ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΛΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

[Μαράκι]

Περιμένω τα λόγια σας να με βοηθήσουν..βαρέθηκα να είμαι το ΄΄καλό΄΄παιδί...όλη μου η σκέψη τριγυρίζει γύρω από το μη στενοχωρήσω τους γονείς μου, τον άντρα μου, τη φίλη μου κλπ...ιδιαίτερα τους γονείς μου...ξέρω ότι η φυσική εξέλιξη αυτή είναι να φεύγουμε από το σπίτι αλλά αυτό το πράγμα , το πώς να μη στενοχωρηθούν επειδή πχ δεν τους πηγαίνω τα παιδιά όσο συχνα αυτοί θα ήθελαν, ή δεν τους παίρνει ο α΄ντρας μου τηλ επειδή γενικά δεν τα πάει καλά με το τηλ, ή επειδή νιώθω πάντα ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι μου τις απαιτήσεις τους αναφορικά με το να είμαι όπως αυτοί έχουν στο μυαλό τους..και μόλις πχ λέω ένα όχι μετά σκέφτομαι πόσα πράγματα κάνουν για μένα αυτοί, και οικονομική βοήθεια, και να με βοηθάνε με το παιδί που και που, και με πιάνουν τυψεις και ξαναγυρνάω στο ίδιο ΄λούκι...με εκνευρίζει ο εαυτός μου γιατί απο τη μια ποτε δεν ζήτησα μόνη μου κάτι από τους γονείς μου, μόνοι τους μου τα προσφερουν, από την άλλη νιώθω παρα πολύ υποχρεωμένη, με αποτελεσμα να ΄προσπαθώ πάντω να μην τους στενοχωρώ..αλλά όπως καταλαβαίνετε όλο αυτό με τρώει γιατί κουράζομαι στη σκέψη, και έλεος πια έχω και εγώ τη ζωή μου και πρέπει και αυτοί να το καταλάβουν..όχι οτι με πιεζουν αλλά βρε κοριτσια όταν σε μεγαλώνουν ε΄τσι ότι περιμένουν πάντα από σενα να είσαι τύπως και υπογραμμως πώς μετα να γίνεις ξαφνικά καπως αλλιώς??τις ΄ζηλέυω όλες εκείνες τις κοπέλες που χαράζουν δική τους γραμμή και θέτουν και όρια παντού...μακάρι να ήμουνα έτσι. και σε ό,τι αφορά τον άντρα μου πάντα ένα αγχος αν είναι ευχαριστημένοι οι γονείς μου με τη συμπεριφορά του..να φανταστείτε πάμε σπιτι τους για επίσκεψη και εγώ είμαι μέσα στο αγχος, μην πει τίποτα που δεν αρέσει στον μπαμπά μου, μην τύχει και δεν μιλήσει πολύ και σκεφτούνε οι γονείς μου ότι δεν ενδιαφέρεται, κλπ./..παλιότερα μαλωναμε και για υτό πολύ, γιατί κα΄θε φορά του έλεγα ΄΄΄γιατί δεν μιλούσες πολυ? ΄΄ να είσαι πιο διαχυτικός κλπ κλπ..ξέρω βλακείες μου ίσως αλλά τι ναπω...για αυτό περιμένω να με μαλώσετε μπας και στρώσω..

[katerinak]

το εθεσες σωστα..συνδρομο..καταλαβαινω τι λες. το εχω κ εγω! αρχιζω λιγο να το ξεπερναω ομως..αν κατι δεν σου αρεσει ειναι υγιες να λες οχι.

δεν ανταποδιδεις την αγαπη των γονιων σου με το να τους κανεις τα χατηρια. ειναι 2 διαφορετικα πραγματα. σε κρατανε αορατες κλωστες κ στο τελος θα εχεις ενα χρονιο αγχος αν ηδη δεν το εχεις..

για σενα ταιριαζει ενα σεμιναριο που θα παρακολουθησω..λεγεται προποηνση ζωης..

