπηρους γονεις θα φευγαμε. Τωρα η εξοδος κινδυνου εκλεισε.

Λυπαμαι για ολους...

[blancberger]

το λοιπον... τα τελευταια 5 1/2 χρονια φτιαχνω μονος μου με ενα ψωρομισθο το αρκουδαρικι μας(σπιτι κοινως λεγεται)δεν εχω ρευμα,μπανιο,κουζινα μονο ενα τζακι,η συζυγος αλλοδαπη και δεν εργαζεται,αναμενουμε και το μπισκοτο κατα το μαρτη, ολοι οι γιατροι ζητανε απο 1000 και βαλε κι εγω δεν εχω μια χαχαχαχα εχει πλακα να μας πεταξουν εξω οταν παμε να γεννησει

[fido-dido]

το λοιπον... τα τελευταια 5 1/2 χρονια φτιαχνω μονος μου με ενα ψωρομισθο το αρκουδαρικι μας(σπιτι κοινως λεγεται)δεν εχω ρευμα,μπανιο,κουζινα μονο ενα τζακι,η συζυγος αλλοδαπη και δεν εργαζεται,αναμενουμε και το μπισκοτο κατα το μαρτη, ολοι οι γιατροι ζητανε απο 1000 και βαλε κι εγω δεν εχω μια χαχαχαχα εχει πλακα να μας πεταξουν εξω οταν παμε να γεννησει

 

τι μου θυμισες.... εμας οταν ημουν ακομη ενος η γιαγια μου μας πεταξε εξω απ το σπιτι γιατι οι γονεις μου εκαναν το τραγικο λαθος να επισκευτουν τους γονεις της μητερας μου. τοτε λοιπον στησανε νοικοκυριο στην αποθηκη διπλα στο σπιτι μαζι με τα δεματα το καπνο που ηταν για πουλημα. μεχρι τα 11 μου που φτιαξαμε το σπιτι μεναμε εκει. και τα καλοκαιρια μεναμε 2 μηνες στα κτηματα εκτος χωριου, εκει δν ειχαμε ουτε καν ρευμα, οπ[οτε μαθημενη ειμαι και στα δυσκολα και δεν θα ζοριστω πολυ........

οσο για τη γεννα, ασφαλεια εχεις? αν εχεις ασφαλεια βαλε και τη γυναικα σου στο βιβλιαριο και πηγαιντε σε δημοσιο νοσοκομειο ή στο ικα. και στην γεννα στην εφημερια δημ. νοσοκομειου.

[fido-dido]

εγω ειμαι ανεργη απο το μαρτιο του '09 εγκυος στην κορη μου, τελειωσε η συμβαση που ειχα. απο τα 18 μου δουλευα σε περιστασιακες δουλειες, κυριως σερβιτορα, παραλληλα με τις σπουδες, σκεφτηκαμε λοιπον να μεινω σπιτι μεχρι να παει το παιδι τουλαχιστον 6 μηνων και μετα ν αρχισω το ψαξιμο. μετα εννοειται δεν εβρισκα τπτ γιατι δεν ειχα εμπειρια (που να τη βρω την εμπειρια μολις ειχα παρει πτυχιο) και ημουν και παντρεμενη με παιδι. μονο για σερβιτορα εβρισκα και μονο βραδυ ή σπαστο. τελικα εδωσα κατατακτηριες για δευτερη σχολη και εκανα και δευτερο παιδακι.

ο αντρας μου πλεον δεν κανει υπερωριες και πληρωνεται μονο 1200, απ αυτα βγαλε 360 η δοση για το αμαξι και 200 ενα δανειο που πηρε στο γαμο και μια καρτα δικια μου, λογαριασμους hol, δεη, κινητα, καυσιμα, μονο για σουπερ μαρκετ μενουν. ψωνια και εξοδους σπανια, αντε για κανα καφεδακι μια φορα το μηνα.

τ αδερφια μου επισης χωρις δουλεια, ο πατερας μου εποχιακος στην πυροσβεστικη 4 χρονια χωρις δουλεια, τα αγροτικα δεν τους επιφερουν κερδη, και οι τραπεζες τους κυνηγανε. οι φιλοι μου απο τη σχολη ολοι ανεργοι ή σε περιστασιακες δουλειες με 500 ευρω το μηνα, και στην παιδικη που παω τη μικροι γνωρισα γονεις που ειναι και οι δυο ανεργοι και ζουν με το μισθο και τις συνταξεις του ογα που παιρνουν οι γονεις τους ή και οι παπουδογιαγιαδες τους

 

τι να πω η ανεργια μας εχει χτυπησει ολους, αλλα ισχυει κι αυτο π[ου ειπε μια κοπελα πιο πανω, οι αντρες το βιωνουν πολυ διαφορετικα, νοιωθπουν ανικανοι και αχρηστοι και γενικα το να μην εχουν λεφτα ενω μεχρι τωρα ηταν πολυ καλα.

