Ένα θέμα για τη γιαγιά...

[Mac69]

Αλήθεια δεν ήξερα που να γράψω και γι αυτό άνοιξα ένα καινούργιο θέμα. Προχθές πέθανε η γιαγιά μου σε ηλικία 85 ετών από καρκίνο στον πνεύμονα...Η ειρωνία είναι βέβαια ότι δεν κάπνισε ποτέ...

Είτε είσαι 10 χρονών, είτε 20, είτε 40 όπως εγώ , εξακολουθεί και πονάει...Πονάει γιατί ήταν η μόνη που γνώρισα. Ο ένας μου ο παππούς υπήρξε θύμα του εμφυλίου και τον σκοτώσαν μέσα στο χωράφι του το 1948. Η γυναίκα του , η γιαγιά μου πέθανε το 1950. Άφησαν 5 ορφανά, μεταξύ αυτών και τον πατέρα μου 12 ετών τότε .Τα άλλα παιδιά ήταν 16,14,8 και 2 ετών. Ο άλλος μου ο παππούς πέθανε και αυτός από καρκίνο το 1958. Άφησε ορφανή τη μάνα μου στα 11 της μαζί μου τη θεία μου που ήταν μόλις 6. Έτσι το μόνο πρόσωπο που γνώρισα ήταν η μία μου γιαγιά, η "κυρά-Κατίνα" που βέβαια καμμία σχέση δεν είχε με τον χυδαίο τρόπο που έχουμε μάθει να αναφερόμαστε σε αυτό το όνομα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε "γυναικούλες". Γιατί η γιαγιά μου δεν υπήρξε ποτέ "γυναικούλα", αλλά "αντράκι". Μεγάλωσε τα κορίτσια της βγάζοντας τα ματάκια της στις ραπτομηχανές και τα πάντρεψε με δυό "καλούς ανθρώπους". Επειδή όμως και τα κορίτσια της και οι γαμπροί της ήταν πολύ νέοι και ανώριμοι, εξακολούθησε να στηρίζει και τις δύο οικογένειες , ηθικά και οικονομικά. Ήταν η πιο σταθερή μητρική και συνάμα πατρική φιγούρα που έχω γνωρίσει. Δεν ήταν απλά η γιαγιά μου. Ήταν η ΜΑΝΑ όπως την έλεγαν όλοι και όσο περίεργο να ακούγεται για κάποιον γνώστη ψυχολογίας, πάντοτε έβλεπα τους γονείς μου απλά σαν δυό παιδιά και όχι σαν γονείς, όταν η Κυρά-Κατίνα βρισκόταν μπροστά...

Έγινε γιαγιά μόλις στα 39 της και το πρώτο δισέγγονο το απέκτησε στα 66 της χρόνια. Στη πορεία ήρθαν άλλα 4 δισέγγονα και έρχεται και άλλο ένα που είναι στη κοιλιά. Πρόλαβε ν'ακούσει γι αυτό, αλλά δεν πρόλαβε να το δει...Το φοβερό για μένα είναι το εξής. Αυτό το κοριτσάκι που έιναι στη κοιλίτσα της μαμάς του ακόμα, είναι το δικό μου παιδί. Και είναι το πρώτο μου παιδί...Δέκα χρόνια τώρα μου έλεγε, "Μάκη μου, πρώτα θα κάνεις και εσύ ένα παιδάκι και μετά θα φύγω"...Και της έλεγα " Γι' αυτό δεν κάνω βρε γιαγιά, για να μην πεθάνεις". Και τότε χαμογελούσε και μου'λεγε..."Κάνε εσύ και εγώ ας πεθάνω". Δεν ήξερε βέβαια τότε, ούτε έμαθε ποτέ ότι εγώ είχα μεγάλα προβλήματα γονιμότητας. Ώσπου πέρισυ το καλοκαίρι μάθαμε για τον καρκίνο.

