δεν θελει τον μπαμπα του!ειναι δυνατον?

[aggeliki]

το μωρο μας ειναι 20 μηνων.μεχρι τους 14 μηνες ηατν μαζι μου γιατι ειχα αδεια.μετα αρχισα την δουλεια και τον κρατανε οι γονεις μου.μεχρι και 2-3 μηνες δεν υπηρχε προβλημα αλλα το τελευταιο διαστημα τα παντα τα θελει απο μενα,παει να τον παρει ο μπαμπας αγκαλια κλαιει και δεν θελει,του μιλαει και εκνευριζεται πολλες φορες,και γενικα δεν θελει να σχολειται μαζι του οταν ειμαι εγω εκει,προτιμα εμενα.γιατι γινεται αυτο?τι μπορει να φταει?και οι δυο ειμαστε τις ιδιες ωρες σπιτι.

[BIZELI]

Αγγελική καλημέρα!

Μήπως του κράτάει μούτρα για κάποιο λόγο? ίσως τον μάλωσε έντονα για κάτι και το πήρε κατάκαρδα?Διάβαζα χτες και το βιβλίο που μας έχει συστήσει η Μαρία "τα 6 πρώτα χρόνια της ζωή του" και συγκεκριμένα το κεφάλαιο για την προσκόλληση που αναπτύσει με την μαμά. Θα το δω το βράδυ πάλι και θα σου μεταφέρω τί λέει.

[aggeliki]

ευχαριστω,θα περιμενω!δεν τον εχουμε μαλωσει ποτε,παντα προσπαθουμε,αν κανει κατι που δεν πρεπει να του αποσπασουμε την προσοχη με κατι αλλο.

[Μαρια Στυλιανακη]

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=308&highlight=%F0%F1%EF%F3%EA%FC%EB%EB%E7%F3%E7

 

διάβασε αυτά όλα οπωσδήποτε.

 

είναι επειδή έχει ανάγκη εσένα για αυτό δεν θέλει το μπαμπά. Το έχω ξαναδιαβάσει ότι συμβαίνει και απογοητεύει τους μπαμπάδες πολύ - είναι σημαντικό να μήν νιώσουν ότι η σχέση τους απειλείται απο αυτό! ...όσο μπορούν!

Είναι φυσικολογική φάση!

[aggeliki]

ευχαριστω πολυ Μαρια,αρχιζουμε απο σημερα!

[BIZELI]

Καλημέραα

Μαρία υπάρχει περίπτωση να περάσει αυτη την προσκόληση με το μπαμπά ή τη γιαγιά ή δεν είναι φυσιολογικό?

[aggeliki]

επαναφερω το θεμα γιατι η κατασταση δεν εχει φτιαξει

παιζει με τον μπαμπα αλλα δεν θελει με τιποτα να τον φιλαει ή να τον περνει αγκαλια,εχω στεναχωρηθει πολυ...

ουρλιαζει και κοπανιεται,σκουπιζεται και εκνευριζεται...

[Μαρια Στυλιανακη]

Bizeli δεν είχα δει την ερώτησή σου...

 

να σου πω δεν είμαι σίγουρη - το λέω για να μην πω κάτι λάθος.

 

αλλά απο όσα έχω διαβάσει και γνωρίζω, με την μητέρα γίνεται η προσκόλληση καθ αυτή.

Με τα υπόλοιπα άτομα είναι ένα ισχυρό δέσιμο, αλλά μπορει απλώς να μην το ονομάζουν προσκόλληση και νομίζω δεν έχει την διάσταση την οποία έχει με την μητέρα...

 

aggeliki κρίμα αυτό με τον μπαμπά...

 

μπορεί ο γιός σου να μην έχει ανάγκη την σωματική εγγύτητα, αλλά απλώς το παιχνίδι και την συντροφιά.

αλλά και απλώς να το κάνει απο αντίδραση, ιδίως αν έχει νιώσει ότι δυσαρεστείται ο πατέρας του όταν του αρνείται την αγκαλιά.

είναι απαραίτητο οπωσδήποτε, να αφήνει πάντα τον γιό σας, να τον πλησιάζει, να μην τον αρπάζει δηλαδή ξαφνικά για αγκαλιά. ..., ποτέ να μην τον κρατάει με το ζόρι, έστω και για πλάκα και έστω και αν το εννοεί γλυκά.

 

όταν ήταν πιο μικρούλης, πριν το πρώτο σου πόστ.. είχε συνηθίσει να τον πιάνει ο μπαμπάς ? απο μωρό δηλαδή, να τον αλλάξει, να του κάνει ένα μασάζ να τον χαιδέψει?...?, να τον κάνει ένα μπάνιο?

