Γιατί τόσα πρόωρα...;

[Ανδρομέδα]

αχ ζωη εγω ακομα οποτε την παω στην μοναδα για να της κανουν το synagis δεν αφηνω να την αγγιζει κανεις εκτος απο μενα και την παιδιατρο... ειδικα την πρωτη φορα φοβομουν οτι θα μου την κρατησουν μεσα και δεν θα μου την ξαναδωσουν... οκ εχω συνερθει αλλα δεν το εχω ξεπερασει ακομα... ειμαι λιγο κολλημενη με την μικρη... ουτε σε γιαγιαδες κλπ δεν την αφηνω αν δεν ειναι τεραστια αναγκη και παλι αναγκαστικα γιατι ειμαι παλι εγκυος κι ο γιατρος δεν μου επιτρεπει να την σηκωνω...

 

για τα υπολοιπα παντως εγω ουτε κουραση ειχα ουτε καπνιζα ποτε στην ζωη μου... απλα ειχα μικροβιο και εναν αδιαφορο γιατρο...

[ZWH]

αχ ζωη εγω ακομα οποτε την παω στην μοναδα για να της κανουν το synagis δεν αφηνω να την αγγιζει κανεις εκτος απο μενα και την παιδιατρο... ειδικα την πρωτη φορα φοβομουν οτι θα μου την κρατησουν μεσα και δεν θα μου την ξαναδωσουν... οκ εχω συνερθει αλλα δεν το εχω ξεπερασει ακομα... ειμαι λιγο κολλημενη με την μικρη... ουτε σε γιαγιαδες κλπ δεν την αφηνω αν δεν ειναι τεραστια αναγκη και παλι αναγκαστικα γιατι ειμαι παλι εγκυος κι ο γιατρος δεν μου επιτρεπει να την σηκωνω...

 

για τα υπολοιπα παντως εγω ουτε κουραση ειχα ουτε καπνιζα ποτε στην ζωη μου... απλα ειχα μικροβιο και εναν αδιαφορο γιατρο...

Nα σου ζησει το μωρακι σου και με το καλο να φερεις στο κοσμο και αυτο που εχεις στην κοιλιτσα σου.

Εννοειται οτι οποιος ερχοταν σπιτι (μονο οι γονεις μου) πλενοντουσαν καλα και φοραγαν και μασκα .

Εμεις πεσαμε και στους σεισμους της Παρνηθας και ηταν πολυ χαλια η κατασταση.

Παντως μου εκανε εντυπωση οτι οποτε πηγαινα την μικρης για follow up και μυριζε την συγκεκριμενη κοινωνικη λειτουργο εβαζε κατι κλαματα!!!!! Ποιος ξερει τι ειχε κανει στο μωρακι μου!!!

[anni2010]

Έλεος με αυτή την ανόητη διαμάχη.Πραγματικά έλεος. Ένιωσα άσχημα ακόμα και ως απλός παρατηρητής! Και μετά θα βρεθεί μία δύστυχη μάνα με 129 μέρες και 3 χειρουργεία και θα αφαιρέσει αυτή απ όλες τις άλλες μάνες το δικαίωμα στον πόνο, και θα πει ΑΥΤΟ είναι πόνος όχι 108 αλλά 129 μέρες και όχι 2 αλλά 3 χειρουργεία.Δεν αμφισβητεί κανείς το γεγονός ότι 108 μέρες στην εντατική είναι βασανιστήριο, είναι κόλαση, είναι κάτι που εύχομαι να μην το είχε ζήσει ποτέ καμία μάνα.

Αλλά κόλαση είναι ακόμα και μία μέρα του νεογέννητου γλυκού μας μωρού σε έναν τέτοιο χώρο.Ακόμα και μισή!! Ο πόνος, η αγωνία, το κλάμα και η απόγνωση αυξάνονται όσο η κατάσταση αυτή παρατείνεται. Άλλο 1 μέρα, άλλο 2 άλλο 3. Βέβαια 108 μέρες δεν συγκρίνονται με 10. Ποιος θα βρεθεί να το αμφισβητήσει αυτό? ΚΑΝΕΙΣ. Αλλά και εκείνη η μάνα πόνεσε αυτές τις 10 μέρες. Εύχομαι τα μωράκια σας τώρα πιά να είναι υγιέστατα, να σας έχουν χαρίσει τα πιο γλυκά τους χαμόγελα, να τα κρατάτε αγκαλιά και να λιώνεται από ευτυχία και αυτές οι άσχημες μέρες του νοσοκομείου να έχουν μείνει πίσω. Εύχομαι όλα τα μωράκια να έχουν την υγεία τους. Πραγματικά το εύχομαι.

[souzi201]

Δεν υπαρχει λογος να ξεκιναει μια συζητηση για το αν π.χ. μπορει να συγκρινει καποιος τον δικο μου πονο με καποιας αλλης μητερας,ή αν μπορει καποιος να με καταλαβει.Ολες οι μαμαδες που δεν μπορεσαν να κρατησουν το παιδακι τους απο την αρχη αγκαλια αλλα και αυτες που το κρατησαν και με την πρωτη ιωση ετρεμε η καρδουλα τους εχουν τις αγωνιες τους.Προσωπικα δεν θα ηθελα κανεις να καταλαβει τον πονο μου γιατι αυτο θα σημαινε οτι πονεσε οσο εγω.Και δεν θελω κανεις να πονεσει τοσο.

