Aπόρριψη-Συναισθηματική Απομάκρυνση

[Sam]

Πως μπορούμε να εξηγήσουμε και να τονώσουμε το παιδί όταν

αισθάνεται ότι αγαπημένα άτομα του έχουν <<απομακρυνθεί>>

και το βιώνει ως απόρριψη ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για αυτό

ανεξάρτητα από τους λόγους που έχει δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση.

[alcyon]

Για τι ηλικία συζητάμε;

Απάντηση δεν έχω... Με ενδιαφέρει το θέμα. Να συμπληρώσω μια ερώτηση στα παραπάνω...

Παίζει ρόλο η ηλικία του παιδιού όταν βιώνει κάτι τέτοιο; Στον τρόπο που το βιώνει ή στον τρόπο με τον οποίο θα απεμπλακεί από αυτή την ιδέα;

[Sam]

Το παιδί είναι τρία+ και αρκετα εσωστρεφές σε ότι έχει σχέση με τα

συναισθήματα του.

[elenik]

Λεγοντας την αληθεια μηπως?

Τον λογο δλδ που πραγματικα "απομακρυνθηκαν" και την εμφαση στο οτι δεν εχει να κανει καθολου με εκεινο?

[Λέγκω]

Το βασικό είναι να εξηγηθεί με κάθε τρόπο στο παιδί ότι δεν φταίει σε τίποτα για αυτή την απομάκρυνση γιατί τα παιδάκια τις πιο πολλές φορές νοιώθουν ότι έχουν κάνει εκείνα κάτι λάθος και εισπράτουν αυτή την απόρριψη. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι συνεχείς συζητήσεις όπου το παιδάκι είτε λεκτικά είτε μέσω κάποιας ζωγραφικής είτε οποιουδηποτε άλλου τρόπου να εξωτερικεύει αυτά που νοιώθει.

Η αλήθεια δεν ξέρω αν είναι πάντα εύκολη... π.χ στην περίπτωση ενος γονιού που φεύγει απ'το σπίτι και αδιαφορεί για το παιδί δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. Αυτό που θα μπορούσε να δωθεί είναι μια ειλικρηνή απάντηση προσαρμοσμένη στην ηλικία του παιδιού... π.χ ότι οι μεγάλοι μερικές φορές μπερδεύονται και συμπεριφέρονται ανόητα και πρέπει να κάνουμε λίγο υπομονή μέχρι να το καταλάβουν αυτό. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων... Το σημαντικό είναι το να ασχοληθεί ο ενήλικας με το να εκφραστούν τα συναισθήματα του παιδιού, είτε αυτά είναι λύπη είτε είναι οργή είτε και τα δύο μαζί γιατί μόνο έτσι μπορεί να το ξεπεράσει πιο εύκολα. Η απώλεια παραμένει αλλά τουλάχιστον να γίνει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη ή "ελεγχόμενη"

Η αλήθεια είναι ότι δεν γράφω κάμια σοφία και τώρα που τα ξαναδιαβάζω μάλλον δεν βγάζουν και νόημα απλά προσπάθησα να σκεφτώ τι θα ηθελα να είχα ακούσει εγώ και τι είδους αντιμετώπιση θα ηθελα.

[ANGEL51]

ΠΑΝΤΩΣ ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΛΑΘΟΣ ΛΕΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥ ΣΤΟΙΧΙΣΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ.... ΘΕΛΕΙ ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!!!!!!!!

[Αρετή Κυπραίου]

Σαμ καλημέρα.

Αντιλαμβάνεσαι, φαντάζομαι, ότι το ερώτημά σου είναι πάρα πολύ γενικό, οπότε οι σκέψεις που θα σου εκφράσω θα είναι και αυτές αρκετά γενικές.

 

Υποθέτω ότι δεν είσαι εσύ που έχεις απομακρυνθεί από το παιδί αλλά κάποιο άλλο αγαπημένο του πρόσωπο, όπως ο μπαμπάς, ο παππούς, η γιαγιά

ή κάποιο άλλο πρόσωπο που φροντίζει το παιδί τον τελευταίο καιρό.

Στην περίπτωση αυτή τα πράγματα γίνονται πολύ «εύκολα» για εσένα γιατί έχεις «τον έλεγχο» της κατάστασης.

Αυτό που εννοώ είναι ότι με δικούς σου χειρισμούς μπορείς να κάνεις πολλά για να νιώσει καλύτερα το παιδί, να καταλάβει τι γίνεται και να απενοχοποιήσει τον εαυτό του.

 

Η πρώτη μου σκέψη είναι να συζητήσεις με το παιδί για αυτό που έγινε, ανεξάρτητα από το αν το παιδί το συζητάει ή όχι από μόνο του.

