Ισοζύγιο πληρωμών

[Πάνος Β]

Κάθε άνθρωπος είναι μια πισίνα από νερό με δύο βρύσες. Η μια βρύση βάζει νερό και η άλλη βγάζει. Η πρώτη είναι η ενέργεια που χρειαζόμαστε σαν άνθρωποι για να ανταπεξέλθουμε στην μέρα μας, το φαΐ μας, οι συναισθηματικές μας ανάγκες, ο χώρος για τον εαυτό μας. Η δεύτερη είναι όλα όσα δίνουμε στους άλλους, η προσοχή μας, η εργασία μας, η φροντίδα μας. Η δουλειά μας, σαν διαχειριστές του εαυτού μας, είναι να κρατάμε την πισίνα γεμάτη. Τα παιδιά μας, για παράδειγμα, το κάνουν αυτό πολύ καλά. Εμείς οι ενήλικες όμως επεμβαίνουμε στην βασική διαδικασία αυτοσυντήρησης με αποτέλεσμα να αλλάζουμε την στάθμη του νερού μας.

 

Ας έρθουμε όμως τώρα στις αφοσιωμένες μητέρες, ορισμένες από τις οποίες δίνουν τόσα πολλά, που με τον καιρό η στάθμη τους κατεβαίνει. Αυτό σημαίνει ότι το νερό που βγαίνει είναι περισσότερο από αυτό που μπαίνει. Η ανισορροπία αυτή είναι πολύ κακή για το σύστημα της μαμάς. Όσο λιγότερο νερό έχει, όσο χαμηλότερη η στάθμη, τόσο πιο κουρασμένη, ανίκανη, άδεια αισθάνεται. Το νερό μας είναι η ενέργεια ζωής μας. Υπάρχει λόγος που η πισίνα μας είναι γεμάτη. Αν στην ζωή μας κάποια φορά συμβεί το αναπάντεχο, το εκπληκτικό, από εκεί θα κάνουμε ανάληψη. Η στάθμη δεν μπορεί να αδειάζει από την καθημερινότητα μας. Δεν πρέπει. Γιατί αν αδειάζει, τότε σπαταλάμε ένα κεφάλαιο που μαζεύεται πολύ δύσκολα. Επίσης, αν το νερό αδειάσει τελείως, τότε η ζωή μας αδειάζει και συνήθως τραγικά γεγονότα μέσα στο ζευγάρι και την οικογένεια σηματοδοτούν την έλλειψη του νερού μας.

 

Τα παραπάνω ισχύουν σε κάθε άνθρωπο, μητέρα, πατέρα, παιδί. Το παιδί βέβαια την γλιτώνει μιας και η ζωή δεν απαιτεί τόσα πολλά από αυτό. Ο ενήλικας είναι συνήθως αυτός που σκύβει κάτω από το βάρος των ευθυνών. Έτσι, σε πολλά ζευγάρια βλέπεις το εξής φαινόμενο. Η νεαρή μητέρα, μετά από μια ολόκληρη μέρα με παιδιά και υποχρεώσεις, περιμένει πως και τι τον άντρα της να της φτιάξει ένα καφέ, να της πει μια κουβέντα, να την κάνει να νιώσει γυναίκα. Ο άντρας, μετά από μια κουραστική μέρα στο γραφείο ή με ότι άλλο καταπιάνεται, περιμένει πως και τι να ξεκουραστεί, να μιλήσει με την γυναίκα του, να νιώσει άντρας. Και στους δύο, η βρύση που βγάζει το νερό τρέχει πιο πολύ από αυτήν που βάζει. Και οι δύο αδειάζουν την πισίνα τους. Λογικά λοιπόν, μόλις βλέπουν ο ένας τον άλλον ζητάνε νερό. Όμως νερό δεν έχουν να δώσουν. «Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» λέει η παροιμία.

 

Γιʼ αυτό κάθε άνθρωπος, άντρας ή γυναίκα, θα πρέπει να προσέχει το ισοζύγιο των πληρωμών του. Πληρωτέοι λογαριασμοί και εισπρακτέοι λογαριασμοί. Τι παίρνω σαν άνθρωπος, σαν προσωπικότητα, σαν άντρας / γυναίκα; Τι δίνω; Τι λέει ο ισολογισμός της ημέρας μου; Συμφωνούν τα ποσά; Γιατί αν δεν συμφωνούν, τότε η εταιρία μου είναι ευάλωτη στον ανταγωνισμό, στην αγορά. Αν ο άντρας σας ξενοκοιτάει, δεν είναι επειδή αποφάσισε ότι θέλει να σας αλλάξει με ένα καλύτερο μοντέλο. Αν εσείς φλερτάρετε με τον συνάδελφο, το γείτονα, τον φίλο, δεν είναι επειδή κάνατε ένα μεγάλο λάθος στην ζωή σας και το αναγνωρίζετε τώρα. Απλά, αφήσατε τον εαυτό σας ακάλυπτο σε ξένες επιρροές. Δώσατε τόσα πολλά και δημιουργήσατε συναισθηματικά κενά στην ζωή σας.

