Αντιστοιχίες

[alvadi]

Σαν μητέρα προς μητέρα: Αντιστοιχίες

Η καλύτερη προετοιμασία για την εφηβεία γίνεται όταν τα παιδιά είναι πολύ μικρά. Από την Ανθή Δοξιάδη

Εικονογράφηση: Ηλέκτρα, 6 ετών

Πολλά είπαμε για την εφηβεία και οι γονείς που έχουν βρέφη μπορεί να βαρέθηκαν να μας ακούνε να μιλάμε για μεγάλα παιδιά, νομίζοντας ότι απέχουν παρασάγγας από αυτή την ηλικία. Στην πραγματικότητα δεν απέχουν τόσο όσο νομίζουν, γιατί τα χρόνια περνάνε γρήγορα, πολύ γρήγορα. Επειτα, πάρα πολλά από όσα συμβαίνουν στην εφηβεία έχουν τις ρίζες τους στην εποχή που τα παιδιά είναι μικρά. Ιδεωδώς, λοιπόν, θα μιλούσα για την εφηβεία στους γονείς πολύ μικρών παιδιών, παρ' όλο που ξέρω ότι το μυαλό τους αυτήν την περίοδο είναι αλλού... Υπάρχουν όμως σχεδόν ακριβείς αντιστοιχίες ανάμεσα στα θέματα των μικρών παιδιών και των εφήβων.

 

Σήμερα θα μιλήσουμε γι' αυτές τις αντιστοιχίες.

 

1α. Τα μικρά παιδιά τρέμουν μην τυχόν και οι γονείς τους φύγουν... και δεν ξαναγυρίσουν. Ετσι οι γονείς για να αποφύγουν τα κλάματα και τους οδυρμούς, τους λένε ψέματα: «Θα πάω μέχρι το περίπτερο να σου φέρω παγωτό και θα γυρίσω αμέσως». Και φεύγουν για βραδινή έξοδο. Ή, ακόμα χειρότερα, δεν τους λένε τίποτα και όταν το παιδάκι μοιάζει απασχολημένο με κάτι άλλο, το καημένο, εξαφανίζονται.

1β. Οι γονείς των εφήβων τρέμουν κι αυτοί μην τυχόν και φύγουν οι έφηβοί τους και γυρίσουν πάρα πολύ αργά ή και καθόλου. Ετσι οι έφηβοι, για να αποφύγουν τις φωνές, τις γκρίνιες και τις επιπλήξεις, τους λένε ψέματα: «Θα πάω στη φίλη μου, που ξέχασα ένα βιβλίο, και θα γυρίσω αμέσως». Και φεύγουν για βραδινή έξοδο. Ή, ακόμα χειρότερα, δεν τους λένε τίποτα και εξαφανίζονται για ατελείωτες ώρες.

2α. Τα μικρά παιδιά, που έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το κινητό, ρωτάνε επίμονα: «Πού είσαι; Πότε θα γυρίσεις;» Και οι γονείς απαντούν: «Είμαι σε δουλειά, θα γυρίσω όταν τελειώσω, σε λίγο».

2β. Οι γονείς κυνηγάνε τα παιδιά τους με το κινητό: «Πού είσαι; Να γυρίσεις αμέσως». Και η έφηβη, που είναι βόλτα με τον φίλο της στην καφετέρια, λέει: «Είμαι στη φίλη μου τη Μαρία και κάνουμε τα μαθήματα για αύριο, θα γυρίσω σε λίγο». Το «σε λίγο» είναι ένας «αιώνας«. Για τα μικρά παιδιά είναι «αιώνας» γιατί δεν έχουν την αίσθηση του χρόνου και όταν λείπουν οι αγαπημένοι τους γονείς φοβούνται ότι μπορεί να μη γυρίσουν πίσω. Ακριβώς το ίδιο αγωνιούν και οι γονείς των εφήβων, που ενώ έχουν καλή αίσθηση του χρόνου, επειδή γνωρίζουν όλους τους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά τους «εκεί έξω», φαίνονται και σ' αυτούς ατελείωτες οι ώρες αναμονής.

 

Αν τους λέμε την αλήθεια όταν είναι μικρά, και δεν πάμε να τα ξεγελάσουμε με «κόλπα», έχουμε καλές πιθανότητες να κάνουν και αυτά το ίδιο, όταν μεγαλώσουν.

