Ποσο πρεπει να του "χαριζομαστε"

[mmdad]

Ο Κωνσταντινος μου ηταν ενα ηρεμο και υπομονετικο μωρακι. Οταν γεννηθηκε ο Δημητρης εγινε αρκετα επιθετικος. Ζηλια που κραταει μεχρι και τωρα..

Λιγο πριν κλεισει ο Κωνσταντινος τα τρια αρχισα να δουλευω. Πηγαινε στον παιδικο τρεις μερες την εβδομαδα απο τα δυο για 3 ωρες και ξεκινησε να πηγαινει απο το πρωι ως αργα το απογευμα...

Μολις εμπαινε σπιτι η πρωτη του δουλεια ηταν να ψαξει να βρει τον Δημητρη και να των σπρωξει για να πεσει κατω..

Τωρα ξεκινησε προνηπιο (εδω πανε απο τα τρια). Παει τρεις φορες την εβδομαδα 8μισι με 5μιση και 2 φορες μεχρι τις 12μιση. Ειναι εμφανως κουρασμενος και μεσα στα νευρα... Παλι ξεσπαει στο Δημητρη. Εχει μια συνεχη γκρινια και επιθετικοτητα προς ολους μας (μενει και η γιαγια μαζι). Πεταει πραγματα. Στριγκλιζει. Θελει αγκαλια. Δεν θελει αγκαλια...

Σημερα που τρωγαμε (με τα χερια..) ηθελε τα σπορακια μονο απο το πολυσπορο ψωμι. Τον αφησα αλλα του ζητησα να το καθαριζει στο τραπεζι ή στο πιατο του. Επεμενε να τα ριχνει κατω...

Βασικα ειναι μικροπραγματα αλλα ...

[agentP]

Εξαρτάται πόσο σοβαρά είναι αυτά που κάνει... Το θέμα με τα σποράκια σ' εμάς είναι πταίσμα, έχω ηττηθεί κατά κράτος στη μάχη για να τρώνε νοικοκυρεμένα, σήμερα κάναμε πλάκα για το ποια ζωάκια κρύβουν το φαί τους πίσω από τον καναπέ...

Τις σπρωξιές στον αδερφό τις έχω για πιο σοβαρό θέμα, δεν θα τον έβαζα τιμωρία, αλλά θα τον άρχιζα στην κατήχηση, ότι δεν πρέπει να χτυπάμε τον αδερφό μας κλπ.

Τις ημέρες που επιστρέφει 5μιση θα είναι πολύ κουρασμένο το παιδάκι, δεν έχει πολύ χρόνο για να παίξει και να ξεκουραστεί μέχρι τον ύπνο.

Περίπου σ' αυτή την ηλικία, λίγο μεγαλύτερα, τους είχα πάρει πλαστελίνες και καθόμασταν κάθε μέρα στο πάτωμα και παίζαμε. Είναι κάτι στο οποίο μπορεί να συμμετέχει και ο μικρός, ακόμα κι αν απλώς κάνει ένα λοφάκι πλαστελίνη και το πατάει με τα αυτοκινητάκια του (αρκεί να μη το φάει βεβαια). Έτσι ίσως δεθούν και περισσότερο και ο μεγάλος θα παίξει με τη μαμά, που πιστεύω τα ηρεμεί.

Καλό κουράγιο!

[Melina22]

http://www.paidiatros.com/MAIN/article-400-0-0-0.aspx

 

Το που θέτεις τα όρια εξαρτάται απ'το τι θεωρείς εσύ σωστό κ τι όχι. Προσπαθείς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο (ήδη από τόσο μικρή ηλικία μπαίνουν οι βάσεις ) έτσι ώστε όταν ενηλικιωθεί να είναι ισορροπημένος.

