Εγκυμοσύνη μετα απο διακοπή κύησης

[ΝΤΟΛΗ]

Γεια σας κοριτσια, μανούλες και μη.Πριν απο 1 μήνα και κάτι μέρες χασαμε το μωράκι μας στον 5ο μήνα κύησης μετά απο σοβαρή περίπτωση δισχιδούς ράχης που διαγνώστηκε.Η εμπειρία ήταν η χειρότερη της ζωής μου.¨Επρεπε να το γεννήσω κανινικά για να μην προκύψουν επιπλοκές λόγω του προχωρημένου της εγκυμοσύνης.Η γιατρός μου είπε οτι μετά απο 2 αδιαθεσίες θα μπορέουμε να ξανανπροσποαθήσουμε.Εχεις συμβεί σε κάποια το ίδιο, κι αν να πόσο εύκολη είναι μια επόμενη σύλληψη?Την πρώτη φορά με την πρώτη προσπάθεια έμεινα έγκυος, τώρα θα είναι το ίδιο ή κάτι έχει αλλάξει?Υπάρχουν άλλοι κίνδυνοι γαι την επόμενη εγκυμοσύνη?Ξέρω ότι το άγχος δεν είναι ο καλύτερος παράγοντας αλλά αν προέκυπτε ένα 2ο μω΄ρακι άμεσα θα ήταν σα να μην χάσαμε ποτέ το πρώτο.

Καλημέρα και από εμένα. Γνωρίζεις καλά ότι κι εγώ πριν από 5 ημέρες βρέθηκα σε αυτήν την τραγική θέση...Παλεύω να ορθοποδήσω με΄νύχια και με δόντια όπως κάθε μανούλα που βίωσε κάτι τέτοιο. Ο λόγος που σου γράφω είναι η κοινή ανάγκη μας να βρεθούμε ξανά σύντομα στη φάση μιας νέας εγκυμοσύνης προσπαθώντας να φέρουμε πίσω αυτό που χάσαμε. Μόλις γύρισα από συνεδρία που είχα με μια ψυχολόγο και της είπα ακριβώς το ίδιο πράγμα...και μάλιστα μπήκα και στην παράλογη διαδικασία να σκεφτώ ότι αν μείνω ξανά έγκυος δεν θα ήθελα να είναι κοριτσάκι γιατί αυτό που έχασα ήταν αγοράκι, οπότε θα ήταν σαν να μην το έχασα ποτέ. Σου παραθέτω την απάντηση της ψυχολόγου την οποία ίσως κι εγώ να μην μπορώ να αποδεχτώ πλήρως τόσο νωρίς, αλλά ελπίζω με τον καιρό να μπορέσω να νοιώσω έτσι. Μου είπε λοιπόν ότι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω είναι να μείνω έγκυος όσο πενθώ το μωράκι που έχασα...δεν είναι σωστό για το νέο μωρό να πάρει την θέση εκείνου που έφυγε....το κάθε μωρό πρέπει να είναι ξεχωριστό στα μάτια των γονιών του και να έχει τη θέση που του αξίζει...Ας ελπίσουμε ότι όταν περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα είμαστε και σωματικά και συναισθηματικά έτοιμες να βιώσουμε μια νέα εγκυμοσύνη με τον τρόπο που της αξίζει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στην καρδιά μας δεν θα υπάρχει πάντα εκείνη η ξεχωριστή θέση για το μωρό που δεν προλάβαμε να δούμε, να αγκαλιάσουμε και να ακούσουμε το κλάμα του...Σε φιλώ....

[sofarikova]

ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΤΗΝ 17 ΒΔΟΜΑΔΑ ΚΥΗΣΗΣ,ΤΟ ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ.ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ.ΟΜΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 5 ΜΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΜΕΙΝΑ ΕΓΚΥΟΣ,ΣΗΜΕΡΑ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ 2 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΚΥΟΣ ΤΟ 2ο ΜΟΥ ΜΩΡΟ ΤΩΡΑ.ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ.ΝΙΩΣΕ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ

[ραφαελ]

Κατερινα εχουμε ξαναμιλησει εμεις...ιδιο ακριβως περιστατικο μονο που εγω ημουν 22 εβδομαδων κ ηταν κοριτσακι....η ραφαελα μου θα παιζει με τον αντρεα σου κ με τα αλλα τα αγγελουδια.....(σωστα ειναι το ονομα?)