[Nantia]

Μαρακι ασχετο αλλα τι ζωδιο εισαι?

 

Ετσι ακριβως και εγω μην στεναχωρησω κανεναν καταπιεζα τα εγω μου. Αλλα αυτο δεν οδηγει πουθενα. Καλυτερα να αρχισεις σιγα σιγα να δειχνεις στους αλλους οτι τα πραγματα εχουν και αλλη οψη. Οτι υπαρχει περιπτωση αυτο που θελουν αυτοι να μην μπορεις να τους το δωσεις ειτε γιατι δεν θελεις ειτε γιατι δεν γινεται.

Σε ολες τις σχεσεις μου ειτε φιλικες ειτε συγγενικες καταφερα με το καιρο να δειξω οτι και εγω εχω θελω και εμενα με πειραζουν πραγματα γιατι και εγω ειμαι ανθρωπος και εχω τα ορια μου. Και πιστεψε με τωρα ειμαι πολυ καλα....

[Ευάκι]

Το είχα αυτό το αίσθημα πολύ έντονο. Σε κάποια φάση τα συμφέροντα (όχι οικονομικά) συγκρούστηκαν. Σε πλήρη αντιπαράθεση τα συμφέροντα της οικογένειάς μου και της 2ης οικογένειάς μου. Ένιωσα απόγνωση. Η μαμά μου, η αδερφή μου και ο μπαμπάς μου να με λένε πρόβατο που κάνω ότι θέλει ο άντρας μου και ο άντρας μου να με λέει πρόβατο που κάνω ότι θέλει η μάνα μου. Ήμουν άνθρωπος που συμφωνούσα μαζί σου σε αποφάσεις όταν δεν με ισοπέδωναν εντελώς για να έχω ευχαριστημένους όλους τους άλλους. Μέχρι που τα πράγματα έφτασαν πέρα από τα όρια έπαθα ένα ψυχολογικό ντουβρουτζά και την είδα αλλιώς, διαφορετικά θα πήγαινα σε τρελάδικο. Τέλος. Σε όποιον αρέσω για τον άλλο δε θα μπορέσω! Απομάκρυνα όποιον μου έκανε κακό και βρήκα την υγειά μου. Κάνω αυτό που θεωρώ εγώ καλό για μένα και την οικογένειά μου, σταμάτησα να δικαιολογώ συμπεριφορές άλλων, σταμάτησα να νιώθω έτσι όπως νιώθεις. ΤΕΛΟΣ. Είναι ψυχαναγκασμός. Ευχαριστώ πολύ όποιον με βοηθάει, το ανταποδίδω όπως μπορώ, κυρίως με ένα ζεστό φιλάκι και να προστρέχω σε προβλήματα υγιείας κυρίως, και σε ότι με χρειαστούν, αλλά μέχρι εκεί. Νιώθω ότι ξαναγεννήθηκα και δεν έχω απαίτηση από κανένα για τίποτα και δε θέλω να έχουν απαιτήσεις. Ότι μπορώ θα κάνω, αλλά προπάντων χωρίς να πιεστώ. Δεν είμαι αχάριστη και όποιος μ' αγαπάει και με θέλει για αυτό που είμαι τον θέλω και τον αγαπώ γι αυτό που είναι κι αυτός. Δούλεψέ το μέσα σου, γιατί σε τρελαίνει αυτή η κατάσταση.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Maraki σε καταλαβαίνω απόλυτα. Μόνο που εγώ είμαι 3 χειρότερα απο εσένα. Είμουν , είμαι και θα είμαι ένα στρατιωτάκι απέναντι στου γονείς μου. Ποτέ δεν τους έχω πει όχι. Οταν προσπαθούσα στην εφηβία που είχα γνωρίσει τον άντρα μου να σηκώσω λιγο κεφάλι μου το έκοβε η μάνα μου μιας και ο πατέρας μου έμαθε στα 22 ότι η κόρη του έχει δεσμό. Εκτός απο αυτά εγώ υποφέρω απο το χειρότερο σύνδρομο που υπάρχει. Δυσκολεύομαι να πω όχι σε ανθρώπους γενικότερα. Αυτό μου βγαίνει συνήθως σε ανθρώπους που ασκούν κάποια εξουσία πανω μου είτε στον εργασιακό τομέα είτε στην οικογένεια. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ. Εκεί δεν ξέρω...... πραγματικά γίνομαι η Σωτηρία που θα έπρεπε να είναι και σαν κόρη και σαν υπάλληλος..... Μόνο σε αυτόν είμαι πολύ δυναμική ..... Βέβαια ομως του κάνω αυτά που μου κάνουν οι άλλοι ψυχολογικά. Τον καταπιέζω συναισθηματικά και μου θυμίζει εμένα ώρες ώρες και μετανοιώνω αφάνταστα........