Άντεξε ένα χρόνο, αλλά "έσβηνε" συνεχώς. Τους τελευταίους 8 μήνες κατάκοιτη , στο κρεβάτι ,χωρίς να μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί...Η μάνα μου ένας ήρωας στο πλάι της. Ώσπου πριν 6 μήνες έγινε το θαύμα της σύλληψης της κόρης μου. Ένα πραγματικά θεόσταλτο δώρο. Και πήγα και της το είπα...Λες και της έδωσε ζωή...Για ένα μήνα περίπου ,χαμογελούσε , μέχρι και που άρχισε να σηκώνεται λίγο και να κάθεται μαζί με τα παιδιά της έστω στο αναπηρικό καροτσάκι. Όμως η αρρώστεια της ήταν δυνατότερη και τους τελευταίους δύο μήνες, όχι μόνο κατέπεσε ξανά , αλλά έχασε και την επαφή με τον κόσμο, με εξαίρεση μερικές εκλάμψεις. Έτσι πέθανε η γιαγιούλα στις 18 Αυγούστου στις 6.30 το απόγευμα.

Γιαγιά μου σε τρεις μήνες έρχεται το παιδάκι. Το έμαθες κιόλας.Δεν πρόλαβες να το κρατήσεις κι αυτό στην αγκαλιά σου όπως τα 7 παιδάκια πριν απ'αυτό που κανάκεψες... Να ξέρεις ότι σ'αγαπώ πάρα πολύ. Σ'αγαπώ πολύ γιαγιούλα μου...

[linav]

Οταν ακούω για τις γιαγιάδες μας συγκινούμαι πάρα πολύ. Η δικιά μου είναι κοντά στα 90 αλλά πολύ καλά στην υγεία της και με πλήρη πνευματική διαύγεια. Ειναι ο άνθρωπος που με κράταγε από μωρό αφού η μαμά μου δούλευε και είμαι η αγαπημένη της εγγονή από όλα που έχει. Και μένα πάντα μου έλεγε ότι δεν πρόκειται να πεθάνει αν δεν δει παιδιά και από μένα και να τώρα που θα της χαρίσω το 5ο δισεγγονο. Είναι η δεύτερη μανούλα μου και σκέφτομαι πόσο πολύ θα μου στοιχίσει όταν φύγει από τη ζωή, όσο μεγάλη και να είναι.

[evva]

ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ.ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΙΝ 1 ΜΗΝΑ ΕΧΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΑ 78 ΤΟΥ .2 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ 2 ΓΕΝΝΑ ΜΟΥ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕ ΑΝΤΕΞΕ 3 ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ.ΕΙΔΕ 2 ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΑΔΕΡΦΗΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ.ΑΥΤΑ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ....ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ

[elachl]

ΚΑΙ ΜΕΝΑ Η ΓΙΑΓΟΥΛΑ ΜΟΥ ΠΕΘΑΝΕ ΤΟ 1996 90ετων..ανυπαντρη μητερα το 1941.δεν θα πω τιποτα αλλο!ακομα ποναει η απωλεια της...θα μπορουσα να γραφω βιβλια ολοκληρα αλλα αυτα που νιωθω δεν εκφραζονται....

[Mac69]

Σας ευχαριστώ όλες για τη συμμετοχή σας στο θέμα. Ένοιωσα πολύ καλύτερο που μοιράστηκα τη θλίψη μου μαζί σας. Κοντεύει ένας μήνας πια και φυσικά δεν περνάει μέρα χωρίς να την σκεφτώ...Ευχαριστώ πολύ και για τις ευχές σας για τη γέννηση της κόρης μου που τη περιμένουμε τον Νοέμβριο. Elachl είδα πως τη κόρη σου τη λένε Μαριάνθη. Έτσι θα βγάλω κι εγώ τη κόρη μου! Είναι και η μαμά μου βλέπεις Μαριανθούλα. Το αναφέρω... έτσι... γιατί δεν είναι και το πλέον συνηθισμένο όνομα...Να'στε όλες καλά και σας ευχαριστώ και πάλι!!!

[MarcoPolo]

Χιλιες ευχες να εχει το παιδακι σου και να ειναι γερο παντα!!!!!! Με τσακισε το κειμενο σου γιατι ειχα και εγω μια γιαγια αρχοντισσα που δεν ηταν γιαγια ηταν ΜΑΝΑ μου!!!!!

Την εχασα οταν ημουν τριων μηνων εγκυος και δεν μπορεσα ουτε να κλαψω γιαυτην.

