εκπαιδευτικοί : τοποθέτηση - απεύθυνση σε παιδιά

[UFO]

Το ερώτημα απευθύνεται κατά κύριο λόγο στους εκπαιδευτικούς !

σας έχει περάσει απο το μυαλό ποτε να αναθεωρήσετε τον τρόπο που απευθύνεστε στα παιδια σε σέχση με τους γονείς τους ?

συνεχίζω :

σας εχει περάσει ποτε απο το μυαλό οτι αντι να ρωτήσετε πχ ¨τι δουλεια κανει ο μπαμπας σου "

να ρωτήσετε τι δουλεία κάνει ο γονιός σου ?

 

αυτο ειναι ενα μικρό παράδειγμα καθώς αναρωτιέμαι το εξής :

 

υπάρχουν κατα πλειοψηφία μεγαλα ποσοστα χωρισμένων γονιών . μονογονικές αλλα ακόμα και ομόφυλων ζευγαριων (οκ οχι στην Ελλάδα (φανερά) αλλα υπαρχουν )

και σκευτόμουν το εξής , οτι εμενα ενα τερατσιο βαρος απ την πλατη μου θα ητο αν ο εκπαιδευτικός απεύθυνε διαφορετικά τα ερωτηματα αλλα και αν τα βιβλία ηταν διαφορετικά διαμορφωμένα !

εσεις εχετε σκεφτεί να κανετε αυτο το διαφορετικό (πχ στην τοποθέτηση μιας απλής ερωτησης ) με γνώμονα την πιθανή διαφορετικότητα ?

[babystar]

Άγγιξες ευαίσθητη χορδή...

 

Όχι το έχω σκεφτεί, το έχω ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ...Ο λόγος απλός..

 

Ως φρέσκια πρωτοδιοριζόμενη, την πρώτη χρονιά που δούλεψα, με όρεξη να έρθω κοντά στα παιδιά (διδάσκω σε Λύκειο, μεγάλα παιδιά-έφηβοι ως και ενήλικες έχω), έκανα ερωτήσεις στα παιδιά για διάφορα θέματα...Ώσπου μια ρημάδα μέρα, κάνω μια απλή ερώτηση του τύπου "ο μπαμπάς σου τι λέει για αυτό?" σε μια κοπελίτσα και η απάντηση έρχεται τσεκούρι...

 

"Ο μπαμπάς μου δε ζει. Σκοτώθηκε σε τροχαίο".

 

Να ανοίξει η γη να με καταπιεί...Τι είπα, τι έκανα ΔΕ θυμάμαι, θυμάμαι μόνο ότι το χειρίστηκα με πολύ ψυχραιμία...

 

Από τότε, κοιτάω πάντα να μαθαίνω το ποιον κάθε παιδιού-όχι κουτσομπολίτσικα, αλλά ρωτάω συναδέλφους να μου που διακριτικά πάντα αν γνωρίζουν για κάποια ανάλογη περίπτωση κα όχι μόνο-ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...

 

Οπότε έχω αλλάξει ΠΑΡΑ πολύ τον τρόπο που μιλάω στα παιδιά...Είτε ξέρω ότι έχουν περάσει κάτι παρόμοιο, είτε όχι...

 

Αυτό που με συναρπάζει πιο πολύ στη δουλειά μου είναι κοιτώντας μια τάξη με έναν όχλο μέσα, που φωνάζουν, μαλώνουν, κάνουν φασαρία, ειρωνεύονται, να καταφέρω να ΞΕΧΩΡΙΣΩ ΜΙΑ ΜΙΑ αυτές τις μονάδες, αυτά τα άτομο-τυχαίος ο όρος άτομο?Δε νομίζω!-και να γνωρίσω κάθε παιδί ξεχωριστά...Και το καταφέρνω και ίσως-λέω, ίσως-αυτός είναι ο λόγος που και με παιδιά που έχω έρθει σε σύγκρουση, μετά είμαστε φιλαράκια και εισπράττω πολύ αγάπη...Τόση αγάπη που δεν ξέρω αν τη δίνουν στα σπίτια τους...δυστυχώς...