[evangelia]

θα συμφωνήσω με το σύνδρομο κολού παιδιού..

και εγώ έτσι ακριβώς ήμουν..όπως τα περιγράφεις!!

τί παραξενο όμως..έκανα τα πάντα για να ικανοποιήσω τους άλλους και κανείς δε ήταν ευχαριστημένος!!!!

μετά από κάποια γεγονοτα, άλλαξα τροπάριο!!

αποφάσισα να γίνω εγώ η κακιά και να στεναχωριούνται οι άλλοι για μένα και τις κατατσάσεις!!

και να το το άλλο το παραξενο!!ξαφνικά όλοι ευχαριστημένοι, ή έστω έτσι δείχνουν!!

το μόνο σίγουρο είναι πως το κοριτσάκι μου και εγώ είμαστε καλά!!!

[yasemi]

αυτο το συνδρομο τελικα το εχουμε ή το ειχαμε πολλες..μια ζωη θυμαμαι τον εαυτο μου να μη μηλαει γιατι θα φερω συγκρουσεις της μανας μου με τον πατριο μου.να μη μιλαω γιατι ο πατερας μου θελει να ειμαι ετσι,να σπουδασω να κανω να ρανω...τελικα κανεις δεν ητανε ευχαριστημενος ουτε βεβαια και εγω που ειχα γινει ενα αβουλο πλασμα και πολυ πολυ θλιμενη....ναναι καλα ο αντρας μου που αρχισε και με ξεκολλαγε...σιγα σιγα αρχισα και ξυπναγα...το να φτασω στο επιθυμητο αποτελεσμα του να τα χωνω σε ολους οποτε μου τη λενε ή να θετω ορια δε τα καταφερνω ακομη αρκετα καλα...αλλα κατι καταφερνω...με εχει βοηθησει πολυ το οτι εκανα παιδια...μη το γελατε...ειδα διαοφορετικα πολλα πραγματα...ακομη βεβαια να λυσω κατι θεματακια αλλα θα ερθει και αυτος ο χρονος....προσπαθησε να μιλησεις με τον εαυτο σου....(Τα λεω να τα ακουω και εγω ) σκεψου πως θες να σε βλεπουν τα παιδια σου και τι παραδειγμα θες να γινεις για αυτα...αυτο θα σε βοηθησει πολυ......

[MARGIO]

To ξερω καλα αυτο το συνδρομο ετσι ημουν κι εγω μεχρι που ενα σοβαρο προβλημα υγειας με ταρακουνησε.....δευτερη ζωη δεν εχει...δουλεψε το στο μυαλο σου, παρε δυναμη απο τα παιδια σου και προχωρα. Η ζωη ειναι πολυ μικρη για να τη χαραμισεις προσπαθωντας να ευχαριστησεις ολους τους αλλους εκτος απο σενα.

