εκπαιδευτικοί : τοποθέτηση - απεύθυνση σε παιδιά

[Sam]

Η γλώσσα είναι στη βάση της φαινόμενο κοινωνικό, γιατί εκφράζει κοινωνικές πραγματικότητες, εμπειρίες, αντιλήψεις και αξίες. Η ελληνική γλώσσα ακριβώς, για λόγους κοινωνικών καταστάσεων, δεν έχει πλάσει θηλυκά ουσιαστικά για πάρα πολλά επαγγέλματα, ιδιαίτερα για κείνα τα επαγγέλματα που θεωρούνταν “αντρικά”.

 

Έτσι, ενώ, για παράδειγμα, έχουμε θηλυκά ουσιαστικά για τα επαγγέλματα της οικοκυράς, της μοδίστρας, της κομμώτριας, της εργάτριας, της υπηρέτριας, της δασκάλας, της καθηγήτριας, της χορεύτριας, για πολλά άλλα επαγγέλματα, όπως αυτά του γιατρού, του δικηγόρου, του λογιστή, του βουλευτή, του γραμματέα, του κλητήρα, του ταμία, του λοχία, δεν έχουμε αντίστοιχο θηλυκό ουσιαστικό.

Σήμερα, βέβαια, οι κοινωνικές εξελίξεις έχουν καταργήσει το διαχωρισμό των επαγγελμάτων σε αντρικά και γυναικεία και όλα σχεδόν τα επαγγέλματα ασκούνται και από άντρες και από γυναίκες. Έτσι παρουσιάζεται η ανάγκη να εξευρεθούν λεκτικοί τρόποι, αποδεκτοί από το γλωσσικό αισθητήριο, που να δηλώνουν τη γυναίκα κάτοχο του επαγγέλματος.

 

Πηγή Γλωσσικά σημειώματα

 

Μπορεί να φαίνεται άσχετη η παραπάνω τοποθέτηση με το θέμα που συζητάτε απλά ήθελα να δείξω πως μέσα από την γλώσσα

και από τον τρόπο που απευθυνόμαστε σε τρίτους μεταφέρονται

από γενιά σε γενιά στερέοτυπα και αξίες και αν σκεφτούμε ότι ακόμη δεν

έχουν βρεθεί οι λεκτικοί τρόποι για να δηλώνουν τη γυναίκα κάτοχο του επαγγέλματος σκεφτείτε δρόμο που έχουμε μπροστά μας για να

συνειδητοποιήσουμε τα μηνύματα που περνάμε στα παιδιά μας (ειδικά στο σχολείο)κάνοντας χρήση έστω και έμμεσα στερέοτυπων.

[SKEK]

Ο ρολος του γονεα δεν ειναι να εξαφανισει ολα τα εμποδια μπροστα απο το παιδι του αλλα να του δειξει τροπους αντιμετωπισεις.

 

Συμφωνώ απόλυτα

 

.............να απολυνω οσο μπορω την καρδουλα του..... (γιατι καποια μερα θα γινει ειμαι σιγουρη για αυτο).

 

Είναι το πιο σημαντικό

 

Και προσπαθω και ελπιζω τουλαχιστον να μεγαλωσει με τα λιγοτερα ψυχολογικα προβληματα που θα μπορουσε να εχει, με τα λιγοτερα κενα στην ψυχουλα του.........

 

οσο για τον ρολο των εκπαιδευτικων οσον αφορα την προστασια των παιδιων μπορουν να κανουν πολλα ............... το θεμα ειναι αν εχουν την θεληση να κανουν........ Υπαρχουν πολλοι ευσυνηδητοι εκπαιδευτικοι που οταν πανε να κανουν σωστα το εργο τους και να καταβαλουν μεγαλυτερες προσπαθειες να ερθουν πιο κοντα στα παιδια, οταν παιρνουν μονοι τους αποφασεις για δραστηριοτητες εκτος σχολικου ωραριου των παιδιων και αλλα πολλα γιατι οι περισσοτεροι συναδερφοι τους τους κοιτουν με μισο ματι και δεν χανουν ευκαιρια να υπονομευσουν τις ενεργειες αυτες????????????

