διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι το παιδί τους είναι όλη τους η ζωή

[arleta]

Γι' αυτό κορίτσια, ας μην παίζουμε με τις λέξεις... Η νεκρολογία (σε σχέση με τα παιδιά μας) ούτε σαν αστείο δεν επιτρέπεται να μπει στη κουβέντα μας ούτε καν σαν παράδειγμα... Κι απορώ πως αντέχετε να το συζητάτε, έστω και σαν υπόθεση εργασίας...

 

θα συμφωνήσω......

κι εμένα με ενοχλεί πάρα πολύ όταν το διαβάζω και το ακούω......

πολύ άσχημο........

[Babydust]

Μετά από τόσα πολλά πόστ και τόσες ιστορίες, εμπειρίες, απόψεις κτλ. που γράφτηκαν νομίζω πως έγινα πραγματικά 'σοφότερη' . Τι εννοώ

1) Παρόλο που συνεχίζω να έχω γενικά την άποψη πως είναι υπερβολικό να λές 'το παιδί μου είναι η ζωή μου' 'ήρθε το παιδί μου και απέχτησε νόημα η ζωή μου' και 'το παιδί μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα', αυτό που έγραψα ότι λυπάμαι για αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν έτσι (γιατί πχ πίστευω/ πίστευα) πως δεν είχαν ζήσει άλλα πράγματα) μετανιώνω που το έγραψα και θα ήθελα να το πάρω πίσω. Με πείσατε . Δεν τους λυπάμαι! Αλλά λυπάμαι που έγραψα ότι λυπάμαι για αυτούς! Οπότε φτάνει, παρακαλώ πολύ (δε μπορώ να αλλάχω το αρχικό πόστ αλλά δεχτείτε αυτό ως 'διόρθωση'. Δέχομαι μετά από όλη αυτή τη συζήτηση πως για κάποιες γυναίκες αυτή να είναι η απόλυτη ευτυχία. Είδα όμως πως υπάρχουν και άλλες γυναίκες (όπως εγώ) που δεν το νιώσανε αυτό. Δεν είναι κακό.

2) Συνεχίζω να πιστεύω πς καλό είναι αυτού του είδους οι εκφράσεις που έγραψα παραπάνω να αποφεύγονται παρουσία γυναικών που δεν είναι μαμάδες γιατί και μπορεί να τις αγχώνουμε και δεν ξέρουμε τι μπορεί να περνάνε και μπορεί να τους δημιουργούμε και εσφαλμένες εντυπώσεις για τη μητρότητα (γιατί πολλές φορές η μητρότητα κάθε άλλο παρά εύκολη είναι!

3) Καταλαβαίνω πως δεν είμαι η μόνη που όσο και αν αγαπάει το παιδί της θα ήθελε να ξαναβρεί χρόνο για τον εαυτό της, τον άντρα της κτλ. Και το ότι θα ήθελα να μπορώ να βάζω τον άντρα μου πάνω από το παιδί μου δεν με κάνει κακιά ή ελλιπή μητέρα. Και ίσα ίσα μπορεί να κάνει και το παιδί μου ακόμη πιο χαρούμενο (αν την καταφέρω βέβαια αυτή την ισορροπία)!

 

Αυτά κορίτσια τα έγραψα για ξεκαθάρισμα και με την ευχή να σταματήσουν οι παρεξηγήσεις. Πολλά φιλιά σε όλες, μακάρι να'μαστε καλά και εμείς και τα παιδάκια μας και οι άντρες μας (ή όλα τα πρόσωπα που αγαπάμε)

[travellingmum]

Μετά απο έξι σελίδες γεμάτες απο δεκάδες ποστς, επιτέλους έχω απάντηση όταν σε ρώτησα τι είναι αυτό που βάζεις στην ίδια σειρά με το παιδί σου.

Και αυτό που κατάλαβα είναι πως τελικά δεν είναι μόνο στην ίδια σειρά, αλλά πιο πάνω...!

Τι να πω ....άφωνη!

Και προς θεού δεν σε κρίνω γιαυτό, απλά δεν μπορώ να καταλάβω πως βάζεις πιο πάνω στη ζωή σου ενα κομμάτι ξένο (και άσε αυτές τις βλακείες τις νομικές περί συγγένειας) απο ένα κομμάτι απο το ίδιο σου το είναι.

Αλλά θα μου πεις, στην κοινωνία μας υπάρχει και αυτή η πάστα γυναικών που τα γεννάνε και τα πετάνε στα σκουπίδια ή τα παρκαρουν στις γιαγιάδες και πάνε αυτές να ζήσουν τον έρωτα της ζωής τους με τον πρώτο τυχαίο.΅

Εσυ τουλάχιστον είσαι ερωτευμένη με τον άντρα σου και καλά κάνεις

και έτσι να συνεχίσεις μια ζωή να είσαι, πρόσεξε όμως τι θα εισπράτει το παιδί.

Τες πα..!

/QUOTE]

 

Κοιτα, για μενα ο αντρας μου ΔΕΝ ειναι ξενος, ειναι ο αλλος μου εαυτος, ο καλυτερος οταν τα χανω, ο χειροτερος που πρεπει να βοηθησω.

 

Τα παιδια μας τα μεγαλωνουμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, θυσιαζομαστε καθημερινα για να ειναι ευτυχισμενα, ζουμε τον ερωτα της ζωης μας και δεν ειμαστε τυχαιοι (ποιος ειναι αλλωστε; ).