 

Σαν καλοί / καλές μάνατζερ λοιπόν, προγραμματίστε σωστά το ισοζύγιο πληρωμών. Πληρωτέοι λογαριασμοί και εισπρακτέοι λογαριασμοί. Ένα κεφάλαιο στην τράπεζα κι εμείς να ζούμε από τους τόκους του. Μια πισίνα γεμάτη και οι βρύσες μας σε ισορροπία.

 

Και καλά μυαλά

[Ellemphriem]

Υπεροχα τα λες και εδω ειμαι να κανουμε κουβεντουλα οπως συνηθως με ολους σας. Και θετω εγω το ερωτημα. Αυτο που περιεγραψες πρακτικα γινεται ειδικα τα πρωτα χρονια του παιδιου? Και 'αν' γινεται στο ποσοστο που γινεται το οποιο δεν ειναι 100% γεματη πισινα, ειναι αρκετο το 'ποσοστο' στο οποιο γεμιζει? Και ειναι αυτο αρκετη αιτια ο αλλος να ξενοκοιταξει? 'η το 'ξενοκοιταγμα' εχει βασεις αλλου και απλα η αδεια πισινα ειναι κλοτσια που το σπρωχνει για να παρει μπροστα? Ερωτηματα θετω. Θα τα απαντησω και εγω οπως θα προχωραει η συζητηση.

[marandnik]

Βασικά, αυτό που λέει ο Πάνος είναι μια παγκόσμια αλήθεια που ίσχυε από την αρχή του κόσμου: Όταν το πισινοϊσοζύγιο της συζύγου πέφτει, τότε ο σύζυγος στρέφεται σε άλλη γυναίκα, της οποίας το πισινοϊσοζύγιο στέκεται ακόμα ψηλότερα.

 

Γι' αυτό κορίτσια, τα πισινοϊσοζύγια και τα μάτια σας.

[marmar]

Μήπως τελικά το παιδί δεν την γλυτώνει;;;; Μήπως ότι παίρνουμε σαν παιδιά πρέπει να το δώσουμε σαν ενήλικες;;; Γιατί αν είναι όπως τα λές παραπάνω η πισίνα μας σαν παιδιά δεν πάει καλά............βλέπω να ξεχειλίζει!!!!! Βλέπω να πνιγόμαστε......Μήπως τελικά δεν είναι η κάθε μέρα που πρέπει να ισορροπήσουμε αλλά όλη μας η ζωή;;;; Και τι έχεις να πείς γι'αυτούς που μιά ζωή παίρνουν και γι' αυτούς που μια ζωή δίνουν;;;; Γιατί εγώ προσωπικά ξέρω πολλές τέτοιες περιπτώσεις!!! Και μια χαρα τους βλέπω, ειδικά αυτους που παίρνουν, αλλά και αυτούς που έχουν μάθει να δίνουν! Μάλλον δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα!!!

[georgiamami]

Καλησπερα σας.

Πανο, μου αρεσε πολυ το παραδειγμα με τις βρυσες και θα συμφωνησω απολυτα. Το αλλο με τα ισοζυγια δε μου αρεσε γιατι μου θυμιζει οικονομικες συναλλαγες. (Εγω χρησιμοποιουσα στη ζωη μου το παραδειγμα με τις επαναφορτιζομενες μπαταριες αυτοκινητου).

 

Πιστευω οτι οι περισσοτερες μανουλες κανουμε το ιδιο λαθος. Στην αρχη ειμαστε υπερβολικα δοτικες, δεν κανουμε πραγματα για τον εαυτο μας ειτε γιατι δεν εχουμε επιλογη ειτε γιατι δε θελουμε να αφησουμε το νεογενητο βλασταρι μας σε αλλους.Νιωθουμε τυψεις, ενοχες αν κλεψουμε λιγο χρονο για να πιουμε ενα καφεδακι με φιλες ή παμε για ψωνια αφηνοντας το μωρο οπου μπορουμε. Κι ερχεται η στιγμη που τα αποθεματα λιγοστευουν και τοτε μας πιανει πανικος, γκρινιαζουμε, απαιτουμε, θυμωνουμε και μας φταινε ολοι και ολα. Και το ριχνουμε ... στις λιχουδιες. Και πολυ αργοτερα συνειδητοποιουμε οτι τελικα δεν μας εφταιγε κανενας και τιποτα παρα μονο ο εαυτος μας που δεν φροντισε "να γεμιζει εγκαιρα την πισινα".

