Πίσω στην προ παιδιών εποχή

[LA LATINA]

η ζωη χωρις παιδια ειναι σαν ενα τραγουδι χωρις μουσικη....οσο ωραια κι αν ειναι τα λογια....παραμενει ποιημα, δε θα γινει ποτε τραγουδι!

[Nantia]

Συνηθως αναζηταμε στην ζωη μας οτι δεν εχουμε. Για παραδειγμα οταν δεν εχουμε παιδια περιμενουμε πως και πως την στιγμη που θα αποκτησουμε και οταν εχουμε παιδια περιμενουν πως και πως μια στιγμη μονο για μας.

 

Η συνταγη για να ειμαστε παντα ικανοποιημενοι και ισορροπημενοι σε οποια κατασταση και αν βρισκομαστε ειναι ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΑΣ.

 

Το παιδι ειναι ενα εργο τεχνης που εχουμε δημιουργησει εμεις εχουμε πλασει τον χαρακτηρα του και τον ετοιμαζουμε για την απολυτη του ανεξαρτησια. Η χαρα της δημιουργειας αυτης ειναι ασυλληπτη. Ειναι μια εμψυχη δημιουργια και οχι κατι που παιρνει ζωη μονο στα δικα μας ματια πχ ενας πινακας ζωγραφικης ή ενα κεικ σοκολατα που εχουμε εμεις με λαχταρα δημιουργησει.

 

Ο κοσμος του παιδιου ειναι συναρπαστικος γιατι ειναι αγνος και αμολυντος και εμεις μαζι με αυτα τα μικρα πλασματακια κλεβουμε λιγο την αγνοτητα τους την παιδικη τους αφελεια και για μια στιγμη γινομαστε και εμεις σαν αυτα χωρις εγνοιες και προβληματα.

 

Ενα εχω ομως να πω η ζωη ειναι τοσο ομορφη ειτε γιναμε μανουλες ειτε οχι. Εχει τοσα χρωματα που ειναι κριμα να μην τα βλεπουμε. Να χαιρομαστε την καθε μας στιγμη γιατι οι στιγμες πισω δεν γυριζουν. Και κατι τελευταιο να μην στηριζουμε την ζωη μας πανω στην ζωη των παιδιων μας μην ξεχναμε οτι εμεις ειμαστε μονο οι δημιουργοι των παιδιων μας, η ζωη τους τους ανηκει οπως μας ανηκει και η δικια μας ζωη.

 

(οταν ξυπναω το πρωι και βλεπω το χαμογελο του παιδιου μου αισθανομαι σαν να βρισκομαι στο ψηλοτερο βουνο του κοσμου και να βλεπω το ξημερωμα της ημερας.)

[apricot]

κοιμησου οσο μπορεις , βγες οσο μπορεις , ταξιδεψε οσο μπορεις....

οταν δεν εχεις παιδια νομιζεις οτι εχεις ανησυχιες αλλα οταν κανεις παιδια βλεπεις οτι πριν δεν ειχες τιποτα!!!

να τα χαιρομαστε γιατι μη μου πειτε ειμαστε τραβατε με και ας κλαιω.....

[georkost]

μαθε κ εξασκησου να φτανεις σε κατασταση ζεν!!!θα χρειαστει!!!

[goody]

..τι θα μου ελεγα.....

πως ό,τι με πληγωσε μια μερα θα το σβησει καποια αγκαλια....και ενα χαμογελο θα ειναι ο λογος υπαρξης μου....

πως μονο τοτε θα ειχε νοημα η ζωη μου....αληθινο...τετοιο που να θελω τοσο πολυ να ειμαι καλα μονο και μονο για να χορτασω τα πλασματακια μου...και να τα μεγαλωσω....

Πως καμια κουραση δεν εχω ζησει σαν αυτη που θα ερθει και που τοσο μαγικα θα φερει και μαζι και την ευτυχια....