ο δικος μου προχτες σχεδον εβαλε τα κλαμματα, δουλευω σαν το σκυλι και δεν εχουμε τιποτα μου λεει.

[linav]

Νά'μαι κι'εγω παλι εδω!

Σημερα "ακουστηκε" στη δουλεια μου οτι θα φυγει πολυς κοσμος και πρωτοι-πρωτοι οσα ζευγαρια δουλευουν και οι δυο. Επομενως εμενα που με προσλαβανε τελευταια λογικα θα ειμαι η πρωτη που θα δω την πορτα εξοδου.

Κι'ετσι λοιπον αρχιζω να προετοιμαζομαι παλι στην ιδεα οτι θα ξαναπαω σπιτακι μου. Απο το μεσημερι που το ακουσα, οση ωρα ηταν απασχολημενα τα παιδια και δε με εβλεπαν δεν εχω σταματησει να κλαιω.

Δεν κλαιω γιατι θα στερηθω πραγματα. Μου ειναι παντελως αδιαφορο. Θεωρω αδιανοητο ομως οτι τα παιδια μου θα ζησουν μια ζωη χειροτερη απο τη δικη μου. Οτι δε θα εχουν το δικαιωμα στη γνωση, στην προοδο, στις σπουδες, στα ταξιδια, στην ποιοτητα ζωης.

Μου φαινεται αδιανοητο οτι οι δικοι μου με σπουδασαν, εκανα 3 ξενες γλωσσες και πιανο ενω εγω θα πρεπει να στερησω τη γνωση απ'τα παιδια μου.

Δεν μπορω να σταματησω να σκεφτομαι τι τα περιμενει τα παιδια μας.

Δεν το χωραει το μυαλο μου οτι θα γινουν 25, 30 40 χρονων και θα μενουν στο πατρικο γιατι δε θα μπορουν να κανουν αλλιως.

Συγχωρεστε με για το απισιοδοξο ποστ αλλα κοντευει να εκραγει το κεφαλι μου και οι σκεψεις μου δεν εχουν ειρμο.

Δεν υπαρχει διεξοδος. Αν δεν ειχαμε αναπηρους γονεις θα φευγαμε. Τωρα η εξοδος κινδυνου εκλεισε.

Λυπαμαι για ολους...

 

Kαι γω τα παιδιά μου σκέφτομαι συνεχώς, το μέλλον τους και τις σπουδές τους. Για μένα δεν με νοιάζει πλέον καθόλου, αλλά πώς να στερήσεις από ένα παιδί το ενδιαφέρον και την όρεξη για μάθηση και σπουδές? Πώς να τους εξηγήσεις ότι δεν έχουμε λεφτά να τα στείλουμε να μάθουν μια ξένη γλώσσα εκεί που εμείς είχαμε την δυνατότητα να μάθουμε δύο και τρεις? Με έχει πιάσει και μένα μία απίστευτη απαισιοδοξία και άσχημη διάθεση που δεν μπορεί τίποτα να την αλλάξει.

[Magia_melissa]

Είμαι και εγώ στο κλαμπ της ανεργείας εδώ και 3,5 χρόνια... Έχασα τη δουλειά μου σε ιδιωτική εταιρεία, (που είχα βρει από αγγελία στην εφημερίδα), ήμουν υπάλληλος με άριστες μηνιαίες αξιολογήσεις, συνεπέστατη αλλά χωρίς βίσμα... Κάποια ωραία πρωϊα, έτσι ξαφνικά, ήρθε η κακή νεράϊδα η οποία έβαλε στη θέση μου μία άλλη κοπελίτσα με ένα δυνατό "δόντι" από Αθήνα...

Ακόμη δεν το έχω ξεπεράσει... Ωστόσο, στο διάστημα που μεσολάβησε έμεινα έγγυος και έκανα το κοριτσάκι μου, το μεγαλώνω στο σπίτι, το θηλάζω εδώ και 20 μήνες, και λέω δόξα το Θεό. Ασφαλώς και μας λείπουν τα 720 € που έπερνα αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο... Ο σύζυγος είναι ιδιωτικός υπάλληλος με μέτριο μισθό και έχουμε και στεγαστικό δάνειο.... Με το ζόρι, ίσα-ίσα τα χρήματα. Έχουμε χρόνια να πάμε σε ταβέρνα, ή να δούμε μία ταινία στο σινεμά. Και η βόλτα μας είναι στα εμπορικά της πόλης, χωρίς να καθόμαστε σε καφέ, μόνο περπατάμε, το πολύ κανένα καφέ ή χυμό στο χέρι. Και ψωνίζω ρούχα μόνο από λαϊκή και κινέζους... Αυτά!

