Λίγο πριν φύγω απο το σπίτι...τη βοήθεια σας..

[Catrin]

Πριν λίγο καιρό έγραφα σαν απάντηση σε ενα ποστ και την δική μου περιπέτεια... σαν παραδειγμα. Τώρα επανέρχομαι γιατι πέρα απο την συμβουλές του ειδικου θα ήθελα και τις δικές σας εμπειρίες και γνώσεις.

Ξέρω ότι μιλάτε απο καρδιάς και πολλές απο εσάς έχετε και εμπειρία και ειδικές γνώσεις...

Σας παραθετω λοιπόν τι εγραφα λέγοντας σας ότι εκείνος συνεχιζει να κάνει σαν να μην συμβαινει τπτ και αρνειται να το αντιμετωπίσει.

"Είμαι παντρεμένη 18 χρονια με 2 παιδια και 2 1/2 μήνες πριν την οριστική αποχώρηση μας απο το σπίτι (με την λήξη της σχολικής περιόδου). Την απόφαση την πήρα οριστικά 1 χρόνο πριν και διαφοροι αστάθμητοι παράγοντες καθυστερησαν την υλοποίηση της. Για πολλά χρόνια περνούσα το στάδιο του κάνε υπομονή, δεν είναι δυνατόν, τον αγαπω καταβάθος ακόμα... μειδιουσε και έλεγα νατο τωρα πάμε καλύτερα και χαμογελούσα ως τα αυτια... Τα χρονια περνουσαν η υπομονή μεγάλη, κατέβαζα το κεφάλι, φοβόμουν να απειλήσω με πιθανο χωρισμό γιατι δεν ήμουν ετοιμη να το δεχτώ, έκανα την δυνατή, η κατασταση συνεχιζόταν και ένα πρωι κατάλαβα οτι αυτό που είχε φθαρεί ηταν η αγάπη μου για κείνον το χαμόγελο μου η χαρά μου το ενδιαφέρον μου για την ζωη, το ενδιαφέρον μου για δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά μου...Είχαμε χάσει καθε επαφη, τα παιδιά εβλεπαν αποσταση παραξενιες ανεξηγητα νευρα...Ο μεγάλος στην εφηβεία έπαιρνε τη κατιουσα...ο μικρός αποτύπωνε καταστάσεις...

Και εγώ? που ήμουν? ξεχασμένη σε μια αναποτελεσματική προσπαθεια, άδεια απο χαρα και γεμάτη απο θλιψη και βάρος ασήκωτο...

Τον κοιταξα και δεν άντεχα να τον βλέπω ούτε να τον ακούω ούτε κατα διάνοια να με αγγίζει (όχι ότι το προσπαθησε δλδ..). Μίλησα μαζί του και δεν δεχεται το διαζύγιο γιατί βάζω τον εαυτο μου λέει μπροστά και δεν σκεφτομαι τα παιδιά....του είπα χαρουμενοι γονεις και πολιτισμενη συμπεριφορά προστατευουν τα παιδιά και απαντησε ότι τους ξεβολευω και να προσποιουμαι για να ειναι εκείνα ευτυχισμένα....του είπα παμε σε ψυχολόγο να μας βοηθησει με το θέμα των παιδιών και ειπε γιατι? Να πληρώσουμε να μας πουν αυτά που ξερουμε?Και άλλα πολλα....

Εγώ αρχισα να επισκέπτομαι ψυχολόγο για να με βοηθησει να αντιμετωπίσω την κατασταση και να βοηθήσω και με τις οδηγίες της και τα παιδιά μου...Ξέρω πως θα είναι πολυ δυσκολα για όλους και ψυχολογικά για τα παιδιά και μενα και οικονομικά και κοινωνικά (οικογενεια , φίλοι κλπ..) ΑΛΛΑ φίλες μου μου τελείωσαν όλα δεν άντεχα άλλο δεν ένιωθα τπτ και το μόνο που εβλεπα μπροστα μου ήταν τα παιδια μου και να νιώσω μαζί τους ότι ένα σπίτι μπορει να έχει και χαρά πραγματική και αγάπη.