Και πως αν και δεν πιστεψα ποτε μου σε θρησκειες, καθε βραδυ θα παρακαλαω τον θεο να εχει γερα ολα τα παιδακια του κοσμου....για να ειναι γερα και τα δικα μου.....

.....τ' αγγελουδια μου.... Η ΖΩΗ ΜΟΥ!!!!!

 

 

Ακριβως το ιδιο και για μενα!Με καλυψες απολυτα σε ολα!!

[camouflage]

Συνηθως αναζηταμε στην ζωη μας οτι δεν εχουμε. Για παραδειγμα οταν δεν εχουμε παιδια περιμενουμε πως και πως την στιγμη που θα αποκτησουμε και οταν εχουμε παιδια περιμενουν πως και πως μια στιγμη μονο για μας.

 

Η συνταγη για να ειμαστε παντα ικανοποιημενοι και ισορροπημενοι σε οποια κατασταση και αν βρισκομαστε ειναι ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΑΣ.

 

Το παιδι ειναι ενα εργο τεχνης που εχουμε δημιουργησει εμεις εχουμε πλασει τον χαρακτηρα του και τον ετοιμαζουμε για την απολυτη του ανεξαρτησια. Η χαρα της δημιουργειας αυτης ειναι ασυλληπτη. Ειναι μια εμψυχη δημιουργια και οχι κατι που παιρνει ζωη μονο στα δικα μας ματια πχ ενας πινακας ζωγραφικης ή ενα κεικ σοκολατα που εχουμε εμεις με λαχταρα δημιουργησει.

 

Ο κοσμος του παιδιου ειναι συναρπαστικος γιατι ειναι αγνος και αμολυντος και εμεις μαζι με αυτα τα μικρα πλασματακια κλεβουμε λιγο την αγνοτητα τους την παιδικη τους αφελεια και για μια στιγμη γινομαστε και εμεις σαν αυτα χωρις εγνοιες και προβληματα.

 

Ενα εχω ομως να πω η ζωη ειναι τοσο ομορφη ειτε γιναμε μανουλες ειτε οχι. Εχει τοσα χρωματα που ειναι κριμα να μην τα βλεπουμε. Να χαιρομαστε την καθε μας στιγμη γιατι οι στιγμες πισω δεν γυριζουν. Και κατι τελευταιο να μην στηριζουμε την ζωη μας πανω στην ζωη των παιδιων μας μην ξεχναμε οτι εμεις ειμαστε μονο οι δημιουργοι των παιδιων μας, η ζωη τους τους ανηκει οπως μας ανηκει και η δικια μας ζωη.

 

(οταν ξυπναω το πρωι και βλεπω το χαμογελο του παιδιου μου αισθανομαι σαν να βρισκομαι στο ψηλοτερο βουνο του κοσμου και να βλεπω το ξημερωμα της ημερας.)

 

Τι ειναι αυτό ομως που γεμίζει την καρδιά σου όταν έχεις παιδιά; Τι είναι αυτό που σε κάνει να σου περνάει η κούραση, αυτό που σου δίνει φτερά στα πόδια να γυρίσεις γρήγορα από τη δουλειά, αυτό που σου δίνει την υπομονή που δεν φανταζοσουν οτι είχες και δεν εχεις για κανέναν και για τίποτα άλλο;

Είναι το αγνό γέλιο, είναι η αγάπη που δεν περιμένει ανταπόκριση, είναι η χαρά στα ματάκια και η αγκαλίτσα όταν θα σε δούν;

Έχω καταλήξει ότι είναι το θαύμα να τα βλέπεις κάθε μέρα να μεγαλώνουν. Κάθε μέρα κάτι προστίθεται στο μυαλουδάκι τους, κάθε μέρα ψηλώνουν, αλλάζουν συνήθειες, λένε μία καινούρια λεξούλα. Αυτό το θαύμα δε συγκρίνεται με κανένα άλλο.

Λοιπον, οταν βλέπεις τα παιδια των άλλων να μεγαλώνουν δε φαντάζεσαι πως θα νιώθεις οταν θα βλέπεις τα δικά σου.