[babystar]

Από τη στιγμή που γέννησα τη μπέμπα, όλος μου ο κόσμος είναι αυτή και πλέον και ΟΧΙ και ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ λέω, ενώ πριν έκανα τα πάντα για να μην στενοχωρήσω γονείς, σύζυγο, φίλες. Τώρα πια σκέφτομαι ότι δεν γίνεται να καταπιέζομαι εγώ και να μου βγαίνει και στο μωρό, επειδή εγώ δεν θα είμαι καλά. Και κάνω ότι είναι καλύτερο ΜΟΝΟ για την οικογένεια μου. "Φέρτε μας το παιδί" μου λένε οι παππουδογιαγιάδες. Η παλιά εγώ θα το πήγαινε αμέσως και ας έπρεπε να αλλάξω πολλά, να χάσω κάτι εγώ ή να στενοχωρηθώ.. Η καινούργια εγώ λέει ΟΧΙ όταν δεν μπορούμε για διάφορους λόγους...

Λες σε βοηθάνε...Όποιος θέλει να βοηθήσει, το κάνει από την καρδιά του και όχι επειδή περιμένει κάτι από τον άλλο. Πρέπει να σεβαστούν ότι έχεις δική σου οικογένεια, επιθυμίες και ζωή, να σε δεχτούν όοπως είσαι και μετά να να βοηθήσουν επειδή το θέλουν...

 

Μπορεί να ακούγομαι σληρή, αλλά για μένα αυτή είναι η πραγματικότητα. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την χαραμίζουμε για άλλους, ακόμα και για τους γονείς μας και αυτό θα περάσω και στην κόρη μου. Επειδή την εφερα στη ζωή δε σημαίνει ότι μου ανήκει ή ότι μπορώ να την κάνω ό,τι θέλω...Είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος και θα γίνει ένας ανεξάρτητος και ολοκληρωμένος ενήλικας...

[Μαράκι]

Σας ευχαριστώ πολύ όλες..προσπαθώ κι εγω...με πήρε τηλ η μαμά μου να πάμε για φαγητό στο χωριό την κυριακή...στην ίδια πόλη μένουμε, απλά να πάμε εκεί να φάμε..ξέρω ότι ο άντρας μου προτιμάει να μείνουμε εδώ, άλλωστε μια κυριακή έχουμε και ένα σαββατο μισό..της είπα λοιπόν καλύτερα να έρθουμε στο σπιτι σου εδω πού να τρέχουμε στο κρύο τωρα...ο παλιος μου εαυτός, θα έλεγε ενταξει, και θα προσπαθούσε να βρει τρόπο πως να το πει στον άντρα μου και τελικά να παμε...για να ευχαριστηθούν οι γονείς πρώτα και κύρια..ο καινουριος΄έκανε αυτό που σας είπα..κάθε μερα βρισκόμαι εγώ τουλάχιστον με τους γονείς μου, στην ίδια πόλη γαρ...τί άλλο να κανω??έχουνε αδυναμία να πηγαίνουνε στο χωριο, εκεί μεγάλωσε ο πατέρας μου, είναι τα κτήματα του, το καταλαβαίνω αλλά εγώ δεν το νιώθω τόσο πολύ, και ο άντρας μου ακόμη λιγότερο...τελοσπαντων μαι σκεψη σας μεταφέρω...απο την μαμά μου το πήρα...και αυτή σε κανέναν δεν λεει όχι, και αν πει νιώθει τύψεις..ετσι είμαι και εγώ..υποτακτική...δεν θέλω η κόρη μου να γίνει ετσι...

[elachl]

μαρακι ζω την ιδια κατασταση.ακριβως την ιδια...