Θεωρώντας δεδομένο από τα λεγόμενά σου ότι το παιδί όντως νιώθει ότι το άτομο που αγαπάει έχει απομακρυνθεί και εάν το παιδί δεν σου δίνει αφορμή να το συζητήσεις μαζί του,

μπορείς να την δημιουργήσεις εσύ.

Μπορείς, δηλαδή, μια στιγμή που το παιδί είναι ήρεμο και περνάτε όμορφα μαζί

–κάθεστε στον καναπέ και διαβάζετε παραμυθάκια, πάτε βόλτα οι δυο σας, ζωγραφίζετε......ακόμα και δουλειές εάν κάνεις αλλά συζητάτε-

να ξεκινήσεις εσύ να μιλάς στο παιδί.

Εφόσον όπως λες είναι εσωστρεφές παιδάκι, δεν χρειάζεται να το πιέσεις να σου απαντάει ή να συμμετέχει εκτός και εάν από μόνο του το κάνει.

Αφορμή μπορεί να είναι ακόμη και ένα παραμύθι σχετικό με αυτό που συνέβη.

 

Μπορείς, λοιπόν, να ξεκινήσεις, -χρησιμοποιώντας, βέβαια, τα λόγια που πιστεύεις εσύ ότι ταιριάζουν στο παιδί σου – λέγοντάς του

«νιώθω ότι είσαι λίγο στενοχωρημένος που ο...η... έκανε αυτό ή που συνέβη αυτό».

Σίγουρα το παιδί θα σε κοιτάξει απορημένο αν δεν το έχετε ξανασυζητήσει! Μπορεί να απαντήσει μπορεί και όχι.

Εάν δεν απαντήσει ή ακόμα και αρνητικά εάν απαντήσει, εσύ συνεχίζεις.

 

«Κι εγώ στη θέση σου ίσως ένιωθα έτσι. Συμβαίνει καμιά φορά να στενοχωριόμαστε όταν....Μπορώ να καταλάβω πως νιώθεις».

Μέχρι εδώ έχεις κάνει ένα πάρα πολύ σημαντικό βήμα!

 

Έχεις δείξει στο παιδί σου ότι έχει το δικαίωμα να αισθάνεται έτσι, ότι είναι φυσιολογικό και ότι η μαμά του, ο πιο σημαντικός άνθρωπος που βρίσκεται στη ζωή του το καταλαβαίνει!

Αυτό είναι απίστευτα «λυτρωτικό» και το πιο σημαντικό από όλα για ένα παιδάκι τριών χρονών που δεν μπορεί να καταλάβει παρά μόνο όσα του εξηγούν!

 

Άρα, τώρα μένει να βρεις τα κατάλληλα λόγια να εξηγήσεις στο παιδί σου την «αλήθεια».

Το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί ναι μεν θα είναι η αλήθεια αλλά προσαρμοσμένη στην ηλικία και σε αυτά που μπορεί και πρέπει να ακούσει το παιδί.

Εφόσον δεν ξέρω τι έχει συμβεί, γράφω ένα δικό μου παράδειγμα.

Έστω ότι τσακώθηκες με τη μητέρα σου και δεν συναντιέστε πια.

Έστω ότι η μητέρα σου σου μίλησε πολύ άσχημα και σου είπε, για παράδειγμα ʽδεν σε θέλω πια για κόρη μουʼ.

Εσύ, αυτό που μπορείς να πιες στο παιδί είναι ότι

 

«Η μαμά και η γιαγιά τσακώθηκαν.»

Ως εδώ του έχεις λύσει μία τεράστια απορία. Δεν εξηγούμε άλλες λεπτομέρειες για το τι διαδραματίστηκε όσα νεύρα και εάν έχουμε με τη γιαγιά!

 

«Ξέρεις, συμβαίνει αυτό καμιά φορά με τους ανθρώπους που αγαπιούνται. Θυμάσαι τότε που ο ....είχε τσακωθεί με τον....; Συμβαίνει συχνά.

Και με τους φίλους μας και με την οικογένειά μας.»

Με τα λόγια αυτά του δείχνεις ότι το να τσακωνόμαστε είναι κάτι φυσιολογικό και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για το παιδί.

 

«Ξέρεις, την αγαπάω πολύ τη γιαγιά σου και αυτή αγαπάει πολύ εμένα. Όποιος τσακώνεται δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάει τον άλλον.»

Έτσι του «διαλύεις» έναν τεράστιο φόβο!

 

«Ωστόσο, έχουμε θυμώσει πολύ η μία με την άλλη και για λίγο καιρό δεν θα συναντιόμαστε.»