Ξέρω τις ευθύνες μου τις περισσότερες τουλαχιστον...ποτέ δεν φταιει ένας σε μια σχεση, τον αποκοίμησα γιατι εθελοτυφλούσα, δεν τον ταρακούνησα δεν δουλεψα σωστά για να βοηθησω, νόμιζα ότι μόνο η αγάπη μου έφτανε και δεν ζητησα επαγγελματική βοήθεια....Τωρα εφτασα στο τέλος φοβισμένη και κουρασμένη και προσπαθώντας να σταθω στα πόδια μου..."

 

και σας ρωτώ:

• Πως να του μιλησω για να καταλάβει ότι σε λιγότερο απο ένα μήνα θα φυγουμε με τα παιδιά απο το σπίτι?
  
• Πως να το ανακοινωσω στα παιδιά (1 εφηβο και ενα στην Α Δημοτικού)?(και στα 2 μαζί?)
  
• Ξέρω ότι η εγκαταλειψη συζυγικής στέγης δεν ισχύει αλλά μηπως πρέπει να κανω κατι πριν φυγω για να κατοχυρωθω?
  

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο σας

[smartaki09]

Γεια σου.ευχομαι να σου πανε καλα απο εδω και περα και να βρεις την οικογενειακη σου ηρεμια.Προσπαθησε να κανεις μια συζητηση μαζι του να του πεις για τις αποφασεις σου,αλλα και για τα παιδια,καλο θα ηταν να τους το λεγατε μαζι.Αν οχι τη να πω απλα να του το ανακοινωσεις.Καλυτερα να μιλησεις πρωτα με το μεγαλο παιδι που σιγουρα κατι εχει καταλαβει και να του πεις τη νιωθεις.Μετα με το μικρο,βασικο να νιωσουν οσο λιγοτερη ανασφαλεια γινετε.Αργοτερα κανετε και μια συζητηση εσυ και τα δυο παιδια,να νιωσουν οτι εισαι εκει γι αυτα.Και τελος μιλα με δικηγορο για να εισαι καλυμενη πριν κανεις το βημα και φυγεις.

[maria77777]

το καλυτερο θα ηταν αν ειναι βεβαια εφικτο να μιλησετε απο κοινου στα παιδια ,να καταλαβουν οτι ως γονεις θα εισαστε κοντα τους κι οτι ο χωρισμος δεν εχει να κανει ουτε με τα ιδια ουτε με τα συναισθηματα που εχετε για αυτα.θα συμφωνησω με τοσμαρτακι,καλυτερα να εχει προηγηθει συζητηση με τον συζυγο.καλη δυναμη

[Catrin]

Κορίτσια καταρχήν σας ευχαριστώ για τις άμεσες απαντήσεις σας. Ναι θα ήταν ευχής έργο αν δεχόταν με ηρεμία να μιλούσαμε και οι δύο μαζί στα παιδιά και να ένιωθαν και εκείνα ότι δεν φταίνε για το χωρισμό μας και ότι η αγάπη μας γι αυτά δεν αλλάζει.

Αλλά το πρώτο πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν δέχεται εκείνος το τέλος της σχέσης μας. Προφανώς το ξεβόλεμα η έξωθεν καλή μαρτυρία οι νέες καταστάσεις τον αποσυντονίζουν και εγώ δεν θέλω να τσακωθώ να του μιλήσω ήρεμα θέλω και να προσπαθήσω να τον κάνω να αποδεχτεί την κατασταση που βιώνουμε τόσα χρόνια και ότι εφτασε το τελος της. Τον τρόπο δεν ξέρω οπως φαίνεται τελικά. Να ξαναμιλήσω ωμα και τελεσιδικα? Να αρχισω ξανα με ήπιο τρόπο και να εχω ισως τις ιδιες αντιδράσεις? Να σηκωθω και να παρω τα παιδια και να φυγω αφου δεν με πιστευει?

[maria77777]

απο αυτα που διαβαζω ειναι μαλλον δυσκολη η καατσταση....εχεις μιλξσει με δικηγορο για διαζυγιο και τα σχετικα?συγγνωμη αν γινομαι αδιακριτη αλλα για να καταλαβω λιγο την ολη θεση του

[Catrin]

Δεν γίνεσαι αδιακριτη φυσικά αφού εγώ είμαι εκείνη που εκθέτω το πρόβλημα μου. Στόχος μου είναι η εκδοση συναινετικού διαζυγίου για να είναι απαλοτερο και για τα παιδιά αλλά και για εμάς. Αλλά για να ξεκινήσει η πρώτη επίσκεψη ανάθεσης σε δικηγόρο πρέπει πρώτα να αντιληφθεί εκείνος ότι όλα αυτά "δεν είναι μόνο στο μυαλό μου" όπως μου είπε και να δωσουμε μαζί την εντολή στον δικηγόρο της εκδοσης συναινετικού διαζυγίου, αφού έχουμε συμφωνήσει τα των επισκέψεων και των οικονομικών.