 

Το οτι νιωθω να ειμαι μια αδιαρετη οντοτητα ψυχικα με τον αντρα μου, ενω τα παιδια μου ειναι ξεχωριστες υπαρξεις, σημαινει οτι δεν ειμαι τοσο καλη μανα οσο εσυ; Σημαινει οτι θα πετουσα τα παιδια μου στα σκουπιδια;;;!!!!

Τα παιδια μου εισπραττουν οτι δυο αγαπημενοι γονεις κανουν μια ευτυχισμενη οικογενεια, εισπραττουν να μη δεχονται τιποτα αλλο στην προσωπικη τους ζωη ως φυσιολογικο εκτος απο αγαπη και σεβασμο, εισπραττουν απειρες στιγμες οικογενειακης ευτυχιας...

 

Εγω παλι μενω αφωνη που θεωρεις τον αντρα σου "ξενο σωμα".

Τες πα..!

[travellingmum]

Αν έπρεπε να επιλέξεις να σώσεις κάποιον , ποιον θα επέλεγες ?

 

το παιδι, μονο και μονο επειδη το εχω συζητησει με τον αντρα μου. Και συμφωνουμε οτι κανενας απο τους δυο μας δε θα ηθελε να ειναι η αιτια που θα πεθαινε το παιδι/α. Κι ετσι, για χαρη του αλλου, θα σωζαμε τα παιδια...

[sternchen]

αναθεμα κι αν εχω καταλαβει, τι συζηταμε...

 

:lol::lol::lol::lol:

 

Τα πράγματα ξέφυγαν της συζήτησης!

[κατερινα_κι]

" Η ζωή μου μαζί σου έχει γεμίσει μʼ έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα. Είχα μια οικογένεια που ήταν πάντα εκεί να με γεμίζει με γλυκές αναμνήσεις παιδικών χρόνων, είχα διπλώματα και επαίνους να γεμίζουν κορνίζες, είχα πρωτιές και επιτυχίες να γεμίζουν τα στήθη των δικών μου από περηφάνια, είχα έρωτες να γεμίζουν το στομάχι μου κόμπους, είχα παπούτσια και ρούχα (εντάξει πολλά το παραδέχομαι) να γεμίζουν τις ντουλάπες μου, είχα δουλειά να γεμίζει το εγώ, το πορτοφόλι και τη μέρα μου, είχα πάντα όνειρα να γεμίζουν τις νύχτες μου, είχα φίλους να με ανέχονται και να γεμίζουμε ο ένας τα κενά του άλλου και τις κούπες μας με καφέ. Έχω πολλά κατορθώματα στη μικρή μου ιστορία αλλά το σπουδαιότερο όλων έχει κοτσίδια που χοροπηδάνε, φτιάχνει γλυκά από πλαστελίνη και με φωνάζει μεθυστικά «μαμά μου». Έχει κολλητούς τον Bob και τον Billy, έχει δώσει ονόματα σε όλα τα κουκλιά και μαλώνει τον Νινί γιατί βάζει το δάχτυλο στο στόμα. Λέει στον Έκτορα «Μπράβο αγόρι μου», τραγουδάει με τουπέ ντίβας και λικνίζεται χαριτωμένα φορώντας πιτζαμάκια με την Kitty. Ξέρει τα επεισόδια της Ντόρας απέξω και με βάζει να κυλιέμαι στα πατώματα υποδυόμενη εναλλάξ τη Χιονάτη, τον πρίγκιπα ή το νανάκι. Κολλάει αυτοκόλλητα στις αντίκες μας και κάθεται στο βραδινό τραπέζι μαζί μας γιατί «είμαστε οικογένεια». Και στεναχωριέται που φεύγω για το γραφείο. Κοίτα σε ποιόν βρήκα να λείπω!! Αυτό πάλι πού το πάς; Ο μόνος άνθρωπος που δεν θέλω να στεναχωριέται με τίποτα ναʼ ναι αυτός που βουρκώνει, συγκρατιέται αλλά τελικά ξεσπάει σε λυγμούς ώσπου στο τέλος απελπισμένα και χωρίς επιλογή με χαιρετάει «γεια μαμά» σαν κάθε μέρα να επιβιβάζομαι στον Τιτανικό. "

Πολύ γλυκό:.

 

 

 

 

τελειο!

[travellingmum]

Επειδή έτσι πετάμε ιδέες και σκέψεις...

 

Αυτό το ρημάδι το ένστικτο που προβάλλεται ως πανανθρώπινη και αδιαμφισβήτητη αλήθεια...

 

Τι ένστικτο σπρώχνει τις μάνες σε χώρες που είναι σε πόλεμο, με φρικτά καθημερινά εκγλήματα να κάνουν παιδιά για να τα φέρουν σε μια επίγεια κόλαση; Αυτές αγαπάνε τα παιδιά τους; Τι είδους αγάπη είναι αυτή; Για ποιον ακριβώς; Αυτές οι μαμάδες ως επί το πλείστον θα πείσουν τα παιδιά τους ότι έγιναν θυσία ή ότι έκαναν ποιος ξέρει τι για να τα προστατεύσουν από το κακό... Γιατί πάνω από όλα "η αγάπη της μάνας"...