 

Τον τροπο, το χρονο και τη διαθεση μπορουμε να τα βρουμε αρκει να το αποφασισουμε.

[Πάνος Β]

καλησπέρα,

 

Γεωργία συμφωνώ μαζί σου. Κι εμένα τελικά μ' αρέσει καλύτερα η πισίνα. Ωραίος και ο δικός σου παραλληλισμός με την μπαταρία αυτοκινήτου. Πες μου, πως τα πας εσύ στο θέμα αυτό;

 

Ελέμφριεμ,

 

Αυτο που περιεγραψες πρακτικα γινεται ειδικα τα πρωτα χρονια του παιδιου?

 

Πάντα γίνεται σε όποιο επίπεδο ή ηλικία αν το κοιτάξεις: στην δουλειά, στις σχέσεις, στην κοινωνία κ.λπ. Απλά στην ζωή ενός νέου γονιού είναι πολύ πιο έντονο γιατί η κατάσταση η ίδια είναι έντονη. Η νέα ζωή έρχεται στο σπιτικό απόλυτα εξαρτημένη, με αποτέλεσμα να απορροφά ένα τεράστιο μέρος του χρόνου και της ενέργειας των ενηλίκων που υποστηρίζουν την ζωή αυτή.

 

Από εκεί και πέρα, η διαχείριση της στάθμης της πισίνας είναι και ίδιον του χαρακτήρα του ανθρώπου. Κάποιοι άνθρωποι είναι σοφοί διαχειριστές και κάποιοι παρασύρονται. Αν παρατηρήσεις στην ζωή υπάρχουν άνθρωποι που όταν τους ζητήσεις κάτι, μετράν τα λόγια τους. Την ώρα της πράξης όμως θα κάνουν τουλάχιστον όσα είπαν, ίσως και περισσότερα. Από την άλλη μεριά υπάρχουν άνθρωποι που θα σου υποσχεθούν όλο τον κόσμο. Την ώρα της πράξης όμως θα ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν στο ύψος των λόγων τους κι έτσι πράττουν πολύ λιγότερα.

 

Η διαχείριση της πισίνας δεν διαφέρει πολύ από αυτό. Ορισμένοι, από την καλή τους την καρδιά κατά κανόνα, σπεύδουν να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν, χωρίς να σκεφτούν την μεγαλύτερη εικόνα, τι άλλες υποχρεώσεις έχουν στην ζωή τους. Άλλοι πάλι, ελέγχουν εξονυχιστικά τι άλλο μπορεί να τους φυλάει η μέρα τους και ρυθμίζουν το δούναι ανάλογα. Όπως πάντα, η ισορροπία είναι μοναδική για τον κάθε άνθρωπο και βρίσκεται κάπου ανάμεσα.

 

Και 'αν' γινεται στο ποσοστο που γινεται το οποιο δεν ειναι 100% γεματη πισινα, ειναι αρκετο το 'ποσοστο' στο οποιο γεμιζει?

 

Δεν κατάλαβα την ερώτηση. ίσως πάλι να την απάντησα χωρίς να το καταλάβω

 

Και ειναι αυτο αρκετη αιτια ο αλλος να ξενοκοιταξει? 'η το 'ξενοκοιταγμα' εχει βασεις αλλου και απλα η αδεια πισινα ειναι κλοτσια που το σπρωχνει για να παρει μπροστα?

 

όταν αδειάζει η πισίνα μας, αυτό σημαίνει ότι έχουμε λιγότερο διαθέσιμο νερό για να προσφέρουμε στην ζωή μας. Είμαστε κουρασμένοι, η διάθεση μας αλλάζει συχνά ή είναι αρνητική για μεγάλα διαστήματα. Όταν απαιτείται να δώσουμε από το νερό μας είμαστε φειδωλοί σαν τον χρεωμένο τραπεζίτη.

 

Όλα αυτά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα στο περιβάλλον μας που δεν βοηθάει. Αν τώρα και το έτερον ήμισυ υποφέρει από παρόμοια συμπτώματα, τότε αρχίζουν οι παρεξηγήσεις, οι θυμοί, οι αποστάσεις. Αν αυτό γίνεται για μεγάλο διάστημα, μήνες ή και χρόνια, δημιουργεί συναισθηματικές ανάγκες μέσα μας. Οι ίδιες αυτές ανάγκες οι οποίες καλύφθηκαν όταν γνωρίσαμε τον σύντροφο της ζωής μας, όπως και από την γενικότερη πραγματικότητα μας, τώρα...αποκαλύπτονται. Διότι ένας άνθρωπος έχει ανάγκες, πολλές ανάγκες. Και οι ανάγκες καθορίζουν ένα μεγαλύτερο από όσο θα θέλαμε μέρος της ζωής μας.