Είτε αυτό είτε απλά υπάρχουν και οι αδιάφοροι εκπαιδευτικοί ή αυτοί που από μόνοι τους κάνουν διακρίσεις και συμπεριφέρονται άθελα ή επίτιδες με απρεπή τρόπο.

Το θεμα τις αριας εχει πολλες παραμετρους κρυμμενες μεσα του........

Σίγουρα έχει.

[SKEK]

Μόλις διάβασα και τα υπόλοιπα ποστ και ήθελα να διευκρηνήσω ότι η λέξη διαφορετηκότητα δεν "πιάνει" μόνο τα παιδιά χωρισμένων γονιών

 

Ναι σίγουρα γι'αυτό αντί άλλης πιο συγκεκριμένης λέξης ή φράσης χρησιμοποίησα αυτήν. Εννοούμε την κάθε διαφορετική κατάσταση ενός παιδιού.

[Nantia]

Μόλις διάβασα και τα υπόλοιπα ποστ και ήθελα να διευκρηνήσω ότι η λέξη διαφορετηκότητα δεν "πιάνει" μόνο τα παιδιά χωρισμένων γονιών

 

Νταλια μου το εχω επισημανει προηγουμενα αυτο γραφωντας

 

 

"Ας μεγαλωσουμε τα παιδια μας ελευθερα ανοιχτομυαλα ατομα χωρις παροπιδες μαθαινοντας τους οτι ολοι ειμαστε ισοι γιατι ειμαστε ανθρωποι ανεξαρτητα απο το χρωμα μας, ανεξαρτητα απο την οικογενειακη κατασταση μας, ανεξαρτητα απο μια ιδιαιτεροτητα μας, ανεξαρτητα απο το να ειμαστε πλουσιοι ή φτωχοι ........"

[anemoni]

Το θέμα σου, Aria, μου θύμισε κατευθείαν μία συζήτηση που είχα με την κόρη μου, κάποια μέρα που ήρθε έξαλλη από το σχολείο (Β' γυμνασίου), επειδή η φιλόλογος μιλούσε μέσα στην τάξη υποτιμιτικά για τους οδηγούς ταξί, ενώ είναι γνωστό ότι ο πατέρας ενός παιδιού κάνει αυτό το επάγγελμα. Η κόρη μου έβγαζε αφρούς από τα αυτιά λέγοντας "καλά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει τίποτα από ψυχολογία στα πανεπιστήμια που πήγαν για να γίνουν καθηγητές;;;;;;;;;;;". Δεν νομίζω ότι έχω να σχολιάσω κάτι παραπάνω...

[marsolan]

απο παλια η μητερα μου που ειναι πλεον συνταξιουχος καθηγητρια εβαζε τα παιδια στο πρωτο μαθημα να απαντησουν σε ερωτηματολογιο σχετικα με προσωπικα,οικογενειακα τους στοιχεια πχ ονοματα γονεων,επαγγελμα,αριθμο και ηλικια αδελφιων,ενδιαφεροντα.Μου ειχε πει οτι ετσι ενα παιδι που θα ηταν πχ ορφανο(εκεινη την εποχη δεν υπηρχαν αλλα ζητηματα ιδιως στην επαρχια)θα μπορουσε να το αναφερει χωρις να ειναι απαραιτητο να το δηλωσει στα αλλα παιδια κι εκεινη θα ηξερε πως να το αντιμετωπισει καλυτερα,πως να του απευθυνθει για να μην το πληγωσει κλπ.Επισης αναφεροταν παντα σε "κηδεμονα" κι οχι σε μανα ή πατερα.Ολα αυτα τα εφαρμοζω κι εγω απο την πρωτη στιγμη που διοριστηκα χωρις να σημαινει οτι δεν την εχω πατησει αθελα μου ιδιως σε θεμα δυσλεξιας.Εκει ομως δεν ειχα καμια ενημερωση απο το σχολειο παρολο που οι γονεις του παιδιου ειχαν ενημερωσει με χαρτια και οι αλλοι καθηγητες ηξεραν την περιπτωση!!!