 

Είναι ωραία η δουλειά μας, έχουμε να κάνουμε με παιδιά, αλλά θέλει πολύ πολύ προσοχή ο τρόπος που μιλάμε σε αυτά και απευθυνόμαστε...Όχι μόνο στο θέμα που άνοιξες εσύ, αλλά γενικά...Δεν τολμώ να πω πόσες φορές έχω ακούσει συνάδελφο να μιλάει υποτιμητικά ΣΕ παιδιά και εγώ να ντρέπομαι....Υποτιμάς έναν έφηβο??Γιατί??Στο πώς θα απευθυνθούν στα παιδιά για τους γονείς τους θα κολλήσει ο ίδιος εκπαιδευτικός?

 

Μεγάααααλη κουβέντα και σταματώ εδώ...

 

(Βέβαια, αν μου δώσεις τροφή, θα τη μασήσω...χιχι!)

[Ανεμώνη]

Κι εμένα ο πατέρας που ήταν μαθηματικός σε λύκειο απέφευγε να αναφερθεί σε γονιό αλλά προτιμούσε να λέει ο κηδεμονας γιατί δεν μπορούσε να γνωρίζει την οικογενειακή κατάσταση του κάθε μαθητή και δεν ήθελε να φέρει κανέναν σε δύσκολη θέση.

Στο δημοτικό θυμάμαι ότι ο δάσκαλός μας όταν πλησίαζε η μέρα της γιορτής της μητέρας μας έβαζε πάντα να γράψουμε έκθεση αλλά πάντοτε φρόντιζε να μην βρίσκεται στην τάξη ένας συμμαθητής μου που είχε χάσει τη μαμά του.

[UFO]

και σκεύτομαι

τι καλά που θα ήταν να μας τα μάθαιναν αυτα στα πανεπιστήμια με σκόπο να προστατέψουν και εμας απο .. αυτές τις δύσκολες στιγμές αλλα (κυρίως)και τα παιδια !

[SKEK]

Πολύ σωστά το έθεσες άρια. Έχεις απόλυτο δίκαιο αλλά δεν νομίζω να εφαρμοστεί ποτέ αυτό στην ελλάδα. Άσε που στους άντρες εκπαιδευτικούς πιθανά να μην περνούσε ποτέ αυτό από το μυαλό (τώρα θα φάω κάρτα?) Κακά τα ψέμματα, εγώ μαζί σου σ'αυτό αλλά κανένας δεν θα το έθετε ως θέμα στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα και με την σημερινή οικονομική κατάσταση ποιος θα ασχοληθεί με την ψυχολογία του παιδιού μονογονεϊκής οικογένειας. Θα έχουν και δικαιολογία/ άλλοθι να μην ασχολούνται.

[marynip]

Εμάς στη Σχολή πάντα μας μάθαιναν να σκεφτόμαστε πάντα τι λέμε.Πρώτα σκέφτεσαι τι είναι αυτό που θές να πείς και πώς θα το πείς για να μην πληγώσεις άθελά σου το παιδί.Η ηλικία που εκπαιδεύουμε είναι πολύ ευαίσθητη και κρίσιμη.Η ουσία είναι ότι τα παιδιά όλων των ηλικιών είναι ευαίσθητα και μου κάνει εντύπωση που σε καθηγητικές σχολές δεν δίνεται ιδιαίτερα εμφαση σε Παιδαγωγικά μαθήματα και μαθήματα Ψυχολογίας

[leol]

sυμφωνω απολυτα οτι οταν δουλευεισ με παιδια αυτο που θα πρεπει ναχεισ ωσ κανονα ειναι ο σεβασμοσ στην προσωπικοτητα τουσ αν δεν σεβεσαι δεν θα σε σεβαστουν...κ οχι μονο στο θεμα οικογενεια αλλα σε οτιδηποτε εχει να κανει με το καθε ατομο ξεχωριστα δυστυχωσ τα χαλια τισ παιδειασ μασ οφειλονται κυριωσ στο οτι κοιταζει το συστημα που εφαρμοζεται το αποτελεσμα [πχ το πτυχιο] κ οχι την διαδρομη που χτιζει ηθοσ κ χαρακτηρεσ γιαυτο οπωσ εχω ξαναπει1ον γεμισαμε αμορφωτουσ πτυχιουχοσ αλλα κ 2ον αυτο ειναι ο καθρεφτησ τησ κοινωνιασ μασ κ κατα προεκταση κ ο δικοσ μασ καθρεφτησ κ οταν ειμαστε χαλια κ παμε στον καθρεφτη σιγουρα δενσουλουπωνουμε τον καθρεφτη ...αλλα ...εμασ:):):)