 

Από την άλλη μεριά, μια ανάγκη αργά ή γρήγορα θα καλέσει το ...μπάλωμα της. Μια ανάγκη υπάρχει μονάχα για να καλυφθεί. Όσο δεν καλύπτεται μας στεναχωρεί, μας ταλαιπωρεί, μας υπενθυμίζει την ύπαρξη της. Όταν μια γυναίκα ξενοκοιτάει, είναι επειδή θέλει να νιώσει ορισμένα πράγματα που έπαψε να νιώθει εδώ και καιρό. Η ανάγκη της να νιώσει όμορφη, έξυπνη, γυναίκα την οδηγεί να ταυτίζεται με άτομα άσχετα, από το γραφείο, την γειτονιά, τον κοινωνικό της κύκλο.

 

Μέχρις εδώ, το ξενοκοίταγμα δεν σημαίνει πολλά. Το μόνο που σημαίνει είναι ένας συναγερμός. Η γυναίκα (ή ο άντρας) θα πρέπει να αφυπνιστεί σχετικά με την σχέση ζωής του. Να δει την ανάγκη πίσω από το ξενοκοίταγμα και να βρει γιατί δεν καλύπτεται πλέον. Διότι κάποτε η ανάγκη του ανακουφιζόταν (αν όχι, τότε η συζήτηση είναι πολύ διαφορετική). Συνεπώς κάτι συνέβει και η ανάγκη του σαν ανθρωπος, σαν χαρακτήρας, σαν ρόλος, δεν καλύπτεται, δεν βρίσκει το ταίρι της.

 

Για να το πούμε λοιπόν πιο απλά, το ξενοκοίταγμα δεν έχει άμεση σχέση με την πισίνα μας. Έχει όμως έμμεση. Είχες γράψει σε κάποιο άλλο τόπικ,αν δεν απατώμαι, ότι είσαι πολύ κουρασμένη να κάνεις πράγματα με τον άντρα σου. Αυτό δεν είναι καλό. Αφήνεις την σχέση σου ακάλυπτη. Αφήνεις τις ανάγκες σας να υπερισχύσουν. Η Γεωργία έχει πολύ δίκιο γιατί το έχει ζήσει το δίκιο της. Τα παιδιά έρχονται για να φύγουν. Το ζευγάρι μένει. Το ζευγάρι είναι η βασικότερη μονάδα της κοινωνίας μας, είναι το τούβλο πάνω στο οποίο όλα χτίζονται. Μην αφήνεις το σαράκι και άλλα μικρόβια να το κατατρώνε.

 

Τεσπα (δεν τσιγκουνεύομαι τόσες παραγράφους αλλά βιάζομαι στο "τελος πάντων" ), αυτά προς το παρόν. Καλή δύναμη σε όλους

 

Πάνος

[GEOELI]

Και οταν εχεις κανει παρα πολλες προσπαθειες για να δώσεις στον συντροφο σου να καταλάβει τι ειναι αυτό που θελεις να παρεις και δεν το παιρνεις ???? Τότε τι γινεται ? Το κουράγιο και η υπομονή εξαντλειται, κι εσυ το μονο που ζητας ειναι κατανόηση και τρυφερότητα και ειναι τα μονα που δεν παιρνεις. Κατα τα άλλα εχεις ενα "καλο" συντροφο που σου δίνεται, δεν σου δινει ομως τα βασικά για σενα. Και η πισινα αδειάζει ....

[georgiamami]

Πριν 22 χρονια που παντρευτηκα, ημουν ανοργανωτη σε οτι αφορα τη διαχειριση της σχεσης μου γιατι πολυ απλα δεν ηξερα. Ηρθαν τα παιδια, ηρθαν οι απαιτησεις και οι υποχρεωσεις, οι δυσκολιες, αρρωστησαν οι γονεις, εφυγαν απο τη ζωη, μεγαλωσαν τα παιδια μου και τωρα κανοντας απολογισμο των πεπραγμενων και μη, εντοπιζα τα λαθη μου, τις υπερβολες μου, τα κενα μου.