Παντως τα παιδια καταλαβαινουν ποτε ο καθηγητης τους τα στεναχωρει απο αδιαφορια ή απλα απο λαθος της στιγμης ιδιως οταν τα συζητας μετα και τους εξηγεις το τι εγινε και πως!

Εχει μεγαλη σημασια τα παιδια ακομη κι εκεινα που ειναι κακοπροαιρετα απεναντι μας να καταλαβουν οτι δεν τα κρινουμε ή τα ξεχωριζουμε λογω των διαφορετικων συνθηκων στο σπιτι τους.Προσωπικα δειχνω μια παραπανω ευαισθησια σε παιδια που μεγαλωνουν σε πολυτεκνες οικογενειες,σε μονογονεικες(για οποιον λογο κι αν προεκυψαν ετσι,απο επιλογη,θανατο ή διαζυγιο),σε παιδια πουμπορει να καταλαβω οτι αντιμετωπιζουν βια....

Σπαταλας ψυχη αλλα ετσι θα επρεπε να γινεται απο ολους!!

[UFO]

οκ δεκτόν

αυτό εκανα κι εγω πιο παλία

το γνωστό ¨φακέλομα ¨

αλλα τελικά μηπως θα ήταν καλυτερο να αλλαξουμε νοοτροπία ?

δλδ σαν άνθρωποι

σαν εκπαιδευτικοί

να μην χρειάζεται να δώσω αφμ αδτ εκκαθαριστικό πιστοποιητικό γεννήσεως πολιτικών φρονημάτων κλπ κλπ

αλλα να μπορούν οι ανθρωποι να αλλαξουν τον τρόπο που προσεγγίζει ο ενας το άλλο απο γεννοφάσκια !?

 

εγω ποια δεν πιστεύω στην σύντομη εκθεση τοποθετησης οικογενειακής καταστασης ....

πιστεύω στην πιο ουσιαστική αλλαγή !

(και μετα παντα μα πάντα ξυπναω ...! γμτ)

[DALIA]

aria εγώ θεωρώ πιο εφικτό να μάθει ο καθένας να ζει καλά και χωρίς με τη διαφορετηκότητα του....

να αλλάξουμε πρώτα εμείς και μετά το σύστημα....

για φαντάσου ο καθένας να είναι καλά πρώτα από όλα μ'αυτό που είναι

[UFO]

δεν είπα κατι το διαφορετικό , αλλα δεν είναι η ενσταση μου στο ατομικό επίπεδο καθώς είπα οτι υπάρχουν περιπτώσεις που καποιες οικογενειες να αδυνατούν να απροάγουν όλα αυτα που πολύ σωστα λες ....τι θα γίνουν αυτοί ?

στο κεάδα?

στην " καλή καρδία " ?

 

και για να το κάνω πιο προσωπικό : εγω μίλησα για βοήθεια που μπορώ να έχω σαν μανα .... όχι για πατερίτσα ...!

πατερίτσα δεν θέλω ! ξέρω να νατιμετοπίζω την ανεπάρκεια ακόμα και την προσωπική μου !

 

και για να το πω κι αλλιως (συμφωνώντας ) :

τι καλα που θα ήταν ο κόσμος να αλλάξει σε ατομικό επίπεδο ετσι ώστε να μπορέσει να αποδεχτεί και να ενισχύσει ΕΣΤΩ την προσωπική του διαφορετικότητα....

