ενοχληση μαμας κατα το θηλασμο

[AthinaP]

 

 

Ενα πραγμα που δεν καταλαβαινω ειναι γιατι ξεκιναει το προβλημα ξαφνικα οταν μεγαλωνει λιγο το παιδι.Ισα ισα ο οργανισμος θα επρεπε να εχει συνηθισει παρα πολυ ολη αυτη τη διαδικασια και να γινεται ακομα πιο ευκολος ο θηλασμος.Γιατι να ενοχλει ξαφνικα τοσο πολυ???

 

Συμβουλος θηλασμου θα βοηθουσε να παρω?

 

 

Η δική μας εμπειρία ήταν ότι αυτό συνέβη επειδή τα παιδιά μεγάλωναν και δεν μου φάνηκε παράξενο. Συνέπεσε και με την ηλικία που από μόνα τους τα παιδιά μπορεί να γίνουν κουραστικά και εκνευριστικά, λόγω φάσης που περνάνε, πεισμάτων κλπ ωραίων που περνάνε κάποια παιδάκια. Δεν μου πηγαινε να τα πάρω αγκαλιά λες και δεν τρέχει τίποτα. Εξάλλου και στη φύση τα όντα δεν θηλάζουν επ άπειρον. Η φυσική ηλικία αποθηλασμού ποικίλλει. Δεν είμαι σίγουρη κιόλας, πιο ειδικοί υπάρχουν για αυτό.

 

Αφού το περάσαμε για κάποιες μέρες, μου φάνηκε εξίσου αφύσικο να τα παίρνω αγκαλιά, στην εποχή εκείνη, όσο αφύσικο μου φαινόταν να μετράω μεζούρες σκόνη και να ανακατεύω στην αρχή αντί θα θηλάζω...

 

Δεν ξέρω αν βοηθάω, μάλλον όχι

 

Πάντως είναι και τι έχει ως αναμενόμενη διάρκεια κανείς στο μυαλό του. Για εμάς τότε δεν ήταν άσχημα, σε σχέση με το πώς ξεκινήσαμε και αποθηλάσαμε τελικά χωρίς αρνητικά συναισθήματα. Βέβαια αυτό ήταν απλά μια μεμονωμένη εμπειρία.

 

Ψιλοάσχετο πάντως, αλλά πέρασαν αρκετοί μήνες για να πιουν τα παιδιά γάλα σε ποσότητα ξένο... Λίγο ζοριστήκαμε με το να προσπαθούμε να βάλουμε στο διαίτολογιό τους διάφορα γαλακτοκομικά. Αφού έμαθαν πιο πολλά για τη διατροφή, μετά απο αρκετούς μήνες ηρεμήσαμε λίγο με τα της διατροφής... Επίσης το πρωϊνό, το να ετοιμάζει κανείς κάτι, πρωινιάτικα και να κυνηγάει παιδιά για να το φάνε, αντί απλά να χουζουρεύει, μας ξεβόλεψε!

[jackrussel]

Η δική μας εμπειρία ήταν ότι αυτό συνέβη επειδή τα παιδιά μεγάλωναν και δεν μου φάνηκε παράξενο. Συνέπεσε και με την ηλικία που από μόνα τους τα παιδιά μπορεί να γίνουν κουραστικά και εκνευριστικά, λόγω φάσης που περνάνε, πεισμάτων κλπ ωραίων που περνάνε κάποια παιδάκια. Δεν μου πηγαινε να τα πάρω αγκαλιά λες και δεν τρέχει τίποτα. Εξάλλου και στη φύση τα όντα δεν θηλάζουν επ άπειρον. Η φυσική ηλικία αποθηλασμού ποικίλλει. Δεν είμαι σίγουρη κιόλας, πιο ειδικοί υπάρχουν για αυτό.

 

Αφού το περάσαμε για κάποιες μέρες, μου φάνηκε εξίσου αφύσικο να τα παίρνω αγκαλιά, στην εποχή εκείνη, όσο αφύσικο μου φαινόταν να μετράω μεζούρες σκόνη και να ανακατεύω στην αρχή αντί θα θηλάζω...