 

Δεν ξέρω, ας μιλάει η καθεμιά για τον εαυτό της, αλλά υπάρχουν λογιών λογιών εμπειρίες και ας μην προβάλλουμε τις απόψεις λες και είναι θέσφατα....

 

Πχ η αγράμματη μάνα που έβγαλε λαμπρούς επιστήμονες είναι αξιοσημείωτη μάλλον γιατί είναι η αγράμματη μάνα που έβγαλε λαμπρούς επιστήμονες... Δεν είναι ο κανόνας.

 

 

Ειανι ακριβως το ενστικτο της διαιωνισης του ειδους. Σε καιρους πολεμου και καταστροφων οι ανθρωποι "ερωτευονται" κατα συρροην, οι γεννες αυξανονται. Εχουν γινει πειραματα που εβαλαν ανθρωπους σε καταστασεςι που θεωρουσαν οι ιδιοι επικυνδινες, οι οποιες οδηγουσαν συστηματικα σε κεραυνοβολους ερωτες. Ο θανατος στον περιγυρο φερνει ερωτα κι ο ερωτας παιδια. Ειναι γραμμενο στο DNA μας.

[latiatoula]

Θα μιλήσω από την πλευρά του παιδιού, γιατί ακόμα μαμά δεν έχω γίνει. Δεν θα ήθελα η μαμά μου να θεωρεί τον μπαμπά μου, ξένο σώμα!

Και όχι, δεν τον θεωρεί έτσι. Μετά από 800 χρόνια γάμου (Παναγιά μου, καλά να είναι και να συνεχίσουν να είναι μαζί), είναι ένας άνθρωπος πλέον. Είμαι χαρούμενη και για όσα έδωσαν σε μένα και στα αδέρφια μου, είμαι ευγνώμων, αλλά δεν θα ήθελα να μου έχουν δώσει όλα όσα μας έχουν δώσει και μεταξύ τους να είναι αποξενωμένοι. Πιστεύω ότι ο όρος "ξένο σώμα" είναι λίγο άκυρος, με όλο το θάρρος. Δεν νομίζω να αισθάνεστε έτσι για τους μπαμπάδες των παιδιών σας, μάλλον άλλο θέλατε να πείτε και άλλο είπατε.

Φυσικά, θα φρίκαρα να με αποκαλούσε έτσι ο δικός μου άντρας και αντίστοιχα, δεν θα τον αποκαλούσα εγώ έτσι ποτέ! Ναι, το ξέρω, ότι αυτό που μας δένει, τυπικά, με το σύζυγο, είναι ο γάμος, σαν νομική πράξη και ότι ένας γάμος, αν το θέλει ακόμα και ο ένας από τους δύο λύνεται. Το θέμα είναι το ΤΙ νοιώθεις, πως νοιώθεις τον άλλον και όχι το τι νομική σχέση έχεις, άμα τον σύντροφο σου τον νοιώθεις σαν τον δικό σου άνθρωπο, σαν το ταίρι σου, το άλλο σου μισό και όχι σαν έναν ακόμα που πέρασε από τη ζωή σου.

Επειδή δεν θέλω να λέω μεγάλα λόγια, εγώ για τον άντρα μου, που τον λατρεύω και είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του, δεν θέλω να πω ΑΚΟΜΑ ότι είναι το άλλο μου μισό, ο άνθρωπος μου κλπ. Θεωρώ ότι είναι νωρίς ακόμα. Η μάνα μου όμως που είναι παντρεμμένη τόσα χρόνια με τον πατέρα μου? Η πεθερά μου? Δυστυχώς, χάσαμε τον πεθερό πρόσφατα και εγώ βλέπω μία γυναίκα που τον λάτρευε, να έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της και να προσπαθεί να σταθεί όρθια.

[Thaumataki]

Προφανώς η κοπέλα που είπε ''ξένο σώμα'' τον άντρα της, εννούσε πως δε τους δένουν δεσμοί αίματος.....

[travellingmum]

Θα μιλήσω από την πλευρά του παιδιού, γιατί ακόμα μαμά δεν έχω γίνει. Δεν θα ήθελα η μαμά μου να θεωρεί τον μπαμπά μου, ξένο σώμα!

Και όχι, δεν τον θεωρεί έτσι. Μετά από 800 χρόνια γάμου (Παναγιά μου, καλά να είναι και να συνεχίσουν να είναι μαζί), είναι ένας άνθρωπος πλέον. Είμαι χαρούμενη και για όσα έδωσαν σε μένα και στα αδέρφια μου, είμαι ευγνώμων, αλλά δεν θα ήθελα να μου έχουν δώσει όλα όσα μας έχουν δώσει και μεταξύ τους να είναι αποξενωμένοι. Πιστεύω ότι ο όρος "ξένο σώμα" είναι λίγο άκυρος, με όλο το θάρρος. Δεν νομίζω να αισθάνεστε έτσι για τους μπαμπάδες των παιδιών σας, μάλλον άλλο θέλατε να πείτε και άλλο είπατε.