[Μαράκι]

΅Ε, τώρα τελικά όπου βρίκουνε τα κάνουνε...πηρα να πω στη μητέρα μου ότι πηραμε κρεββατάκι για τη μικρή, με ρωτάει πόσο, της είπα, αντί αν πει ωραία μπράβο, αμέσως να του πείτε να σας κάνει τζαμπα τα προστατευτικά..της λέω, θα παρω δίχτυ από τα τζάμπο..ε, όχι μου λέει τζαμπα να σας τα κάνει, του δίνετε τόσα χρήματα..λέω δεν γίνεται, είναι μικρό το παιδί και θα χτυπήσει, δίχτυ χρειάζεται...ε καλά μην φωνάζεις, μου λέει νευριασμένα..καταλαβαίνετε τι λέω???μην πω τίποτα διαφορετικό από τη δική τους γνώμη!!! ενω η αδερφή μου, ό,τι θέλει κάνει, ελεύθερη είναι, μιλάει όπως θέλει, και κανείς δεν της λέει τίποτα..και εγώ να νιώθω τωρα τύψεις μη και δεν της μίλησα καλά..που δεν είπα τίποτα, απλά : και εγώ ξέρω της είπα, διχτυ βαζουνε σε τόσο μικρή ηλικία..τί να πω..έχει την άποψη ότι όλοι κοιτάνε να μου φάνε λεφτα, ότι ΄΄ο,τι παίρνω με κοροιδευουνε και μου το δίνουνε ακριβά, οτι όλοι με εκμεταλλεύονται..ελεος πια είμαι 34 χρονών...πότε επιτέλους θα το καταλάβουνε??ελεος και με τον εαυτό μου που είμαι ετσι...το βαζω με τον εαυτό μου τώρα που μιλάω έστω για αυτά τα απλά...αν όμως δεν μιλάω μετά μου λένε ότι δεν τους λέω τίποτα..πραγματικά ώρες ωρες σκεφτομαι ότι θα σκάσω...και μου βγαίνουνε απο την πίεση αυτή υποχονδριες σκέψεις, πχ πιστεύω ότι το μωρό μου δεν είναι καλά, του ψάχνω το κεφαλάκι του γιατί νομίζω ότι έχει εξογκώματα, έχει ένα σπυράκι στο κεφαλάκι του, σαν μπιμπίκι και φοβάμαι μην είναι τιποτα σοβαρο γιατί το εχει κανενα μήνα..βεβαια θα παω αυριο παιδιατρο..τι να πω, λετε από το αγχος να μου βγαίνει τετοιο θέμα με την υγεία?

[ALIS]

κοριτσια σε μια ομαδα οικογενειας που παρακολουθω η συντονηστρια μας ειπε οτι τα ''καλα'' παιδια ειναι παντα δυστυχισμενα στη ζωη τους ενω τα ''κακα'' ευτυχισμενα.... σορυ για τα ορθογραφικα αλλα ειμαι λιγο ειναι η ωρα.....

[fraoulopoulitsa]

Άσκηση θάρρους νούμερο 14 που έλεγε και ο Λαζόπουλος. Ένα πράγμα τη φορά προσπάθησε να το πετάξεις από πάνω σου... Δυστυχώς για μένα και για τους γύρω μου , έτσι ήμουν (ίσως και είμαι και εγώ). Μέχρι πριν ένα χρόνο που κόντεψα να πέσω στα χάπια από την ψυχολογική κόντρα που είχαν ο πατέρας μου με τον άντρα μου και είπα στοπ (αφού πρώτα έκανα ένα τρικούβερτο καβγά και με τους δύο και τα έσπασα όλα). Τώρα έχω πάει στο αντίθετο άκρο- λέω σε όλους όχι (φάση είναι θα περάσει πιστεύω). Όμως σκέφτηκα το εξής: αν εγώ δεν μπορώ να πω όχι τότε δεν πρόκειται να το πει κανένας άλλος για μένα και επιπλέον αν από το άγχος και την πίεση εγώ πάθω κάτι, τότε τα παιδιά μου δεν θα έχουν μανούλα να τα μεγαλώσει και να τα στηρίζει, και όλοι οι άλλοι θα είναι μια χαρά.

[Eirini_Dr]

AAAAAAXXXXX κι εγω τα ιδια ζω....πιο πολυ με τον πατερα μου εχω αυτο το σκαλωμα...! τυγχανει να εχουμε και οτ ιδιο επαγγελμα (λογιστης) και να παιρνω τις δουλειες του κατι που με κατατασει σε πιο μειωνεκτικη θεση απο τη δικη σου! Νιωθω τρομερα υποχρεωμενη , παρολο που δουλευω σα το σκυλι, παρολο που ειμαι πολυ καλυτερη απο κεινον.....

