Αντιδραστικότητα - Μοναχοπαίδι

[χέλι]

Αντιδραστική - απαιτητητική αλλά και ταυτόχρονα προσγειωμένη στις απόψεις της αν και ζωηρή θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρισει την κόρη μου που τον ερχόμενο Ιούλιο θα κλείσει τα έξι της χρόνια.

 

Παρόλα αυτά και έχοντας αφενός (όπως πάντα) στις πλάτες μου τις τύψεις λόγω του ότι δεν βρίσκομαι μαζί της αρκετές ώρες λόγω εργασίας και αφετέρου σκεπτόμενη το γεγονός ότι είναι μοναχοπαίδι και καλομαθημένη ήθελα να ρωτήσω την γνώμη σας στο εξής.

 

Ενώ στο νηπιαγωγείο έχει αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με τους συμμαθητές/συμμαθήτριες της (παντα μεσα στο πρόγραμμα είναι οι τσακωμοί μεταξύ παιδιών) παρατηρώ ότι με τις ξαδερφούλες της συνομίλικες λειτουργεί σε ένα κλίμα αντιεπικοινωνιακό βασισμένο στον ανταγωνισμό. Δηλ. όποτε έρχεται ειδικά το ένα κοριτσάκι σπίτι γίνεται χαμός .. θα παίξουμε ότι θέλω εγώ .. δεν θα πάρεις αυτό το παιχνίδι μου και τα σχετικά.. Βεβαίως εάν αναμειχθώ εγώ και προσπαθήσω να τους λύσω το πρόβλημα ξεχάστε το.. για καμιά βδομάδα με έχει στην μπούκα μου αντιμιλάει και που συμπεριφέρεται εχθρικά.

 

Εσεις ηλικιακά έχετε παρόμοια θέματα ή εγω τα βλέπω ΒΟΥΝΟ? ή έχετε θέσει τα όρια σας σωστά κι εγώ ειμαι ανευ ορίων (γιατί έχω και την άποψη ότι πρέπει να είμαστε δημοκρατική απο την μία αλλα και δεν αντέχω να την στενοχώρώ κιόλας).

 

Γενικότερα πάντως για να μην σας μπερδέψω και στις σχέσεις της στο νηπιαγωγειο αλλά και σε όποιες άλλες εκδηλώσεις πηγαίνουμε το παράδοξο είναι ότι είναι τρελά κοινωνική και ας μου επιτραπεί (χωρίς να με περάσετε κουκουβάγια) αξιαγάπητη.

 

Αλήθεια γιατί λέτε αφενός γίνεται τόσο ανταγωνιστική και αφετέρου τόσο κακότροπη μερικές φορές? και απο την άλλη γιατί υπάρχουν περίοδοι που "τσαντιζεται" τόσο πολύ μαζί μου ώστε αυθαδιάζει είναι αντιδραστική και με τρελαίνει?? που όπως όλοι γνωρίζουμε είναι ενας φαύλος κύκλος..??

 

Αν σκεφτείτε κατι θα περιμένω να το διαβάσω με ανυπομονησία..

 

 

Καλό βράδυ

[mata]

Είναι γεγονός ότι τα μοναχοπαίδια είναι περισσότερο αντιδραστικά από ότι τα παιδιά που έχουν αδερφάκι. Ως επί το πλείστον θέλουν να γίνεται το δίκό τους. Και ο γιος μου τώρα τον Μάρτιο έκλεισε τα 6. Πολλές φορές αντιδρά και καμιά φορά χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Μας λές ότι έξω στις σχέσεις λειτουργεί άψογα, όπως επίσης και στο σχολείο. Ενώ στο σπίτι όχι και τόσο. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει γιατί στο σπίτι έχει μάθει να είναι εκείνη ο αρχηγός, δεν έχει συνηθίσει να μοιράζεται τα δικά της παιχνίδια, μια που δεν υπάρχει κάποιο αδερφάκι και έτσι μόλις έρχεται κάποιος στον δικό της χωρο, της είναι δυσκολο να δεχτεί ότι ξαφνικά πρέπει να μοιραστεί οτιδήποτε γνωρίζει ότι της ανήκει. Εγώ βλέπω τον γιό μου όταν παίζει με κάποιο παιδάκι που έρχεται σπίτι, ότι έχει διαφορετική συμπεριφορά από ότι τα παιδάκια που έχουν αδερφάκια. Εκείνα προσαρμόζονται αμέσως και μπορούν ευκολότερα να μοιραστούν, αλλά ακόμα και να δεχτούν κανόνες.

Εγώ αυτό που κάνω, είναι όταν παίζω κάποιες στιγμές μαζί του, να ζητάω κάποια πράγματα, ότι τα θέλω εγώ και έτσι παίζω τον ρόλο ενός παιδιού που μπορεί να έπαιζε μαζί του. Επίσης του τονίζω πολλές φορές ότι πρέπει να μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας, γιατί τα παιδιά δεν θα θέλουν να ξανάρχονται, και ότι κι εμείς θα νοιώσουμε ασχημα αν πάμε στο σπίτι τους και δεν μας δώσουν παιχνίδια και δεν θα θέλουμε να ξαναπάμε!!!

(Εγώ πάντως θέλω πολύ να του κάνουμε αδερφάκι για να του κοπεί αυτός ο "τσαμπουκάς" και να μάθει ότι δεν θα είναι μόνο αυτός ο αρχηγός για μια ζωή.)

Πιστεύω γενικά ότι με προσπάθεια και με αρκετό μπλα μπλα κάποια στιγμή στρώνει η κατάσταση.