Φυσικά, θα φρίκαρα να με αποκαλούσε έτσι ο δικός μου άντρας και αντίστοιχα, δεν θα τον αποκαλούσα εγώ έτσι ποτέ! Ναι, το ξέρω, ότι αυτό που μας δένει, τυπικά, με το σύζυγο, είναι ο γάμος, σαν νομική πράξη και ότι ένας γάμος, αν το θέλει ακόμα και ο ένας από τους δύο λύνεται. Το θέμα είναι το ΤΙ νοιώθεις, πως νοιώθεις τον άλλον και όχι το τι νομική σχέση έχεις, άμα τον σύντροφο σου τον νοιώθεις σαν τον δικό σου άνθρωπο, σαν το ταίρι σου, το άλλο σου μισό και όχι σαν έναν ακόμα που πέρασε από τη ζωή σου.

Επειδή δεν θέλω να λέω μεγάλα λόγια, εγώ για τον άντρα μου, που τον λατρεύω και είμαι πολύ ερωτευμένη μαζί του, δεν θέλω να πω ΑΚΟΜΑ ότι είναι το άλλο μου μισό, ο άνθρωπος μου κλπ. Θεωρώ ότι είναι νωρίς ακόμα. Η μάνα μου όμως που είναι παντρεμμένη τόσα χρόνια με τον πατέρα μου? Η πεθερά μου? Δυστυχώς, χάσαμε τον πεθερό πρόσφατα και εγώ βλέπω μία γυναίκα που τον λάτρευε, να έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της και να προσπαθεί να σταθεί όρθια.

 

Μπραβο τουλα μου, να ειστε παντα δεμενοι κι ευτυχισμενοι ευχομαι. Και κουραγιο στην πεθερα σου... αν και οτι και να της πεις αν χασεις τον ανθρωπο σου... αστα... ολοι οι αλλοι ειναι ξενοι κατα τη γνωμη μου...

[latiatoula]

Προφανώς η κοπέλα που είπε ''ξένο σώμα'' τον άντρα της, εννούσε πως δε τους δένουν δεσμοί αίματος.....

 

Και εγώ αυτό πιστεύω, ότι άλλο εννοούσε και άλλο της βγήκε. Και να πω και κάτι? Αύριο μεθαύριο, μπορεί να υιοθετήσω ένα παιδί. Ότι θέλει ο Θεός! Δεν θα το αγαπάω? Λάθος έκφραση. Δεν θα το λατρεύω? Θα το λατρεύω! Δεν θα έχουμε όμως δεσμούς αίματος. Δεν θα έχει τα γονίδιά μου, και τι με αυτό, όμως?

Το αίμα νερό δεν γίνεται, αλλά δεν είναι και το παν!

[travellingmum]

Και εγώ αυτό πιστεύω, ότι άλλο εννοούσε και άλλο της βγήκε. Και να πω και κάτι? Αύριο μεθαύριο, μπορεί να υιοθετήσω ένα παιδί. Ότι θέλει ο Θεός! Δεν θα το αγαπάω? Λάθος έκφραση. Δεν θα το λατρεύω? Θα το λατρεύω! Δεν θα έχουμε όμως δεσμούς αίματος. Δεν θα έχει τα γονίδιά μου, και τι με αυτό, όμως?

Το αίμα νερό δεν γίνεται, αλλά δεν είναι και το παν!

 

 

λες και με οσους εχουμε δεσμους αιματος τα παμε καλα ή τους αγαπαμε; Δεν κανει αυτο την αγαπη...

[latiatoula]

Μπραβο τουλα μου, να ειστε παντα δεμενοι κι ευτυχισμενοι ευχομαι. Και κουραγιο στην πεθερα σου... αν και οτι και να της πεις αν χασεις τον ανθρωπο σου... αστα... ολοι οι αλλοι ειναι ξενοι κατα τη γνωμη μου...

 

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, ταξιδιάρα μαμά και ανταποδίδω !

Ναι, δεν ξέρω τι να πω στην πεθερά μου, γιατί καταλαβαίνω ότι τα λόγια είναι περιττά. Έχασε τον άνθρωπό της, τελεία και παύλα.

[sternchen]

Και επανέρχομαι αφού αποκατέστησα και στα του οίκου μου την τάξη...

 

Στο θέμα που έθεσες, για να εκφράσω τη δική μου άποψη, θα παραθέσω ένα μέρος από το "ημερολόγιο" που γράφω στην κόρη μου, τώρα 4,5 ετών. Είναι σκέψεις και συναισθήματά μου που καταγράφω όταν μου έρχονται σε άσχετες στιγμές και θα της τα δώσω όταν θα μπορεί να τα αντιληφθεί. Είναι ο τρόπος μου να επικοινωνώ μαζί της τις πάμπολλες ώρες που λείπω από το σπίτι λόγω δουλειάς, είναι οι ενοχές μου που της λείπω και μου λείπει.

 

