Φοβάμαι μήπως θα αγαπάει τους άλλους περισσότερο

[melita]

Χαρούλες και παιχνιδάκια με τον μπαμπά και την γιαγιά, που τους βλέπει λίγο και πάντα κάνουν τα χατίρια της. Βαρεμάρα με την μαμά που βλέπει από το πρωί έως το βράδι. Έχετε έστω και τον ελάχιστο φόβο μήπως το μωρό σας μεγαλώνοντας έχει μεγαλύτερη αδυναμία σε άλλους π.χ. στη γιαγιά, θεία κτλ. και λιγότερο σε σας?

Ίσως είμαι υπερβολική αλλά γράφω απλά μια σκέψη και νομίζω ότι έχει περάσει από το μυαλό πολλών μανάδων. Σας συμβαίνει το ίδιο και πως το αντιμετωπίσατε?

[elenik]

Οταν ηταν μωρο ο Βασιλης ζηλευα (τοσοδουλη :lol:) την γιαγια. Εγω δουλευα και επεστρεφα κατα τις 6. Ο Βασιλης κοιμοταν κατα τις 8 οποτε ισα ισα προλαβαινα απλα να τον κανω ενα μπανιο και να τον κοιμησω. Η μαμα μου ηξερε περισσοτερα για το παιδι μου απο εμενα (ο λογος που αλλαξα σε ημιαπασχοληση) . Τωρα πια δεν τιθετε θεμα. Ξερω το παιδι μου καλυτερα απ ολους.

 

Οταν ο Βασιλης ηταν μικρος και εκανε τα παιχνιδια με τον μπαμπα και τις "αγκαριες" (φαγητο, κοιμισμα, αλλαγμα ) με μενα εδειχνε μια προτιμηση στον μπαμπα. Για να ειμαι ειλικρινης μια ψιλοζηλιτσα την ειχα. Ο μπαμπας ηταν παντα ο καλος και περνουσε καλα ενω απο εμενα ακουγε τα περισσοτερα "μη". Σαφως βεβαια το παιδι με παρατουσε συξιλη μολις εμπαινε ο μπαμπας. Εμεινε καποιες στιγμες μονος με τον μπαμπα και αυτονοητα μειωθηκαν τα "ολα ελευθερα" και καταλαβε και ο μπαμπας την υπαρξη των "μη" και "οχι".

 

Τωρα που μεγαλωσε (λεμε τωρα χεχε) υπαρχει μια θεια η οποια παιζει πάραααα πολυ με τον Βασιλη. Του κανει ολα τα χατιρια, εχει παντα ορεξη για να παιξουνε (την 1-2 ωρες την βδομαδα που τον βλεπει) και γενικα το παιδι περναει καλα εως τελεια μαζι της. Εγω παλι πιγμενη αναμεσα δουλειας, σφουγγαριστρας, πανας μικρου, γαλατος και μαγειρεματος νοιωθω οτι εχω χασει πολλες απο τις δραστηριοτητες που καναμε παλια και η συγκεκριμενη κοπελα ειναι κατι σαν "την μαμα του Γιαννακη" στους single για εμενα. :oops: Παντα θα με συγκρινει (μονο που η κοπελα δεν εχει ακομα παιδια)

 

Υπηρξαν οπως ειδες στιγμες που η ανασφαλεια μου νικουσε και αναρωτιεμουν αν προτιμαει περισσοτερο καποιους αλλους και περναει καλυτερα μαζι τους αλλα οχι αν με αγαπαει περισσοτερο. Η αγαπη δεν μετριετε. 'Η υπαρχει ή οχι. Και θεωρω οτι ενα παιδι που θα παρει αγαπη θα δωσει αγαπη.

 

Μετα απο προσωπικη αναλυση θα σου πω οτι το τελικο μου συμπερασμα ειναι οτι χαιρομαι παρα πολυ που υπαρχουν γυρω του τοσοι ανθρωποι που το αγαπουν . Και τους αγαπω διπλα γι αυτο "το οτι αγαπανε το παιδι μου":grin::grin:

[dora]

Και μενα ο χαρης δειχνει ιδαιτερη χαρα οταν βλεπει την αδελφη μου η την ξαδελφη μου..

Ειναι λογικο.. Δεν τονβλεπουνκαθημερινα, τον βλεπουν μεν συχνα αλλα ειναι για 1-2 ωρες.. και σε αυτες τις ωρες που ερχονται η παμε να δουν το παιδι ειναιλογικο να ασχοληθουν μαζι του περισσοτερο απο μενα.

Γιατι μαζι μου ειναι ολη μερα.. Οταν ερχεται η ωρα του αποχωρισμου δενθελει να φυγει.. Αν του πω ομως "ενταξει κατσε αλλα η μαμα θα παει σπιτι" τρεχει σαν τρελος και φωναζει "οχι θα ερθω μαζι σου" Δεν παιζει το παιδακι σου να αγαπαει καποιον αλλον περισσοτερο απο σενα..