[UFO]

το θέμα είναι οτι πολλές φορές σου λένε μεν να προσέχεις τι λες , τα παιδια είναι ευαίσθητα αλλα ...ποτέ δεν σου δίνουν την μέθοδο . ....

δλδ δεν σου λένε και τιποτα στην ουσία , ούτε τα παιδιαγωγηκά είναι ο στόχος τους και η ουσιαστική καταρτηση του φοιτητη....

κατα συνέπεια ο εκπαιδευτικός το μαθάινει ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ και μόνο ΑΝ θέλει ή έχει την κατάλληλη ευαισθησία επι του θέματος !

 

έχω γνωστή που μου παραπονέθηκε για το εξής : σπουδάζει παιδαγωγικά σε ελληνικό πανεπιστήμιο και απευθύνει ερωτηση σε καθηγητή όσον αφορά την επικοινωνία με τα παιδια σε ενα διαπολιτισμικό σχολείο

η απαντηση είναι :

δες αυτό και αυτό στο ταδε τομο , του ταδε απο την Αμρική...

και την ρώτησα δλδ δες σας μαθαίνουν ΠΩΣ να βρίσκετε διαύλους επικοινωνίας με αυτα τα ξενόγλωσσα παιδια ?

και απαντα ΣΑΦΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ !

εμεινα κάγκελο καθώς η κοπέλα θεωρητικά το πτυχίο που θα παρει ειναι ανώτερο του δικού μου αλλα ουσιαστικά είναι ανεκπαίδευτη και με ρώταγε ΠΩΣ μπορεί να κάνει αυτο που ζήτησε απο τον καθηγητή της !

 

αυτό ειναι παράδειγμα και αυτό ειναι που με εβλαε σε σκέψη καθώς και μια ερώτηση που έγινε στο σχολείο της κόρης μου με θέμα τον πατέρα :

ευτυχώς ήμουν μπροστά και τους πήρε ο διάολος .... (με το συμπαθειο) κατείδίαν βεβαια

αλλα το θέμα είναι οτι το παιδι μου ΔΕΝ μεγαλώνει μόνο με μενα ...

και ουτε εχω φορητή γυαλα για να το περιφέρω το παιδι στην κοινωνία (και να είχα βαριέμαι να κουβαλάω τοσο βάρος )

καποια στιγμή ΚΑΠΟΙΑ .... δεν πρέπει με κάποιο τροπο να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε διαφορετικά ?

και δεν με ενδιαφέρει πχ να πετάχτει ενανς άγνωστος ...και να καει την ερωτηση είναι αντιμετοπίσημο

αλλα το σχολικό και προσχολικό περιβάλλον ενός παιδιού καθώς και οι εκπαιδευτικοί ΕΙΝΑΙ μερος της καθημερινότητας του παιδιου , που δημιουργούν , πλάθουν , συντελούν στην ανάπτυξη του χαρακτήρα του !

[Nantia]

Πιστευω οτι οσο το παιδι δεν εχει ξεκαθαρισει μεσα του τι πραγματικα συνεβει στην δικη του περιπτωση οταν ζει με τον εναν του γονιο τοσο αυτες οι ερωτησεις οχι μονο απο τους εκπαιδευτικους αλλα και απο αλλα ατομα ακομα και ερωτησεις απο τα ιδια τα παιδια. "πχ που ειναι ο μπαμπας σου?" ¨η "γιατι δεν εχεις μαμα ή μπαμπα" Θα προκαλουν ενα αγχος και μια στεναχωρια στο παιδι.