[μπου-μπουμ]

Κατριν ευχομαι η αποφαση σου να'ναι καλα δομημενη.Θελω να πω ,πως ελπιζω να'χεις κανει ολη την προετοιμασια για τον εαυτο σου πρωτα.

Τωρα σε οτι αφορα τον συζυγο σου,επειδη ξερω πως ειναι να μιλας στον τοιχο,δυστυχως στην περιπτωση που δεν εχει δεχτει το τελος της σχεσης(απορω πως δεν το καταλαβαινει) η λυση συνηθως ειναι δραστικη.π.χ. εμεις αυριο θα φαμε στο καινουριο σπιτι μας!!!Σοκαριστικο,δεν λεω αλλα με την αρνηση καποιου δεν μπορω να τα βγαλω αλλιως περα.

Αληθεια τωρα που το λεω,αναφερεις πως σε ενα μηνα θα παρεις τα παιδια και θα φυγεις.

 

Που θα πας?Εχεις βρει σπιτι?Θα πας σε γονεις?

 

Πως το εχεις οργανωσει?

 

Και τα παιδια ακομα και το μεγαλο που καταλαβαινει περισσοτερα και μπορεις να κουβεντιασεις μαζι του,την προηγουμενη μερα θα το μαθει.

 

Θελω να πω,ο ειδικος πως σου ειπε να το χειριστεις το ζητημα?

 

Προσωπικα θεωρω πως τα παιδια θα πρεπει να'χουν χρονο να επικοινωνησουν με τα νεα δεδομενα.

Να τα επεξεργαστουν στο κεφαλι τους.Και αν το θελεις να εχουν το χρονο να αποχαιρετησουν την τωρινη κατασταση,το σπιτι τους,καποια πραγματα με τα οποια ειναι συνδεδεμενα ισως και κυριως την ιδεα πως ο μπαμπας δεν θα ξυπνησει μαζι τους το επομενο πρωι.

 

Συμφωνω πως θα πρεπει να τους το ανακοινωσετε μαζι,ωστε να καταλαβουν πως δεν παυετε να ειστε οικογενεια απλα θα ζειτε χωριστα.

Φοβαμαι ομως πως ο συζυγος σου δεν ειναι σε θεση να το κανει αυτο.

Εδω δεν ειναι σε θεση ν'αντιληφθει πως η προσωπικη του ζωη τον ξεπερασε πλεον και ειναι μονος.Χωρις συντροφο εννοω.

 

Δεν ξερω,ισως θα χρειαζοταν να μας μιλησεις λιγο περισσοτερο για εκεινον.

[Catrin]

Μπου Μπουμ πολυ σωστές οι ερωτήσεις σου. Ευτυχώς για μενα η περίοδος του τέλους της σχολικής περιόδου συμπίπτει με την μεταβαση μας στο εξοχικό μας (δικό μου σπίτι). Σίγουρα δεν θα το πω την μια μέρα και την άλλη θα φυγω, αλλα αυτό δεν θα παρει ελπιζω πανω απο μια εβδομάδα. Στο διάστημα των καλοκαιρινών διακοπών θα βρω και το σπιτι στο οποιο θα μετακομίσουμε το Σεπτεμβρη σε περιοχή που να ειναι κοντα σε αγαπημένα μου πρόσωπα και οικεια για τα παιδιά.

Ο συζυγος μου καταλαβαινει αλλα δεν αποδεχεται και για αλλη μια φορά φυγοπονει. Όμως μεχρι τωρα εχει δειξει ότι νοιαζεται και αγαπα τα παιδιά του και ελπίζω η λογική να νικήσει το πεισμα του. Δεν εχω σκοπό να τον αποκόψω απο τα παιδιά και ξερει ότι δεν θελω να τον χασουν απο την ζωη τους.

Στο μεγάλο δεν μπορώ να το πω τώρα ούτε να του αρχίσω τώρα συνεδρίες στηριξης γιατί ειναι εν μεσω εξετάσεων και δεν μπορώ να τον ταραξω με πραγματα που περιμενει μεν απευχομενος φανταζομαι, αλλα οταν γινονται πραγματικότητα δεν παυει να ειναι παιδι και θα ταραχθει.