Ναι μπορεί να ειναι ωραία η ζωή και χωρίς παιδιά αλλά να θα λείπουν αυτά τα μικρά (μεγάλα) θαυματάκια...

[miamama]

Συνηθως αναζηταμε στην ζωη μας οτι δεν εχουμε. Για παραδειγμα οταν δεν εχουμε παιδια περιμενουμε πως και πως την στιγμη που θα αποκτησουμε και οταν εχουμε παιδια περιμενουν πως και πως μια στιγμη μονο για μας.

 

Η συνταγη για να ειμαστε παντα ικανοποιημενοι και ισορροπημενοι σε οποια κατασταση και αν βρισκομαστε ειναι ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΑΣ.

 

Το παιδι ειναι ενα εργο τεχνης που εχουμε δημιουργησει εμεις εχουμε πλασει τον χαρακτηρα του και τον ετοιμαζουμε για την απολυτη του ανεξαρτησια. Η χαρα της δημιουργειας αυτης ειναι ασυλληπτη. Ειναι μια εμψυχη δημιουργια και οχι κατι που παιρνει ζωη μονο στα δικα μας ματια πχ ενας πινακας ζωγραφικης ή ενα κεικ σοκολατα που εχουμε εμεις με λαχταρα δημιουργησει.

 

Ο κοσμος του παιδιου ειναι συναρπαστικος γιατι ειναι αγνος και αμολυντος και εμεις μαζι με αυτα τα μικρα πλασματακια κλεβουμε λιγο την αγνοτητα τους την παιδικη τους αφελεια και για μια στιγμη γινομαστε και εμεις σαν αυτα χωρις εγνοιες και προβληματα.

 

Ενα εχω ομως να πω η ζωη ειναι τοσο ομορφη ειτε γιναμε μανουλες ειτε οχι. Εχει τοσα χρωματα που ειναι κριμα να μην τα βλεπουμε. Να χαιρομαστε την καθε μας στιγμη γιατι οι στιγμες πισω δεν γυριζουν. Και κατι τελευταιο να μην στηριζουμε την ζωη μας πανω στην ζωη των παιδιων μας μην ξεχναμε οτι εμεις ειμαστε μονο οι δημιουργοι των παιδιων μας, η ζωη τους τους ανηκει οπως μας ανηκει και η δικια μας ζωη.

 

(οταν ξυπναω το πρωι και βλεπω το χαμογελο του παιδιου μου αισθανομαι σαν να βρισκομαι στο ψηλοτερο βουνο του κοσμου και να βλεπω το ξημερωμα της ημερας.)

 

συμφωνώ απόλυτα!!

[mary2011]

Θα νιωσεις τη μεγαλυτερη κουραση που εχεις νιωσει ποτε αλλα ταυτοχρονα και τη μεγαλυτερη αγαπη που ξεπερναει ολα τα ορια...θα νιωσεις περιορισμο στην μεχρι τοτε ελευθερια σου αλλα και τη μεγιστη πληροτητα ως ανθρωπος...γι'αυτο οσοι δεν εχετε ακομα παιδια κοιμηθειτε,βγειτε εξω,ξενυχτηστε,γλεντηστε....τα καλυτερα ομως ερχονται...!!!!!!!

[PEPI1979]

Το έχω γράψει ξανά σε κάποιο ποστ . Δεν θυμάμαι καθόλου το πριν μόνο το ΜΕΤΑ !

[ZWH]

Τιποτα. Μου αρεσει η ζωη μου με τα παιδια μου.

[SKEK]

Προ οικογένειας έβγαινα μέχρι το ξημέρωμα, ξεχνούσα να γυρίσω σπίτι, ξόδευα σαν τρελλή τα λεφτά μου, έκανα διακοπές με στυλ, κοιμόμουν όπου και όποτε ήθελα και άλλα τέτοια διάφορα.