 

Δεν ξέρω αν βοηθάω, μάλλον όχι

 

Πάντως είναι και τι έχει ως αναμενόμενη διάρκεια κανείς στο μυαλό του. Για εμάς τότε δεν ήταν άσχημα, σε σχέση με το πώς ξεκινήσαμε και αποθηλάσαμε τελικά χωρίς αρνητικά συναισθήματα. Βέβαια αυτό ήταν απλά μια μεμονωμένη εμπειρία.

 

Ψιλοάσχετο πάντως, αλλά πέρασαν αρκετοί μήνες για να πιουν τα παιδιά γάλα σε ποσότητα ξένο... Λίγο ζοριστήκαμε με το να προσπαθούμε να βάλουμε στο διαίτολογιό τους διάφορα γαλακτοκομικά. Αφού έμαθαν πιο πολλά για τη διατροφή, μετά απο αρκετούς μήνες ηρεμήσαμε λίγο με τα της διατροφής... Επίσης το πρωϊνό, το να ετοιμάζει κανείς κάτι, πρωινιάτικα και να κυνηγάει παιδιά για να το φάνε, αντί απλά να χουζουρεύει, μας ξεβόλεψε!

 

εσεις ποτε τελικα αποθηλασατε? κι εγω νιωθω ακριβως τα ιδια αυτο που παατηρω στο παιδι μου ειναι οτι οσο πιο πολυ του λεω τελειωσε το γαλα της μαμας τοσο πιο πολυ το διεκδικει,,,,οσο το παιρνω αποφαση οτι για αυτον ακομα δεν τελειωσε κ οτι πρεπει ακομα να κανω υπομονη τοσο λιγοτερο εκνευριζεται και το ζηταει κι εγω τελικα ειμαι πιο ηρεμη,,,πριν την περιοδο μου παντως με ενοχλει παντα η αισθηση αυτη

[AthinaP]

Περάσαμε τη φάση και ταυτόχρονα σχεδόν αποθηλάσαμε, μερικούς μήνες αργότερα από αυτό που γράφει το τικεράκι της prune.

 

Μάλλον όμως είμαστε διαφορετική περίπτωση τελικά, γιατί σε εκείνη τη φάση ούτε εμένα με ενδιέφερε πολύ να συνεχίσουμε το θηλασμό, ούτε τα παιδιά... Παρόλο που είχαμε πάει πολύ καλά και όμορφα μέχρι τότε.

 

Άσχετο πάλι, ο μικρός μέχρι και τώρα έχει υιοθετήσει μια στάση για να αποκοιμιέται, όπως τότε που θήλαζε τάντεμ και έπαιρνε μια απίστευτα άβολη στάση... Αλλα αφού εκείνον δεν τον πείραζε, τι να με πειράξει εμένα;

[mikio]

Νιωθω ακριβως οπως περιεγραψες: ενοχλουμαι και δεν αντεχω αλλα δε θελω να σταματησω να θηλαζω για πολλους λογους.Δεν ξερω τι μπορουμε να κανουμε.Αν εχεις διαβασει την ιστορια του ghaba λυσανε το προβλημα με γυμναστικη.Εγω ειναι αδυνατον να κανω γιατι λειπω πολλες ωρες στη δουλεια και οταν ερχομαι δε εχω ουτε χρονο ουτε κουραγιο.

 

Με εχει πιασει μια φοβια οτι και σε επομενο παιδι μου θα μου συμβει αυτο αλλα απο την αρχη.

 

Ενα πραγμα που δεν καταλαβαινω ειναι γιατι ξεκιναει το προβλημα ξαφνικα οταν μεγαλωνει λιγο το παιδι.Ισα ισα ο οργανισμος θα επρεπε να εχει συνηθισει παρα πολυ ολη αυτη τη διαδικασια και να γινεται ακομα πιο ευκολος ο θηλασμος.Γιατι να ενοχλει ξαφνικα τοσο πολυ???