Η ψυχολόγος προσπαθει να με κάνει να βλέπω όλα όσα ειναι πιθανόν να αντιμετωπίσω και εχει δει ότι στα διαδικαστικα με το θεμα παιδιών ωραριου εργασίας σχολειου διακοπών τα εχω σκεφτεί και δρομολογήσει. Δεν ειναι ευκολα τα οικονομικά τα σκεφτομαι ολα πανω μου γιατι δεν ξερω τι θα κανει ως μετρο πιεσης, η κοινωνική πιεση αναποφευκτη η ψυχολογική το ίδιο.... Προσπαθω ένα ενα την φορά και δυναμωνω λιγο γιατι φανταζομαι τα χειροτερα ερχονται γρηγορα...

[μπου-μπουμ]

Κατριν προτιστως πρεπει να σου πω πως η αποφαση σου να χωρισεις και απο στεγης μετα απο 18χρονια ειναι ενα πρωτο μεγαλο βημα που κανεις για σενα την ιδια πρωτα.Ενα βημα οχι στην ελευθερια οπως φαινεται αλλα στην αξιοπρεπεια σου.

Αρα η αρχη εχει γινει.

 

Επειτα το κοινωνικο ειναι το κομματι της υποκρισιας.Κανεις εαν δεν το'χει ζησει δεν μπορει να ξερει πως νιωθει ενας ανθρωπος σε μια νεκρη σχεση.Επομενως δεν χρειαζεται να το αντιμετωπισεις με φοβο.Ελπιζω το περιβαλλον σου να σε καταλαβει και ναμην εχεις προβληματα.Για τους αλλους μην σε νοιαζει.

 

Τα εξοδα ειναι πολλα,ναι.Ομως εφοσον η αποφαση ειναι ειλημενη οποιο και να'ναι το μεσο πιεσης και συνηθως η αρνηση για συμμετοχη στα εξοδα,τιποτα δεν σε γυρνα πισω.

 

Εμενα δεν με γυρισε παντως.

 

Γνωμη μου παρε τον συζυγο σου σε μια γωνια και πεσ'του την αποφαση σου.Να'σαι ξεκαθαρη και αποφασιστικη σε οτι πεις.Ζητα του την συνεργασια του σε οτι αφορα τα παιδια.Δωσ'του λιγο χρονο,λιγες μερες να το σκεφτει και να το χωνεψει.

 

Οι αντιδρασεις των ανθρωπων ειναι παντα διαφορετικες,αναλογα με το επιπεδο ωριμοτητας που εχει ο καθενας.Για το συζυγο σου με αυτα που διαβασα παραπανω διατηρω επιφυλαξεις.Αφησε την σχεση του να του φυγει μεσα απο τα χερια.Ποσο ωριμο ειναι αυτο?

 

Επειτα,κοψε αντιδρασεις!Την σταση του,πως θα κινηθει το επομενο διαστημα.Για να ξερεις τι θα μπορεις να περιμενεις.

 

Επειτα,δεν ξερω τι δουλεια κανεις,αλλα για να ανοιξεις καινουριο σπιτι,χρειαζεσαι τουλαχιστον 2000ε για να κλεισεις ενα καλο σπιτι.Και τουλαχιστον αλλα τοσα,μπα πολλα περισσοτερα για να το επιπλωσεις,εξοπλισεις και για να βρεθουν τα παιδια σε ενα περιβαλλον που δεν θα υστερει απο το υπαρχον .Τουλαχιστον αυτα.Ελπιζω να μην περιμενεις να σε βοηθησει οικονομικα ο συζυγος και να'χεις προνοησει γιαυτα τα εξοδα.

[Catrin]

Αγαπητή μπου μπουμ ναι με κατάλαβες απόλυτα. Η απόφαση μου ειναι θεμα ποιοτητας ζωης.

Ο σύζυγος μου αν και έχει περάσει αυτή τη φάση και φυσικά σε ενα ζευγάρι δεν φταιει μόνο ο ενας, δεν θέλει να κάνει το παραπέρα βήμα. Ηδη του έχω μιλήσει 2 φορές και κάνει σαν να μην εχει ειπωθεί τπτ και αυτό με εξοργίζει.