" Η ζωή μου μαζί σου έχει γεμίσει μ’ έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα. Είχα μια οικογένεια που ήταν πάντα εκεί να με γεμίζει με γλυκές αναμνήσεις παιδικών χρόνων, είχα διπλώματα και επαίνους να γεμίζουν κορνίζες, είχα πρωτιές και επιτυχίες να γεμίζουν τα στήθη των δικών μου από περηφάνια, είχα έρωτες να γεμίζουν το στομάχι μου κόμπους, είχα παπούτσια και ρούχα (εντάξει πολλά το παραδέχομαι) να γεμίζουν τις ντουλάπες μου, είχα δουλειά να γεμίζει το εγώ, το πορτοφόλι και τη μέρα μου, είχα πάντα όνειρα να γεμίζουν τις νύχτες μου, είχα φίλους να με ανέχονται και να γεμίζουμε ο ένας τα κενά του άλλου και τις κούπες μας με καφέ. Έχω πολλά κατορθώματα στη μικρή μου ιστορία αλλά το σπουδαιότερο όλων έχει κοτσίδια που χοροπηδάνε, φτιάχνει γλυκά από πλαστελίνη και με φωνάζει μεθυστικά «μαμά μου». Έχει κολλητούς τον Bob και τον Billy, έχει δώσει ονόματα σε όλα τα κουκλιά και μαλώνει τον Νινί γιατί βάζει το δάχτυλο στο στόμα. Λέει στον Έκτορα «Μπράβο αγόρι μου», τραγουδάει με τουπέ ντίβας και λικνίζεται χαριτωμένα φορώντας πιτζαμάκια με την Kitty. Ξέρει τα επεισόδια της Ντόρας απέξω και με βάζει να κυλιέμαι στα πατώματα υποδυόμενη εναλλάξ τη Χιονάτη, τον πρίγκιπα ή το νανάκι. Κολλάει αυτοκόλλητα στις αντίκες μας και κάθεται στο βραδινό τραπέζι μαζί μας γιατί «είμαστε οικογένεια». Και στεναχωριέται που φεύγω για το γραφείο. Κοίτα σε ποιόν βρήκα να λείπω!! Αυτό πάλι πού το πάς; Ο μόνος άνθρωπος που δεν θέλω να στεναχωριέται με τίποτα να’ ναι αυτός που βουρκώνει, συγκρατιέται αλλά τελικά ξεσπάει σε λυγμούς ώσπου στο τέλος απελπισμένα και χωρίς επιλογή με χαιρετάει «γεια μαμά» σαν κάθε μέρα να επιβιβάζομαι στον Τιτανικό. "

 

Τι όμορφο μήνυμα!

[Amaryllis*]

Επειδή η συζήτηση... κάθε 4-5 μηνύματα παίρνει κι άλλη τροπή... θέλω να ρωτήσω μερικά βασικά πράγματα :

 

1) Πως συνδέονται η ερωτική / συντροφική καψούρα με την καψούρα για τα παιδιά? Μόνο ως προς το ότι η πρώτη προηγείται της δεύτερης και ιδανικά συνυπάρχει με αυτήν...

Πως συγκρίνονται ανόμοιες καταστάσεις? Κατ' εμέ δεν συγκρίνονται

Δεν είναι ξεκάθαρο ότι τα παιδιά είναι εκτός συναγωνισμού? Για μένα...εντελώς!

 

2) Πως μπορούν να μπουν τα παιδιά σε δεύτερη μοίρα? Όχι θεωρητικά, εντελώς πρακτικά παρακαλώ, όποιος έχει την καλοσύνη. Πως μπορεί να μπει σε δεύτερη μοίρα ένα ανθρωπάκι που έχει την απόλυτη ανάγκη μας έναντι ενός ενηλίκου που είναι αυτάρκης? Τι θα αφήνατε (συγκεκριμένα) πίσω στο παιδί σας για να (ανα)θερμάνετε την σχέση σας με τον άντρα σας ή για να ικανοποιήσετε λοιπές φιλοδοξίες / στόχους?

Και να συμπληρώσω, ποιός ενήλικος θέλει να "αρπάξει" τα πρωτεία της μαμάς του από αυτό το ανθρωπάκι;;

 

3) Γιατί αν οι ρόλοι μαμά-σύζυγος-εργαζόμενη-νοικοκυρά-κόρη-νύφη-φίλη-εθελόντρια... είναι πολλοί και δύσκολα διαχειρίσιμοι (που είναι και τα δύο)... γιατί δεν επιλέγετε να κάνετε εκπτώσεις στους υπόλοιπους ρόλους και ξεκινάτε με αυτόν της μητέρας?

Καλά, για τους ρόλους νοικοκυρά και νύφη δεν θα σχολιάσω, μόνιμα εκπτώσεις!!

4) Γιατί οι σχέσεις πρέπει να είναι άσπρο ή μαύρο? Δεν υπάρχει το παράλληλα, το λίγο εμπρός λίγο πίσω? Δεν υπάρχουν προτεραιότητες ανά εποχή / ανάγκες? Άλλες απαιτήσεις έχει το 5μηνο παιδί, άλλες το 5χρονο κι άλλες το 15χρονο. Όμως, η γονεικότητα δεν εξαντλείται ποτέ... Ευτυχώς! Αλλάζει μορφές... Ευτυχώς!

Ευτυχώς!!

 

5) Μιλάτε με αρκετή ευκολία για την απώλεια ενός παιδιού... Τι θα κάνατε ή δεν θα κάνατε...

Πριν μια εβδομάδα ακριβώς, κηδεύτηκε μια φίλη μου... Την επόμενη μέρα ακριβώς ήμουνα αναγκασμένη να πάω στη δουλειά. Εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω στην φίλη ενός συνεργάτη και σε σχετική συζήτηση που ανοίξαμε (χωρίς να γνωρίζω τίποτα για την κυρία), για να με παρηγορήσει μου είπε τα εξής :

- έχασα τον πατέρα μου όταν ήταν 52 ετών, νεότατος... κι έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου...

- έχασα την κολλητή μου από το δημοτικό όταν ήταν 33 ετών κι ο πόνος ήταν αβάσταχτος...