 

είναι απαραίτητο να συμμετέχει κάπως σε τέτοια πραγματα, και έτσι το παιδί νιώθει και την άνεση της σωματικής εγγύτητας...

 

πάντως αφού παίζει μαζί του, αυτό είναι το σημαντικό.

αυτό της άνεσης της σωματική εγγύτητας μπορεί να χτιστεί, με δραστηριότητες σωματικές του μπαμπά με τον γιό μαζί. ποδήλατο έξω, κολύμπι, κτλ...

[aggeliki]

aggeliki κρίμα αυτό με τον μπαμπά...

 

είναι απαραίτητο οπωσδήποτε, να αφήνει πάντα τον γιό σας, να τον πλησιάζει, να μην τον αρπάζει δηλαδή ξαφνικά για αγκαλιά. ..., ποτέ να μην τον κρατάει με το ζόρι, έστω και για πλάκα και έστω και αν το εννοεί γλυκά....

 

δυστυχως το κανει αυτο ,ενω του εχω πει να μην το κανει...τωρα θα του το δειξω και γραμενο!

 

 

 

όταν ήταν πιο μικρούλης, πριν το πρώτο σου πόστ.. είχε συνηθίσει να τον πιάνει ο μπαμπάς ? απο μωρό δηλαδή, να τον αλλάξει, να του κάνει ένα μασάζ να τον χαιδέψει?...?, να τον κάνει ένα μπάνιο?

 

τον επερνε αγκαλια,αλλα εγω τον αλλαζα συνηθως γιατι αυτος αργουσε και δυσανασχετουσε το μωρο(τωρα ξερω οτι ηταν λαθος μου)

τωρα τον αλλαζει αυτος τισ περισσοτερες φορες...

..

 

ευχαριστω!

[aggeliki]

 

όταν ήταν πιο μικρούλης, πριν το πρώτο σου πόστ.. είχε συνηθίσει να τον πιάνει ο μπαμπάς ? απο μωρό δηλαδή, να τον αλλάξει, να του κάνει ένα μασάζ να τον χαιδέψει?...?, να τον κάνει ένα μπάνιο?!

 

 

 

τον επερνε αγκαλια,αλλα εγω τον αλλαζα συνηθως γιατι αυτος αργουσε και δυσανασχετουσε το μωρο(τωρα ξερω οτι ηταν λαθος μου)

τωρα τον αλλαζει αυτος τισ περισσοτερες φορες...

 

 

ευχαριστω

[bousbouko]

κι εγω κοριτσια το ιδιο θεμα αντιμετωπιζω. ο καλος μου δεν θελει να καταλαβει οτι ολες οι ωρες δεν ειναι καταλληλες για καποια πραγματα. η μικρη δεν εχει τη ιδια ορεξη ολες τισ φορες να την πετανε στον αερα, να την κανουνε βαρελακι ή απλα να κανουνε παιδεματακια. και βεβαια κλαιει και ουρλιαζει, κι εγω γινομαι η κακια της υποθεσης αφου κατι πρεπει να κανω να σταματησει το κλαμα και οι τσιριδες.

[Lia]

Επαναφέρω λίγο το θέμα γιατί.... χθες είχαμε.... θέμα.....

 

Γυρίσαμε από τη δουλειά και βάλαμε να φάμε (όπως πάντα).... Η μικρή αφού τσίμπησε λίγο μαζί μας (με τον αέρα ζει αυτό το παιδί, άσχετο) ήθελε να με σηκώσει να παίξουμε κρυφτό. Βρε καλή μου βρε χρυσή μου να φάει η μαμά που πεινάει.... τσίριζε, έκλαιγε (χωρίς δάκρυα). Την πήρα σηκωτή και την πήγα στον καναπέ (κάτι σαν τιμωρία). Αφού ο μπαμπάς τέλειωσε το φαγητό πιο γρήγορα πήγε δίπλα της να παίξει. "Αγαπάς το μπαμπά;" "ΟΧΙ".... κόκκαλο ο μπαμπάς. Την ξαναρώτησε κανα δυο φορές ακόμα μήπως και δεν άκουσε καλά, μήπως και άλλαξε γνώμη η μικρή: ΟΧΙ, ΟΧΙ..... κατηγορηματικά.....

Στενοχωρέθηκε πολύ ο καημένος και μαζί και γω μαζί γιατί πάντα ό,τι κάνω ό,τι λέω με τη μικρή περιλαμβάνω στα λόγια μου και τον μπαμπά και πόσο την αγαπάει και την προσέχει. Βλέπετε λείπει περισσότερες ώρες από μένα, κουράζεται πολύ σωματικά λόγω συνεχόμενης ορθοστασίας και επειδή και η Μαρία έχει περισσότερη αδυναμία σε μένα προτιμάει να κάνει αυτός κάποιες δουλειές εξωτερικές ή του σπιτιού και να παίζω εγώ με τη Μαρία. Αλλά από το να μην΄τον έχει προτίμηση μέχρι να του πει πως δεν το αγαπάει ......