Σε διάβασα με μεγάλη προσοχή και πρέπει να σου πω ότι ναι τα έχω σκεφτεί τα οικονομικά αυτά. Με βοηθά το γεγονός ότι στο σπίτι που ζούμε τα έπιπλα είναι δικά μου και ευτυχώς έχω μια καλή δουλειά που μπορεί (όπως τα υπολογίζω τώρα) να με στηρίξει.

Δεν ξέρω αν είχες να αντιμετωπίσεις και θέμα παιδιών εσύ αλλα αν είχες θα ήθελα να ακουσω την εμπειρία σου απο τις αντιδρασεις τους.

Σε ευχαριστω για τον χρόνο σου και για τις πολυτιμες ειλικρινα συμβουλες σου

[μπου-μπουμ]

Κατριν εγω δεν ανηκω στην κατηγορια γυναικων που χωρισαν μετα απο χρονια.Εγω ανηκω στην κατηγορια γυναικων που χωρισαν κατα την διαρκεια της εγκυμοσυνης.

Βλεπεις η μικρη μου ηρθε την στιγμη που δεν την περιμενα και την στιγμη που η σχεση μου με τον πατερα της δυστυχως ειχε οριστικα τελειωσει.Και επειδη ξερω πως η παρουσια ενος παιδιου διογκωνει τα θεματα μιας σχεσης και δεν τα εξομαλυνει δεν εκανα πισω στην αποφαση μου αυτη.

Αυτο που θα σου ελεγα ειναι ν'αντιμετωπισεις τα παιδια σου με την ωριμοτητα που τους αξιζει.

Ολα τα παιδια εχουν μια ωριμοτητα που δυστυχως εμεις,οι ενηλικες,δεν διαθετουμε και κατα την γνωμη μου,αντιμετωπιζουν την αληθεια στην πραγματικη διασταση της.Ειναι εντυπωσιακο πως βλεπουν την αληθεια χωρις πολλα-πολλα.

Οποτε ξεκινα με ειλικρινεια στα παιδια σου για οτι επεται.Μιλα τους ακομα και για τους φοβους σου,χωρις να τα τρομαξεις.Και μπες στην διαδικασια να τους πεις ακομα-ακομα και για την δυσκολη περιοδο που θα περασει η σχεση με τον μπαμπα τους,που μπορει να σημαινει πως ισως να'ναι και αρνητικος σε καποια πραγματα μεχρι να αποδεχτει την νεα κατασταση.Και πως με την κατανοηση τους και την υπομονη τους ο μπαμπας θα νοιωσει καλυτερα και θα γινουν τα πραγματα οπως πρεπει.

Αυτα πιστευω για τον χειρισμο του θεματος σε περιπτωση που ο αντρας σου θα'χει αντιδρασεις.

Θα ηρεμησει ομως απο τα ιδια τα παιδια.

Δεν ξερω βεβαια ποσο ωριμα ειναι τα παιδια,γιαυτο μην περιμενεις πολυ για να τους μιλησεις.

Ευθυτητα,ηρεμια,ειλικρινεια,αυτα.

[Catrin]

Μίλησα.... ξανά! Δεν αντεχα άλλο το δεν τρεχει τπτ και τις ερωτήσεις του τύπου πότε θα μαζεψουμε τα χαλιά ή του πότε θα επισκεφτούμε τους ταδε γνωστούς που μετακόμισαν σε καινουριο σπίτι.... Πνίγηκα για άλλη μια φορά και του μίλησα....

Στην αρχή μαλακά, με τρόπο αλλά η αντιμετώπιση για ότι του έλεγα (πραγματα που του ειχα ξαναπει) ηταν εμενα δεν μου τα ειπες ποτέ αυτά!!!! Ακόμα και όταν του θυμισα τις απαντησεις του και παλι τα αρνιόταν! Και τότε εγινα ξεκαθαρα σκληρη και του ειπα πως ακριβως αισθανόμουν και το τι ακριβως θα έκανα και ζητησα την βοήθεια του για τα παιδιά, για να μιλησουμε μαζί και μου είπε οτι αφου εκεινος δεν συμφωνει σε αυτό πως να μιλησουμε μαζί? Ότι εγω δεν ηθελα τον γάμο και εκεινος δεν θελει να συζητησουμε ούτε με τα παιδιά ούτε για τα παιδια....