 

Επομενως η αποψη μου ειναι οτι οσο μπορουμε οι γονεις να δινουν τις απαντησεις σε ερωτησεις που μας κανουν τα παιδια μας σε διαφορα ερωτηματα λεγοντας αληθειες με λεξεις που μπορουν να τις καταλαβουν και οχι να λεμε θα σου πω αλλη φορα οταν θα ερθει η ωρα Πχ για το που βρισκεται ο πατερας σου"

 

Πρεπει να μαθουμε στο παιδι μας (που το ξερω ειναι πολυ δυσκολο) να μην αισθανεται μειονεκτικα απεναντη στα αλλα παιδακια με δυο γονεις που ζουν ολοι μαζι, να το κανουμε να φαινεται οτι και αυτην η κατασταση ειναι φυσιολογικη (γιατι ειναι φυσιολογικη ) και παροτι η δικη μας οικογενεια ειναι μικρη δεν υστερει σε τιποτα απο τις αλλες πιθανον πολυ μεγαλυτερες οικογενειες.

 

Επομενως πριν στειλουμε το παιδακι μας στο σχολειο πρεπει να του λυσουμε πρωτα ολες του τις αποριες.

Μετα ενημερωνουμε την δασκαλα ή το δασκαλο για την κατασταση της δικης μας οικογενειας λεγοντας του οτι επειδη τα παιδακια ειναι πολυ ευαισθητα σε αυτην την ηλικια το θεμα της ελλειψης ενος γονιου να το χειριστει οσο πιο λεπτα και διακριτικα γινεται. Και ελπιζουμε να πεσει το παιδι μας σε ΑΝΘΡΩΠΟ που νοιαζεται πραγματικα για ολα τα παιδια της ταξης.

 

Και παντα ελπιζουμε στο οτι οι εποχες αλλαζουν συνεχεια με γρηγορους ρυθμούς και μαζι τους θα αλλαζουν και οι τροποι αντιμετωπισης των ανθρωπων σε τετοια ζητηματα.

 

Και εμεις σαν γονεις και εσεις σαν εκπαιδευτικοι παρακληση ας κανουμε οτι μπορουμε για να μεγαλωσουν τα παιδια μας σε εναν κοσμο χωρις προκαταληψεις σε εναν κοσμο χωρις ρατζισμους. Ας μεγαλωσουμε τα παιδια μας ελευθερα ανοιχτομυαλα ατομα χωρις παροπιδες μαθαινοντας τους οτι ολοι ειμαστε ισοι γιατι ειμαστε ανθρωποι ανεξαρτητα απο το χρωμα μας, ανεξαρτητα απο την οικογενειακη κατασταση μας, ανεξαρτητα απο μια ιδιαιτεροτητα μας, ανεξαρτητα απο το να ειμαστε πλουσιοι ή φτωχοι ........

[SKEK]

Νάντια σωστά τα λες αλλά το παιδί είναι παιδί και τα περισσότερα παιδιά χωρισμένων γονιών κουβαλούν μέσα τους πάντα την ελπίδα ότι οι γονείς τους θα ξανασμίξουν. Άσε που νιώθουν από μόνα τους τη διαφορετικότητα μέσα στα μικρά κοινωνικά σύνολα (σχολείο, τάξη, φίλοι, ομάδες δραστηριοτήτων) πριν την επισημάνει κανείς. Καλό ήταν να μην τα κάνουν να νιώθουν χειρότερα, υποδεέστερα ή κατώτερα οι υπόλοιποι συμμετέχοντες ή συντονιστές ή υπεύθυνοι αυτών των κοινωνικών συνόλων.

[SKEK]

Και συνεχίζω, πόσο ώριμο μπορεί να είναι ένα ανήλικο παιδί να δεχτεί ένα γεγονός που οι ενήλικες δεν είναι τόσο ώριμοι για να χειριστούν ή να δεχθούν.

[Nantia]

Τις περισσοτερες φορες εμεις κανουμε τα παιδια μας δυστυχισμενα ζωντας εμεις στην μιζερια στην γκρινια και στο αν ειχε γινει αυτο αν ειχε γινει το αλλο δεν θα ημουν ετσι.

 

Ειναι δυστυχισμενα γιατι οι περισσοτεροι απο μας ειμαστε ανεγκεφαλοι δηλητηριαζουμε το παιδι μας με την κακια και το μισος που τρεφουμε για τον αλλο γονιο του παιδιου μας.