πιστεψε με στην αρχη πιστευα οτι δεν υπηρχε περιπτωση να κανω αλλο παιδι επειδη δεν ηθελα να περασω αυτη την κατασταση ξανα...περασαν 8 μηνες ποναω, ποναω αλλα εμαθα να ζω με την απωλεια της πια....κ το μονο που θελω ειναι να μεινω εγκυος για να νιωσω καλυτερα...

αυτη την απωλεια ειμαι 100% σιγουρη οτι κανενας δεν μπορει να μας νοιωσει...ισως εμεις μεταξυ μας...κ γραφω ισως γιατι υοαρχουν ανθρωποι που δεν πονανε....ξερω οτι πονας κ σε λιγο καιρο θα εισαι καλυτερα το εχω περασει...προσπαθησε να σταθεις στα ποδια σου κ αν πιστευεις οτι μενοντας εγκυος θα νοιωσεις καλυτερα...προσπαθησε για εγκυμοσυνη..εγω πραγματικα περιμενω να ερθει η γονιμη για να μεινω εγκυος.

[ValiaK]

Κι εγω το ιδιο! Ασε! Και το κακο ειναι οτι στο κοντινο μου περιβαλλον εχω μαθει ηδη 2-3 εγκυμοσυνες! Δε μου φταινε βεβαια οι κοπελες, ισα ισα, χαρηκα πολυ, αλλα δεν το κρυβω πως ενιωσα καπως οταν το εμαθα, ζηλεψα κι εγω....

 

 

Είναι λογικό να νιώθεις έτσι, ειδικά όταν ξέρεις πόσο εύκολα και χωρίς κόπο γεννάνε άλλες γυναικες και μεταξύ μας χωρίς να προσέχουν ιδιαίτερα. Κι εγώ το ίδιο νιώθω (με παλλίνδρομη στην 9η). Απλά συγκεντρωνόμαστε στα δικά μας μωρά...

[ValiaK]

Κι εγω το ιδιο! Ασε! Και το κακο ειναι οτι στο κοντινο μου περιβαλλον εχω μαθει ηδη 2-3 εγκυμοσυνες! Δε μου φταινε βεβαια οι κοπελες, ισα ισα, χαρηκα πολυ, αλλα δεν το κρυβω πως ενιωσα καπως οταν το εμαθα, ζηλεψα κι εγω....

 

Καλημέρα και από εμένα. Γνωρίζεις καλά ότι κι εγώ πριν από 5 ημέρες βρέθηκα σε αυτήν την τραγική θέση...Παλεύω να ορθοποδήσω με΄νύχια και με δόντια όπως κάθε μανούλα που βίωσε κάτι τέτοιο. Ο λόγος που σου γράφω είναι η κοινή ανάγκη μας να βρεθούμε ξανά σύντομα στη φάση μιας νέας εγκυμοσύνης προσπαθώντας να φέρουμε πίσω αυτό που χάσαμε. Μόλις γύρισα από συνεδρία που είχα με μια ψυχολόγο και της είπα ακριβώς το ίδιο πράγμα...και μάλιστα μπήκα και στην παράλογη διαδικασία να σκεφτώ ότι αν μείνω ξανά έγκυος δεν θα ήθελα να είναι κοριτσάκι γιατί αυτό που έχασα ήταν αγοράκι, οπότε θα ήταν σαν να μην το έχασα ποτέ. Σου παραθέτω την απάντηση της ψυχολόγου την οποία ίσως κι εγώ να μην μπορώ να αποδεχτώ πλήρως τόσο νωρίς, αλλά ελπίζω με τον καιρό να μπορέσω να νοιώσω έτσι. Μου είπε λοιπόν ότι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω είναι να μείνω έγκυος όσο πενθώ το μωράκι που έχασα...δεν είναι σωστό για το νέο μωρό να πάρει την θέση εκείνου που έφυγε....το κάθε μωρό πρέπει να είναι ξεχωριστό στα μάτια των γονιών του και να έχει τη θέση που του αξίζει...Ας ελπίσουμε ότι όταν περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα είμαστε και σωματικά και συναισθηματικά έτοιμες να βιώσουμε μια νέα εγκυμοσύνη με τον τρόπο που της αξίζει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στην καρδιά μας δεν θα υπάρχει πάντα εκείνη η ξεχωριστή θέση για το μωρό που δεν προλάβαμε να δούμε, να αγκαλιάσουμε και να ακούσουμε το κλάμα του...Σε φιλώ....