Αυτο που θα συμβουλευα τα νεα ζευγαρια, με οσο μου επιτρεπεται, θα ηταν το εξης. Παντρευτειτε, και κανετε καθε φορα ενα ενα βημα. Μην θελετε να τα εχετε ολα απο την πρωτη μερα ή χρονο. Βαλτε μακροπροθεσμους στοχους, περαν του μεγαλωματος των παιδιων. Κοινους και ατομικους στοχους.

Για το πιο κοντινο μελλον και για την καθημερινοτητα, ενταξτε στο προγραμμα σας, πραγματα που θελετε να κανετε γιατι σας ευχαριστουν, γιατι σας γεμιζουν τις μπαταριες. Μην αφηνετε ανικανοποιητες απλες μικρες επιθυμιες γιατι αυτες ειναι που θα σας κρατησουν δυνατους οταν χρειαστειτε ενεργεια και διαθεση. Και στη ζωη πολλα ανατρεπονται και πολλα ερχονται οταν δεν τα περιμενουμε. Οποτε, δεν μας φταει κανεις αν εμεις δεν εχουμε φροντισει να εχουμε αποθεματα.

Δεν ξερω αν γινομαι σαφης μεσα απο τον γραπτο και συντομο λογο μου.

Και, εν συντομια θα σου πω Πανο, οτι αν μπορουσα να αλλαξω το παρελθον μου, θα φροντιζα να κανω περισσοτερα πραγματα για μενα απο το να υπαρχω συνεχως και παντα για να προσφερω στους αλλους.......

Τωρα ειμαι ΟΚ.

[georgiamami]

Και οταν εχεις κανει παρα πολλες προσπαθειες για να δώσεις στον συντροφο σου να καταλάβει τι ειναι αυτό που θελεις να παρεις και δεν το παιρνεις ???? Τότε τι γινεται ? Το κουράγιο και η υπομονή εξαντλειται, κι εσυ το μονο που ζητας ειναι κατανόηση και τρυφερότητα και ειναι τα μονα που δεν παιρνεις. Κατα τα άλλα εχεις ενα "καλο" συντροφο που σου δίνεται, δεν σου δινει ομως τα βασικά για σενα. Και η πισινα αδειάζει ....

 

Ξερεις, μερικες φορες πρεπει να αποδεχτουμε πως ο "αλλος" δεν ειναι σαν κι εμας. Μεγαλωσε διαφορετικα και εχει αλλα βιωματα. Αρα και αλλο τροπο αντιληψης. Δε νομιζω πως δεν καταλαβαινει. Απλα δεν μπορει να αξιολογησει τη σημασια που εχει αυτο για σενα. Και για εκεινον κατι θα ειναι πολυ σημαντηκο ενω για σενα το ιδιο πραγμα μπορει να περνα απαρατηρητο. Σκεψου και αυτην την εκδοχη.

Γενικοτερα αποδεξου οτι το ζευγαρι αποτελειται απο δυο διαφορετικες οντοτητες που ομως ενωμενες, κανουν ενα δυνατο ντουετο που αυτο με τη σειρα του θα κανει ενα-δυο ή και περισσοτερα διαφορετικα παιδια που το καθενα αν και αναθρεμενα στο ιδιο περιβαλλον θα εχουν εμφανεις διαφορες μεταξυ τους.

Μην ταλαιπωρεις το ειναι σου με τετοιου ειδους ερωτησεις. Αγαπα τον γι' αυτο που ειναι και δωσε του αυτα που εσυ μπορεις να του δωσεις. Ολα τα αλλα αφησε τα να ερθουν μονα τους. Απλα δεξου τα. Θα δεις ποσο καλυτερα θα νιωσεις.

Συγνωμη αν εκανα καπου λαθος.

[πιγκουινακι]

καλησπερα σε όλους και όλες !

πολυ ενδιαφερον θεμα και πανο θα σε ευχαριστησω αλλη μια φορα για τα ωραια σου!

 

συμφωνω γενικοτερα με την οπτικη γωνια απο την όποια προσεγγιζετε το θεμα έχω όμως να προσθεσω καποια πραγματα

 

1.σωστα τα περι ισοζυγιου ωστοσο υπαρχουν στη ζωή μας και περιοδοι ''εκτακτου αναγκης'' όπως τις ονομαζω.Τετοιες ειναι η γεννηση και τα 2-3 πρωτα χρονια των παιδιων, η προετοιμασια για σοβαρες εξετασεις-σπουδες,

μεγαλα επαγγελματικα ανοιγματα κ.τ.λ Σε αυτες τις περιπτωσεις ειναι λογικο να δινουμε περισσοτερο απο οσο παιρνουμε και κατα τη γνωμη μου ειναι μεγαλη μαγκια να μπορουμε να αντεχουμε στα δυσκολα!το αισθανομαι τοσο απλα όσο το λεω,χωρις πολλη αναλυση ''ειμαι σε μια απαιτητικη φαση,τα δινω όλα για να δημιουργησω αυτο που θελω,κανω υπομονη γιατι ξερω ότι δε θα ειναι παντα έτσι!ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ!