 

Τώρα και να πάω την κόρη μου ένα βράδυ στους γονείς μου λόγω υποχρέωσης που πιθανά να έχω, το πρωί και πάλι θα ξυπνήσω από τα χαράματα, θα μου λείπει η βαβούρα στο σπίτι και ο παιχνιδοχαμός, θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα αν ένα βράδυ δεν ξυπνήσει καθόλου, θα βαριέμαι αν ένα απόγευμα δεν πάμε ποδήλατο ή παιδική χαρά και θα πάθω κατάθλιψη αν δεν αγκαλιαστούμε και φιληθούμε για μια μέρα.

[LA LATINA]

H μανα απ τη μερα που γενναει κοιμαται πια με το ενα ματι ανοικτο.....

[kounelitsa]

H μανα απ τη μερα που γενναει κοιμαται πια με το ενα ματι ανοικτο.....

 

 

Το πιο περιεκτικο

[v & a]

....με το ενα ματι ανοιχτο και φορωντας και τα γυαλια της....:D:D:D:D:D

[Sophia]

Κοιμησου οσο μπορεις , δεν προκειται να ξανακοιμηθεις ποτε στην ζωη σου χωρις κανενα αγχος.

 

Και δεν εχεις ιδεα τι παει να πει απολυτη αγαπη και λατρεια.

 

ετσι ακριβως......

[my billy]

αν νομιζεις οτι ξερεις τι ειναι αγαπη κανεις λαθος!

αυτο κ οσο εζησες κ χαρηκες για την παρτη σου εζησες, τωρα ζεις κ χαιρεσαι για καποιον αλλο!

[stafroditi2353]

Συνηθως αναζηταμε στην ζωη μας οτι δεν εχουμε. Για παραδειγμα οταν δεν εχουμε παιδια περιμενουμε πως και πως την στιγμη που θα αποκτησουμε και οταν εχουμε παιδια περιμενουν πως και πως μια στιγμη μονο για μας.

 

Η συνταγη για να ειμαστε παντα ικανοποιημενοι και ισορροπημενοι σε οποια κατασταση και αν βρισκομαστε ειναι ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΑΣ.

 

Το παιδι ειναι ενα εργο τεχνης που εχουμε δημιουργησει εμεις εχουμε πλασει τον χαρακτηρα του και τον ετοιμαζουμε για την απολυτη του ανεξαρτησια. Η χαρα της δημιουργειας αυτης ειναι ασυλληπτη. Ειναι μια εμψυχη δημιουργια και οχι κατι που παιρνει ζωη μονο στα δικα μας ματια πχ ενας πινακας ζωγραφικης ή ενα κεικ σοκολατα που εχουμε εμεις με αχταρα δημιουργησει.

 

Ενα εχω ομως να πω η ζωη ειναι τοσο ομορφη ειτε γιναμε μανουλες ειτε οχι. Εχει τοσα χρωματα που ειναι κριμα να μην τα βλεπουμε. Να χαιρομαστε την καθε μας στιγμη γιατι οι στιγμες πισω δεν γυριζουν. Και κατι τελευταιο να μην στηριζουμε την ζωη μας πανω στην ζωη των παιδιων μας μην ξεχναμε οτι εμεις ειμαστε μονο οι δημιουργοι των παιδιων μας, η ζωη τους τους ανηκει οπως μας ανηκει και η δικια μας ζωη.

 

συμφωνω και επαυξανω σε ολα!!!χωρις τα παιδια, δεν μπορεις να διανοηθεις την απεραντη και ανιδιοτελης αγαπη που σου χαριζουν απλοχερα, με ενα βλεμμα, ενα χαμογελο, ενα φιλι, μια αγκαλια.

[Babydust]

Συνηθως αναζηταμε στην ζωη μας οτι δεν εχουμε. Για παραδειγμα οταν δεν εχουμε παιδια περιμενουμε πως και πως την στιγμη που θα αποκτησουμε και οταν εχουμε παιδια περιμενουν πως και πως μια στιγμη μονο για μας.

