Η ενέργεια του ήλιου

[Πάνος Β]

Το θέμα αυτό σχετίζεται με το άλλο που έγραψα σήμερα.

 

Τελικά, μετά από τρία χρόνια προβληματισμού πάνω στο ζήτημα, αποφάσισα. Δεν πρόκειται να θυμώσω ποτέ ξανά με τα παιδιά μου, στα μέτρα φυσικά του δυνατού και του ανθρώπινου. Είναι αξιοθαύμαστο πάντως πόσα πολλά πράγματα είναι στα μέτρα του εφικτού και του ανθρώπινου.

 

Όταν ένας ενήλικας θυμώνει, ένα μεγάλο μέρος αρνητικής ενέργειας βγαίνει από μέσα του και απευθύνεται προς το αντικείμενο του θυμού του. Ένα παιδί όμως δεν μπορεί να χειριστεί ένα τόσο μεγάλο όγκο ενέργειας. Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι αρνητική, κακή ενέργεια, ακόμα περισσότερο όμως ότι είναι πολύ ενέργεια. Η προσωπικότητα ενός παιδιού δεν έχει τις άμυνες και τις κράσεις ενός ενήλικα. Δεν μπορεί να «καταπιεί» ή να αποφύγει τον θυμό μας. Έτσι τον αντανακλά και τον εξωτερικεύει άμεσα, με όποιο τρόπο μπορεί εκείνη την στιγμή. Πετάει πράγματα, δέρνει τον αδερφό / αδερφή του, κλαίει, ουρλιάζει. Εκείνη την στιγμή, το παιδί είναι η εικόνα του εαυτού μας, σε μικρογραφία, το αποτέλεσμα του θυμού μας.

 

Το παραπάνω φαινόμενο δεν εμφανίζεται μονάχα στον θυμό. Τα παιδιά έχουν πρόβλημα με οποιονδήποτε μεγάλο όγκο ενέργειας αν τους δώσεις. Μου έχει τύχει εμένα να λέω στο παιδί μου, γεμάτος χαρά, ότι θα πάμε να παίξουμε στην παραλία, κι εκείνο γυρνάει επί τόπου, αρχίζει να τρέχει και πέφτει πάνω στο τζάμι της μπαλκονόπορτας.

 

Έτσι, όταν θυμώνω, επιβαρύνω εγώ ο ίδιος την κατάσταση. Είναι όπως στην χημεία. Όταν ανεβάσουμε την θερμοκρασία σε μια χημική αντίδραση, η αντίδραση επιταχύνεται. Αν την ανεβάσουμε πολύ, τότε το όλο πείραμα θα ξεφύγει από τον έλεγχο μας. Με άλλα λόγια, πάω για μαλλί και βγαίνω κουρεμένος. Διότι όταν εγώ, ως γονέας, επεμβαίνω σε μια κατάσταση που απαιτεί την προσοχή μου, το κάνω διότι θέλω να την επιλύσω. Αλλιώς θα συνέχιζα την ζωή μου και δεν θα έδινα προσοχή. Δίνω όμως προσοχή και μάλιστα μεγάλη προσοχή, μιας και θυμώνω. Επομένως, ποιος είναι ο σκοπός μου; Να λύσω το πρόβλημα, να φροντίσω το παιδί / παιδιά μου, να το / τα διδάξω. Με το θυμό, όλοι οι παραπάνω στόχοι πάνε στο διάολο (θύμωσα τώρα )

 

Γιʼ αυτό, το αποφάσισα. Δεν θα ξαναθυμώσω πια με τα παιδιά μου, τουλάχιστον όχι μέχρι να μπορούν να διαχειριστούν πολύ καλύτερα την κακή μου ενέργεια. Φυσικά, σαν άνθρωπος, θα υπάρχουν εξαιρέσεις. Μια εξαίρεση όμως δεν μπορεί να είναι καθημερινή. Δεν μπορεί να είναι εβδομαδιαία. Γιατί δεν είναι εξαίρεση τότε, είναι κανόνας. Είναι κάτι που συμβαίνει σε τακτά διαστήματα, σε συνήθη βάση, κατʼ επανάληψη. Είναι κανόνας.