Μεγαλωσε τεσσερα παιδια πολλα εγγονια και ειδε πολλα δισεγγονα. Ο μονος λογος που την εκανε να ζει στα 96 της χρονια ηταν για να με δει μανουλα!!!!! Οταν εμεινα εγκυος αυτην πηρα τηλ αμεσως!!!! Οσο προχωρουσε η εγκυμοσυνη βαρυνε πολυ και δεν αντεξε να δει τον Μαριουλη μου!!!!! Εγω δεν ειχα το δικαιωμα ουτε να την κλαψω την μανα μου ουτε να την αποχαιρετησω καν στην κηδεια της επειδη ειχα μια υψηλου κινδυνου κυηση που δεν μου αφηνε περιθωρια να ταξιδεψω αλλα ουτε και να αφησω τον εαυτο μου να νιωσει τον πονο. Τοποθετησα την απωλεια της σαν να μην συνεβει. Εβαλα τον εαυτο μου στην διαδικασια να πιστεψω οτι δεν εφυγε αλλα οτι ειναι σπιτι της και θα την δω καποια στιγμη σιγουρα. Ολα αυτα τα εφτοιαξα καλα στο μυαλο μου για να μην αφησω την ψυχη μου να συνειδητοποιησει την απωλεια της και πονεσω τοσο πολυ ενω ημουνα εγκυος. Και τωρα που διαβασα τι γραφεις ηρθε ολος ο πονος που καταχωνιασα, για το καλο του μωρου, να με πνιξει.

 

Το μονο που με παρηγορει ειναι οτι θα καμαρωνει τον Μαριο μου απο εκει ψηλα!!!!!!!!!

[Mary Poppins]

Δεν ξέρω τι να γράψω... Μόνο ότι σας καταλαβαίνω, όσο μπορώ κι όπως μπορώ, μιας και εγώ το έχω δει να συμβαίνει, και μάλιστα με το χειρότερο δυνατό τρόπο...

Καλό κουράγιο και τις καλύτερες ευχές μου για το μωρό που έρχεται!

[Maya]

Χθες πήγα σε έναν γάμο και, όταν είδα τη γιαγιά να μπαίνει στην εκκλησία, υποβασταζόμενη, έβαλα τα κλάματα. Η δική μου πέθανε σε βαθιά γεράματα λίγες εβδομάδες πριν το γάμο μου. Κανένας μας δεν μπόρεσε να την κλάψει όπως έπρεπε αλλά τη θυμόμαστε συνέχεια. Από την άλλη δεν παραπονιέμαι. Την είχα 35 χρόνια, πήρα τη σοφία της και με είδε με τον άνθρωπο που αγαπάω. Οπότε... να είναι καλά, όπου και να' ναι!

[rna]

Όποτε ακούω ή διαβάζω για απώλεια γιαγιάς με πιάνει απίστευτη συγκίνηση.. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα μου λείπουν πάααρα πολύ οι δικές μου αγαπημένες γιαγιάδες....:( Απίστευτα πολύ...

 

Σε καταλαβαίνω απόλυτα mac69... Καλή δύναμη και με το καλό να έρθει το μωράκι σας και να έχετε πάντα χαρές!!!

[MarcoPolo]

Να δεις η γιαγια μου στον γαμο μου τι χαρες εκανε!!!!! Εκανα τον γαμο στην Αθηνα ενω ηθελα σε νησι μονο και μονο για να μπορεσει να ερθει. Εκλεισα ταξι απο την επαρχια που εμενε και μαζι με την γυναικα που πηγαινε και την βοηθουσε ηρθανε και ηταν η ψυχη του γαμου μου!!!!! 93 χρονων καθοταν στο τραπεζι και βαραγε παλαμακια κραταγε το πι της και χορευε!!!!!!! Ηταν λατρεμενη γυναικα η γιαγια μου και θα την αγαπω παντα!!!!

 

Rna να μην στενοχωριεσαι γιατι απο εκει που ειναι σιγουρα σε καμαρωνε και ηταν πολυ χαρουμενη η ψυχη της!!!!!!!!!

[rna]

Rna να μην στενοχωριεσαι γιατι απο εκει που ειναι σιγουρα σε καμαρωνε και ηταν πολυ χαρουμενη η ψυχη της!!!!!!!!!

 

Έχεις δίκιο...Όλους μας μας καμαρώνουν από κάπου ψηλά και χαίρονται...Αυτό αισθάνομαι και εγώ...