 

Η συνταγη για να ειμαστε παντα ικανοποιημενοι και ισορροπημενοι σε οποια κατασταση και αν βρισκομαστε ειναι ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΑΣ.

 

Το παιδι ειναι ενα εργο τεχνης που εχουμε δημιουργησει εμεις εχουμε πλασει τον χαρακτηρα του και τον ετοιμαζουμε για την απολυτη του ανεξαρτησια. Η χαρα της δημιουργειας αυτης ειναι ασυλληπτη. Ειναι μια εμψυχη δημιουργια και οχι κατι που παιρνει ζωη μονο στα δικα μας ματια πχ ενας πινακας ζωγραφικης ή ενα κεικ σοκολατα που εχουμε εμεις με λαχταρα δημιουργησει.

 

Ο κοσμος του παιδιου ειναι συναρπαστικος γιατι ειναι αγνος και αμολυντος και εμεις μαζι με αυτα τα μικρα πλασματακια κλεβουμε λιγο την αγνοτητα τους την παιδικη τους αφελεια και για μια στιγμη γινομαστε και εμεις σαν αυτα χωρις εγνοιες και προβληματα.

 

Ενα εχω ομως να πω η ζωη ειναι τοσο ομορφη ειτε γιναμε μανουλες ειτε οχι. Εχει τοσα χρωματα που ειναι κριμα να μην τα βλεπουμε. Να χαιρομαστε την καθε μας στιγμη γιατι οι στιγμες πισω δεν γυριζουν. Και κατι τελευταιο να μην στηριζουμε την ζωη μας πανω στην ζωη των παιδιων μας μην ξεχναμε οτι εμεις ειμαστε μονο οι δημιουργοι των παιδιων μας, η ζωη τους τους ανηκει οπως μας ανηκει και η δικια μας ζωη.

 

(οταν ξυπναω το πρωι και βλεπω το χαμογελο του παιδιου μου αισθανομαι σαν να βρισκομαι στο ψηλοτερο βουνο του κοσμου και να βλεπω το ξημερωμα της ημερας.)

 

εσύ κοπέλα μου δεν έγραψες, αφιέρωσες!!! Πολλά πολλά like ειδικά στα πρώτα (μαύρα και υπογραμμισμένα)

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Θυμάμαι πριν μείνω έγκυος κυριολεκτικά τρωγόμουν με τα ρούχα μου΄, πως θα μείνω έγκυος, τι θα γίνει αν δεν καταφέρω να μείνω, αχ εξωσωματικές, αχ τι θα γίνει αν αποτύχουν όλες, πως θα ζήσω χωρίς να γίνω μάνα κτλ (και έμεινα από τον πρώτο μήνα ελεύθερου σέξ ενώ ήμουν αγχωμένη!!!). Και τώρα με ένα δίχρονο αγοράκι, τον άφησα πρώτη φορά για μια εβδομάδα και ένιωσα ελεύθερη και ωραία και νοσταλγώ την προ-παιδιών εποχή! Πάντα μας λείπει αυτό που δεν έχουμε. Και ότι και αν έχουμε θέλουμε κάτι παραπάνω ή κάτι διαφορετικό. Νομίζω είναι η ανθρώπινη φύση (αλλιώς πως θα επιβιώνανε τα.... κομμωτήρια?!!! φανταστείτε να είμασταν όλες ευχαριστημένες με τα ίσια ή τα σγουρά μαλλιά μας ή να μη θέλαμε να αλλάξουμε χρώμα? )

[Babydust]

και για να απαντήσω και εγώ στο θέμα που ξεκίνησε.

Τί θα έλεγα στον εαυτό μου πριν γεννήσω ή πριν γίνω μαμά

 

Πρόσεξε να μη βάλεις πολλά κιλά γιατί θα στεναχωριέσαι πολύ (έβαλα 30 ) βρές ένα διαιτολόγο πριν μείνεις έγκυος, πήγαινε να τον βλέπεις σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σου και ΚΥΡΙΩΣ μετά!!!