 

(ρωτήστε με σε κάνα εξάμηνο πως τα πήγα, έχω κι εγώ απορία )

[Ellemphriem]

Και εγω το ιδιο θελω να καταφερω. Μεγαλωσα με μια μανα που ΟΥΡΛΙΑΖΕ (στην κυριολεξια) κοπαναγε πορτες εβριζε με τα χειροτερα λογια κλπ. Και με εχω πιασει μερικες φορες να φορτωνω ΤΟΣΗ μεγαλη αρνητικη ενεργεια που 'μερος' της ξεφευγει πανω στο παιδι. Μπορει να ειναι αποτομη κινηση οταν της βγαζω την μπλουζα, οταν την σηκωνω ή κατι αντιστοιχο. Οταν συμβαινει αυτο ΔΕΝ μπορω να το ελεγξω αν ξεφυγει απο ενα σημειο. Και το αποτελεσμα? βαζω την μικρη καπου στο παρκο της, και παω και το βγαζω επανω μου αυτο.....μονο ετσι ηρεμω. Αλλα δεν νομιζω να ειναι κανονας μιας και η μικρη σπανια κλαιει, δεν ουρλιαζει, δεν χτυπιεται ποτε (ακομα), και γενικα ειναι τρυφερο και χαρουμενο πιτσιρικι. Υποθετω λοιπον πως δεν της στελνω τοσο μεγαλο ογκο αρνητικης ενεργειας. Αλλα δεν μπορω να μην θυμωνω μερικες φορες. Ο αντρας μου (που ειναι τελειομανης) πιστευει πως και αυτο το σκορπιο σπανιο που κανω μπορω να το ελεγξω και να μην το κανω καθολου. Μακαρι να γινοταν, αλλα ειμαι ανθρωπος και δεν ξερει ποσο προσπαθω να το φτασω εδω που το εχω τωρα. Μεγαλη ιστορια η δικη μου και βαριεμαι ......αστα...... Ορκιστικα να μην της θυμωνω και να μην με δει σαν την μανα μου.....θα τα καταφερω.....? Ρωτα με και μενα σε κανα 6μηνο.......δεν ξερω.....

[DALIA]

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό. Ναι δεν θυμώνω σχεδόν ποτέ με τον μικρό.

Το πώς το καταφέρνω, πραγματικά δεν μπορώ να το προσδιορίσω, δεν ξέρω.

Κάποιοι λένε επειδή είναι μόνο ένας. Ίσως..

Κάποιο άλλοι ότι είμαι αναίσθητη…Ίσως

( μέσα μου όμως δεν πιστεύω ότι είναι οι παραπάνω λόγοι που δεν βγάζω θυμό προς το παιδί )

[Πάνος Β]

Ελεμφριεμ, Ντάλια,

 

καλημέρα. Ο θυμός μου είναι ένας χώρος που έχω ρίξει πολύ δουλειά, πολύ δουλειά. Δυστυχώς, η επιτυχία μου δεν είναι αντίστοιχη των προσπαθειών μου, αν και οφείλω να πω πως υπάρχει βελτίωση με τον καιρό.

 

Ελεμφριεμ, έχουμε παρόμοιο ιστορικό. Οι γονείς μου είναι και μένα απίστευτοι σχιζοφρενείς και υστερικοί, ακόμα και τώρα σε αυτή την ηλικία. Επίσης, δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ έχω φάει και πολύ ξύλο. Ο άνθρωπος πολλές φορές είναι η ηχώ του παρελθόντος του. Σιχαίνομαι τους θυμούς και τα νεύρα, είμαι γενικά πολύ μειλίχιος άνθρωπος. Όμως η πραγματικότητα των δύο παιδιών σε κοντινή ηλικία, έφερε στο προσκήνιο τον κ. Χάιντ που έκρυβα και δεν το ήξερα ότι τον έκρυβα. Ευτυχώς λίγες φορές.

 

Σήμερα, μετά από πολύ δουλειά, επαναλαμβάνω, ο θυμός μου είναι η εξαίρεση και επειδή είμαι και φιλόδοξος άνθρωπος όσον αφορά τον εαυτό μου, ελπίζω να τον κάνω μια σπάνια εξαίρεση.