Δοκιμάσαμε και το "αγαπάς τη μαμά" (μήπως βρισκόνταν σε φάση άρνησης επειδή την ψιλομαλώσαμε) αλλά εκεί ήταν κατηγορηματικά θετική: "παπάει (την αγαπάω)....

 

Έχω διαβάσει όλα τα παραπάνω και ξέρω και καταλαβαίνω πως αυτό που χρειάζεται είναι υπομονή και περισσότερη ενασχόληση του μπαμπά με το παιδί αλλά δεν παύει να με στενοχωρεί όλο αυτό. Νιώθω πως κάτι έχω κάνει λάθος. Ευτυχώς ο μπαμπάς είναι πιο ψύχραιμος. Εγώ στη θέση του θα "είχα πέσει να πεθάνω" από τη στενοχω΄ρια μου......

[Αντιγόνη]

Έλα βρε Lia μου.. Δεν το εννοεί το όχι.

Μωρό είναι. Μην στεναχωριέστε άδικα.

Και μεις το αντιμετωπίσαμε αυτό. Αλλά τώρα... Αυτοκόλλητοι έχουν γίνει!

Πρώτον, μας δοκιμάζουν! Τεστάρουν αντιδράσεις! Μας "παίζουν".. πως να στο πω..

Δεύτερον, όταν η κόρη μου έκανε πως δεν ήθελε τον μπαμπά της εκείνος παρά την υποτιθέμεμενη δυσανασχέτησή της επέμεινε, τη γλύκανε παίξανε μαζί με επιτυχία με τη δική του υπομονή και επιμονή. Όσο εκείνος υποχωρούσε και αποτραβιόταν λόγω στεναχώριας ή αντίστοιχης δυσανασχέτησης το πρόβλημα εντεινόταν γιατί έπρεπε εγώ να συμπληρώνω τις ώρες που θα την απασχολούσε εκείνος με αποτέλεσμα να θέλει πιο πολύ εμένα επειδή της αφιέρωνα περισσότερο χρόνο!

Να επιμείνει ο μπαμπάς σας και να μην αποκαρδιώνεται θα ήταν η συμβουλή μου. Άλλωστε είναι μια φάση που θα περάσει!

[Lia]

Ευτυχώς ο μπαμπάς, όπως προανέφερα, είναι πιο ψύχραιμος και λογικός (σε αντίθεση με μένα που πανικοβάλλομαι και παραλογίζομαι πολλές φορές ). Αλλά προσπάθησε και να την προσεγγίσει και με λάθος τρόπο. Αφου του πέταξε στα μούτρα τα "ΟΧΙ" (έναν μικρό Μεταξά γέννησα ) της έταξε καραμέλα για να του δώσει φιλάκι και να του πει πως τον αγαπάει έστω λίγο.... Δεν θέλω να μάθει να δέχεται τους άλλους με το συμφέρον. Ο μπαμπάς επιμένει πως δεν πειράζει και το βλέπει και σαν αστείο αλλά εγώ πάλι ανησυχώ....

 

Είμαι υπερβολική έ;;;;;

 

Ααααχχχχ.... δύσκολο να είσαι γονιός

[Αντιγόνη]

Ναι καλύτερα χωρίς ανταλλάγματα. Θέλουν να τους κεντρίσεις το ενδιαφέρον με παιχνίδια, βολτίτσες κ.λπ. Στη δικιά μας περίπτωση οι βολτίτσες τα δυό τους τους είχει δέσει πολύ!

[Maya]

Νομίζω κι εγώ ότι η συναναστροφή θα τα διορθώσει όλα. Το να γίνεις μπαμπάς θέλει χρόνο. Αλλά εγώ θεωρώ ότι όταν τα παιδιά λένε 'δεν σε αγαπάω' δεν εννοούν ακριβώς αυτό που εννοούμε εμείς. Είναι κατι πιο πρακτικό και λιγότερο σημαντικό. Και να σου πω κάτι? Δεν θεωρώ και απαραίτητες αυτές τις ερωτήσεις. Νομίζω άρκεί να του λέμε εμείς ότι το αγαπάμε, και θα το πει κι εκείνο, αλλιώς θα καταλάβει πόσο ανάγκη το έχουμε και θα ... μας εκβιάσει (και ξέρουν τα παιδιά να εκβιάζουν). Άλλωστε η αγάπη το παιδιού είναι φυσική ανάγκη του και δεν μας κάνει απαραίτητα καλούς γονείς.