 

Συμβουλος θηλασμου θα βοηθουσε να παρω?

 

Αν σε βοηθήσει σύμβουλος θηλασμού δώσε κι εδώ τα φώτα σου! Με τη γυμναστική δεν έχω κι εγώ χρόνο και διάθεση με τη δουλειά και τα παιδιά. Γενικά δεν ήμουν ποτέ φίλη της άσκησης θα ρίξω όμως μια ματιά στο θέμα του φίλου μήπως και το ξανασκεφτώ.

Το μόνο που μου περνούσε μέχρι σήμερα από το μυαλό είναι μήπως έχει να κάνει με τις ορμόνες, εγώ μάλλον και εξαιτίας του θηλασμού αδιαθέτησα στους 8 μήνες και από τότε έχω άστατο κύκλο ακόμα και με πολλές μέρες καθυστέρηση. Σκεφτόμουν μήπως έπαιζε κι αυτό ρόλο.

Το ψυχολογικό κομμάτι όπως το περιγράφει η Αθηνά δεν το είχα σκεφτεί...

Η μικρή είναι λίγο γκρινιάρα και κουραστική αλλά είναι αρκετούς μήνες έτσι ενώ εγώ μόνο τελευταία το παθαίνω αυτό. Να με κούρασε η γκρίνια?? Ίσως... Πρέπει να το μελετήσουμε και το ψυχολογικό κομμάτι.

Εν τω μεταξύ νομίζω ότι έχω κάνει την κατάσταση ακόμα πιο δύσκολη με το γεγονός ότι στην προσπάθειά μου να κόψω την πιπίλα στο γιο μου δεν της δίνω και αυτής πιπίλα, με αποτέλεσμα ίσως όταν θηλάζει να το γυρίζει στο πιπίλισμα επειδή της λείπει... Σήμερα ειδικά που έκανα δουλειές στο σπίτι την είχα να με κυνηγάει από πίσω και να γκρινιάζει για αγκαλίτσα. Με το που τη σήκωνα αμέσως μου τραβούσε την μπλούζα και βλέπω ότι θέλει ουσιαστικά να πιπιλίσει. Έφτασα σε σημείο να σκεφτώ να της δώσω πιπίλα, τη λυπάμαι που την παίρνει η μπάλα κι είναι και μικρή ακόμα και καθόλου έτοιμη να την κόψει. Κι ίσως ουσιαστικά δε θέλω να περνάει περισσότερη ώρα από πριν στο στήθος γιατί θα διαστήματα μεγάλωσαν από εκείνη την ημέρα που αποφασίσαμε να μη δίνουμε το "ναρκωτικό" τους παρά μόνο στον ύπνο... Αλλά αν υποθέσουμε ότι μπορεί να συμβαίνει αυτό που λέει η Αθηνά γίνεται ένα συναίσθημα (π.χ. ψυχική κούραση, εκνευρισμός) να σε επηρεάζει τόσο πολύ ώστε να νιώθεις αυτή την αίσθηση?? Το παρήγορο σε εσάς είναι ότι είστε σε μεγαλύτερη ηλικία, εμένα είναι και μικρούλα, το μωράκι μου, το μικρουλάκι μου! Δεν είναι ότι μεγάλωσε να νιώθω ότι είμαστε εντάξει και αν αποθηλάσουμε και τι έγινε... Δε θέλω να την απομακρύνω από εμένα χωρίς να το θέλει εκείνη.

 

Για το θέμα του άλλου γάλακτος δεν προβληματίζομαι καθόλου γιατί είναι καλόφαγη και δε θα της λείψει το ασβέστιο. Σήμερα της έδωσα και γάλα κατσικίσιο με δημητριακά ολικής που περίσσεψαν από το γιο μου και τα καταβρόχθισε οπότε δε θα έχω τέτοιο θέμα νομίζω. Αλλά δε θέλω ακόμα να με απασχολεί το γάλα μετά τον αποθηλασμό. Θέλω να σταματήσω να ανατριχιάζω-αδημονώ να τελειώσει... τα ξέρετε...