 

Εγώ δεν ακολούθησα τον δρόμο σου. Δεν ξεσπάω αλλού και φυσικά ούτε καταπίνω τον θυμό μου. Προσπάθησα να θωρακίσω τα παιδιά μου απέναντι στον κύριο Χάιντ μου. Τους έμαθα με τον καιρό ότι κάποιες φορές θυμώνει ο μπαμπάς. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σας αγαπάει. Απλά σημαίνει ότι είναι άνθρωπος και χάνει τον έλεγχο. Εσείς λοιπόν να λέτε του μπαμπά, όχι, μην φωνάζεις μπαμπά (σιγά σιγά αυτά, δεν τους τα είπα όλα μαζί). Έτσι τώρα, τους ακους και τους δύο "όχι μπελίν φωνάζεις" η μικρή και "μην φωνάζεις μπαμπα" ο μεγάλος (μην με ρωτήσεις τι θα πει μπελίν)

 

με άλλα λόγια τους έμαθα να αντιμετωπίζουν το φόβο μου,να μην τον φοβόνται. Βέβαια ακόμα τον φοβόνται, κάνουν όμως κάτι γι' αυτό. Εγώ από την άλλη μεριά, όταν η μικρή μου λέει μπελίν ή ο μικρός μου Δαυίδ κοιτάζει το Γολιάθ του στα μάτια και του λέει σοβαρά να μην φωνάζει, κάτι σπάει μέσα μου. Στην αρχή δυσκολευόμουνα να τον ελέγξω το θυμό, μετά από δουλειά όμως (το ξαναείπα αυτό με τη δουλειά; ), τώρα πια μπορώ, ειδικά με το συνθηματικό μπελίν, κι έτσι τους ζητάω συγνώμη. Τους εξηγώ γιατί φώναξα,τους λέω πως δεν έπρεπε να κάνουν ότι κάναν και με έκαναν έτσι. Τους λέω πως ούτε εγώ έπρεπε να φωνάξω, και μπράβο τους που μου το είπαν.

 

Από μια μεριά είσαι πολύ τυχερή Ντάλια. Κατά καιρούς έχω φαντασιώσει να ήμουν σαν εσένα, θα γλίτωνα πολύ κόπο. Δεν είμαι ολότελα αρνητικός στο θυμό, πρέπει να το δουν κι αυτό τα παιδιά. Καλύτερα λοιπόν να το δουν από τους δικούς τους ανθρώπους, που θα τους ξενίσει λιγότερο, παρά από κάποιο άγνωστο που θα τους πανικοβάλλει. Είμαι εναντίον στις περιπτώσεις όπου ο θυμός είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

 

Ένας θυμός έχει μια αρνητική χροιά. Σαν κίνητρο για να κάνουμε κάτι, είναι πολύ φτηνός. Μου θυμίζει τον λοχία που τσιρίζει εντολές και προσβολές εδώ κι εκεί, γιατί κανένας δεν (τον; ) γουστάρει, ο λόχος έχει κάθε καρυδιάς καρύδι και τέλος πάντων είναι και στο πνεύμα του στρατού. Η ζωή όμως δεν είναι στρατός. Στη ζωή ο άνθρωπος πρέπει να είναι υποστηρικτικός, όχι εκφοβιστικός. Αν το παιδί, ο άνθρωπος μας, ο φίλος μας κάνει κάτι επειδή μας φοβήθηκε, καλύτερα να μην το έκανε. όταν φύγουμε από την μέση, δεν πρόκειται να το ξανακάνει. Ο θυμός κρατάει δέσμιο το υποκείμενο του μέσω του φόβου. Μια ομηρία η οποία λύεται όταν λύεται και η ύπαρξη μας, φυσικά ή νοητά. Η υποστήριξη όμως είναι πάντα εκεί, όταν ριζώσει. Επιπλέον, η υποστήριξη βοηθάει τον άνθρωπο να υπάρξει μόνος του, ελεύθερος από εμάς.

 

Πείτε μου την γνώμη σας σαν μητέρες, με ενδιαφέρει.

