Τρελλά ξενύχτια...........

[no doubt]

Ο δίχρονος γιος μου ξυπνάει μέσα στη νύχτα συνεχώς όταν εγώ τυγχάνει να θηλάζω ένα από τα δίδυμα. Θέλει να πάω στο δωμάτιο του να του κρατώ το χέρι. Πάει ο μπαμπάς του τσιρίζει, πάω εγώ με το μωρό δεν θέλει το μωρό, τον παίρνουμε στο κρεβάτι μας δεν θέλει γιατί είναι και τα μωρά εκεί. Ξυπνάει όλο το σπίτι και μετά από κλάματα καταφέρνουμε να κοιμηθούμε πάλι.

Είμαι ένα κινητό ράκος από την αϋπνία . Τον αφήνουμε να κλαίει αλλά ξυπνάει τους πάντες.

Τρέχω σαν τον Βέγγο. Θέλω συμβουλές......................

Αρχικά πώς καταφέρνουμε να κοιμηθεί μόνος του;

[kiknaki]

Όλα αυτά που περιγράφεις είναι μια αντίδραση του γιου σου για τον ερχομό των διδύμων. Θέλει να τραβήξει τη προσοχή σας για να βρίσκεται ξανά εκεί που βρισκόταν πριν τη γέννηση των μωρών...στο επίκεντρο του κόσμου σας!!

Όλα αυτά όμως μπορούν να διορθωθούν με πολλή αγάπη και υπομονή και περισσότερη προσοχή. Η μεγάλη αυτή αλλαγή που βιώνει η οικογένεια σας πρέπει να γίνεται όσο γίνεται πιο αθόρυβα για τον γιο σας ώστε να μπορέσει σιγά σιγά να δεχτεί τη νέα κατάσταση των πραγμάτων. Η συμμετοχή του στη καθημερινή φροντίδα των μωρών είναι μια προσεγγιστική λύση. Είναι λογικό ο χρόνος που του διαθέτατε σαν γονείς να μειώθει αφού η φροντίδα δύων μωρών απαιτεί πολλή χρόνο αλλά αυτό ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να το καταναοήσει. Θέλει όλο τον κόσμο και τον θέλει τώρα!

Δώστε του θέση μέσα στην οικογένεια, πρωτοβουλία στη φροντίδα των μωρών.Ζητήστε του συμβουλές όχι μόνο όσον αφορά τα δίδυμα αλλά σε όλα τα θέματα του σπιτιού σας. Συζητήστε μαζί του τι τον απασχολεί, τι του αρέσει.Με λίγα λόγια ξαναβάλτε τον στο επίκεντρο της προσοχής σας αυτή τη φορά βέβαια με άλλα δεδομένα.

Πιστεύω οτι η κατάσταση θα καλυτερέψει το παρόν σας αλλά και το μέλλον σας αφού το αίσθημα της ζήλειας ανάμεσα στα αδέρφια δεν θα υπάρχει και κατα συνέπεια οι σχέσεις θα είναι ομαλές και ειρηνικές.

[no doubt]

Ενώ στην αρχή βοηθούσε τώρα δεν θέλει πλέον. Ασχολούμαστε πολύ μαζί του για να μην ζηλεύει αλλά δεν τον φτάνει. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί του λέω παραμύθια με εκείνον πρωταγωνιστή και κάπου μέσα βάζω και τα δίδυμα. Νόμιζα πώς δεν με προσέχει, αλλά σήμερα το πρωί πάει σε ένα μωρό και του λέει: αδελφέ μου θα παίζουμε σε λίγο που θα μεγαλώσεις.

[Eliza]

Frosobal, κουράγιο! Η φάση του "θέλω ΜΟΝΟ τη ΜΑΜΑ" είναι πολύ δύσκολη -και καθεαυτή και στο χειρισμό της- αλλά περνάει. Επίσης τα βραδυνά ξυπνήματα κάποτε τελειώνουν.

επειδή είχαμε κι εμείς ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με τον Κωστή, άρχισα να ψάχνω τι μπορώ να κάνω για τον ύπνο του. Κατέληξα σε ένα πολύ περίεργο συμπέρασμα: Ότι έχουμε μπει σε ένα φαύλο κύκλο παρατεταμένης στέρησης ύπνου. Κοινώς ο Κωστής κοιμόταν συστηματικά λιγότερες ώρες απο ότι χρειαζότανε. Και για αυτό δεν έφταιγε κανείς, εκτός από τον ίδιο.

Τα πράγματα άλλαξαν δραματικά όταν άρχισα να τον αφήνω στον παιδικό περισσότερες ώρες, οπότε άρχισε να κοιμάται 1 2ωρο το μεσημέρι εκεί -στο σπίτι αρνιόταν πεισματικά. Η ομαδικότητα του πράγματος στο σταθμό και η προσμονή ότι θα περάσει η ώρα πιο γρήγορα για να τον πάρω μάλλον ήταν πολύ ισχυρά κίνητρα για να πεισθεί να κοιμάται στον παιδικό.

Δεν ξέρω αν δική μου εμπειρία μπορεί να σε βοηθήσει καθόλου....

Επίσης, πολύ καλή ιδέα να του λές παραμύθια με τον ίδιο πρωταγωνιστή! Στον Κωστή αρέσει επίσης να του λέω τι έκανε όταν ήταν μικρός σαν τη Σοφία.

[no doubt]

Κι εμείς εδώ βλέπουμε συνέχεια βιντεάκια όταν ήταν μικρός που έλεγε κι εκείνος αγκού. Το μεσημέρι κοιμάται 2,5 ώρες. Αλλά θα ξυπνήσει πάλι 2 φορές να πάω να του πιάσω το χέρι.

Πάντως μέχρι να στρώσει αυτός θα καταρρεύσω εγώ. Σκέφτομαι μήπως να πάω σε παιδοψυχολόγο πάλι. Τον είχα επισκεπτεί στην εγκυμοσύνη για τον ίδιο λόγο και μου είπε να τον αφήνω να κλαίει. Έκλαψε 3-4 φορές είχε κάπως στρώσει. Τώρα όμως αυτό δεν γίνεται γιατί τους ξυπνάει όλους.

[Eliza]

Άρα το δικό σας πρόβλημα πηγάζει από αλλού...

Για τον παιδοψυχολόγο τι να πω...?

Το να αφήνεις το παιδί να κλαίει μέχρι να το πάρει απόφαση είναι η μία προσέγγιση.

Η άλλη λέει να κάνεις ό,τι είναι δυνατόν για να μην κλαίει -ξέροντας μέσα σου ότι δεν θα τα καταφέρνεις πάντα, για να μην φρικαρεις.

Εγώ επέλεξα το δεύτερο και είμαι ευτυχής με αυτό, εκ των υστέρων μιλώντας.

Κάτι που ίσως βοηθήσει είναι να προσπαθήσεις να βρεις έναν ελάχιστο χρόνο κάθε μέρα που ο μεγάλος σου θα σε έχει σε αποκλειστικότητα. Το φαντάζομαι ότι με τα δίδυμα αυτό ίσως είναι επιστημονική φαντασία αλλά για το παιδί παίζει τεράστιο ρόλο. Βλέπω πχ πως είναι ο Κωστής τις μέρες που περνάμε πολλές ώρες οι 3 μας με το μωρό και πως όταν ο μπαμπάς μας επιστρέφει νωρίς και έτσι μπορώ να ασχοληθώ αποκλειστικά μαζί του για λίγη ώρα. Αλλο παιδί!!!

Βέβαια η αλλαγή μην περιμένεις να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται χρόνο...