 

τι γινεται όμως όταν παρατραβαει το σκοινι,όταν η δυσκολη φαση μοιαζει να έχει γινει μονιμη κατασταση?και για να εστιασω στο θεμα παιδι,τι γινεται οταν περνανε τα πρωτα όντως πολυ απαιτητικα χρονια και η μαμα συνεχιζει

να εξαντλειται υπερβολικα ή να έχει γινει μονο μαμα και νοικοκυρα έχοντας απωλεσει όλους τους αλλους ρολους της ως γυναικα,συντροφος,ερωμενη,φιλη, εξελισσομενη προσωπικοτητα?

 

τα πραγματα μπορει να περοπλεκονται

μπορει η γυναικα -χωρις να το εχει πιθανως συνειδητοποιησει- να χρησιμοποιει την υπερβολικη εστιαση στα μητρικα καθηκοντα για να

αποφυγει δυσκολιες στη σχεση με τον αντρα της π.χΜπορει να εχει παψει να της αρεσει, μπορει να αισθανεται ότι η σχεση εχει κανει τον κυκλο της και δε μπορει να την αναστησει με το ζορι αλλα αυτα ειναι πραγματα που πονανε,οποτε καλυτερα να μην προλαβαινει προς το παρον...και μια και που λεω για αυτο μου φαινεται καπως απλοικα αισιοδοξη η αποψη ότι σε ενα ζευγαρι αν διαθετει χρονο ο ενας για τον αλλο λυθηκαν όλα τα προβληματα.Δυστυχως μπορει (όσα χρονια κι αν ειμαστε με το συντροφο και οσο κι αν κανουμε πραγματα μαζι) καποια στιγμη να δουμε πως δεν μας καλυπτει πια ή εμεις αυτον...

 

επειτα η γυναικα μπορει να το παρακανει με το νοικοκυριο και την προσηλωση στα παιδια απο ενοχες.σαν ενα παραδειγμα ειχα γνωρισει καποτε σε ένα κεντρο παιδοψυχικης υγειινης μια απλη νεα γυναικα απο την αλβανια που πιστευε πως εξαιτιας καποιων φαρμακων που ειχε παρει στην εγκυμοσυνη το παιδι της ειχε απο μικρο διαταραγμενη ψυχικη υγεια.

Δεν της εφτανε που καθαριζε τοσα ξενα σπιτια ,στο δικο της καθαριζε για να ειναι τα παιδια στα καθαρα δυο φορες τη μερα,τους ζυμωνε ψωμι ,τους σιδερωνε μεχρι και τις καλτσες.Αισθανθηκα οτι ετσι ''εξαγοραζε'' τις ενοχες της για το κακο που πιστευε ότι έιχε κανει

 

μπορει σε καποια γυναικα να φταινε και λανθασμενες αντιληψεις που εχει ενστερνιστει

για παραδειγμα οτι ολα πρεπει να ειναι παντα τελεια.Εαν το σπιτι πρεπει να σφουγγαριζεται καθε μερα,η κουζινα παντα να λαμπει,τα ρουχα των παιδιων να ειναι παντα με τσακιση, να τα κανω μπανιο απαραιτητως καθε μερα (και το χειμωνα),εαν φιλοδοξω ταυτοχρονως να δουλευω ,να θηλαζω ,να φτιαχνω δυσκολα φαγητα και γλυκα ε συγγνωμη τοτε δε χωραει στο χρονο μου ουτε ο συζυγος ουτε ο εαυτος μου!ρεαλιστικα! εκτος και αν ειμαι η σουπεργουμαν και κοψω εντελως τον υπνο!

 

αλλη λανθασμενη κατα την αποψη μου παντα αντιληψη ειναι πως για να ειναι καποια καλη μητερα πρεπει να ειναι απανω καταπανω στα παιδια 24 ώρες το 24ωρο φοβουμενη να βαλει σιγα σιγα και καποια ορια.θυμαμαι μια καλη μου φιλη που ειχε χασει για χρονια εντελως τον υπνο της καθως τα παιδια της ξυπνουσαν καθε τρεις και λιγο(δε μιλαω για βρεφακια)μια για την πιπιλα ,μια για αγκαλια, μια για νερο και παει λεγονταςΠτωματα μετα όλη μερα και αυτη και ο αντρας της,Και αφου χρυσοπληρωσε μια παιδοψυχολογο ακουσε ότι πρεπει να τους φωναζει γλυκα απο το κρεβατι της οτι η νυχτα ειναι για να κοιμομαστε και να μην πηγαινει εκτος και αν αισθανεται οτι ειναι πραγματικα πολυ αναστατωμενα!ή μια αλλη γνωστη μου που ένα που δε με εβρισε που αγορασα παρκο γιατι λεει φυλακιζω το παιδι(οταν ηταν απο 6 μηνων ως 1.5 χρονων το ειχα)Γιατι