 

Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα αντίστοιχης συμπεριφοράς ανάμεσα σε αυτά που τους κάνουμε όταν είναι μικρά και σε αυτά που μας κάνουν αυτά μόλις βρεθούν σε θέση ισχύος. Η απλή εξήγηση είναι ότι κάνουν ό,τι έμαθαν να κάνουν. Η ψυχολογική ερμηνεία είναι ότι, μόλις μπορούν, κάνουν δραστικά ό,τι υπέμειναν παθητικά. Σαν το παιδάκι, που γυρνώντας από τον οδοντίατρο βάζει κάτω την κούκλα του και περνάει πολλές ευχάριστες (επανορθωτικές), ανακουφιστικές ώρες, χώνοντάς της μολύβια-ενέσεις στο στόμα! Ετσι αισθάνεται καλύτερα και επεξεργάζεται την τραυματική εμπειρία που υπέστη.

 

Οπως και να έχουν τα πράγματα, η μεγάλη διαφορά και δυσκολία στην εφηβεία των παιδιών μας είναι ότι τώρα όχι μόνο δεν μας αγαπάνε πια καλύτερα απ' όλους, όχι μόνο δεν μας θαυμάζουν και δεν μας θεωρούν παντοδύναμους, όπως παλιά, αλλά ό,τι και να πούμε ή να απαγορεύσουμε, μπορούν πια να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν. Υπάρχει μόνο μια απάντηση-λύση. Ή μάλλον δύο: η αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη και η συζήτηση-συνεννόηση. Και τα δύο αυτά είναι αργά να ξεκινήσουν στην εφηβεία. Ξεκινάνε από την ημέρα που γεννιούνται τα παιδιά μας και ελπίζουμε ότι θα μπορέσουν να συνεχιστούν κατά τη διάρκεια της έκρηξης της εφηβείας. Η αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη χτίζεται βήμα βήμα, όταν σεβόμαστε τις ιδιαιτερότητές τους, όταν βρίσκουμε τον χρόνο να τα ακούσουμε, όταν μπορούμε να παρατηρήσουμε και να θαυμάσουμε ό,τι κάνουν καλά και δεν χάνουμε την ευκαιρία να τους το πούμε. Οταν αναγνωρίζουμε τα ταλέντα τους και τα γούστα τους, ακόμη και αν είναι διαφορετικά από τα δικά μας. Οταν τους λέμε πάντα την αλήθεια. Οσο για τη συνεννόηση με συζήτηση, είναι μια τέχνη και αυτή που μαθαίνεται και θέλει καθημερινή εξάσκηση από τότε που είναι πάρα πολύ μικρά.

Αρα όλα όσα λέμε για την εφηβεία ενδιαφέρουν ή πρέπει να ενδιαφέρουν πάρα πολύ και τους γονείς των πολύ μικρών παιδιών.

Αναυδος ο αντιρρησίας γονιός! Το θυμάστε, πάντα παραμονεύει στη γωνία για να με πιάσει. Τον έχω ανάγκη και με βοηθάει να κρατάω την ισορροπία μεταξύ θεωρίας και πράξης, γιατί συχνά έχει δίκιο. Αλλά το χαίρομαι μερικές φορές να τον αποστομώνω!

 

http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_womgossip_6_22/06/2009_285320

 

[angela_kgr]

Αν τους λέμε την αλήθεια όταν είναι μικρά, και δεν πάμε να τα ξεγελάσουμε με «κόλπα», έχουμε καλές πιθανότητες να κάνουν και αυτά το ίδιο, όταν μεγαλώσουν.....η αμοιβαία εκτίμηση και εμπιστοσύνη και η συζήτηση-συνεννόηση.......

σεβασμος στη προσωπικότητα των παιδιων μας και των συναισθημάτων τους, ισοτιμη μεταχειρηση τους και πολυ πολυ αγαπη...θεωρω πως ειναι τα πιο χρησιμα στοιχεια για να εχουμε ευτυχισμενα παιδια που θα γινουν και ευτυχισμενοι έφηβοι αρχικα και ενηλικες στη συνέχεια...

[ANNA27!]

Μαρία πολύ ωραίο κείμενο