[Κοριτσομανα]

Αγαπημενο θεμα...Πιστευω οτι τα διδυμα τα δικα μου και της αδελφης μου, ηταν το δωρο της. Ειχε κανει και η γιαγιακα μου διδυμα. Και απο τα 6 αδελφια μου,τα ξαδελφια μου,τις θειες, μονο εγω και η αδελφη μου ως τωρα, καναμε διδυμα, το νοιωσαμε ως δωρο της παντοτινης εννοιας της να ειμαστε ευτυχισμενες...

Πηρα οργανικη στη γειτονια της, τυχαια. Με πονα. Αλλα ταυτοχρονα, αισθανομαι την αναγκη να κανω οτι καλυτερο μπορω για την γειτονια που μεγαλωσε τη μαμα μου και την οικογενεια της και με το περασμα της τη μαγεψε, νομιζω οτι νοιωθω την ανασα της...

[XΡΙΣΤΙΝΑ]

καλη δυναμη καλη μου και μ'ενα πονο το μωρακι σου!!

Με αγγιξε πραγματικα το κειμενο σου κι εχω βαλει τα κλαμματα!

Η γιαγια μου ειναι 87 ετων και ακομα καθε χρονο παει εκδρομες και διακοπες στην Αιδηψο!Ειναι η αγαπημενη μου, δευτερη μαμα μου και η μοναδικη που εχει μεινει απο τους παλιους...ειναι η μαμα της μαμας μου.Οτραν ημουν στον 8ο μηνα της εγκυμοσυνης μου ειχε μπει στο νοσοκομειο με πνευμονικο οιδημα, δεν μου το ελεγαν λογω της καταστασης μου...το εμαθα βεβαια....και πλανταξα δεν φανταζεστε...βεβαια η καλη μου η γιαγιουλα αντεξε!Ακομα βαφει τα μαλλακια της και τα νυχακια της!

[Mac69]

Επανέρχομαι για να σας ευχαριστήσω όλες για τη συμπαράσταση. Όπως βλέπετε και από το ticker 72 μερούλες μείνανε και τις περιμένουμε πως και πως εγώ και η γυναίκα μου. Φιλιά , να σας έχει ο Θεός καλά και να χαίρεστε τις οικογένειές σας!

[Απόλλωνας-Δανάη]

Θιξατε ευαισθητη χορδη...Και για μενα ο παππους και η γιαγια μου ειναι οι γονεις μου,αυτοι με εχουν μεγαλωσει ουσιαστικα και με λατρευουν.Τους χαρισα 2 υπεροχα δισεγγονα και ευχαριστω το Θεο που τους γνωρισαν τα παιδια μου.Παρολη την ηλικια τους με βοηθανε στα παντα και τους χρωστω μεγαλη ευγνωμοσυνη.Δεν θελω να σκεφτομαι τη μερα που ο Θεουλης θα τους παρει κοντα τους.Παππου μου,γιαγια μου σας ευχαριστω για ολα σας λατρευω με ολη τη δυναμη της ψυχης μου!!

[katia1984]

καλησπερα σε ολες.

σε καταλαβαινω απολυτα..και η δικη μου γιαγια αρρωστη απο αυτη την ατιμη αρρωστια..μας ειπαν οτι εχει το πολυ 5 μηνες ζωης.νιωθω οτι δεν θα το αντεξω.καναμε ονειρα να μαγαλωσει το δισεγγονο της.. και τωρα τι?

δεν το χωραει ο νους μου κοριτσια.προσπαθω να ειμαι οσο πιο ψυχραιμη γινεται γιατι δεν μου φταει σε τιποτα το παιδακι μου αλλα καποιες φορες απλα δεν μπορω..

[ΜΙΑ]

Οταν πεθανε ο παππους μου ημουν 2 μηνων εγκυος! Τωρα που θα κανουμε το μνηνοσυνο στο χρονο που περασε θα εχω το δισεγγονο του στην αγκαλια μου.....Ειναι πολυ περιεργο. Ενας ανθρωπος εφυγε απο την οικογενεια...ενας ανθρωπος ηρθε!!!Ευτυχως πριν πεθανει ο παππους προλαβα να του πω οτι περιμενουμε το δισεγγονο του!Ειναι το πρωτο δισεγγονο που θα εβλεπε αλλα δυστηχως δεν προλαβε!