- πέρσι όμως που έχασα το παιδί μου (25 ετών) κατάλαβα ότι αυτό που βίωσα και βιώνω δεν είναι πόνος αλλά τιμωρία...

 

Γι' αυτό κορίτσια, ας μην παίζουμε με τις λέξεις... Η νεκρολογία (σε σχέση με τα παιδιά μας) ούτε σαν αστείο δεν επιτρέπεται να μπει στη κουβέντα μας ούτε καν σαν παράδειγμα... Κι απορώ πως αντέχετε να το συζητάτε, έστω και σαν υπόθεση εργασίας...

συμφωνώ απόλυτα

 

Μετά από τόσα πολλά πόστ και τόσες ιστορίες, εμπειρίες, απόψεις κτλ. που γράφτηκαν νομίζω πως έγινα πραγματικά 'σοφότερη' . Τι εννοώ

1) Παρόλο που συνεχίζω να έχω γενικά την άποψη πως είναι υπερβολικό να λές 'το παιδί μου είναι η ζωή μου' 'ήρθε το παιδί μου και απέχτησε νόημα η ζωή μου' και 'το παιδί μου είναι το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα', αυτό που έγραψα ότι λυπάμαι για αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν έτσι (γιατί πχ πίστευω/ πίστευα) πως δεν είχαν ζήσει άλλα πράγματα) μετανιώνω που το έγραψα και θα ήθελα να το πάρω πίσω. Με πείσατε . Δεν τους λυπάμαι! Αλλά λυπάμαι που έγραψα ότι λυπάμαι για αυτούς! Οπότε φτάνει, παρακαλώ πολύ (δε μπορώ να αλλάχω το αρχικό πόστ αλλά δεχτείτε αυτό ως 'διόρθωση'. Δέχομαι μετά από όλη αυτή τη συζήτηση πως για κάποιες γυναίκες αυτή να είναι η απόλυτη ευτυχία. Είδα όμως πως υπάρχουν και άλλες γυναίκες (όπως εγώ) που δεν το νιώσανε αυτό. Δεν είναι κακό.

2) Συνεχίζω να πιστεύω πς καλό είναι αυτού του είδους οι εκφράσεις που έγραψα παραπάνω να αποφεύγονται παρουσία γυναικών που δεν είναι μαμάδες γιατί και μπορεί να τις αγχώνουμε και δεν ξέρουμε τι μπορεί να περνάνε και μπορεί να τους δημιουργούμε και εσφαλμένες εντυπώσεις για τη μητρότητα (γιατί πολλές φορές η μητρότητα κάθε άλλο παρά εύκολη είναι!

3) Καταλαβαίνω πως δεν είμαι η μόνη που όσο και αν αγαπάει το παιδί της θα ήθελε να ξαναβρεί χρόνο για τον εαυτό της, τον άντρα της κτλ. Και το ότι θα ήθελα να μπορώ να βάζω τον άντρα μου πάνω από το παιδί μου δεν με κάνει κακιά ή ελλιπή μητέρα. Και ίσα ίσα μπορεί να κάνει και το παιδί μου ακόμη πιο χαρούμενο (αν την καταφέρω βέβαια αυτή την ισορροπία)!

 

Αυτά κορίτσια τα έγραψα για ξεκαθάρισμα και με την ευχή να σταματήσουν οι παρεξηγήσεις. Πολλά φιλιά σε όλες, μακάρι να'μαστε καλά και εμείς και τα παιδάκια μας και οι άντρες μας (ή όλα τα πρόσωπα που αγαπάμε)

Νομίζω πως με αυτό το ποστ αποκαθιστάς λίγο τις ισορροπίες που τάραξες.

Γιατί για μένα όλα είναι θέμα ισορροπιών και πληρότητας. Εκεί που ο καθένας τις βρίσκει. Σαν το jenga! Ο καθένας διαλέγει ποιο κομμάτι θα τραβήξει για να ισορροπήσει. Όσο για τις μέλλουσες μανούλες, σιγά μην περίμεναν από εμάς να δημιουργήσουν εντύπωση για τη μητρότητα. Το δικό μου σωστό είναι το λάθος του άλλου. Και τούμπαλιν!!

[zwza]

Κοιτα, για μενα ο αντρας μου ΔΕΝ ειναι ξενος, ειναι ο αλλος μου εαυτος, ο καλυτερος οταν τα χανω, ο χειροτερος που πρεπει να βοηθησω.

 

Τα παιδια μας τα μεγαλωνουμε ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, θυσιαζομαστε καθημερινα για να ειναι ευτυχισμενα, ζουμε τον ερωτα της ζωης μας και δεν ειμαστε τυχαιοι (ποιος ειναι αλλωστε; ).

 

Το οτι νιωθω να ειμαι μια αδιαρετη οντοτητα ψυχικα με τον αντρα μου, ενω τα παιδια μου ειναι ξεχωριστες υπαρξεις, σημαινει οτι δεν ειμαι τοσο καλη μανα οσο εσυ; Σημαινει οτι θα πετουσα τα παιδια μου στα σκουπιδια;;;!!!!

Τα παιδια μου εισπραττουν οτι δυο αγαπημενοι γονεις κανουν μια ευτυχισμενη οικογενεια, εισπραττουν να μη δεχονται τιποτα αλλο στην προσωπικη τους ζωη ως φυσιολογικο εκτος απο αγαπη και σεβασμο, εισπραττουν απειρες στιγμες οικογενειακης ευτυχιας...