 

Μην ακούς καμία γιαγιά (δεν ξέρουν ή ότι ξέρανε το'χουν ξεχάσει ή απλά έχουν αντίθετες απόψεις με 'σενα ως προς τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού) και πάρτο απόφαση πως έτσι και τις εμπιστευθείς να στο κρατήσουν θα κάνουν τα δικά τους (άλλη περισσότερο και άλλη λιγότερο αλλά όλες τα δικά τους ). Κάνε οικονομία ή αύξησε το εισοδημά σου κάπως ώστε να έχεις κάποιο νταντά/ βοήθεια για το μωρό εκτός γιαγιάδων είτε για να δουλεύεις είτε για να κάνεις κάτι για 'σενα (πλέον έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι γιαγιάδες είναι για λίγο όχι για κάθε μέρα)

 

Παρόλο που το να βγαίνεις το ίδιο όπως πριν δεν θα είναι δυνατό προσπάθησε να βγαίνεις όσο περισσότερο μπορείς και με το μωρό και χωρίς γιατί η κλεισούρα σου γυρνάει το μυαλό

 

Δεν 'ερωτεύονται' όλες οι μαμάδες τα μωρά τους με το που τα γεννάνε και δε ζούνε όλες αμέσως την απόλυτη ευτυχία. Είναι οκ να νιώθεις παράξενα τις πρώτες μέρες, ή τον πρώτο καιρό (ειδικά αν το μωρό σου δεν είναι εύκολο και δεν έχεις και βοήθεια) και να αναρωτιέσαι αν έκανες καλά που έγινες μάνα και να υπάρξουν ακόμη και στιγμές που το μετάνιωσες. Αυτό δεν σε κάνει ούτε κακιά μάνα, ούτε επιπόλαιη. Είναι απλά μια φάση που περνάει όσο μεγαλώνει το μωρό, όσο το γνωρίζεις καλύτερα. Και μη ψάξεις για παρηγοριά σε φίλες, γνωστές, ή συγγενείς που δεν έχουν παιδιά γιατί όσο και να σε αγαπάνε δεν θα σε καταλάβουν. Ούτε σε μαμάδες που το παίζουν σούπερ μαμάδες και σε κάνουν και νιώθεις άχρηστη. Πήγαινε σε κάποιον ειδικό, ζήτα λίγη βοήθεια, πες στο συντροφό σου πως αισθάνεσαι και κυρίως μη φρικάρεις! Θα περάσει. Όλα θα γίνουν καλύτερα.

 

Ξαφνικά θα προσέχεις πιο πολύ τον εαυτό σου για να'σαι καλά κυρίως για το παιδί σου. Παλιά έκλαιγες άμα χωριζόσουνα από το γκομενό σου ή ήταν το πρώτο πράγμα που σκεφτόσουν όταν ξυπνούσες και το τελευταίο πριν κοιμηθείς. Τώρα αυτό το πρώτο και τελευταίο πράγμα θα'ναι το παιδί σου και ακόμη και στον ύπνο σου θα το βλέπεις.

[sissie]

Να τι θα έλεγα εγώ στην προ παιδιών εποχή μου:

Είσαι αγχωμένη; Νομίζεις...

Είσαι ευτυχισμένη; Νομίζεις...

Νυστάζεις; Νομίζεις...

Έχεις αγαπήσει; Νομίζεις...

Έχεις αγαπηθεί; Νομίζεις...

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΜΟΥ

[dimi_Gio]

Θα έλεγα ότι όσα ποτέ φαντάζεσαι ότι αξίζουν τον κόπο (καριέρα, χρήματα, βόλτες, κλπ) δεν έχουν καμία αξία στη μετά παιδιών εποχή! Αλλάζεις προτεραιότητες και προχωράς! Το γέλιο του παιδιού σου & ενα Σ'αγαπώ, είναι ικανά να αντικαταστήσουν τα ΠΑΝΤΑ!