[sammyj]

aria εγώ θεωρώ πιο εφικτό να μάθει ο καθένας να ζει καλά και χωρίς με τη διαφορετηκότητα του....

να αλλάξουμε πρώτα εμείς και μετά το σύστημα....

 

για φαντάσου ο καθένας να είναι καλά πρώτα από όλα μ'αυτό που είναι

Συμφωνω μαζι σου

[miriki]

Dalia στο τελευταίο σου είδα να καθρεπτίζεται η σκέψη μου. Δουλειά του γονιού (και του εκπαιδευτικού) είναι να μάθει στο παιδί να διαχειρίζεται την αλήθεια του, που μερικές φορές το χαροποιεί, μερικές το μπερδεύει και άλλες το θλίβει ή το θυμώνει.

 

Να συμπληρώσω στο σχόλιο της Sam μια τρομερή ατάκα που μας έλεγε η Φραγκουδάκη στη σχολή ότι για τη λέξη ο πολίτης δεν υπάρχει θηλυκό (χαριτολογώντας έλεγε "η γυναίκα του"), άρα η δημοκρατία έχει ακόμη πολύυυυυυυυυ (πόσα ακόμη να βάλω) δρόμο όταν ακόμη σε επίπεδο φύλου δεν σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και δεν είμαστε ισότιμοι πόσο μάλλον σε καθημερινές ιστορίες που αποκλίνουν έστω και χιλιοστά από το μέσο όρο που μας έχουν πείσει ότι υπάρχει.

 

Άρια καταλαβαίνω την αγωνία σου, γιατί το βίωσα από την ανάποδη. όταν μέσα σε τάξη επεξεργαζόμασταν το θέμα οικογένεια και ένα κοριτσάκι ρώτησε "τι είναι μπαμπάς;".

 

Θεωρώ ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει ουσιαστικό ρόλο στο να μας διδάξει πώς θα αντιμετωπίζουμε το κάθε τι ξεχωριστά. Η ουσία της εμπειρίας μας από τις σπουδές είναι να ανοίξει το μυαλό μας τόσο ώστε:

 

α. να αναθεωρήσουμε αυτά που θεωρούμε δεδομένα

β. να αντιλαμβανόμαστε και να δίνουμε αξία στην πολυπλοκότητα και τη διαφορετικότητα που ούτως ή άλλως μας περιβάλλει

γ. να αναθεωρούμε και να επανεξεταζουμε όσο πιο συχνά γίνεται τα αξιώματα με τα οποία πορευόμαστε στη ζωή.

 

Ο επαγγελματίας (ειδικά αυτός που η δουλειά του σχετίζεται με ανθρώπους) πάντα είναι μόνος του και εναπόκειται στην καλή του την καρδιά να γίνεται καλύτερος γιατί ακόμη κι αν υπάρχουν οι σχετικές δομές αν η νοοτροπία είναι σκουριασμένη, θα σκουριάζουν κι οι δομές.

[UFO]

στο διαταύτα (χαριτολογόντας μαζι σου αν μου επιτρέπεις )

καταλήγουμε :

ή στον γραφικό γονέα που επιθυμεί να είναι όχι μονο καλα η μοναδα(οικογεμεια παιδί Του) (μικρόκοσμός)

αλλα και η ομάδα ...(σχολείο αλλα παιδακια ,πλησίον, κοινωνία ) (μακρόσκοσμος )

και

στην "καλή καρδια" καθώς ΤΟ ΠΤΥΥΧΕΙΟ δεν προσφέρει απαραίτητα και την κοινωνική γνώση- ευαισθησία (στην Ελλάδα τουλάχιστον )

)))))

[miriki]

καθόλου γραφικός ο γονέας. Είναι πάντα μαχητής, ειδικά σε δύσκολες περιπτώσεις όπως η δική σου.