όμως , αφου ποτε δεν έκανα καταχρηση,απλως με βοηθουσε ένα τεταρτο το πρωι και ενα το απογευμα να χαλαρωσω και να κανω κατι για μενα ωστε να μη γινω μια τσιτωμενη στριγγλα σαν τη γνωστη μου ..εγω δε θεωρω ότι εκανα κατι κακο..

 

μπορει να λειπει το know how

μπορει δηλαδη η γυναικα να θελει πραγματικα να βρει χρονο για να δωσει ''νερο'' στο συντροφο και στην δικη της πισινα(!)αλλα να μην μπορει να τα οργανωσει και να ξεφοβηθει καποια πραγματα.Εαν θελετε να οδηγηθει προς τα εκει η συζητηση, μπορω να πω καποιες ιδεες πανω σε αυτο γιατι ειναι ενα θεμα που με εχει απασχολησει πολυ και δεν τα εχω καταφερει κι ασχημα!

[GEOELI]

Ξερεις, μερικες φορες πρεπει να αποδεχτουμε πως ο "αλλος" δεν ειναι σαν κι εμας. Μεγαλωσε διαφορετικα και εχει αλλα βιωματα. Αρα και αλλο τροπο αντιληψης. Δε νομιζω πως δεν καταλαβαινει. Απλα δεν μπορει να αξιολογησει τη σημασια που εχει αυτο για σενα. Και για εκεινον κατι θα ειναι πολυ σημαντηκο ενω για σενα το ιδιο πραγμα μπορει να περνα απαρατηρητο. Σκεψου και αυτην την εκδοχη.

Γενικοτερα αποδεξου οτι το ζευγαρι αποτελειται απο δυο διαφορετικες οντοτητες που ομως ενωμενες, κανουν ενα δυνατο ντουετο που αυτο με τη σειρα του θα κανει ενα-δυο ή και περισσοτερα διαφορετικα παιδια που το καθενα αν και αναθρεμενα στο ιδιο περιβαλλον θα εχουν εμφανεις διαφορες μεταξυ τους.

Μην ταλαιπωρεις το ειναι σου με τετοιου ειδους ερωτησεις. Αγαπα τον γι' αυτο που ειναι και δωσε του αυτα που εσυ μπορεις να του δωσεις. Ολα τα αλλα αφησε τα να ερθουν μονα τους. Απλα δεξου τα. Θα δεις ποσο καλυτερα θα νιωσεις.

Συγνωμη αν εκανα καπου λαθος.

 

Εχεις απόλυτο δικιο και εστιάζεις ακριβως στο προβλημα. Γιατι είμαστε 2 ανθρωποι εντελως διαφορετικοί και μεγαλωμενοι πολυ διαφορετικα. Εγω πηρα αμεριστη φροντιδα και προσοχη από τους δικούς μου και παιρνω ακομα και σημερα. Δυστυχως οι σχεσεις του αντρα μου με τους δικους του ηταν και ειναι ακόμα και σημερα πολυ τυπικες. Γι'αυτο και οι προτεραιότητες μας απεναντι στα παιδια μας ειναι διαφορετικές. Και δεν μπορει να το καταλαβει παντα αυτό γιατι δεν μεγαλωσε έτσι. Ελα ομως που εγω πρεπει πολλες φορες να "καλυψω" αναγκες των παιδιων μας - συναισθηματικές εννοω - που θα επρεπε να τις "καλυπτει" ο μπαμπας. Και αυτό κυριως γιατι νοιωθω ότι πρεπει να τα δωσουμε ολα στα παιδιά μας. Σε λιγα χρονια τα παιδια θα φυγουν από την αγκαλια μας και τοτε θα ειναι αργα για να αναπληρωσουμε τα κενα για τα οποια μετανοιώσαμε.

Και βεβαια - οπως μου προτεινεις κι εσυ - τον δεχομαι οπως ειναι, αλλα από την άλλη τον λυπάμαι που δεν μπορει να "δώσει πολλα" καταρχην στα παιδια και επειτα σε μένα. Και ειναι και φορες που στεναχωριεμαι απιστευτα γιατι περιμενα περισσοτερα απο έναν άνθρωπο που αγαπησα τρελλα και ζουμε μαζι σχεδον εικοσι χρονια τωρα.