 

Για παράδειγμα αφού ζήτησες να καθαρίζει τα σποράκια στο πιάτο του αυτή τη συμπεριφορά θεωρείς σωστή. Χρειάζεται σταθερότητα σε αυτό που είπες. π.χ μπορείς να πεις "Τρώμε μέσα στο πιάτο μας". Αν εξακολουθήσει να τα πετάει μπορείς να πεις "Αν θες να συνεχίσεις να τρως μαζί μας θα πρέπει να ρίχνεις τα σποράκια στο πιάτο σου. Διαφορετικά δεν μπορείς να φας άλλο. Εσύ αποφασίζεις"

Αν δεν υπάρξει καμία συνέπεια ή αλλάξεις στάση κ πεις εντάξει δεν πειράζει, το παιδί δεν μπορεί να καταλάβει που είναι το όριο. Μπερδεύεται , νιώθει ανασφάλεια γιατί το περιβάλλον του δεν είναι προβλέψιμο και ενδεχομένως να δείξει τη δυσαρέσκειά ή το άγχος του με διάφορους τρόπους.

Στα μικρά παιδιά η οριοθέτηση είναι απαραίτητη όχι μόνο όταν πρόκειται για σοβαρές καταστάσεις όπως επιθετικότητα ή κίνδυνος αλλά κ για συνήθειες κ τρόπους συμπεριφοράς που θα το συνοδεύουν από τώρα για μια ζωή.

Όπως λέει κ το άρθρο "Το παιδί που μεγαλώνει σε ένα σταθερό περιβάλλον, με ξεκάθαρα και σαφή όρια στη συμπεριφορά του έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι χαρούμενο και ικανοποιημένο".

Όποτε λοιπόν έχεις αμφιβολία για κάτι αν θα πρέπει να του χαριστείς ή όχι θα σκέφτεσαι "τι θεωρώ εγώ σωστό;" Αν λειτουργείς με βάση αυτό θα βοηθηθείς πολύ ως προς το που θα βάζεις τα όρια κάθε φορά.

Τώρα χτίζονται οι σχέσεις ανάμεσά σας, κ αυτά τα "μικροπράγματα" ή τα πιο σημαντικά θα εξελιχθούν στο μέλλον κ τότε θα είναι πολύ δύσκολο να ανατραπούν ορισμένες συμπεριφορές.

Βέβαια είναι πολύ δύσκολο όταν είσαι κουρασμένος ή έχεις άλλα προβλήματα να ανταπεξέλθεις σε αυτό...Χρειάζεται υπομονή,επιμονή κ κουράγιο...Η ανταμοιβή όμως είναι μεγάλη...

[elenik]

Δεν νομιζω οτι θα του χαριζομουνα . Θα φοβομουνα μην παγιωθει αυτη η κατασταση. Εγω πχ ισως ημουν απλα λιγο πιο τρυφερη στην αρχη μαζι του ωστε να φυγει αυτο το συνεφο της "απειλης " αλλα σε αυτα που ημουν απολυτη παντα παρεμεινα απολυτη.

Επισης ο καημενος ο Δημητρης δεν πρεπει να μπορει να νοιωσει οτι προστατευετε?

Το πιο πιθανο θα ηταν να τον βαλω κατω και να κανουμε μια ωραια συζητηση. Ενταξει η ζηλια και τα σπρωξιματα ειναι... δυστυχως μεσα στο παιχνιδι (τα ζω κι εγω με το Βασιλη και τον Γιαννη) αλλα καπως πρεπει να σταματησουν.

 

Προσπαθησε να βρεις κοινα ενδιαφεροντα μεταξυ τους. Οι ηληκιες τους ειναι πολυ κοντινες. Επισης συζητηστε τους αποδεκτους τροπους εκφρασης του θυμου (καποια ειχε προτεινει να χτυπαει ενα μαξιλαρι το οποιο σε εμας επιασε ) . Καποια αθλητικη δραστηριοτητα ισως τον βοηθουσε να ξεσπαει.

 

ΥΓ. Τα σπορακια παντως μπορει να πεφταν και καταλαθος. Φανηκε να το κανει επιτηδες? Αν ναι...

 

ΥΓ2. Δεν μπορεις να φανταστεις πως σε νοιωθω