 

just respect..

[νανσυ2]

συμφωνω μαζι σου ,ο καθενας αυτο που περναει το θεωρει οτι ειναι το χειροτερο.ολοες ποναμε για τα παιδια μας αλλα δεν μπορεις να συγκρινεις καποια πραγματα ειναι εντελως ανομοια δε συγκρινεται ηαγωνια κ ο πονος οταν καποιος περναει ολα αυτα κ στο τελος το αποτελεσμα.....ευτυχως δεν ανηκω σε αυτη την κατηγορια αλλα μεσα στην εντατικη που παρεμειναν τα παιδια μου,(3δυμα,προωρα 28εβδομαδων,χειρουργεια οταν ηταν 20ημερων κ βαρος 1000 στα δυο παιδια,καταγμα ποδιου στο ενα,μεταγγισεις κ διαφορα αλλα)ειδαν πολλα τα ματια μου κ ελεγα απο τη μια δοξα το θεω κ απο την αλλη βοηθα παναγια.ολα τα παιδια εκει μεσα ειναι αγωνιστες κ προσπαθουν να ζησουν κατι που οποιος δεν το εχει περασει το θεωρει δεδομενο οτι ολα θα πανε καλα.εγω ακομα προσπαθω να ξεπερασω οτι περασαμε,μου ειναι πολυ δυσκολο......

Έλεος με αυτή την ανόητη διαμάχη.Πραγματικά έλεος. Ένιωσα άσχημα ακόμα και ως απλός παρατηρητής! Και μετά θα βρεθεί μία δύστυχη μάνα με 129 μέρες και 3 χειρουργεία και θα αφαιρέσει αυτή απ όλες τις άλλες μάνες το δικαίωμα στον πόνο, και θα πει ΑΥΤΟ είναι πόνος όχι 108 αλλά 129 μέρες και όχι 2 αλλά 3 χειρουργεία.Δεν αμφισβητεί κανείς το γεγονός ότι 108 μέρες στην εντατική είναι βασανιστήριο, είναι κόλαση, είναι κάτι που εύχομαι να μην το είχε ζήσει ποτέ καμία μάνα.

Αλλά κόλαση είναι ακόμα και μία μέρα του νεογέννητου γλυκού μας μωρού σε έναν τέτοιο χώρο.Ακόμα και μισή!! Ο πόνος, η αγωνία, το κλάμα και η απόγνωση αυξάνονται όσο η κατάσταση αυτή παρατείνεται. Άλλο 1 μέρα, άλλο 2 άλλο 3. Βέβαια 108 μέρες δεν συγκρίνονται με 10. Ποιος θα βρεθεί να το αμφισβητήσει αυτό? ΚΑΝΕΙΣ. Αλλά και εκείνη η μάνα πόνεσε αυτές τις 10 μέρες. Εύχομαι τα μωράκια σας τώρα πιά να είναι υγιέστατα, να σας έχουν χαρίσει τα πιο γλυκά τους χαμόγελα, να τα κρατάτε αγκαλιά και να λιώνεται από ευτυχία και αυτές οι άσχημες μέρες του νοσοκομείου να έχουν μείνει πίσω. Εύχομαι όλα τα μωράκια να έχουν την υγεία τους. Πραγματικά το εύχομαι.

[dwraki]

καλησπερα.

δεν θα ηθελα να παρω μερος στην "διαμαχη" αλλα απλα και μονο να σας γραψω οτι εγω γεννησα το μωρακι μου 32βδ,1.630 και με συγγενη καρδιοπαθεια.

(ειχα δύσκολη εγκυμοσυνη και μαλιστα εχασα το διδυμακι του στην 6η βδ,χωρις να ξερω οτι ειχα διδυμακια)

μειναμε στην μεν του παπαγεωργιου (θεσ/νικη)12 μερες και την 13η μερα στειλαν το μωρακι μας με αερομεταφορα, διασωληνωμένο,στην αθηνα στο παιδων "αγια σοφια" οπου μειναμε μεσα μεχρι και την πητ.

ακομα και τωρα δεν ξερω το "γιατι" γεννησα προωρα,δεν υπαρχει καμιά αιτια,

μου σπασαν τα νερα τις 4 τα ξημερωματα και ενω κοιμόμουν!!!!!!!!!!

προσεχα σε ολη την διαρκεια της εγκυμοσυνης,δεν εκανα δουλειες,δεν κάπνισα ποτε μου εως τωρα,δεν,δεν,δεν!!!!!!!!!!!!!!!!

ακομα θυμαμαι την μερα που μας ειπαν:"αυριο τον παίρνετε σπιτι!!!!"

δεν κοιμηθηκα ολο το βραδυ μη τυχων και κατι συμβει και δεν μου τον δωσουν......κι οταν πηγαίναμε το πρωι με το πορτ μπεμπε,ολοι γελαγαν κι εγω ειχα ενα μουδιασμα φοβου.οταν επιτελους φτασαμε και τον πηρα αγκαλια, βάζοντάς του τα ρουχαλακια του για πρωτη φορα.........ειπα:" δοξα το θεο αγορι μου.παμε σπιτι!!!!!!!!"

 

 

 

αυτα!!!

συγχωρεστε με για το σεντονι,αλλα οταν τα θυμηθω.....κατι με πιανει....!!!!!!!