 

Ειναι δυστυχισμενα γιατι δεν ειμασταν ικανοι να τους δεξουμε την ευτυχια. Ειμασταν τοσο εγωιστες που νομιζαμε οτι εμεις ειμαστε το επικεντρο του κοσμου απο ανασφαλειες.

 

Πολλα μπορω να πω.

 

Το θεμα ειναι εμεις τι κανουμε πως προφυλασουμε το παιδι μας απο τους ιδιους μας τους εαυτους πρωτα?

Βεβαια αυτο ειναι μεγαλο θεμα και αρκετα διαφορετικο απο της φιλης μας της αριαννης. Που το θεμα της ειναι η αντιμετωπιση των εκπαιδευτικων.

 

Οτι και να παρουσιαστει στην ζωη μας ενας χωρισμος ενας θανατος μια εγκυμοσυνη αγνωστου πατερα κλπ κλπ κλπ, πρεπει να προσπαθουμε να προσπερασουμε το πληγμα να σταθουμε στα ποδια μας και να συνεχισουμε την ζωη μας κατω απο διαφορετικες βασεις ξερωντας οτι ξανα πισω δεν ξαναγυρναμε. Αν το δεχτουμε εμεις αυτο, τοτε το παιδι μας θα μεγαλωσει σε ενα περιβαλλον με συναισθηματικη ασφαλεια και σε ενα υγιες περιβαλλον. Ολα αρχιζουν απο μας και ολα τελειωνουν σε μας.

[SKEK]

Τις περισσοτερες φορες εμεις κανουμε τα παιδια μας δυστυχισμενα ζωντας εμεις στην μιζερια στην γκρινια και στο αν ειχε γινει αυτο αν ειχε γινει το αλλο δεν θα ημουν ετσι.

 

Ειναι δυστυχισμενα γιατι οι περισσοτεροι απο μας ειμαστε ανεγκεφαλοι δηλητηριαζουμε το παιδι μας με την κακια και το μισος που τρεφουμε για τον αλλο γονιο του παιδιου μας.

 

Ειναι δυστυχισμενα γιατι δεν ειμασταν ικανοι να τους δεξουμε την ευτυχια. Ειμασταν τοσο εγωιστες που νομιζαμε οτι εμεις ειμαστε το επικεντρο του κοσμου απο ανασφαλειες.

 

Ακόμα και όταν δεν συμβαίνουν όλα τα πιο πάνω στην ψυχολογία του παιδιού είναι να τρέφει ελπίδες για την επανασύνδεση των γονέων.

 

Το θεμα ειναι εμεις τι κανουμε πως προφυλασουμε το παιδι μας απο τους ιδιους μας τους εαυτους πρωτα?

Βεβαια αυτο ειναι μεγαλο θεμα και αρκετα διαφορετικο απο της φιλης μας της αριαννης. Όπως πολύ καλά είπες είναι άσχετο και δεν νομίζω να έχει θέση εδώ.

 

Οτι και να παρουσιαστει στην ζωη μας ενας χωρισμος ενας θανατος μια εγκυμοσυνη αγνωστου πατερα κλπ κλπ κλπ, πρεπει να προσπαθουμε να προσπερασουμε το πληγμα να σταθουμε στα ποδια μας και να συνεχισουμε την ζωη μας κατω απο διαφορετικες βασεις ξερωντας οτι ξανα πισω δεν ξαναγυρναμε. Αν το δεχτουμε εμεις αυτο, τοτε το παιδι μας θα μεγαλωσει σε ενα περιβαλλον με συναισθηματικη ασφαλεια και σε ενα υγιες περιβαλλον. Ολα αρχιζουν απο μας και ολα τελειωνουν σε μας.

 

 

Σωστό, πάρα πολύ σωστό αλλά όπως ο κάθε ένας από εμάς χρειάζεται το χρόνο του να δεχτεί μία νέα κατάσταση πόσο μάλλον ένα παιδί που πολλές φορές ρίχνει και στον εαυτό του ευθύνες για το χωρισμό των γονέων. Δεν είναι ευκολο να καλλιεργήσουμε σε ένα παιδί ότι πρέπει να δέχεται ευκολα τα θέματα που αφορουν τη διαφορετικότητα της οικογένειας του και ειδικά από τη δασκάλα του που είναι ο άνθρωπος μετά την οικογένεια (θέλω να πιστεύω παραμύθια και γω).