[DALIA]

Από μια μεριά είσαι πολύ τυχερή Ντάλια. Κατά καιρούς έχω φαντασιώσει να ήμουν σαν εσένα, θα γλίτωνα πολύ κόπο. Δεν είμαι ολότελα αρνητικός στο θυμό, πρέπει να το δουν κι αυτό τα παιδιά. Καλύτερα λοιπόν να το δουν από τους δικούς τους ανθρώπους, που θα τους ξενίσει λιγότερο, παρά από κάποιο άγνωστο που θα τους πανικοβάλλει. Είμαι εναντίον στις περιπτώσεις όπου ο θυμός είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

 

πολλές φορές έχω "πιάσει" τον εαυτό μου να προσπαθεί να θυμώσει γιατί ας πούμε έτσι έπρεπε, πίστεψε με ήταν χειρότερο αυτό το προσποιητό....

θεωρώ ότι ο θυμός που βγαίνει στα παιδιά τις περισσότερες φορές προέρχεται από μια άλλη φόρτιση είτε αυτή είναι σωματική κούραση, είτε συναισθηματική....

δεν λέω ότι ποτέ δεν έχω θυμώσει αλλά το κάνω σπανιότατα..

ένα πολύ απλό παράδειγμα ποτέ δεν θύμωνα με το παιδί αν του έπεφτε ένα ποτήρι γάλα στο χαλί όσο κουρασμένη και αν ήμουνα. το ατύχημα θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα

 

Ένας θυμός έχει μια αρνητική χροιά. Σαν κίνητρο για να κάνουμε κάτι, είναι πολύ φτηνός. Μου θυμίζει τον λοχία που τσιρίζει εντολές και προσβολές εδώ κι εκεί, γιατί κανένας δεν (τον; ) γουστάρει, ο λόχος έχει κάθε καρυδιάς καρύδι και τέλος πάντων είναι και στο πνεύμα του στρατού. Η ζωή όμως δεν είναι στρατός. Στη ζωή ο άνθρωπος πρέπει να είναι υποστηρικτικός, όχι εκφοβιστικός. Αν το παιδί, ο άνθρωπος μας, ο φίλος μας κάνει κάτι επειδή μας φοβήθηκε, καλύτερα να μην το έκανε. όταν φύγουμε από την μέση, δεν πρόκειται να το ξανακάνει. Ο θυμός κρατάει δέσμιο το υποκείμενο του μέσω του φόβου. Μια ομηρία η οποία λύεται όταν λύεται και η ύπαρξη μας, φυσικά ή νοητά. Η υποστήριξη όμως είναι πάντα εκεί, όταν ριζώσει. Επιπλέον, η υποστήριξη βοηθάει τον άνθρωπο να υπάρξει μόνος του, ελεύθερος από εμάς.

 

Έχω την τύχη να συναναστρέφομαι με αρκετούς ανθρώπους που έχουν παιδιά διαφόρων ηλικιών. Μου αρέσει να τους παρακολουθώ διακριτικά χωρίς φυσικά να κρίνω κανέναν έτσι ώστε να εντοπίζω τα λάθη μου ή να εφαρμόζω κάτι που μου αρέσει και μου διαφεύγει....

Θα σου πω ότι στο παραπάνω έχεις 100% δίκιο και έχω πολλά παραδείγματα γύρω μου...

Το παραπάνω το έχω πει αρκετές φορές σε διάφορα ποστ μέσω παραδειγμάτων....

[Ellemphriem]

Ελεμφριεμ, έχουμε παρόμοιο ιστορικό. Οι γονείς μου είναι και μένα απίστευτοι σχιζοφρενείς και υστερικοί, ακόμα και τώρα σε αυτή την ηλικία. Επίσης, δεν ξέρω για σένα αλλά εγώ έχω φάει και πολύ ξύλο. Ο άνθρωπος πολλές φορές είναι η ηχώ του παρελθόντος του. Σιχαίνομαι τους θυμούς και τα νεύρα, είμαι γενικά πολύ μειλίχιος άνθρωπος. Όμως η πραγματικότητα των δύο παιδιών σε κοντινή ηλικία, έφερε στο προσκήνιο τον κ. Χάιντ που έκρυβα και δεν το ήξερα ότι τον έκρυβα. Ευτυχώς λίγες φορές.

 

Αχ.......θα ειχα/εχω πολλα να πω πανω στο δικο μου ιστορικο, δεν ξερω αν θελω ομως......θα επανελθω και σε αυτο.........λιγο αργοτερα. Δεν εφυγα.