Θα αργησει πολυ αυτη η στιγμη.. Αμα παντρευτει και παλι η αγαπη της θα ειναι διαφορετικη.. δεν θα συγκρινεται.. Μονο τα δικα τςη παιδια θα αγαπαει πιο πολυ απο σενα.. Οποτε μην ανησυχεις

[melita]

Ευχαριστώ κορίτσια για τις απαντήσεις σας. Απλά το σκεφτόμουνα μια μέρα που ήμουνα στο σπίτι της μητέρας μου. Αλλά από ότι έχω δει αυτήν την αδυναμία την δείχνει μόνο όταν είναι μαζί με κάποια πρόσωπα. Στο σπίτι μόνες μας είναι αλλιώς, όλο χαρούλες.

[aleca]

εγώ τον άφησα 10 ημερών στη μαμά μου για να πάω στην δουλειά. Τον λατρεύει, του κάνει όλα τα κέφια και εκείνος το ίδιο. Τον τελευταίο χρόνο έχει μεγάλη αδυναμία και στον μπαμπά του. Παρ΄όλα αυτα πάντα βρίσκει τρόπο να μου δείχνει πόσο με αγαπάει. Το βλέπω στα ματάκια του!!!! Είμαι ευγνώμων στη μαμά μου που τον μεγαλώνει και τον έκανε αυτυχισμένο άνθρωπο. Πάντα χαιρόμουν που πήγαινα στην δουλειά και ήμουν ήσυχη ότι ο Αγγελάκος μου περνάει καλά.

Τώρα που περιμένω το δεύτερο δε θέλω να αλλάξει κάτι στη σχέση μου με τον μικρό. Θέλω να είναι ανεξάρτητος από τη μια και από την άλλη θέλω να εξακολουθεί να δείχνει πόσο με αγαπάει. Για τον λόγο αυτό για το μωράκι θα πάρω γυναίκα ενώ τον μεγάλο θα εξακολουθήσω να τον αφήνω στη μαμά μου.

Μακάρι και ο μικρός να είναι τόσο χαρούμενος με τη γυναίκα όσο είναι και ο μεγάλος με τη μαμά μου. Θα είμαι και σε αυτήν ευγνώμων. και εγώ είμαι σίγουρη ότι η απέραντη αγάπη μου θα φτάνει στην καρδούλα του όπως κάθε μανούλας, και τα παιδάκια μου θα με προτιμούν πάντα. Για αυτό μην ταράζεσε Μελίτα μου. Είναι ακόμη μικρούλη. Σε λίγους μήνες θα σου δείχνει με το μοναδικό του τρόπο, πως όποιον και να συμπαθεί εένα πάντα θα έχει στην καρδιά του!

[dora]

Ειναι λογικο.. εσυ εισαι ολη μερα μαζι με το παιδι και δεν σε παιρνει να του κανεις ολα τα χατηρια.. Γιατι θα σεκαβαλησει στο τελος.. Τους αλλους δεν τους νοιαζει.. Αμα κουραστουν στο στελνουν πακετο..

[GIOYLA]

μπορει στην αρχη ολοι να θεωρουμε οτι τα παιδια χαιρονται πιο πολυ με τους αλλους και αυτο γιατι τους κανουνε ολα τα χατηρια σιγα-σιγα θα δειτε οτι αυτο δεν υπαρχει.Θα φτασει ο καιρος που θα πηγαινουν με το ζορι στην γιαγια και θα θελουν να ειναι συνεχεια μαζι μας σε σημειο που να τα παρακαλαμε να καθισουν. Και τα δυο παιδια μου τα εχει σχεδον μεγαλωσει η μαμα μου τα παιδια οχι απλα την αγαπουν την υπεραγαπουν αλλα βλεπεις πλεον οτι αλλη ειναι η αγαπη που εχουν στον μπαμπα και στην μαμα και αλλη σε ολους τους υπολοιπους

[babystar]

Η αλήθεια είναι ότι και μένα με ανησυχεί πολύ αυτό. Όχι, ακόμα δε δείχνει σε κάποιον άλλο αδυναμία. Όταν γυρίζει το απόγευμα ο μπαμπάς της βέβαια, τρελλαίνεται, ό,τι και να κάνουμε το αφήνει και με σπρώχνει για να πάει σε εκείνον. Όμως δεν με ανησυχεί μήπως δείξει αδυναμία στον μπαμπά της. Για τους τρίτους φοβάμαι. Όταν με πιάνει η "κρίση" ζήλιας, φοβάμαι πολύ. Μετά προσπαθώ να σκέφτομαι λογικά και ρίχνω σε μένα ευθύνες, ότι είμαι ανασφαλής εγώ, πώς είναι δυνατόν να αγαπάει άλλον πιο πολύ από μένα? Οπότε πιστεύω όλα είναι μέσα στο μυαλό μου και στη δική μου έλλειψη αυτοπεποίθησης...Και δε θέλω να βασανίζω τον εαυτό μου με άσχημες σκέψεις,αλλά να απολαμβάνω κάθε μέρα, όσο μπορώ πιο πολύ, το νινί μου!