Μα τετοια αρνηση? Τι αντίδραση ειναι αυτή? και πως αντιμετωπίζεται?

[Skybeam]

Mε το φτωχό μου το μυαλό, τι θα έκανα:

 

1. Θα επιδίωκα να παρουσιάσω τη μετακόμιση σαν "μόνιμες διακοπές" στα παιδιά. Η λήξη της σχολικής χρονιάς βοηθάει. Ρώτα παιδοψυχολόγο για το πώς θα το θέσεις.

 

2. Με τον άντρα σου ΔΕΝ το ξανασυζητάς. Το βράδυ πριν την αποχώρηση τον ενημερώνεις ήρεμα επιδιώκοντας πολιτισμένη συζήτηση. Δεν εξαγριώνεσαι ό,τι και να πει. Κρατάς την ψυχραιμία σου και χαμογελάς.

 

Και μετά φεύγεις! Αυτό!

(το παραπάνω είναι πραγματική τακτική γνωστής, που έφυγε ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, με δύο παιδιά. Περίμενε τη λήξη της σχολικής χρονιάς και παρουσίασε τη μετακόμιση με ενθουσιασμό και ως νέα αρχή -καινούργια δωμάτια των παιδιών κλπ.- Δεν θυμάμαι αν είχε ήδη επιπλώσει το σπίτι πριν βάλει τα παιδιά μέσα. Αν θέλεις, το ρωτάω).

[kardoulini]

kalimera, klasikh periptwsi antrwpou pou den katalabainei kai den anallambanei kamia eythini!!! afou exeis prospathisei kai den katalabainei ti allo na kaneis. kane ayto poy nomizeis oti tha se iremisei kai tha eisai kala. exeis vrei spiti??? ta paidia exoun katalavei tipota??? fovamai min ftasei sta akra kai erxetai na se parakalaei meta. sta paidia prepei na miliseis...kai eidika ston megalo poy katalavainei kalitera wste na se boithisei kai me to mikro. koita den eisai i prwti, thewrw pws an einai ola kala stin zwi sas meta tha ksexastoun grigora kai ta paidia.Sou eyxomai kali epityxia mesa apo thn kardia mou...giati opws kai na einai, einai mia terastia allagi gia olous.

[Catrin]

Κορίτσια σας ευχαριστώ δεν ξέρω τι να κανω...

Σιγουρα με το τέλος των εξετάσεων θα μιλήσω στα παιδιά. Στο μεγάλο με ειλικρινεια γιατι καταλαβαινει και περιμενει αντιμετωπιση τετοια..Αλλά σκέφτομαι μήπως πρέπει να του ξαναπώ ότι λέγοντας να κανονίσουμε για τα παιδιά δεν εννοώ ότι θα τα βλέπει μια ώρα? Ότι εννοούσα αυτό που του είπα ότι πρέπει να υπάρχει μια σταθερή αντιμετώπιση απο τους δυό μας? Εχει μπει πια στο μυαλό μου με αυτά που άκουσα ότι μεταφράζει αλλιώς αυτά που ακούει...

Τι σημαινει ότι εγω δεν συμφωνω? Δεν συμφωνει οκ και?

[spyni]

δεν ξερω τιποτα απο αυτα, αλλα καλο μου κοριτσι βρισκω πολυ ευφυη τα οσα γραφει η skybeam...επισης ειναι ζωτικης σημασιας νομιζω να βρεις δικηγορο και παιδοψυχολογο να σε κατευθυνουν...

[Catrin]

Εδω και 3 μήνες παω σε ψυχολόγο και με συμβουλευει. Δεν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα αλλιώς. Ηλπιζα σε ενα συναινετικό διαζύγιο και ακόμα ελπιζω είναι η αλήθεια σε αυτό.

όΜως οι αντιδράσεις του είναι περίεργες...φυγοπονει όπως είπε και μια φίλη..βρίσκεται αλλου...και τώρα αντιλαμβάνομοαι ότι αυτός ο ψυχρός πόλεμος είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρος...με αποσυντονίζει...

Ναι θα φυγω με τα παιδιά για το εξοχικό και απο εκεί θα βρώ το σπίτι στο οποίο θα μετακομίσουμε...

Τι να πω κορίτσια δεν ξέρω... αυτή την εβδομάδα θα επισκεφτώ μόνη μου και μια δικηγόρο που μου πρότειναν...