Συνεχίζεις να του εξηγείς και να του αναλύεις την κατάσταση, με τρόπο που ταιριάζει σε ένα παιδάκι.

 

«Η γιαγιά δεν έχει θυμώσει μαζί σου. Ούτε και εγώ. Είσαι ένα καταπληκτικό παιδάκι και όσο και αν τσακωθούμε εγώ θα σου μιλάω και θα σε αγαπάω το ίδιο.

Αποκλείεται να θυμώσω ποτέ τόσο πολύ με το παιδάκι μου.»

Συνεχίζεις να «διαλύεις» ενδεχόμενους τεράστιους φόβους του παιδιού!!

Τα παιδιά τείνουν να ενοχοποιούν τους εαυτούς τους για όσα συμβαίνουν , όσο παράξενο και αν μας ακούγεται αυτό.

 

«Ωστόσο οι μεγάλοι το παθαίνουν καμιά φορά μεταξύ τους και όταν τους περνάνε τα νεύρα μετά ξαναμιλάνε.

Η γιαγιά σε αγαπάει πολύ και θέλει πολύ να σε δει και θα σε δει τότε -όταν φαντάζεσαι ότι θα γίνει-.»

Από δω και πέρα τα πράγματα γίνονται πολύ διαφορετικά για κάθε περίπτωση.

Θα εξαρτιόταν από εσένα και από το πρόσωπο που απομακρύνθηκε πως θα μπορούσες να χειριστείς το θέμα. Πότε θα ξαναμιλούσαν, πότε θα ξανασυναντιόντουσαν....

(Μιλάω με υποθετικό λόγο επειδή το παράδειγμα είναι βγαλμένο από το μυαλό μου!!!)

 

Ελπίζω, παρόλο που είναι τόσο γενικό το ερώτημά σου, να κάλυψα τις βασικές σου απορίες.

Ωστόσο, αυτοί είναι οι βασικοί «άξονες» που είναι καλό να χρησιμοποιούμε όταν χειριζόμαστε ανάλογες καταστάσεις

και ανάλογα προσαρμόζουμε το τι θα πούμε στο παιδί.

-Δείχνουμε στο παιδί ότι αυτό που νιώθει είναι φυσιολογικό και ότι το καταλαβαίνουμε.

 

-Προσπαθούμε χωρίς πίεση να το κάνουμε να εκφραστεί.

 

-Του εξηγούμε την «αλήθεια»!

 

-Το επιβεβαιώνουμε ότι δεν φταίει.

 

-Του θυμίζουμε πόσο το αγαπάμε και ότι αυτό είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ.

[Sam]

Αντιλαμβάνεσαι, φαντάζομαι, ότι το ερώτημά σου είναι πάρα πολύ γενικό, οπότε οι σκέψεις που θα σου εκφράσω θα είναι και αυτές αρκετά γενικές.

Ναι δεν ήθελα να συζητήσω για κάποιο συγκεκριμένο γεγονός προτίμησα

να το δούμε γενικά και αόριστα μιας και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα

τα περισότερα παιδάκια θα αισθανθούν κάποια απόρριψη.

Ωστόσο, αυτοί είναι οι βασικοί «άξονες» που είναι καλό να χρησιμοποιούμε όταν χειριζόμαστε ανάλογες καταστάσεις

και ανάλογα προσαρμόζουμε το τι θα πούμε στο παιδί.

-Δείχνουμε στο παιδί ότι αυτό που νιώθει είναι φυσιολογικό και ότι το καταλαβαίνουμε.

 

-Προσπαθούμε χωρίς πίεση να το κάνουμε να εκφραστεί.

 

-Του εξηγούμε την «αλήθεια»!

 

-Το επιβεβαιώνουμε ότι δεν φταίει.

 

-Του θυμίζουμε πόσο το αγαπάμε και ότι αυτό είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ.

Χαίρομαι που παρότι δεν ήξερα τους βασικούς άξονες αντιλήφθηκα

άμεσα το πρόβλημα και τους εφάρμοσα όχι στην εντέλεια φυσικά αλλά

θεωρώ πως έγινε μία καλή αρχή έχουμε όμως μπροστά μας πολύ δρόμο

μέχρι να συνειδητοποιήσουν τα μικρά μας ότι πολλές φορές τα δεδομένα

αλλάζουν γύρω μας ανεξάρτητα από την συμπεριφορά μας.

 

 

Ευχαριστώ την κυρία Κυπραίου για την απάντηση της καθώς και όλα

τα υπόλοιπα μέλη που μπήκαν στον κόπο να γράψουν