[fraoulopoulitsa]

Η αλήθεια είναι ότι και μένα με ανησυχεί πολύ αυτό. Όχι, ακόμα δε δείχνει σε κάποιον άλλο αδυναμία. Όταν γυρίζει το απόγευμα ο μπαμπάς της βέβαια, τρελλαίνεται, ό,τι και να κάνουμε το αφήνει και με σπρώχνει για να πάει σε εκείνον. Όμως δεν με ανησυχεί μήπως δείξει αδυναμία στον μπαμπά της. Για τους τρίτους φοβάμαι. Όταν με πιάνει η "κρίση" ζήλιας, φοβάμαι πολύ. Μετά προσπαθώ να σκέφτομαι λογικά και ρίχνω σε μένα ευθύνες, ότι είμαι ανασφαλής εγώ, πώς είναι δυνατόν να αγαπάει άλλον πιο πολύ από μένα? Οπότε πιστεύω όλα είναι μέσα στο μυαλό μου και στη δική μου έλλειψη αυτοπεποίθησης...Και δε θέλω να βασανίζω τον εαυτό μου με άσχημες σκέψεις,αλλά να απολαμβάνω κάθε μέρα, όσο μπορώ πιο πολύ, το νινί μου!

 

Να ξέρεις και να έχεις πάντα στο νου ότι επιφανειακά η μαμά κάνει όλες τις αγγαρίες. Αλλάζει, ταίζει , πλένει, βάζει για ύπνο, μαλώνει τα παιδιά της, όλα αυτά τα πράγματα που για το δικό τους κόσμο είναι βαρετά και ως κάποιο σημείο και αντιπαθητικά.Όμως να ξέρεις ότι εσύ είσαι το στήριγμά τους και το άτομο που οριοθετεί τις συμπεριφορές τους, και τα παιδιά χρειάζονται αυτή την οριοθέτηση γιατί έτσι νιώθουν ασφάλεια. Μπορώ να σου πω από εμπειρία ότι τα παιδιά σου όταν θα αρρωστήσουν μόνο τη μανούλα ζητάνε και μόνο εκείνη νιώθουν ότι μπορεί να τα κάνει καλά. Αυτό δεν σου λέει κάτι? Εμένα μου λέει ότι στη δύσκολή τους ώρα θέλουν κοντά τους το άτομο που ξέρουν ότι θα τα φροντίσει και το εμπιστεύονται περισσότερο.

Μην σκέφτεσαι λοιπόν αρνητικά και προπαντώς μην αποκόβεις το παιδί σου από τον κόσμο. Όσο περισσότερο κόσμο συναναστρέφεται τόσο πιο κοινωνικό και εκδηλωτικό θα γίνει.

[tanya77]

Συμφωνώ απόλυτα με τη fraoulopoulitsa! Μάνα είναι μόνο μία!

 

Παρόλ αυτά εγώ πολλές φορές ζηλεύω ακόμα και τα παιχνιδάκια του! Δε το δείχνω (εννοείται!) αλλά πραγματικά αισθάνομαι έτσι καμιά φορά. Είμαι εντελώς ερωτευμένη με το παιδί μου!!

[ΜΑΜΑ ΘΟΔΩΡΗ ΑΛΙΚΗΣ]

Όταν έκανα τον Θοδωρή μου είχα και εγώ την ίδια ανησυχία. Μήπως δε με προτιμούσε. Και όντως από πολύ μωράκι έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον πατέρα του. Θυμάμαι επειδή έμεινα μαζί του 2 χρόνια (είχα την ευτυχία να μην δουλεύω) έπρεπε να κάνω πάρα πολλά για να έχω την προσοχή του. Με τα χρόνια όμως συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και ήταν θέμα της δικής μου ανασφάλειας και μόνο. Πράγματι ακόμα και τώρα έχει αδυναμία στον πατέρα του αλλά και εμένα με λατρεύει όχι επειδή θα του κάνω τα χατήρια (αν δεν συμφωνούμε και οι 2 δε γίνεται) αλλά επειδή μόνο και μόνο είμαι η μαμά του.

Συνειδητοποιώντας αυτό ήμουν και πιο χαλαρή στην μπεμπούλα μου. Άφησα πολύ περισσότερο και για πιο πολύ ώρα κόσμο να την πάρει αγκαλιά και όχι μόνο να μη ζηλεύω αλλά να το χαίρομαι κιόλας!!!

Να το ξέρεις αυτό που βιώνεις με τα παιδιά σου είναι μοναδικό και κανένας μα κανένας (παπούδες, γιαγιάδες, θείες κ.λ.π.) δεν πρόκειται να στο στερείσει.

[fraoulopoulitsa]

Καλά τα παιδάκια σου είναι πανέμορφα!!! Να σου ζήσουν και να τα καμαρώσεις όπως επιθυμείς.