Βρεφικός και άγχος αποχωρισμού.

[galera]

Ο μικρός είναι μόλις ενός χρόνου και δεδομένου οτι πρεπει να γυρίσω στη δουλειά, ξεκινήσαμε βρεφικο. Λέγαμε πως δεν θα έχει πρόβλημα γιατί πάει αγκαλιά σε όλους, έχει τύχει να τον φυλάξουν άλλοι χωρίς πρόβλημα, δεν μας αναζητά και γενικά δεν είχε βγάλει κανένα περίεργο άγχος. Την πρώτη μέρα εντάξει, την δεύτερη τον βρήκαμε να κλαίει με αναφιλητα αλλα μας είπαν οτι εκείνη την στιγμή τον είχε πιάσει, την τρίτη τα ίδια και την τέταρτη όταν τον αφήσαμε άρχισε να κλαίει. Γυρίσαμε μετά απο 3 ώρες να τον πάρουμε και τον βρήκαμε ως γνωστό να κλαίει στην αγκαλια της δασκάλας. Πάλι μας είπαν οτι εκείνη την ώρα είχε ξεκινήσει.

Τώρα το απόγευμα αφου παίζαμε όλοι μαζί στην αυλή, ο μπαμπας μας έφυγε για μια δουλειά και αυτός άρχισε να κλαίει και να μην παρηγοριέται ούτε με εμένα. Έχω πάθει σόκ, καμία σχέση με το παιδί μας πρίν τον βρεφικό. Ούτε που τον είχαν απασχολήσει τέτοια θέματα στο παρελθόν. Τί κάνουμε τώρα;

[mariapap82]

Αχ με προβληματισες τωρα! Θα ξεκινησουμε κι εμεις παιδικο και ειναι και ο δικος μου παρα πολυ κοινωνικος και παει απο αγκαλια σε αγκαλια. Λες να φρικαρει?

 

Να ρωτησω κατι περιοδο προσπαρμογης με σενα μαζι στον παιδικο κανατε?ή τον αφησες κατευθειαν μονο του 3 ωρες?

[ismeni]

Ο μικρός είναι μόλις ενός χρόνου και δεδομένου οτι πρεπει να γυρίσω στη δουλειά, ξεκινήσαμε βρεφικο. Λέγαμε πως δεν θα έχει πρόβλημα γιατί πάει αγκαλιά σε όλους, έχει τύχει να τον φυλάξουν άλλοι χωρίς πρόβλημα, δεν μας αναζητά και γενικά δεν είχε βγάλει κανένα περίεργο άγχος. Την πρώτη μέρα εντάξει, την δεύτερη τον βρήκαμε να κλαίει με αναφιλητα αλλα μας είπαν οτι εκείνη την στιγμή τον είχε πιάσει, την τρίτη τα ίδια και την τέταρτη όταν τον αφήσαμε άρχισε να κλαίει. Γυρίσαμε μετά απο 3 ώρες να τον πάρουμε και τον βρήκαμε ως γνωστό να κλαίει στην αγκαλια της δασκάλας. Πάλι μας είπαν οτι εκείνη την ώρα είχε ξεκινήσει.

Τώρα το απόγευμα αφου παίζαμε όλοι μαζί στην αυλή, ο μπαμπας μας έφυγε για μια δουλειά και αυτός άρχισε να κλαίει και να μην παρηγοριέται ούτε με εμένα. Έχω πάθει σόκ, καμία σχέση με το παιδί μας πρίν τον βρεφικό. Ούτε που τον είχαν απασχολήσει τέτοια θέματα στο παρελθόν. Τί κάνουμε τώρα;

 

ακριβώς τα ίδια με την κόρη μου, παρόλο που είανι πιο μεγάλη.

πέρασαν 2 μήνες για να μη με ρωτάει το πρωί "πού θα παμε μαμά;" ή "δε θέλει ασπασία σχοελίο".

εχω ομως τυφλή εμπιστοσύνη στο παιδικό και στις δασκάλες. ήμουν (και είμαι) απολύτως σίγουρη οτι περνάει καλά!

τωρα; ούτε γυρνάει να με κοιτάξει στην πόρτα που την αφήνω. καμια φορά της λέω το πρωί οτι θα πάω εγω σχολείο κι εσυ στη δουλειά και κλαίει!!!!!

 

2 μηνες είναι... θα περάσουν. υπομονη, σε καταλαβαίνω

[culte]

η δικιά μου πηγαίνει από ενός έτους...από τότε κάθε φορά που την αφήνω κλαίει, και κάθε μεσημέρι που πάω να την πάρω δεν θέλει να φύγει...

δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι δεν περνάει καλά...

[galera]

Κάτσαμε την πρώτη μέρα μαζί του και μετά τον πηγαίναμε αυξάνοντας τις ώρες σταδιακά. Το πρόβλημα είναι οτι φέτος μετακομίσαμε επαρχία και εδώ δεν υπάρχει κανένας δημόσιος που να δέχεται μωρά (ας μην επεκταθώ για το γεγονός αυτό γιατί θα παρεκτραπούμε) μόνο ο εξής ένας ιδιωτικός ο οποιος δεν είναι και πολύ σόι. Η υποτίθεται δασκάλα του είναι η ιδιοκτήτρια που συγχρόνως κάνει και άλλα πράγματα με συνέπεια να μην μπορεί να είναι πάνω απο τα μωρά. Εμένα με προβλημάτισε περισσότερο το ότι το απόγευμα στο σπίτι μας πια είδε τον πατέρα του να φεύγει και δεν τον παρηγορούσε η δική μου παρουσία μόνο. Σαν να έβλεπα ενα άλλο παιδί.