 

 

 

Δεν παλεύεται κορίτσια, δεν παλεύεται η απώλεια. Εγώ το έχασα στις 9 εβδομάδες και πάνε 9 μέρες που έκανα απόξυση. Περιμένουμε την ιστολογική μήπως δούμε κάτι περισσότερο. Αλλά με πόση αγωνία ξεκινάς να ξαναπροσπαθείς μετά από 3 μήνες? Σκέφτομαι κι αν περάσω πάλια τα ίδια? Κι αν το χάσω κι αυτό? Πρόσεχα τα πάντα, τι πήγε στραβά? Δεν το βάζω κάτω, αμέσως θα ξαναπροσπαθήσουμε. Αλλά εάν είχα φοβερή αγωνία τώρα την πρώτη φορά (σημειωτεον όλες οι εξετάσεις του προγεννητικού ήταν καλές), πόση αγωνία τη δελυτερη φορά? Πόση...?

[cathy1716]

ποσο πολυ σας καταλαβαινω...Διακοπη κυησης στη 19η βδομαδα,δισχιδης ραχη κ υδροκεφαλια.Την Παρασκευη βγηκε ο καρυοτυπος κ περιμενω ακομα μια γνωματευση για να παω σε γενετιστη.Δεν θα βγαλω ακρη,ακουω συνεχεια περι τυχαιου γεγονοτος.Ομως αυτη η τυχη η ατυχια ποναει πολυ,ποναει ακομα,σχεδον 2 μηνες μετα...Ευχομαι σε ολες εμας που χασαμε τα μωρακια μας,τα καλυτερα,γεματες κοιλιτσες συντομα κ πανω απόλα υγιη μωρα....

 

Κατερινακι μου σε εχω χασει,ελπιζω να εισαι καλα....

[x.g.]

Πριν 10 μέρες πραγματοποιήσαμε διακοπή κύησης λόγω ανωμαλιών στην ανάπτυξη των γεννητικών οργάνων. Διάβασα οτι καποιες παίρνετε φολικό οξύ. Ο γιατρός μου λείπει στο εξωτερικό και ο γιατρός που μου έκανε το τοκετό δεν μου ειπε να πάρω κατι αλλο ακτοσ απο την αντιβίωση. Αλήθεια σε τι χρησιμευει τώρα το φολικό? Μου είπαν να κανουμε εξετάσεις και οτι ισως σε 3 μήνες να μπορούμε να ξαναπροσπαθήσουμε. Το θέλω τόσο πολύ!!! Κουραγιο σε όλες και γρήγορα με γερά παιδάκια στηναγκαλιά μας!!!

[alexitsa]

ΓΕΙΑ ΣΑΣ,ΚΟΡΙΤΣΙΑ.ΗΘΕΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ!ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΩ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΗΣ ΣΤΗΝ 22η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ!ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Β ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Ο ΕΚΓΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ!ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ!ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ....!Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ.ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΜΝΙΟΠΑΡΑΚΕΝΤΗΣΗΣ ΒΓΗΚΑΝ ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΛΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙ!ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΩΡΑΚΙ ΘΑ ΑΠΑΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΟΝΟ ΜΟΥ!ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ....!ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΕΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΕΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΗ ΜΩΡΑΚΙΑ!

[alexitsa]

ΓΕΙΑ ΣΑΣ,ΚΟΡΙΤΣΙΑ.ΗΘΕΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ!ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΩ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΥΗΣΗΣ ΣΤΗΝ 22η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ!ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ Β ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΜΩΡΑΚΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ Ο ΕΚΓΕΦΑΛΟΣ ΤΟΥ!ΕΝΙΩΣΑ ΝΑ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΓΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ!ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΩ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ....!Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ.ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΜΝΙΟΠΑΡΑΚΕΝΤΗΣΗΣ ΒΓΗΚΑΝ ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΛΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙ!ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΩΡΑΚΙ ΘΑ ΑΠΑΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΟΝΟ ΜΟΥ!ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ....!ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΕΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΕΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΗ ΜΩΡΑΚΙΑ!