 

Όσο για το πτυχίο θεωρώ ότι απλά αποδεικνύει πως κάλυψες ένα τρέχον κομμάτι της επιστήμης όχι ότι έγινες καλύτερος άνθρωπος. Η ευαισθησία δε διδάσκεται σε οργανωμένες δομές αλλά μαθαίνεται ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, οπότε εδώ μπαίνει αυτό που λέει η Dalia. Υπήρξα τυχερή στις σπουδές μου γιατί μαθήτευσα δίπλα σε ανθρώπους που μας ξυπνούσαν διαρκώς για τα ζητήματα της διαφορετικότητας, της δημοκρατίας και του σεβασμού, όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Παρότι θεωρούσα τον ευατό μου ευαισθητοποιημένο έχω κάνει πολλές πατάτες κι έχω πει πολλές κοτσάνες, ευτυχώς τα παιδιά σε βάζουν στη θέση σου με συνοπτικές διαδικασίες. Εκεί είναι λοιπόν το ζητούμενο να παίρνεις την ανατροφοδότηση που σου δίνουν και να τη μετουσιώνεις σε προσωπική βελτίωση (το παλεύω, αν και δεν το καταφέρνω πάντα).

 

Εννοείται ότι υπάρχουν τα φανταστικά προγράμματα ενίσχυσης της συναισθηματικής νοημοσύνης και κάποιοι τα χρησιμοποιούν με τρομερή επιτυχία στις τάξεις τους για τους μαθητές και για τον εαυτό τους (φιλοδοξώ να γίνω μια από αυτούς όταν επιστρέψω στην τάξη μου), η ουσία όμως παραμένει: δεν μπορώ να περιμένω από τις τυπικές δομές να κάνουν κάτι μόνο. πρέπει κι εγώ η ίδια να παλεύω διαρκώς με όλους μου τους ρόλους (μητέρα, σύζυγος, εκπαιδευτικός, φοιτήτρια, κόρη, νύφη κ.ο.κ.).

[marandnik]

Πάντως με τη χρήση της ελληνικής γλώσσας και έχοντας ως target group παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα.

Ας πούμε ότι έχεις να μιλήσεις στην τάξη για την οικογένεια. Τι να πεις στο παιδί; Να μην πεις μαμά, γιατί μπορεί να έχει χάσει τη μαμά του και να μην έχει; Να μην πεις πατέρας, γιατί μπορεί να είναι απών από τη ζωή του παιδιού. Να πεις "γονιός", μπορεί να το μεγαλώνουν οι παππούδες. Να πεις "κηδεμόνας", δεν είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας. Τι σημαίνει κηδεμόνας για τα παιδιά; Θα πρέπει να τους εξηγήσεις ότι είναι για άλλα παιδιά, ο μπαμπάς, για άλλα η μαμά και καταλήγουμε από εκεί που ξεκινήσαμε.

Άσε που η λέξη κηδεμόνας είναι και γένους αρσενικού, αν κάποιο παιδί έχει μόνο μητέρα, πώς θα διατυπώσει την πρόταση ο εκπαιδευτικός;

 

Νομίζω ότι τέτοια θέματα λύνονται μόνο με την αθωότητα και την καλή διάθεση του εκπαιδευτικού. Τα παιδιά αναγνωρίζουν τις καλές προθέσεις και αισθάνονται καλύτερα με έναν "αφελή" καλοπροαίρετο εκπαιδευτικό που ρωτάει για τη μαμά και το μπαμπά αλλά δείχνει ότι είναι δίπλα τους παρά με έναν ξυνό που τους ρωτάει τι απασχόληση έχει αν έχει ο/η κηδεμόνας τους;

 