[Alice6]

Κι εμείς στο club. Ο άντρας μου είναι πλέον άνεργος από χθες. Εγώ εκπαιδευτικός του δημοσίου, αλλά με ένα μισθό (και τι μισθό), ενοίκιο και δύο παιδιά δεν βγαίνει με τίποτα... Και γυναίκα για τα παιδιά στο σπίτι, γιατί πώς να την διώξω τώρα, αφού ο άντρας μου μπορεί να βρει κάποια στιγμή δουλειά.....

[zunix]

Εγώ ετοιμάζομαι να αποχαιρετίσω τον άνδρα μου, ο οποίος βρήκε πολύ καλά αμειβόμενη δουλειά στο εξωτερικό (μετά από δύο χρόνια ανεργίας και άλλα προβλήματα στην Ελλάδα) και θα πάει μέχρι να ξεχρεώσουμε. Θα φιλοξενηθεί από δικούς μας ανθρώπους και έτσι θα έχει πολύ περιορισμένα έξοδα. Εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω γιατί η δουλειά μου θεωρείται σταθερή ακόμα...

[vaw]

Εγώ ετοιμάζομαι να αποχαιρετίσω τον άνδρα μου, ο οποίος βρήκε πολύ καλά αμειβόμενη δουλειά στο εξωτερικό (μετά από δύο χρόνια ανεργίας και άλλα προβλήματα στην Ελλάδα) και θα πάει μέχρι να ξεχρεώσουμε. Θα φιλοξενηθεί από δικούς μας ανθρώπους και έτσι θα έχει πολύ περιορισμένα έξοδα. Εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω γιατί η δουλειά μου θεωρείται σταθερή ακόμα...

 

Πολύ δύσκολη φάση αυτή, ίσως πιο δύσκολη και απο την ανεργία να χωρίζει η οικογένεια! Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους σας!

[zunix]

Πολύ δύσκολη φάση αυτή, ίσως πιο δύσκολη και απο την ανεργία να χωρίζει η οικογένεια! Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους σας!

 

Σε ευχαριστώ πολύ, θα τη χρειαστούμε. Αυτή η λύση είναι το μόνο φως στο τούνελ στη δική μας περίπτωση...

[kiknaki]

Πολύ δύσκολη φάση αυτή, ίσως πιο δύσκολη και απο την ανεργία να χωρίζει η οικογένεια! Εύχομαι καλή δύναμη σε όλους σας!

 

Όντως είναι πολύ δύσκολα. Το ζω κι εγώ εδώ και μερικούς μήνες και ακόμη να έρθει η συνήθεια.

 

Zunix καλή δύναμη κι από μένα.

[linav]

Και γω τα ίδια θα περάσω, ο άντρας μου θα φύγει επαρχία για μεροκάματα όλο το χειμώνα με τις ελιές και εγώ θα τραβιέμαι εδώ Αθήνα μόνη μου με 2 μικρά παιδιά. Δεν υπάρχει άλλη λύση, στην επαρχία τουλάχιστον μπορείς να ασχοληθείς με τη γη, εμείς έτσι το είδαμε, οπότε θα είμαστε χώρια για μεγάλο διάστημα. Εχει και το ιπποφαές όπως έχω πει σε άλλο ποστ, οπότε η δουλειά του πλέον θα τον κρατάει μακριά μας.

[esta76]

Είμαι κι εγώ στο club εδώ και χρόνια. Γιατί άνεργη θεωρούσα πως είμαι, αν και κατά καιρούς ωρομίσθια εκπαιδευτικός. Τώρα έχουν 2 χρόνια να με πάρουν. Εχω δώσει 5 φορές στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, τις μισές ήμουν επιτυχούσα μη διοριστέα, σχεδόν καθόλου δεν με ευνόησε η επιτυχία. Διότι με έπαιρναν ωρομίσθια για 4 ώρες την εβδομάδα, λεφτά έδιναν μετά από ένα χρόνο, χώρια τα έξοδα σε βενζίνες, ο κόπος, η κακή ψυχολογία, ο ρατσισμός από τους συναδέλφους.

Αφού να φανταστείτε, λειτουργούσε έτσι το δήθεν αδιάβλητο σύστημα, που ούτε βιβλιάριο υγείας μπορούσαμε να βγάλουμε, ούτε να μπούμε ταμείο ανεργίας. Ξέρω στρατειές ατόμων που ζουν έτσι επί δεκαετία και πλέον. Οικογένεια ανέβαλα να κάνω γιατί περίμενα την αποκατάσταση την επαγγελματική και τώρα που έκανα γιατί ήμουνα νια και γέρασα είμαι ανίκανη να προσφέρω το οτιδήποτε. Νιώθω παντελώς άχρηστη! Κρίμα οι σπουδές, οι ξένες γλώσσες, τα πτυχία στους υπολογιστές!