[kitty4]

Πόσο σας νιώθω βρε μανούλες...Εγώ ένιωθα σα να θέλω να πετάξω τη μεγάλη μου κόρη στον τοίχο!!!

Χριστούλη μου πόσο ασχημο είναι όλο αυτό!

Κι όσο για τη γυμναστική μη νιώθετε και τύψεις αν δε μπορείτε να κάνετε...Ούτως ή άλλως, απλά βελτίωσε την κατάσταση. Πότε δεν επανήλθε εκείνο το γαλήνιο συναίσθημα πλήρως και σε όλους τους θηλασμούς του μεγάλου παιδιού.

Τώρα κάνω πάλι παράλληλο θηλασμό το δευτερο με το τρίτο και μέχρι στιγμής δεν έχουμε προβλήματα...απλά προσπαθώ να είμαι όσο πιο χαλαρή γίνεται την ώρα που θηλάζει ο πιτσιρίκος μου (Νο2). Με τη μικρή (Νο3) δεν υπάρχει πρόβλημα(είναι βέβαια και μικρούλα...)

[prune]

Πόσο σας νιώθω βρε μανούλες...Εγώ ένιωθα σα να θέλω να πετάξω τη μεγάλη μου κόρη στον τοίχο!!!

Χριστούλη μου πόσο ασχημο είναι όλο αυτό!

Κι όσο για τη γυμναστική μη νιώθετε και τύψεις αν δε μπορείτε να κάνετε...Ούτως ή άλλως, απλά βελτίωσε την κατάσταση. Πότε δεν επανήλθε εκείνο το γαλήνιο συναίσθημα πλήρως και σε όλους τους θηλασμούς του μεγάλου παιδιού.

Τώρα κάνω πάλι παράλληλο θηλασμό το δευτερο με το τρίτο και μέχρι στιγμής δεν έχουμε προβλήματα...απλά προσπαθώ να είμαι όσο πιο χαλαρή γίνεται την ώρα που θηλάζει ο πιτσιρίκος μου (Νο2). Με τη μικρή (Νο3) δεν υπάρχει πρόβλημα(είναι βέβαια και μικρούλα...)

 

 

kitty,γραψε μας κι αλλα σε θερμοπαρακαλω.

 

Τι εννοεις μεχρι στιγμης δεν εχετε προβληματα?Δηλαδη νιωθεις χαλαρη και ηρεμη οπως οταν θηλαζες το πρωτο στην αρχη?

 

Εχω ενα τεραστιο αγχος και φοβο οτι θα γεννησω καποια στιγμη ενα δευτερο μωρο και δε θα μπορεσω να το θηλασω οπως το πρωτο εξαιτιας αυτου του συναισθηματος.Ισχυει κατι τετοιο?

 

Με το δευτερο μωρο ολα ειναι παλι καλα?

 

Οσο για μενα τωρα, εχω φτασει να αντεχω κανα δυο λεπτα απο την καθε πλευρα και μετα τον σταματαω.Με τρελλαινει αυτη η αισθηση πιπιλισματος.Πρωτη φορα σκεφτομαι τον αποθηλασμο και με θλιβει γιατι ενω το παιδακι μου θελει δεν μπορω να του το προσφερω.Τι αλλο μπορω να κανω???

[kitty4]

Θα υπάρχει, νομίζω, πάντα στην άκρη του μυαλού σου ο φόβος ότι μπορεί να σε ξαναπιάσει.

Αλλά όταν το μωράκι είναι νεογέννητο, όλα ηρεμούν.

Οπότε μη φοβάσαι και απόλαυσε τις όμορφες στγμές όταν θα έρθει.

Υπομονή και κουράγιο...

[kitty4]

Α! Και για το πρώτο σου παιδάκι τώρα που θα ανοίξει ο καιρός θα βγει έξω και σιγά σιγά θα ξεχνάει το γαλατάκι της μαμάς...Με τη μεγάλη μου έτσι έγινε.