 

Εγω παλι μενω αφωνη που θεωρεις τον αντρα σου "ξενο σωμα".

Τες πα..!

 

κοιταξε, καλά θα κάνεις να διαβάζεις όλα τα ποστ και όχι μόνο ότι βρίσκεται μπροστά σου.

Μόνο τότε θα καταλάβεις για ποιο λόγο ειπώθηκε η λέξη "ξένο σώμα"

Ξεκόλα απο την κυριολεξία και πάνε λίγο στη μεταφορική έννοια.

Δεν είναι δηλαδή ξένο σωμα ο άντρας σου ως προς εσένα? Τι είναι κομμάτι σου, όπως είναι το παιδί σου.

Μιλάω ξεκάθαρα για τη ιερή αυτή σχέση μάνας και παιδιου.

Μου απαντάς με αυτό το ύφος σε κάτι που έγραψα σε συγκεκριμένο μέλος -και σε ένα θέμα που ειχα ενεργή συμμετοχή....

για το τι είσαι εσύ με τον άντρα σου,και τι σχέση έχετε.... ποιος σου είπε πως με ενδιαφέρει να μάθω?

Αν έχεις θεματάκι, ανοιξε ένα thread ξεχωριστό, μην καπηλεύεσαι των άλλων.

[Amaryllis*]

Τι όμορφο μήνυμα!

 

Μερσί!! Αλλά για μένα όμορφη είναι η πηγή της έμπνευσης του μηνύματος. Και αυτή την ομορφιά δεν την έχω βρει ούτε σε σπουδές, ούτε σε έρωτες, ούτε σε ταξίδια, ούτε σε gala, ούτε στη δουλειά μου, παρά μόνο στα μάτια της!! Και μετά από αυτήν(και δεν εννοώ κατά σειρά προτίμησης αλλά μετά τη γέννησή της) αγαπώ πραγματικά και τον πατέρα της.

[travellingmum]

κοιταξε, καλά θα κάνεις να διαβάζεις όλα τα ποστ και όχι μόνο ότι βρίσκεται μπροστά σου.

Μόνο τότε θα καταλάβεις για ποιο λόγο ειπώθηκε η λέξη "ξένο σώμα"

Ξεκόλα απο την κυριολεξία και πάνε λίγο στη μεταφορική έννοια.

Δεν είναι δηλαδή ξένο σωμα ο άντρας σου ως προς εσένα? Τι είναι κομμάτι σου, όπως είναι το παιδί σου.

Μιλάω ξεκάθαρα για τη ιερή αυτή σχέση μάνας και παιδιου.

Μου απαντάς με αυτό το ύφος σε κάτι που έγραψα σε συγκεκριμένο μέλος -και σε ένα θέμα που ειχα ενεργή συμμετοχή....

για το τι είσαι εσύ με τον άντρα σου,και τι σχέση έχετε.... ποιος σου είπε πως με ενδιαφέρει να μάθω?

Αν έχεις θεματάκι, ανοιξε ένα thread ξεχωριστό, μην καπηλευέσαι των άλλων.

 

::

 

μηπως εσυ δε διαβαζεις ολα τα ποστς; Εχω ενεργη συμμετοχη στο θεμα και απαντησα αυτο που σκεφτομουνα!!! Πολυ παραξενη εισαι!

Ακου εκει "καπηλευομαι" το thread. Δηλαδη πρεπει ν'ανοιξω αλλο thread με το ιδιο θεμα;;; Ειλικρινα δεν ξερω τι εννοεις...

 

Και πως δηλαδη ειναι το παιδι κομματι σου;;; Κατι σαν το ποδι ή το χερι σου;

 

Και αν εσυ νιωθεις ετσι με γεια σου με χαρα σου... Εγω αισθανομαι διαφορετικα, και παρ'ολο νιωθω πιο καντα στον αντρα μου από,τι στα παιδια μου ειμαι η καλυτερη μητερα γι'αυτα.

Εσυ αρχισες να προσβαλεις τις γυναικες που δε αισθανονται τα παιδια τους "κομματι τους" οπως λες...

[sternchen]

Μερσί!! Αλλά για μένα όμορφη είναι η πηγή της έμπνευσης του μηνύματος. Και αυτή την ομορφιά δεν την έχω βρει ούτε σε σπουδές, ούτε σε έρωτες, ούτε σε ταξίδια, ούτε σε gala, ούτε στη δουλειά μου, παρά μόνο στα μάτια της!! Και μετά από αυτήν αγαπώ πραγματικά και τον πατέρα της.

 

Με την παρά πάνω υπογραμμισμένη πρόταση συμφωνώ απόλυτα και με εκφράζει και εμένα.

Τον άντρα μου τον υπεραγαπάω ειλικρινά, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να τον βάλω πάνω από το παιδάκι μας (έχω και άλλο ένα παιδί, αλλά από προηγούμενο γάμο).