[UFO]

δεν έχω ουσαστιακές αντιρρήσεις σε αυτα που γραφεις Nantia

αλλα επίμένω στο γεγονός ότι τα παιδια ΔΕΝ μεγαλώνουν -αναπτύσονται- εξελήσονται ΜΌΝΟ στο οικογενειακό τους περιβάλλον !

 

να το κάνω πιο προσωπικό ...

η μικρή μου ΔΕΝ αντιμετωπίζει (προς το παρον ...μεγαλη κουβεντα μη πεις μεγαλη μπουκιά φαε ) κανενός είδους ψυχολογικής μειονεκτικότητας σε σχεση με την οικογενειακή μας κατασταση !

αυτο σαφώς είναι ενα προσωπικό μου επίτευγμα με την πολίτιμη βοήθεια των φίλων και συγκενόνων που και αυτοί με την σειρ ατους έπρεπε να εκπαιδευτούν σε κάποια σημεία απο μένα!

εχω ενα χαρούμενο και υγειές παιδι ....!

αλλα αυτο το παιδι έρχεται σε επαφή με αλλα παιδα και κυρίως με τις πολυαγαπημένες δασκαλες της στον παιδικό τις οποίες και θεωρώ συνοδοιπόρους στην εξελιξη του παιδιού μου , τις συμβουλεύομαι και με συμβουλεύονται ....

μια λάθος τοποθετηση απο αυτές ΓΝΩΡΊΖΩ πολύ καλα οτι θα επιρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το παιδι μου !

με τον ίδιο τρόπο που μια σωστή τοποθέτηση το επιρεάζει ...εξίσου !

 

αυτήν την λάθος τοποθέτηση ενός ερώτηματος είναι το ζήτημα μου .... και αναρωτήθηκα ! δεν τους τα μαθαίνουν αυτα ?

(απαντηση έχω ΟΧΙ ...)

γιατί όλα σε αυτόν τον τόπο να έγκυται δλδ στην ¨καλή καρδία¨του αλλου ...?

το απιδι οτι και να συμβεί θα έρθει (ελπίζω) σε μένα και θα του λύσω τις απορίες του και σαφώς αν υπάρξουν πληγές θα εξηγήσω την διαφορετικότητα που υπάρχει αναμεσα στους ανθρωπους , κλπ κλπ

ακόμα και στον τρόπο που εκφέρουν τον λόγο ή που τοποθετούνται οι ανθρωποι ...αλλα όσον αφορά βασικά πργαματα όπως το δικαίωμα στην διαφοορετικότητα στην συσταση της οικογενειας , δεν θα έπρεπε να έιναι κατι που τα παιδια να το ΜΑΘΟΥΝ στο σχολείο τους ... και οχι εξατομικευμένα στο σπίτι του καθενός ?

.................

(και μετά ξύπνησα αχαχαχαχ )

σας κούρασα σκάω

[Nantia]

ΑΡΙΑ και μετα ξυπνησα και εγω χαχααχαχχααχαχαχαχαχ

[UFO]

χχαχαχαχαχαχχαχαα την ίδια ώρα ξυπνήσαμε Nantia

[Nantia]

αχ βρε αρια ωρες ωρες θελω να βαλω μια βομβα σε αυτον τον αδικο κοσμο... και να τον ξαναχτισω.........

 

και μετα γαμωτο εκει που τον χτιζω ξυπναω.......... χααχχαχαχαχαχα

 

Αν δουμε ολοι μας περα απο την μυτη μας ισως μια μερα αυτος ο κοσμος αλλαξει προς το καλυτερο..........

[SKEK]

δεν έχω ουστιακές αντιρήσεις σε αυτα που γραφεις Nantia

αλλα επίμένω στο γεγονός ότι τα παιδια ΔΕΝ μεγαλώνουν -αναπτύσονται- εξελήσονται ΜΌΝΟ στο οικογενειακό τους περιβάλλον !