 

Δε μπορω να αντιμιλησω, ουτε καν να εκφερω γνωμη οταν εχει τα νευρα του...παρολα αυτα του εχω τρομερη αδυναμια....λιωνω για κεινον! προσπαθω να του κανω τα χατηρια και ειναι πολυ ψυχοφθορο το οτι ερχομαι σε συνεχεις διαξιφισμους με τον αντρα μου! Το ξερω οτι εχει δικιο.......

 

Γενικα προσπαθω να μη στεναχωρω κανενα και ας γινομαι κουρελι εγω! Πραγματικα εχω αρχισει να ιστευω οτι οντως ειναι "αρρωστια" αυτο που εχω........δε μπορουσες να το θεσεις καλυτερα! ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!

[Ευάκι]

πηρα να πω στη μητέρα μου ότι πηραμε κρεββατάκι για τη μικρή, με ρωτάει πόσο, της είπα,

 

Εκεί είναι το λάθος, για μένα. Γιατί να της πεις; Όσο λιγότερα ξέρουν τόσο το καλύτερο. Πίστεψέ με είναι πολύ καλύτερα, να μην ξέρουν πολλά πολλά.

[Μαράκι]

Εκεί είναι το λάθος, για μένα. Γιατί να της πεις; Όσο λιγότερα ξέρουν τόσο το καλύτερο. Πίστεψέ με είναι πολύ καλύτερα, να μην ξέρουν πολλά πολλά.

 

 

κοριτσια εκεί έχω καταλήξει και εγώ...όσο λιγότερα ξέρουν τόσο καλύτερα...μόνο που μετά αρχίζει το άλλο τροπάριο...δεν μας μιλάς, και αν δεν μιλήσεις στους γονείς σου σε ποιους θα μιλήσεις, και μήπως ο άντρας σου σε πιέζει να μην μας μιλάς κλπ κλπ..αυτό με έχει κουράσει..μόλις γίνεται κα΄τι, από την υπερπροστατευτικότητα τους για μένα, αμέσως η καχυποψία ότι κατι στραβό γίνεται με τον άντρα μου...έλεος πια...αφού κάποτε έλεγα κα΄τι στη μαμά μου, από τα λίγα που της έχω πει για την πεθερά μου, και η αντίδρασή της: ο άντρας σου τί της είπε??? έ ρε μαμά..έλεος πια...αυτα που λετε..

[katerinak]

κοριτσια εκεί έχω καταλήξει και εγώ...όσο λιγότερα ξέρουν τόσο καλύτερα...μόνο που μετά αρχίζει το άλλο τροπάριο...δεν μας μιλάς, και αν δεν μιλήσεις στους γονείς σου σε ποιους θα μιλήσεις, και μήπως ο άντρας σου σε πιέζει να μην μας μιλάς κλπ κλπ..αυτό με έχει κουράσει..μόλις γίνεται κα΄τι, από την υπερπροστατευτικότητα τους για μένα, αμέσως η καχυποψία ότι κατι στραβό γίνεται με τον άντρα μου...έλεος πια...αφού κάποτε έλεγα κα΄τι στη μαμά μου, από τα λίγα που της έχω πει για την πεθερά μου, και η αντίδρασή της: ο άντρας σου τί της είπε??? έ ρε μαμά..έλεος πια...αυτα που λετε..

 

δεν αλλαζει κατι αν λες-λεμε λιγοτερα.θα αλλαξει αν ξερουμε οτι αυτο που λεμε το πιστευουμε οποτε καμια αλλη γνωμη δενθα μας ενοχλει.αν θες απλα να μη στενοχωριουνται τοτε θα κανεις παντα ενα ρολο οπως τον θελουν οι αλλοι.δεν εχει τελος αυτο..