Αν κάποια απο εσας έχει χρησιμοποιήσει για τετοια περίπτωση δικηγόρο Αθηνών και έμεινε ευχαριστημένη αν θέλει ας με ενημερώσει σε πμ.

Να ξέρετε ότι σας ευχαριστώ όλες πολύ για τις συμβουλές σας ειναι μεγάλη ανακούφιση να νιώθεις ανθρώπους να νοιαζονται...

[Ellemphriem]

Τι ειναι αυτος ρε? Πω πω.......μου θυμιζει το σοφο ρητο......τρια πουλακια καθονταν....το ενα κοιταζει την ανατολη, το αλλο κοιταζει την δυση το τριτο το καλυτερο κοιταει να σε μαμησει........νομιζω πως ο νυν πρωιν συζυγος σου κοπελα μου ειναι μαλλον το 'τριτο' πουλακι και βρηκε αυτο τον τροπο να σε μαμησει στην ψυχολογια........τι να πω......πω πω......

[Catrin]

Δεν ξέρω πια τι να πω κι εγώ.... Εχει κολλήσει και δεν ξερει πως να αντιδράσει? Περιμένει να γίνουν όλα για να δει τι θα κάνει? Πάλι οι αντιδράσεις ειναι δεν συμβαινει τπτ....ομως ο χρόνος κυλάει....και δεν ξερω τι να απαντησω σε πιθανες ερωτήσεις των παιδιων. Τι να τους πω? Ο πατερας σας δεν το συζητα?

Φουυυυ σκάω κοριτσιααααα!!!!

[smartaki09]

Επιτηδες πιστευω οτι το κανει για να σου σπασει τα νευρα.Βαλε του ενα χρονικο οριο δλδ πεστου ταδε του μηνος θα φυγω.Και μιλα μονη σου στα παιδια χωρις να τον κατηγορησεις,πεστους ο πατερα σας προς το παρον δεν μπορει να σας μιλησει ισως καποια στιγμη στο μελλον.

[Φαίη2010]

Στενοχωριεμαι οταν ακουω για τετοιες καταστασεις...τι να πω;

Ειναι σιγουρα δυσκολο για ολους σας...Απτην αλλη...Αν πηγαινατε σε συμβουλο γαμου; Δεν καταλαβα καλα πιο πανω..αυτο του ζητησες και στο αρνηθηκε;

Σε τετοιες περιπτωσεις ισως θα ηταν καλα αν μιλουσες με τους γονεις του. Δηλ. να τους καλουσες στο σπιτι, μια ωρα που τα παιδια δεν θα ηταν σπιτι και να το συζητουσατε οι 4 σας. Λογικα αυτα θα επρεπε να τα συζηταει το ζευγαρι πρωτα αλλα αν δεν θελει να καταλαβει πως δυστυχως εχουν ληξει τα περιθωρια...Ισως τον πειθανε κιολας οι γονεις του για συμβουλο γαμου;

Παντως να ξερεις...ο χωρισμος δεν ειναι παντοτε λυση. Χωρισε και η αδερφη μου και εκανε 5 χρονια να συνελθει.

 

Να ρωτησω κατι; Τα παιδια θα πρεπει δηλ. να αλλαξουν και σχολεια κτλ; Ή θα ξαναεπιστρεψετε παλι; Γιατι αν ειναι ετσι θα στενοχωρηθει ιδιως ο μεγαλος για τις παρεες του κτλ...γινεται ακομη πιο πολυπλοκο βρε κοριτσι μου.

 

Παντως οπως και να συνεχιστει αυτη η ιστορια σου ευχομαι καλη δυναμη για τα παιδακια σου και οσο το δυνατον πιο λιγα δακρυα γινονται

 

φιλακια

[Catrin]

Δυστυχώς Φαίη μου τώρα πια δεν είμαστε στην διαδικασία του συμβούλου, γιατί σε μένα τουλαχιστον μέσα μου δεν έχει απομείνει τπτ για να προσπαθήσω είμαι νεκρή σε αυτή τη σχέση.....την προσπάθεια που λες την εκανα πριν 5 χρονια και τους γονείς του προσπάθησα να ενεργοποιήσω αλλα το αποτέλεσμα ηταν αυτό που ζω σήμερα... Ισως δεν το εκανα με τον κατάλληλο τρόπο ισως έκανα λάθος κινήσεις αλλά αυτά ειναι θέματα που θα αναλύσω περισσότερο όταν περάσω τους πρωτους σκοπέλους της φυγής….Τώρα προσπαθώ να τον πείσω να μιλήσουμε για τα παιδιά και συνεχώς συναντώ άρνηση και μια είδους «τρέλλα» του δεν συμβαίνει τπτ…οι εξετάσεις τελειώνουν σε λίγες μέρες και ο κύκλος κλείνει…αλλά τώρα στο τελος του είναι που γίνεται συνεχώς και πιο σκληρός….