Αισθάνομαι μεγάλη ευλογία κοιτάζοντας τα παιδιά μου, ακόμη και τώρα, γιατί το έκανα και πριν με την κόρη μου (16 ετών), όταν βάζω τον μικρό για ύπνο και μετά πηγαίνω για να ελέγξω εαν είναι σκεπασμένος κτλ, συγκινούμαι και δακρύζω, πάντα το παθαίνω, τον βλέπω έτσι ήρεμο όπως κοιμάται και μου προκαλεί απίστευτα συναισθήματα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι καλό έχω κάνει στην ζωή μου για να αξίζω τόση ευτυχία και τόση χαρά.

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά τό ίδιο υπερβολικά είναι και τα συναισθήματα μου, είναι τόσο έντονα και τόσο δυνατά.

Η γέννηση του μικρού επήλθε σε μια πολύ πιο ώριμη ηλικία σε σχέση με την κόρη μου και με ολοκλήρωσε ως άνθρωπο και προσωπικότητα.

Για μένα είναι ο ορισμός της απόλυτης ευτυχίας αυτό που αισθάνομαι και ζω με τα παιδιά μου!

[zwza]

::

 

μηπως εσυ δε διαβαζεις ολα τα ποστς; Εχω ενεργη συμμετοχη στο θεμα και απαντησα αυτο που σκεφτομουνα!!! Πολυ παραξενη εισαι!

Ακου εκει "καπηλευομαι" το thread. Δηλαδη πρεπει ν'ανοιξω αλλο thread με το ιδιο θεμα;;; Ειλικρινα δεν ξερω τι εννοεις...

 

Και πως δηλαδη ειναι το παιδι κομματι σου;;; Κατι σαν το ποδι ή το χερι σου;

 

αν διάβαζες όλα τα ποστ μου ή έστω αν τα κατανοούσες θα ήσουν σε θέση να καταλάβεις γιατί μεταξύ μας ...τίποτα δεν καταλαβες.

Και πάλι το επιβεβαιώνεις με τις τελευταίες δυο ερωτήσεις σου, τώρα σοβαρά θες και απάντηση? Σε βρίσκω πολύ πεζή.

[travellingmum]

αν διάβαζες όλα τα ποστ μου ή έστω αν τα κατανοούσες θα ήσουν σε θέση να καταλάβεις γιατί μεταξύ μας ...τίποτα δεν καταλαβες.

Και πάλι το επιβεβαιώνεις με τις τελευταίες δυο ερωτήσεις σου, τώρα σοβαρά θες και απάντηση? Σε βρίσκω πολύ πεζή.

 

 

:lol::lol::lol: εχεις πολυ πλακα!

 

Ζητω ταπεινα συγγνωμη λοιπον αν η αδυναμια μου να κατανοησω τη σοφια σου και η πεζοτητα μου εθιξαν την ευστροφια σου και τα ανωτερα σου συναισθηματα... carry on please, ελεγα να βαλω friends να γελασω λιγο αλλα αυτο ειναι καλυτερο

 

:lol::lol::lol::lol:

[zwza]

:lol::lol::lol: εχεις πολυ πλακα!

 

Ζητω ταπεινα συγγνωμη λοιπον αν η αδυναμια μου να κατανοησω τη σοφια σου και η πεζοτητα μου εθιξαν την ευστροφια σου και τα ανωτερα σου συναισθηματα... carry on please, ελεγα να βαλω friends να γελασω λιγο αλλα αυτο ειναι καλυτερο

 

:lol::lol::lol::lol:

 

άργησα λίγο, διάβαζα τα εμαιλς μου.

Τι έλεγες....?

[Mammy in love]

Βρε κορίτσια χαλαρώστε.Μια συζήτηση κάνουμε δεν υπάρχει λόγος για εντάσεις.Η κάθε μανούλα πιστεύω πως κάνει το καλύτερο για το παιδάκι της! Τώρα το αν κάποιες βάζουν πρώτους τους συζύγους τους η΄τα παιδιά τους...Η κάθε συμπεριφορά έχει τα δικά της θετικά και αρνητικά.

[travellingmum]

Βρε κορίτσια χαλαρώστε.Μια συζήτηση κάνουμε δεν υπάρχει λόγος για εντάσεις.Η κάθε μανούλα πιστεύω πως κάνει το καλύτερο για το παιδάκι της! Τώρα το αν κάποιες βάζουν πρώτους τους συζύγους τους η΄τα παιδιά τους...Η κάθε συμπεριφορά έχει τα δικά της θετικά και αρνητικά.

 

δεν ειναι ομως θεμα συμπεριφορας.... Δηλαδη φανταζομαι, σε καθε οικογενεια, τα μελη της φροντιζουν εκεινον που το εχει περισσοτερο αναγκη καθε φορα (τον μικρο, τον αρρωστο, τον κουρασμενο). Ειναι κατι στην ψυχη σου που σου λεει ποιος ειναι "δικος σου", "κομματι σου", και ποιος ειναι ανεξαρτητο ατομο που φροντιζεις και λατρευεις. Για μενα εκει ειναι η διαφορα κι οχι στη συμεριφορα. Ουτε στην αγαπη, δεν ξερω πως μετριεται ουτως ή αλλως.

Κι αυτο για την καθε οικογενεια και καθε ζευγαρι ειναι διαφορετικο... Ετσι απλα.

[travellingmum]

άργησα λίγο, διάβαζα τα εμαιλς μου.

Τι έλεγες....?

 

 

τι να πω, δε μου μιλουσες και βαρεθηκα και πηγα για υπνο (αν κι ενα επεισοδιο freidns το ειδα πρωτα)