Και μια προσωπική ιστορία που δείχνει ότι η γλώσσα δεν είναι ο υπ' αριθμόν ένα τρόπος επίκοινωνίας: Είχα έναν μαθητή που του έκανα ιδιαίτερα και το παιδί είχε λεύκη στα χέρια του. Μια μέρα που του έκανα μάθημα του πήρα το μολύβι από το χέρι γιατί έκανε ένα λάθος και του σημείωσα κάτι στο χαρτί. Με κοίταξε με θαυμασμό και μου είπε με πίκρα ότι η προηγούμενη κοπέλα που του έκανε ιδιαίτερα κοιτούσε τα χέρια του πάντα με μια απέχθεια και δεν τον είχε ρωτήσει ποτέ για ποιο λόγο είναι έτσι. Και είχε επίσης καταλάβει ότι σιχαίνονταν να πιάσει κάτι που το είχε πιάσει ο ίδιος πρώτα και αυτό το σκατόπαιδο της έκανε επίτηδες καψόνια πιάνοντας τα δικά της τα μολύβια για να την φέρνει σε δύσκολη θέση.

Δεν με ρώτησε ποτέ, μου είπε με παράπονο τι έχω στα χέρια μου. Θα της είχα πει ότι δεν είναι κολλητικό.

[marsolan]

πραγματι φακελωμα Αρια...αλλα με πολυ καλες προθεσεις

και μην νομιζεις οτι η πατατα δεν γινεται ακομη και τοτε!!!!ή οτι δεν υπαρχουν και φορες που το φακελωμα δεν φτουραει-τοτε βρισκεις αλλους τροπους,εν αναγκη γινεσαι Σερλοκ Χολμς:mrgreen:

Αλλα οπως ειπα κι οπως ειπε και η maradnik νομιζω τα παιδια κατανοουν αν κατι γινεται κατα λαθος και κατακρινουν οταν νιωθουν ποσο αδιαφορα ή ακομη και κακοπροαιρετα πετας μια λεξη!!!!!!

οσο για τον απιστευτο σεξισμο της γλωσσας...σκεφτειτε οτι στα αγγλικα το παρτυ μιας γυναικας πριν το γαμο λεγεται...hen party!!!!!!!!!

[fistikaki]

οταν ημουν μικρη, νομιζα οτι 'ανθρωπος' λεγοταν μονο ο αντρας... και ρωταγα τη μαμα μου, 'πως λεγεται η γυναικα ανθρωπος'

[miriki]

στα αγγλικά ισχύει αυτό που λες φυστικικάκι

[Melina22]

οταν ημουν μικρη, νομιζα οτι 'ανθρωπος' λεγοταν μονο ο αντρας... και ρωταγα τη μαμα μου, 'πως λεγεται η γυναικα ανθρωπος'

 

:) Πολύ σωστή και έξυπνη η παρατήρησή σου!

Πράγματι ο λόγος που χρησιμοποιούμε και σε επίπεδο γραμματικής αλλά και σε επίπεδο εκφράσεων και ιδεών δείχνει τη επίδραση της οργάνωσης των κοινωνιών με βάση την πατριαρχία.

 

Γενικότερα θα έλεγα ότι άλλες φορές συνειδητά και άλλες ασυνείδητα μεταφέρουμε μηνύματα που αναπαράγουν στερεότυπα( όχι μόνο σε σχέση με το φύλο αλλά σε σχέση με πάαααρα πολλά ζητήματα) και κάνουν μεγάλη ζημιά στα παιδιά όπως και στους ενήλικες.

Πιστεύω δηλαδή (όπως προ ειπώθηκε) ότι είναι ένα πολύ πιο μεγάλο ζήτημα και δεν περιορίζεται στην ευαισθητοποίηση μόνο σε ότι έχει να κάνει με θέματα που "θίγουν" τα προσωπικά στοιχεία κάθε παιδιού. Ακόμα κ αν προσέξεις ώστε να μην προσβάλλεις κάποιο παιδί έχοντας γνώση π.χ του ότι δεν έχει μητέρα δε σημαίνει ότι το βοηθάς να διαμορφώσει μια προσωπικότητα απαλλαγμένη από προκαταλήψεις.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια ατομική από γονείς και εκπαιδευτικούς ώστε να:

1. ανακαλύψουν τη λανθασμένη αντίληψη και να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι αληθινή αλλά είναι απλά "κακό φορτίο" του παρελθόντος (εξαιρετικά δύσκολο γιατί έχει εδραιωθεί πολύ έντονα μέσα τους εφόσον τους μεταφέρθηκε μέσω οικογένειας αλλά και άλλων θεσμών άρα είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουν)

2. Να την αλλάξουν μέσα τους

3. Να διορθώσουν τις αυθόρμητες εκφράσεις στο λόγο που προκύπτουν μέσα από αυτές

 

Χρειαζόμαστε πολύ δρόμο ακόμα δυστυχώς...

[katerinakriti]

Κι εμένα ο πατέρας που ήταν μαθηματικός σε λύκειο απέφευγε να αναφερθεί σε γονιό αλλά προτιμούσε να λέει ο κηδεμονας γιατί δεν μπορούσε να γνωρίζει την οικογενειακή κατάσταση του κάθε μαθητή και δεν ήθελε να φέρει κανέναν σε δύσκολη θέση.

Στο δημοτικό θυμάμαι ότι ο δάσκαλός μας όταν πλησίαζε η μέρα της γιορτής της μητέρας μας έβαζε πάντα να γράψουμε έκθεση αλλά πάντοτε φρόντιζε να μην βρίσκεται στην τάξη ένας συμμαθητής μου που είχε χάσει τη μαμά του.

κι εγώ το ίδιο κάνω. ποτέ δε χρησιμοποιώ το γονέας αλλά το κηδεμόνας. πχ όταν τους λέω για τις απουσίες τους λέω ότι μπορεί να τις δικαιολογήσει ο κηδεμόνας.και γενικά προσέχω πολύ τέτοια πράγματα

[georgiake]

Στα 6 χρονια εχασα τον μπαμπα μου.Δεν με πειραζε που τα αλλα παιδια ειχαν ,με ενοχλουσε η φραση ''δεν εχει πατερα''...Τι εγινε φυτρωσα;;;;Αργοτερα τους διορθωνα λεγοντας ''εχει πεθανει απο εμφραγμα μυοκαρδιου'' δυσκολες λεξεις για ενα παιδι στις πρωτες ταξεις του δημοτικου...Πηγα τριτη δεσμη ...Χα!!!Τωρα μπαινω παλι στον αγωνα...εγω δεν ειχα πατερα, η κορη μου δεν εχει νοητικη επαρκεια ,ικανοτητα ...ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ

[leol]

ola jekinoyn ap to spiti k tο σχολειο ακολουθει επειδη ωσ κοινωνια το διαφορετικο μασ τρομαζει ακομα [παρολο που το παιζουν πολλοι ανετοι] το αποτελεσμα φαινεται παντου ειναι σημαντικο να δωσουμε στα παιδια μασ απ την αρχη την δυναμη κ την γνωσηοτι ο καθενασ ειναι μοναδικοσ κ ο καθενασ φτιαχνει τη ζωη του οπωσ τον ευχαριστει κ πολυ σημαντικο για τισ επιλογεσ μασ λογοδωτουμε στον εαυτο μασ κ δεν ψαχνουμε αναγνωριση κ επιβραβευση απεξω αλλα μονο απο μεσα μασ..ο εκπαιδευτικοσ επιτελει λειτουργημα μονο που επειδη επικρατει χαοσ ετσι κ στη δικη μασ δουλεια εχουμε γεμισει αξεστουσ απαιδευτουσ κ μακρια νυχτωμενουσ ανθρωπουσ που οχι μονο δεν ξερουν να φερθουν αλλα ουτεκαν ξερουν να σου πουν βασικα πραγματα για το αντικειμενο τουσ....ασ προσπαθησουμε να αλλαξει κατι απ τα παιδια μασ....