Ο μεγάλος εχει τις παρέες του εκεί που θα παμε όσο για τον μικρό...δεν ξερω θα δείξει... Το αν αλλάξουν σχολικό περιβάλλον θα εξαρτηθεί απο τις συννενοησεις που θα κανουμε με τον πατέρα τους αν καταφερω δλδ να τις κανω ετσι που αρνειται την κατασταση....

Σε ευχαριστώ για τις ευχές σου!

[Catrin]

Κορίτσια καλημέρα,

 

σήμερα έμαθα κάτι που μου έδειξε ότι όλα ειναι κατευθυνόμενα, εννοώ η αρνηση του για συζήτηση και το εγώ δεν θέλω να χωρίσουμε.... Νομιζα ότι δεν εχει μιλησει με κανεναν και σημερα συνειδητοποιησα ότι μιλα με τους γονείς του....και τον ενθαρρύνουν σε αυτήν την άρνηση γιατι φυσικά δεν θέλουν την διάλυση του γάμου. Φρούδες ελπίδες μου φαίνεται τρεφω για ηπια επίλυση των θεμάτων μας και με εχει πιασει πανικός!!!! Η λογική μου μου λέει να ηρεμήσω αλλα κορίτσια δεν το ελεγχω...

[Φαίη2010]

Για να μιλαει με τους γονεις του σημαινει πως δεν ειναι και τοσο...τρεις λαλουν και δυο χορευουν, εχει συνειδητοποιησει πως το εννοεις αυτο που λες. Το οτι εχει ακομη ελπιδες νομιζω ειναι κατι το φυσιολογικο υστερα απο τοοοοσα χρονια μονιμης σχεσης και εγγαμου βιου.

Ο συμβουλος γαμου (θα το ξαναπω μην βαρας) θα σας βοηθησει αν υπαρχει εστω και κρυμμενη...η ελπιδα να την ξαναβρειτε και αν δεν υπαρχει πουθενα για πουθενα να τα ξαναβρειτε ή να δουλεψετε στην σχεση σας ως ζευγαρι

...θα σας βοηθησει τουλαχιστον να μπορειτε να συζητησετε και να συννενοηθειτε προκειμενου να συνεχισετε να ειστε γονεις, να μπορειτε να μιλατε και να βρειτε μια κοινη λυση για τα παιδια χωρις πολλες φωνες και φασαριες. Ειναι διαφορετικο να υπαρχει καποιος ξενος, πιο αντικειμενικος στην ολη κατασταση. Θα σας βοηθησει και τους δυο, και στο να του μεταφερει του πατερα των παιδιων σου πως εσυ το βλεπεις σαν αδιεξοδο.

Ειναι καπως πιο ηπια λυση απτο να πιασεις την ακομα νυν πεθερα απτο μαλλι.

Η αντιδραση των πεθερικων σου νομιζω ειναι φυσιολογικοτατη. Ποια μανα θελει το παιδι της να χωρισει αν δεν υπαρχει εμφανες προβλημα; Δεν εννοω τωρα πως δεν υπαρχει προβλημα...αλλα σου λεει..τα γνωστα παραδοσιακα...δεν παιζει χαρτια..δεν ξενο...γιατι να τον χωρισεις;

Προσπαθησε να τα δεις λιγο πιο ηρεμα ολα.

Αλλα...πως σκεφτεσαι εσυ; Γιατι δεν θελει αυτος να χωρισει; Γιατι νομιζω πως για να φτιαξεις μια σχεση χρειαζονται δυο και για να την χαλασεις επισης. Ολα τα αλλα ...αφηνουν πληγες

[ladycat]

ναι αλλα εαν καταπιεζετε κ νιωθει παραμελημενη εαν ειναι εκεινος απροσητος προς εκεινη τι να κατσει να κανει με εναν ανθρωπο που δεν νοιαζετε για εκεινην