 

Αυτό ακριβώς.

[Nantia]

δεν έχω ουστιακές αντιρήσεις σε αυτα που γραφεις Nantia

αλλα επίμένω στο γεγονός ότι τα παιδια ΔΕΝ μεγαλώνουν -αναπτύσονται- εξελήσονται ΜΌΝΟ στο οικογενειακό τους περιβάλλον !

 

Αυτό ακριβώς.

 

ναι συμφωνω τα παιδια δεν μεγαλωνουν σε μια γυαλα πολυ σωστα.

 

Αλλα λεω εγω τωρα, αν παρουν τα απαραιτητα εφοδια απο τον μικροκοσμο του σπιτι τους δεν θα βγουν εξω πιο ετοιμοι για να αντιμετωπισουν την ζωη?

Αν γεμισουμε στο παιδι μας το αισθημα της ασφαλειας το αισθημα της αξιας το αισθημα του ρισκου κλπ κλπ κλπ αντι για το αισθημα κατωτεροτητας, ανασφαλειας κλπ κλπ κλπ το παιδι δεν θα γινει περισσοτερο δυνατο για τον εξω κοσμο??????

[UFO]

ναι ...

αλλα δεν θα ήταν καλύτερα το ένα (οικογενεια ) να εξελίσσετε απο το αλλο (εκπαιδευτικό συστημα) και ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΉΠΤΕΤΑΙ !

ΜΙΛΑΜΕ για καθημερινές μάχες που δίνουν γονείς για να ξαναχτίσουν όλα αυτα που κάποιος γκρέμισε (ενα υποθετικό σεναριο οπου οι γονεις ειναι .... ας το πόύμε οκ )

και οταν υπάρχει αδυναμία απο το οικογενειακό περιβάλλον (ενα αλλο σενάριο) δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙς να στηρίξει αυτα τα παιδιά στην καθημερινότητα τους...??????? παλί την ¨καλή καρδία¨θα φωνάξουμε ?

[SKEK]

Σίγουρα θα γίνει και μακάρι όλοι οι γονείς (είτε μαζί είτε μόνοι) να μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως περιγράφεις. Και δυστυχώς υπάρχουν και οι περιπτώσεις που όπως περιγράφεις σε προηγούμενο ποστ κάνουν τα παιδια τους δυστυχισμενα ζωντας οι ίδιοι στην μιζερια στην γκρινια και στο αν ειχε γινει αυτο αν ειχε γινει το αλλο (βγάζω έξω τους εαυτούς μας γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είμαστε έτσι ).

 

Τι γίνεται όμως όταν όσο και αν καλλιεργήσουμε στο παιδι μας το αισθημα της ασφαλειας το αισθημα της αξιας το αισθημα του ρισκου κλπ κλπ κλπ αντι για το αισθημα κατωτεροτητας, ανασφαλειας κλπ κλπ κλπ και πιστέψουμε ότι το παιδι μας ΕΙΝΑΙ περισσοτερο δυνατο για τον εξω κοσμο έρχεται μία δασκάλα ή ένα άλλο παιδάκι ή ένας άλλος γονέας και του γκρεμίζει αυτό τον κόσμο που το έχουμε βοηθήσει να χτίσει. Και έρχεται μια μέρα στο σπίτι προβληματισμένο, πληγωμένο ή και κλαμένο. Βεβαίως θα κάνουμε ότι μπορούμε να το παρηγορήσουμε και να το βοηθήσουμε να είναι έτοιμο να τους αντιμετωπίσει την επόμενη φορά αλλά το παιδάκι πληγώνεται ψυχολογικά.

[SKEK]

ναι ...

αλλα δεν θα ήταν καλύτερα το ένα (οικογενεια ) να εξελίσσετε απο το αλλο (εκπαιδευτικό συστημα) και ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΉΠΤΕΤΑΙ !

ΜΙΛΑΜΕ για καθημερινές μάχες που δίνουν γονείς για να ξαναχτίσουν όλα αυτα που κάποιος γκρέμισε (ενα υποθετικό σεναριο οπου οι γονεις ειναι .... ας το πόύμε οκ )

και οταν υπάρχει αδυναμία απο το οικογενειακό περιβάλλον (ενα αλλο σενάριο) δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙς να στηρίξει αυτα τα παιδιά στην καθημερινότητα τους...??????? παλί την ¨καλή καρδία¨θα φωνάξουμε ?

 

Μάλλον γράφαμε την ίδια ώρα σχεδόν τα ίδια αλλά είσουν πιο γρήγορη στην καταχώρηση

[Nantia]

Και έρχεται μια μέρα στο σπίτι προβληματισμένο, πληγωμένο ή και κλαμένο. Βεβαίως θα κάνουμε ότι μπορούμε να το παρηγορήσουμε και να το βοηθήσουμε να είναι έτοιμο να τους αντιμετωπίσει την επόμενη φορά αλλά το παιδάκι πληγώνεται ψυχολογικά.

 

Ο ρολος του γονεα δεν ειναι να εξαφανισει ολα τα εμποδια μπροστα απο το παιδι του αλλα να του δειξει τροπους αντιμετωπισεις.

 

 

Οταν θα συμβει αυτο στο δικο μου παιδι, Εγω εδω θα ειμαι να το συζητησω μαζι του, να μου πει τον πονο του και να απολυνω οσο μπορω την καρδουλα του..... (γιατι καποια μερα θα γινει ειμαι σιγουρη για αυτο).

 

Και προσπαθω και ελπιζω τουλαχιστον να μεγαλωσει με τα λιγοτερα ψυχολογικα προβληματα που θα μπορουσε να εχει, με τα λιγοτερα κενα στην ψυχουλα του.........

 

οσο για τον ρολο των εκπαιδευτικων οσον αφορα την προστασια των παιδιων μπορουν να κανουν πολλα ............... το θεμα ειναι αν εχουν την θεληση να κανουν........ Υπαρχουν πολλοι ευσυνηδητοι εκπαιδευτικοι που οταν πανε να κανουν σωστα το εργο τους και να καταβαλουν μεγαλυτερες προσπαθειες να ερθουν πιο κοντα στα παιδια, οταν παιρνουν μονοι τους αποφασεις για δραστηριοτητες εκτος σχολικου ωραριου των παιδιων και αλλα πολλα γιατι οι περισσοτεροι συναδερφοι τους τους κοιτουν με μισο ματι και δεν χανουν ευκαιρια να υπονομευσουν τις ενεργειες αυτες????????????

 

Το θεμα τις αριας εχει πολλες παραμετρους κρυμμενες μεσα του........

[DALIA]

Aria πολύ ωραίο θέμα..

Παρόλο που δεν είμαι εκπαιδευτικός θα μου επιτρέψεις ε?

Sorry αλλά δεν έχω διαβάσει τις υπόλοιπες απαντήσεις..

Εγώ προτιμώ να κάνω το παιδί μου να αισθάνεται καλά με την όποια διαφορετικότητα παρά να αγχώνομαι ή να απαιτώ από τους άλλους να του φερθούν ανάλογα.

Το σχολείο είναι ένας μικρός έξω κόσμος…

Με κάθε ευκαιρία συζητάμε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι.

Παράδειγμα, κάνανε στο σχολείο μια εργασία-κολάζ που είχε την κλασική οικογένεια μαμά, μπαμπάς και αδερφάκι, το 95% από τα υπόλοιπα παιδάκια έχουν αδερφάκια. Οπότε πάει ο Θεόφιλος στη δασκάλα και της λέει « κυλία δεν έχει αυτοκόλλητο το κουνελάκι και τον ξάδερφο μου», αφού το συζήτησα μαζί του γυρνάει και μου λέει « ρε μαμά εγώ αδερφάκι δεν έχω αλλά έχω κουνελάκι, τον ξαδερφούλι μου και πολλούς φίλους, το ίδιο είναι»

[DALIA]

Μόλις διάβασα και τα υπόλοιπα ποστ και ήθελα να διευκρηνήσω ότι η λέξη διαφορετηκότητα δεν "πιάνει" μόνο τα παιδιά χωρισμένων γονιών