[georgiamami]

GEOELI[/b];1575435]Εχεις απόλυτο δικιο και εστιάζεις ακριβως στο προβλημα. Γιατι είμαστε 2 ανθρωποι εντελως διαφορετικοί και μεγαλωμενοι πολυ διαφορετικα. Εγω πηρα αμεριστη φροντιδα και προσοχη από τους δικούς μου και παιρνω ακομα και σημερα. Δυστυχως οι σχεσεις του αντρα μου με τους δικους του ηταν και ειναι ακόμα και σημερα πολυ τυπικες. Γι'αυτο και οι προτεραιότητες μας απεναντι στα παιδια μας ειναι διαφορετικές. Και δεν μπορει να το καταλαβει παντα αυτό γιατι δεν μεγαλωσε έτσι. Ελα ομως που εγω πρεπει πολλες φορες να "καλυψω" αναγκες των παιδιων μας - συναισθηματικές εννοω - που θα επρεπε να τις "καλυπτει" ο μπαμπας. Και αυτό κυριως γιατι νοιωθω ότι πρεπει να τα δωσουμε ολα στα παιδιά μας. Σε λιγα χρονια τα παιδια θα φυγουν από την αγκαλια μας και τοτε θα ειναι αργα για να αναπληρωσουμε τα κενα για τα οποια μετανοιώσαμε.

Και βεβαια - οπως μου προτεινεις κι εσυ - τον δεχομαι οπως ειναι, αλλα από την άλλη τον λυπάμαι που δεν μπορει να "δώσει πολλα" καταρχην στα παιδια και επειτα σε μένα. Και ειναι και φορες που στεναχωριεμαι απιστευτα γιατι περιμενα περισσοτερα απο έναν άνθρωπο που αγαπησα τρελλα και ζουμε μαζι σχεδον εικοσι χρονια τωρα.

 

Σαν να διαβαζω εμενα. Ιδια περιπτωση. Αργησα αλλα αποδεχτηκα τη διαφορετικοτητα μας και ανελαβα μονο τις δικες μου ευθυνες στο θεμα. Εκεινος ας προσφερει οσο ξερει και οσο μπορει. Δεν μπορω να τον αλλαξω. Για χρονια ολοκληρα, ξαγρυπνουσα για να λεω και να καθοδηγω σχετικα γιατι κατανοουσα οτι τοσα πηρε, τοσα ηξερε να δωσει. Οταν καταλαβα πως δεν ειναι ετσι, και οτι πολυ απλα τοσα ειχε να δωσει, ηρεμησα, επαψα να θυμωνω και δεν δημιουργω εντασεις. Τα παιδια καταλαβαινουν τον εναν και τον αλλο γονιο, μας αποδεχονται για αυτο που ειμαστε ο καθενας και τους συμβουλευω να "κληρονομησουν" οσο αυτο ειναι εφικτο, απο τον καθε γονεα τα θετικα και να πλασουν τον δικο τους χαρακτηρα προς οφελος των δικων τους αυριανων παιδιων.

 

"Αγαπα τον ανθρωπο σου γι' αυτο που ειναι και μη ζητας να γινει αυτο που εσυ θελεις να ειναι."

 

VIviKK, ανοιξες πολλα σημαντικα μετωπα και δεν εχω χρονο να απαντησω. Ισως αργοτερα. Εκτος απο αυτο.

<<τι γινεται όμως όταν παρατραβαει το σκοινι,όταν η δυσκολη φαση μοιαζει να έχει γινει μονιμη κατασταση?και για να εστιασω στο θεμα παιδι,τι γινεται οταν περνανε τα πρωτα όντως πολυ απαιτητικα χρονια και η μαμα συνεχιζει

να εξαντλειται υπερβολικα ή να έχει γινει μονο μαμα και νοικοκυρα έχοντας απωλεσει όλους τους αλλους ρολους της ως γυναικα,συντροφος,ερωμενη,φιλη, εξελισσομενη προσωπικοτητα?>>

 

Για πολλα χρονια, πριν τελειωσει καλα καλα η μια φαση οπως λες, εμπαινα σε αλλη. Δεν προλαβαινα "να αναπνευσω" και τσουπ κατι αλλο συνεβαινε.

Αποτελεσμα? Επιβιωσα. Αντεξα. Με μια φραση : "Ο,τι δε σε σκοτωνει σε κανει πιο δυνατο" και πιο σοφο, λεω εγω.